Thailand: Op twee wielen

Nang Rong (Smile Home Resort) 8), zondag 28 januari 2018

Om zeven uur precies open ik mijn ogen, in de bungalow is het nog donker dus ben ik een beetje gedesoriënteerd. Lang duurt dat niet, ik weet meteen waar ik ben en ik weet ook hoe laat het is. Het gebrek aan grote ramen houdt het licht, en zomers ook de hitte, buiten de bungalow. Ik slik mijn medicijnen, trek mijn onderbroek aan en zwaai de deur open. Peter ligt al in een hangmat, op heb binnenterrein van het kleine resort, heen en weer te slingeren.
‘Goedemorgen!’, klinkt het heen en weer in een onwennig Nederlands, we zijn tenslotte in de Isaan waar zelfs het Engels nog zeldzaam is.
Gisterenavond, tijdens de gezellige ontmoeten, hebben we een plan gesmeed om een stuk met de brommers te gaan rijden. Peter heeft nog het een en ander te doen in Nong Ki, dus die kleine provinciestad is meteen het doel van onze rit op deze zondag. Het lijkt een eeuwigheid geleden, sterker nog, het is een eeuwigheid geleden dat ik op twee wielen gemotoriseerd heb gereden. En dan ook nog aan de linkerkant van de weg! De automatische brommer is dan ook nog eens een extra handicap. Mijn rechtervoet zoekt naar het rempedaal dat er niet meer is.

Gelukkig stoppen we al na een paar kilometer om een ontbijt te nuttigen. Helaas serveert het resort geen ontbijt. Om de eenvoudige redenen dat er geen keuken is en 80% van de gasten is Thai. Voor een verdwaalde westerling is het niet de moeite om alles voor een westers ontbijt op voorraad te hebben. Gelukkig is er altijd nog de verlossende 7-11 bij een benzinestation. Het beproefde ontbijt van twee tosti's en een beker zwarte koffie voor nog geen twee euro.

Nadat alles is verdwenen gaan we weer op pad. Bij elke kilometer die onder mijn wielen doorglijd krijg ik het meer naar mijn zin. Vooral de eindeloze rij kleine marktkramen trekken mijn aandacht. Ik vindt het een schitterend gezicht, de witte, rode en zwarte rijst afgewisseld door andere exotische etenswaren. Dat met die rolletjes gedroogde koehuid is me niet helemaal duidelijk en een vraag levert een onbegrijpelijk antwoord op. Ik zie het niet zo zitten, ik zal later een kijken of ik een antwoord kan krijgen op mijn vraag wat ze daar mee doen.

Op de terugweg overtuig ik Peter om via een omweg te rijden en niet langs de snelweg die naar Buriram leid. Peter kan zich meteen vinden in mijn idee en ik kan me weer eens uitleven op de handheld GPS. Schitterende landschappen gevuld met rijstvelden en enorme velden met suikerriet. Dit is het èchte Thailand!

Ik heb zin om een middag te rusten dus besluiten we om naar de “Tesco Lotus” te gaan om wat inkopen voor het ontbijt van morgen te doen en wat te eten. Zoals in elk winkelcentrum in Thailand is hier een foodcourt met goede en goedkope gerechten. De rijst/omelet met groene Thaise kerrie zijn hemels! En ook nog eens voor herhaling vatbaar, het kaartje met daarop mijn tegoed verdwijnt dus in mijn portemonnee en zal daar morgen of overmorgen weer uitkomen.
Op de veranda voor mijn bungalow geniet ik de hele middag van de rust, de Nederlandse radio en het schrijven van mijn verhalen. Ik ben best trots op mezelf dat ik na achttien dagen nog maar drie dagen achter lig. De uren kabbelen voorbij en het geplande avondeten schiet erbij in. Tijdens het wachten op het radioverslag van FC Utrecht - Ajax verschijnt er een Nederlandse vriend van Peter Het is gezellig kletsen en de Leo bieren zijn koud. Gelukkig gaat Peter samen met zijn vrouw uit eten en op de terugweg brengen ze voor mij wat Thaise gerechten mee. Voor honderd baht zit ik helemaal vol! Helaas had ik zoveel trek dat de foto is vergeten. De volgende keer beter.

