Thailand: Een hardnekkig meningsverschil

Pattaya (Boxing Roo Hotel) 8), vrijdag 19 januari 2018

Wat heb ik heerlijk geslapen na die rustdag van gisteren. Maar als ik voor het ontbijt had geweten hoe deze dag zou eindigen dan was ik vandaag de hele dag op mijn hotelkamer gebleven!

Zoals gebruikelijk staan er de vertrouwde zelf gehaalde en zelf gesmeerde en belegde broodjes op het ontbijt menu. Ik heb ze maar een keer op de foto gezet zodat jullie kunnen zien dat ik niets te kort kom in Thailand. Dat is in de Filippijnen wel anders! Ik ben op deze vrijdagochtend aardig productief want ik wil niet te ver achter komen met mijn verhalen. Heerlijk schrijven totdat mijn hersenen bijna zijn gekneusd en dan op weg naar “Big C” voor een bordje met een ècht Thais gerecht.

De keuze valt op witte rijst (Khao Suai) met kip en verse gember, een gerecht met een zeer sterk gember aroma dat alleen voor èchte liefhebbers is weggelegd, en gemengde gebakken groenten (Pad Pak Ruam), afgewerkt met een gebakken ei. Wat een heerlijkheden! Ik geniet van elke hap en neutraliseer mijn smaak steeds met enkele kleine slokjes cola. Het leven onderweg kan niet veel mooier worden.
Met een flinke omweg ga ik van de Big C richting de markt. Het is vrijdag en dan wordt er traditioneel aan het einde van de middag op de markt bier gedronken. De samenstelling van de stamgasten wisselt van keer tot keer maar het is altijd een gezellig samenzijn. Zo ook deze middag omdat er enkele bezoekers zijn die ik al jaren niet meer heb gezien.
Hoe het gesprek precies gelopen is weet ik niet meer maar we komen van de gewoonlijke koetjes en kafjes op het gladde ijs van de Nederlandse politiek terecht, zo’n 10.000 Km verderop. Het gaat over de grachtengordel socialisten uit Amsterdam die de Nederlandse geschiedenis willen herschrijven door historische figuren die “fout” zijn geweest uit de Nederlandse samenleving te weren, te verwijderen, uit te gummen.

En laat ik dat nu helemaal fout vinden!

Volgens de socialist waarmee de discussie wordt gevoerd ben ik ultra rechts en we weten uit een ver verleden wat er dan kan gebeuren. Nu vindt ik geschiedenis een van de mooiste vakdisciplines omdat het niet exact is en omdat je het van oneindig veel verschillende kanten kan bekijken. Daarna kan een ieder zijn eigen mening over het voorval in de tijd vormen.
Dat ik een sticker opgeplakt krijg, en dan ook nog door een socialist, vind ik erger. Dat is tenslotte stigmatiseren. We weten ook wat er in het verleden onder de naam van het Socialisme is gebeurd. De Goelags? Wat er in het verleden is gebeurd hoef ik me niet voor te schamen, niet voor te verontschuldigen èn ik hoef me ook niet aan te sluiten bij de mening van de grachtengordel socialisten uit Amsterdam.

‘Ik denk, dus ik besta!’

Ik ben oud en wijs genoeg om mijn eigen mening te vormen. Ik heb geen virtueel vel met stickers om anderen bij bepaalde groepen binnen onze samenleving te plaatsen. Ik heb persoonlijk niets tegen de NSB, VOC, BMW, C&A, BLO, NDSAP, Geert Wilders of Thierry Baudet. Dat zijn zaken voor de geschiedenis en mensen die daar tientallen of honderden jaren later een sticker goed of fout op plakken zijn in mijn ogen heel fout.

Geschiedenis gaat om het moment, het tijdsbeeld, de gevoelens die op dat moment speelden. Revoluties gingen gepaard met moord en doodslag, gevolgd door nog meer moord en doodslag. Hoe kan een revolutie dan toch als positief worden ervaren?

Het kwaad is al geschied en onze meningen staan haaks op elkaar. Het is jammer dat onze vriendschap op deze manier bekoelt is en ik heb nog wel enige hoop dat het wel weer goed zal komen. Maar met socialisten weet je het maar nooit. Zij zijn een uitstervend ras. De eens zo sterke “S” van het “Socialisme” komt steeds minder vaak voor. De weinige keren dat je het nog hoort is het altijd in een negatieve vorm.
Laat de geschiedenis voor wat het is en verplaats je inspanningen naar de toekomst. Dat is waar we heen gaan en dat is waar het moet gaan gebeuren.

Thailand: Pijnlijke gewrichten

Pattaya (Boxing Roo Hotel) 8), donderdag 18 januari 2018

Na ruim een week in Thailand krijg ik de rekening gepresenteerd voor mijn overmoedige gedrag. Het is geen geheim dat ik graag wandel en het fantastische weer in Pattaya nodigt alleen maar uit om nog meer te gaan wandelen. Dat was in de Filippijnen wel anders! Daar kon je elk moment van de dag een stevige bui op je hoofd verwachten.
Tijdens mijn gebruikelijke gang naar de supermarkt voor verse witte bollen met sesamzaad voel ik mijn knieën en heupen. Een zeurende pijn, het liefst wuif ik het weg maar ik weet diep in mijn hart dat het de jaren zijn die gaan tellen. De slijtage zal zich ook bij mij openbaren, daar kan ik me niet aan onttrekken. Het voelt bijna als een opkomende griep maar die heb ik al in Angeles City gehad. De griep zal voor de rest van het jaar wel wegblijven. Mijn knieën en heupen lijken zonder smeermiddel te zitten. Het loopt allemaal een beetje stroef alsof er zand in de kogellagers is gekomen.
Na al die weken op het bed te hebben gelegen heb ik nu toch wat te hoog gegrepen. Het loopritme en de bijbehorende afstanden moet langzaam worden opgeschroefd. Tijdens het ontbijt besluit ik om vandaag maar een rustdag in te lassen. Vanaf het bed schrijf ik enkele verhalen en neem de tijd om wat te herstellen.