Thailand: Op weg naar de provincie

Nang Rong (Smile Home Resort) 8), zaterdag 27 januari 2018

Iets over zes roept mijn blaas dat ik uit bed moet. In het schemer kan ik weinig herkennen in mijn hotelkamer maar eenmaal gezeten op de porseleinen troon kijk ik op mijn horloge en besluit om toch nog maar even te gaan liggen. Van slapen komt weinig meer omdat ik me steeds blijf afvragen waar ik aan ben begonnen. Het lijkt eeuwen geleden dat ik op de drempel stond om met mijn oude rugzak op pad te gaan. De twijfels willen me maar niet verlaten! Onder de douche om iets over zeven spoelen mijn baardharen tijdens het scheren door het putje maar de twijfels zijn veel hardnekkiger. Zij blijven in mijn hoofd spoken ondanks het vele douchewater dat over mijn hoofd stroomt. Ik weet het ècht niet meer. Ik mis mijn vrouw en sta op het punt om waarschijnlijk iets heel doms te doen. Waarom zou ik het moeilijk doen wanneer ik het de komende vier weken ook gemakkelijk had kunnen doen?
Tijdens het ontbijt voel ik de kansen ietsjes naar de positieve zijde verschuiven. Het gebakken eitje, de twee knakworstjes en de oploskoffie geven me enige moed. Dan moet het toch maar gaan gebeuren! Zodra ik na het ontbijt de rugzak op mijn rug slinger en de heuptas en camera positioneer voel ik de moed weer in mijn schoenen zakken. Het is een aardig gewicht dat ik moet meezeulen. Nu is het gewoonweg doorbijten. Watjes zijn nu eenmaal niet vaak succesvol.
De afstand naar de bushalte van bus 3 naar Mo Chit blijkt veel verder dan ik me kan herinneren. Met elke stap weegt mijn bagage enkele grammen zwaarder, en dat telt op na enkele honderden meters. Tot overmaat van ramp zie ik, terwijl ik voor een rood voetgangerslicht sta te wachten, bus nr. 3 net voor mijn neus vertrekken. Het zou een kantelpunt kunnen zijn maar ik hou me sterk. Ik weet dat er elk moment een nieuwe bus met nr. 3 op de lichtbalk kan verschijnen. Bezweet, bepakt en vol met twijfels sta ik in de vroege ochtendzon langs Thanon Phra Athit op een bus nr. 3 te wachten.
Zodra een oude vrouw me aanspreekt over mijn grijze haar weet ik dat er geen weg meer terug is. Ze moet hard lachen dat we beiden wit haar hebben. Dat is iets wat je in Thailand niet vaak zal zien want wit haar is een teken van ouderdom en zwakte. Ik mag dan wel acht en vijftig jaar zijn maar dat is geen reden om op te geven. De ene na de andere oude rode stadsbus komt voorbij maar geen van de bussen draagt het bevrijdende nr. 3. Wanneer de bus eindelijk verschijnt is geen weg terug! Ik stap in, ontmantel mezelf in de rijdende, slingerende en schokkende, bus van mijn bagage en betaal de zeven baht aan de meer dan vriendelijke conductrice. Het kleine muntje van 25 satang dat ik van de conductrice terug krijg leg ik op een randje naast mijn zitplaats.
De ruim veertig minuten durende rit naar de Mo Chit busterminal is een oogopener. Wat ik enkele dagen geleden heb gemist straalt me nu tegemoet. Bangkok is ècht veranderd, Bangkok wordt mooier zonder iets van haar oude charmes te verliezen. Wat hou ik van deze stad die zo lang goed voor me is geweest. Ik weet zeker dat ik hier in 2020 weer terugkom om te doen wat ik de afgelopen negentien jaar heb gedaan.