Veel later dan gewoonlijk vertrek in naar de Big C voor de lunch. De keuze valt vandaag op de dunne noedels met dim sum, rood varkensvlees (Moo Deng) en knapperige speklappen (Moo Gob) aangevuld met wat groente. Een eenvoudige maar heerlijke Thaise maaltijd voor slechts € 1,50. Het “Top Ten” ijsje van een kwartje smaakt me prima. Op de terugweg besluit ik om ook de rest van de dag maar heerlijk op de kamer met lezen en schrijven door te brengen.

De tijd vliegt om en zodra de duisternis begint in te vallen, om iets over zes uur, acht ik de tijd rijp voor een ijskoude “Beer Leo”. Er staan er drie gebroederlijk naast elkaar in de koelkast te wachten tot het juiste moment is aangebroken. En dat juiste moment is nu!
Ik neem een stoel mee naar het balkon. In de zwoele avondlucht kijk ik vanuit de hoogte naar het voorbij trekkende, schuifelende, verkeer. Het is een onbetaalbaar geniet moment. De tweede en derde fles bier worden ook geslacht en om half elf zoek ik het bed op. Het was een heerlijke rustdag in het mooie Thailand.

Thailand: Verontrustend nieuws

Pattaya (Boxing Roo Hotel) 8), woensdag 17 januari 2018

De eerste week in Thailand zit er alweer op en de tweede week is vandaag begonnen. Ik heb het prima naar mijn zin maar ik ben tegelijk verre van blij! Ik mis mijn vrouw en de majestueuze Mayon vulkaan is aan het uitbarsten. Ik zou het graag met mijn eigen ogen hebben gezien. De kleine luchthaven van Legazpi was de afgelopen dagen gesloten en dat baart me zorgen ondanks het feit dat ik nog vijf weken in Thailand te gaan heb.

Maar er kan veel gebeuren in vijf weken! Ik herinner me foto’s uit 1991 toen Mt Pinatubo was uitgebarsten en heel Angeles City onder een dikke laag as verdween. Gebouwen storten in onder het gewicht van de vochtige as! Het was meteen het einde van de Amerikaanse luchtmacht basis! Die hebben ze nooit meer herbouwd. In zo’n soortgelijk scenario zou ik diep in de problemen komen omdat ik dan met de bus terug naar het dorp moet om mijn vrouw en onze spullen op te halen. Èn dat is geen gemakkelijke reis! We houden het scherp in de gaten.

Het blijven mooie en spectaculaire plaatjes! Maar wanneer je geen contact met je vrouw kan krijgen dan is het een heel ander verhaal. Gelukkig lees ik in de lokale krant, op het internet natuurlijk, dat de gouverneur uit voorzorg de elektriciteitsvoorziening had uitgeschakeld. Uit ervaring weet ik wat dat inhoud. Slechts enkele uren per dag stroom, alles snel opladen, en vroeg naar bed.
Nu ik klaar ben met mijn belangrijke zaken val ik een beetje in een diep gat. Dat wil niet zeggen dat ik niets meer heb te doen maar in je eentje is het minder leuk. Doelloos wandelen gaat nog wel maar dan ben je snel aan een einde van je mogelijkheden.

Een van de weinige vaste punten op een dag zijn de lunch en soms ook het avondeten. Vandaag is het een Japanse Bento. “Bento” betekend doos en zo wordt de maaltijd dan ook geserveerd. In een vierkante bak met enkele vakken om de verschillende gerechten gescheiden te houden. De “Bento Tonkatsu”, gepaneerde varkenskarbonade, smaakt me prima en mijn gedachten gaan terug naar 2009 toen ik dat mooie land samen met mijn maat Tettje bezocht.

We drinken niet elke dag maar wel haast elke middag. Op weg naar de Chinees passeer ik een altaar waar een mooi stukje huisvlijt staat te schitteren. Draken gevlochten uit verschillende materialen. Het verbaasd me nog steeds dat veel Thai denken dat dit hun cultuur is terwijl het eeuwen geleden is meegebracht door de immigranten uit China. Veel van de Thaise cultuur heeft haar oorsprong in China. Slecht onderwijs, een sterk nationalisme en een ongeëvenaarde koppigheid laat ze geloven dat het echt Thais is, tot aan de helft van de Thaise keuken toe.

Na de gezellige middag met Jan beloon ik mezelf met een T-bone steak bij “The Devonshire” in Soi Leng Kee. Ik ben eigenlijk wel weer een keer aan patat toe! Het is niet slecht maar valt me toch wat tegen. Een T-bone is een moeilijk stuk vlees. Wanneer je het verkeerd behandeld dan wordt hij zo taai als een schoenzool.
Ik sluit deze dag af op de kamer met enkele afleveringen van een tv-serie. Ik ben hier nog een kleine week en ik ga me voorbereiden op de moeilijke missie om mijn rijbewijzen te verlengen. Niet morgen, misschien vrijdag maar ik hou het op maandag.