Het kopen van een kaartje is nog net zo eenvoudig als vroeger. Twee kaartjes voor 482 baht. Voor nog een dertien euro ga ik een busreis, zonder een van tevoren in te schatten reistijd, naar de Isaan tegemoet. De bus is niet de jongste meer maar ik heb goede hoop dat het allemaal in orde zal komen. De geofferde bloemen worden gerangschikt achter de voorruit om de geesten goed te stemmen. De Boeddhabeelden worden vereert en de motor dreunt door om de airconditioning te voeden. Ik vraag me af wanneer de oude dieselmotor voor het laatst een pauze heeft gehad.
Zodra we de busterminal verlaten ligt 95% van de hoofdzakelijk Thaise passagiers te slapen. Sterker nog, ik blijk de enige buitenlander te zijn die aan boord is. De wereld buiten heeft mijn aandacht. Het duurt bijna twee uur voordat we Bangkok hebben verlaten. Maar dan komt er snelheid in onze reis. 265 Km te gaan geeft mijn GPS aan! Op de tv speelt een ongelofelijke wrede gewelddadige film terwijl ik me tegoed doe aan de eerste van mijn drie snacks voor deze reis. De tonijn salade sandwich van Oishi smaakt nog hetzelfde als tien jaar geleden. Groene thee spoelt de dode vis naar mijn maag.
En dan slaat ook bij mij de verveling toe! Knikkebollen, een tweede snack, een Japanse rijstrol met zeewier en viseieren. Je kan niets anders doen dan de rit uitzitten. Drie banken voor me braakt een peuter en de zure lucht alarmeert de conductrice van de bus. Na een stevige uitbrander begint de moeder aan het opruimen van het braaksel met een rol toiletpapier. Een tweede rol moet er aan te pas komen en ik zie de moeder tien baht betalen voor het witte rolletje.
Het braaksel mag dan worden opgezogen door het dunne zachte papier, de zure geur blijkt een stuk hardnekkiger. Twee jongens aan de andere kant van het gangpad beginnen nu ook te kokhalzen en ik moet denken aan een busreis in Laos van negentien jaar geleden. Toen kwam er ook nog een volle luier aan te pas! Aziaten kunnen nu eenmaal slecht tegen het slingeren van voertuigen met als gevolg dat er altijd wel een of twee onderweg moeten kotsen. Nog maar een slok koude thee en het tweede, en laatste, rijstrolletje moet er ook aan geloven.
In “Nang Rong” wordt ik langs de hoofdweg uit de bus gegooid, zomaar langs de weg zonder een aanknoop punt. Er zit niets anders op dan Peter te bellen. Peter is een oude vriend die ik hier ga bezoeken. Veel woorden worden er niet gewisseld want hij weet precies waar ik ben. Na drie kwartier wachten begin ik toch te twijfelen en besluit om nog maar een keer te bellen. En wat blijkt, hij zoekt me op de verkeerde plaats, namelijk in het busstation. De luie chauffeur heeft ervoor gekozen om de omweg naar het busstation niet te maken en me gewoon aan de hoofdweg te lozen.

Het is een hartelijk welkom en we maken snelheid om mijn bagage in het “Smile Home Resort” af te gooien. Ik heb de hele dag niets gedaan en ben toch helemaal verzuurd! De kamer is fantastisch! Voor slechts 300 baht (€ 7,95) per nacht ben ik weer een paar dagen onder de pannen. We hebben elkaar genoeg te vertellen na zes jaar, het blijkt namelijk zo lang geleden dat we elkaar voor het laatst hebben gezien. Een bier, twee bier, en dan moeten we toch wat gaan eten. De drie snacks zijn niet genoeg na zo’n lange dag van reizen!

Peter weet een leuk tentje, typisch Isaan, geen poespas maar gewoon goed eten voor een eerlijke prijs. Op dit moment voel ik me weer helemaal onderweg en thuis tegelijk. Dit is de geest van het reizen. Wat ben ik blij dat ik vanochtend niet op mijn bed ben blijven liggen!
Dus het is vandaag een spetterend begin aan mijn “Isaan Adventure 2018”! “Bob Seeger Greatest Hits” en een koude beer Leo op het nachtkastje terwijl ik dit schrijf, het leven kan haast niet mooier worden!

Thailand: Tussen de toeristen

Bangkok (Paragon One Residence) 316), vrijdag 26 januari 2018

Mijn laatste dag is Bangkok is alweer aangebroken en voor vandaag heb ik mijn plannen rigoureus gewijzigd. Ik ga niet meer naar de onontdekte plaatsen maar ik bezoek vandaag enkele van de grote toeristen trekpleisters van Bangkok. Zodra ik het bekende ontbijtje heb genuttigd ga ik op pad. Ik verlaat het hotel voor de afwisseling eens via de achteruitgang.

Enkele minuten later sta ik voor het voetgangersverkeerslicht te wachten om de brede weg genaamd “Ratchadamnoen” over te steken. Deze weg in het oude centrum van Bangkok is zo breed dat je twee keer moet wachten voordat je aan de overkant bent! De enorme foto’s van de overleden koning hangen nog steeds. Ik verwacht dat ze pas worden vervangen door foto’s van de nieuwe koning wanneer de weersinvloeden deze tot afval hebben gedecimeerd.
Het Bangkok in de oude wijk is mooi! Ik loop met een flinke omweg naar “Wat Po” een attractie die iedere bezoeker van Bangkok gezien moet hebben. Dit is een wijk met veel historie en veel overheidsgebouwen. Allemaal prima onderhouden en in westerse stijlen gebouwd.

Maar ook het echte Thailand is hier nog in leven. Aan de oever van de centrale klong, een kanaal in het Thai, bezoek ik een kleine markt. Hoofdzakelijk groenten en fruit afgewisseld met enkele eetstalletjes. Het lijkt wel of er niemand in Thailand thuis een potje kookt!
Hoewel ik de GPS weer bij me draag hoef ik hem niet te gebruiken. Ik ken de weg wel rond Banglampoo! Eigenlijk kan je ook niet verkeerd lopen binnen de oude muren van het “Rattanakosin eiland”. Dit is de oude buurt waar de verschillende koningen, prinsen en prinsessen hun eigen paleizen met personeel hadden. Hoewel Bangkok pas 237 jaar de hoofdstad van Thailand, voorheen Siam, is barst het eiland uit haar voegen van de cultuur en geschiedenis.

Niet alleen oude gebouwen maar deze onverwachte en onbekende oldtimer zomaar in een smalle zijstraat maken Bangkok een bijzondere ervaring. Ik loop verder en kom bij een Chinese tempel waar de toeristen niet meer welkom zijn. Dat is een van de nadelen wanneer het toerisme te groot wordt voor een omgeving en de overvloed aan toeristen het dagelijks leven van de bewoners verstoren. Ik ben nog op het midden van de straat en een bewaker van de tempel gebaard me al dat het verboden is om foto’s te maken in èn om de tempel. Grote borden naast de ingang onderstrepen deze regel. Zonder ook maar een moment af te remmen of mijn camera op te richten loop ik zonder enige emotie op mijn gezicht langs de bewaker en vervolg mijn weg richting het “Grand Palace”.

Mooie gevels aan weerszijden van de straat die soms worden ontsiert door de compressors van de airconditioners.

En daar is dan een van de parels in de kroon van Bangkok. Het “Grand Palace”, het huis van de koning. Het blijft een indrukwekkend gezicht die kleurrijke daken boven de dikke witte paleismuren.

Ik loop met de klok mee rond het paleis en bekijk de overblijfselen van de koninklijke crematie van “Koning Bhumibol, Rama IX”. Dit is het koninklijke paviljoen waar het gezin en de familie van de koning de urn in ontvangst heeft genomen.

Ik sjok verder langs de dikke witte muur waar het opvallend rustig is. Totdat ik rechtsaf sla en richting de ingang van “Wat Po” loop. Hier staat een eindeloze rij minibusjes die de duizenden toeristen aan en afvoeren. De eerste verkopers klampen zich aan me en het wordt tijd om mijn rijbewijs tevoorschijn te halen. Een korte blik op het rijbewijs van bankpas formaat is voldoende om zelfs de meest toegewijde Thaise verkoper direct te doen omkeren.
Wat een drukte en wat een oplichting! Er staat een oude tandloze man, omhangen met Boeddha amuletten, dunne katoenen broeken te verhuren. Inkoop 60 baht, huur 50 baht en 50 baht borg staat er op een met de hand geschreven stuk golfkarton. Ik moet in mezelf lachen, hoeveel mensen zouden er gisteren tevergeefs naar deze man op zoek zijn geweest om hun borg terug te krijgen? De broeken zijn er in de kleuren van de regenboog en hebben allemaal de bekende olifanten opdruk.
De (rommel)markt, op de trottoirs tegenover het paleis is helemaal verdwenen! Dat is best wel jammer maar gezien de hoeveelheid toeristen die hier nu lopen was ook wel nodig. Ik moet in mezelf lachen, jaren geleden was Henk zo druk bezig met het filmen dat hij zonder het in de gaten te hebben op een honderdtal, op de grond uitgestalde, doosjes met cassettebandjes stapte met een bijzonder vreemd gekraak als gevolg. We zijn toen snel doorgelopen en de jonge Henk Hitchcock kreeg een hoofd zo rood als een biet!

Tuk-tuks gevuld met toeristen vertrekken en ik verbaas me over de eindeloze stroom toeristen die voorbij blijft lopen. Zo druk heb ik het hier in al die jaren nog nooit gezien! Het toerisme blijft maar groeien en zal zich straks moeten verplaatsen omdat het anders te vol wordt.

Het koninklijke crematorium wordt voorzichtig ontmanteld en ik vraag me af wat ze ermee gaan doen. Alles wat de overleden koning heeft aangeraakt wordt als heilig beschouwd. Het is zelfs belangrijk om respectvol foto’s te maken van het crematorium.

Gelukkig is het alweer tijd voor de lunch. Ik heb genoeg van de drukte en de toeristen. Zonder enige twijfel pas ik mijn schema voor de middag aan. Maar eerst een “kip gebakken in rode kerrie”, gewoon op een plastic krukje langs de weg. Voor 60 baht is dit weer een lunch die ik voor een miljoen niet had willen missen.
Bus nr. 47 brengt me naar de “MBK shopping mall”. In vroegere tijden een smeltkroes van gekopieerde goederen, goedkope restaurants en een verdwaalde goudwinkel. Nu is het winkelcentrum supermodern en misstaat niet naast de dure winkelcentra van Siam Square. Het heeft wel wat aan karakter verloren en er is geen kop koffie meer te krijgen voor een fatsoenlijke prijs. Ik loop wat rond in het winkelcentrum maar lang blijf ik hier niet!

We gaan op zoek naar een kop koffie! Zodra ik op de eerste verdieping naar buiten stap wordt ik verblind door weer een nieuwe loopbrug! Ook rond Siam Square zijn de voetgangers de lucht in gegaan! En de loopbruggen worden steeds mooier en afgewerkt met mooie architectuur en een vleugje kunst. Ze verbinden alle moderne winkelcentra met elkaar. Ook in het “Siam Paragon” zijn de kleinere koffie en donut ketens verdwenen! Het Starbucks koffie restaurant is flink gegroeid. En daar heb ik dus net geen zin in! Dat zijn westerse prijzen.

Op weg naar de uitgang passeer ik nog deze mooie ijsjes op een stokje. Ik kan het niet laten om deze kleine kunstwerkjes te fotograferen. In het “Central World” winkelcentrum blijkt dat ook hier de kleinere koffie ketens zijn verdrongen door de grotere. Dat is best wel jammer omdat vooral die kleinere cafeetjes heel gezellig, en persoonlijk, waren. Teleurgesteld ga ik op zoek naar een bus nr. 2 die me weer naar het hotel zal brengen. Met een blikje cola achter mijn kiezen zit ik in de, door de middagspits, voortkruipende bus op weg naar mijn hotel. Ik denk na over de anticlimax van deze middag. Lang heb ik niet getreurd want ik weet dat ik mijn verblijf in Bangkok ga afsluiten met culinair vuurwerk!

Na een korte pauze op mijn kamer, met een gratis kop oploskoffie, vertrek ik om half zes naar mijn vaste plek aan de rivier. Met een koud biertje in de hand geniet ik van de ondergaande zon en de activiteiten op het water. Ik ben erg blij dat ik weer naar Bangkok ben gekomen ondanks dat ik enkele vrienden niet heb kunnen ontmoeten.

Voordat het helemaal donker is vertrek ik voor mijn afscheidsmaaltijd in het nu wereldberoemde “Shoshana Restaurant”. We gingen hier in 1999 al eten! Meestal zat Kris tegenover of naast me. Het complete shoarma menu is nog precies hetzelfde! Het zal wel wat duurder zijn geworden maar daar hoor je niemand over praten bij deze hoge kwaliteit. Mijn bord gaat helemaal leeg en alles wordt weggespoeld met een grote fles Leo bier. 325 baht is de schade. Dat is niet goedkoop voor Thailand maar Bangkok is dan eigenlijk ook geen Thailand meer. Rond de toeristen knooppunten worden vaak westerse prijzen gerekend.

Om half negen ga ik richting mijn kamer omdat ik morgen weer vroeg op moet. Het is reisdag en dan moet ik fit zijn. Vijf uur met een kater in een bus is geen pretje! Voor de klagers onder jullie heb ik nog maar even een foto gemaakt van een dronken dakloze in Bangkok. Wanneer je denkt dat je het slecht hebt kan je altijd nog even terugkijken!