Portugal: Op weg naar huis

Aljezur (Camping Herdade do Serrão)

Mijn negatieve gevoelens zijn achtergebleven in dromenland! Toch gaan we op weg naar huis, naar ons geliefde Zaltbommel. Geen paniek! De reis is nog niet op haar einde maar elke minuut, elke kilometer die we vanaf vandaag naar het noorden en het oosten rijden komen we dichter bij huis. We hebben nog geen haast en hopen op veel culturele ontmoetingen.
De stranden, de bejaarden, de criminelen en de Spaanse en Portugese wegpiraten, wij zullen ze niet missen nu we de zonnige warme zuidelijke streken van het Iberisch schiereiland achter ons laten. We hebben hèt gezien en weten nu dat we hier hoogstwaarschijnlijk nooit meer zullen komen, met uitzondering van Gibraltar, dit is nu eenmaal niet ons ding.
Na het ontbijt rijden we naar “Sagres” om als echte toeristen het einde van Portugal te bekijken. Onderweg wordt de omgeving mooier en het aantal campers minder. Dat is in ieder geval positief! We proberen vandaag wat mooie plekjes langs de kust te bezoeken. Er is hier in Portugal in het verleden beter omgegaan met de beschikbare ruimte dan in Spanje. We rijden door kleine gemeenschappen van laagbouw vakantiehuisjes met mooie brede en schone straten.

Onze eerste halte, voor een koffiepauze, is op een grote parkeerplaats waar enkele campers staan. Helaas is een landgenoot de asociale camperbezitter om precies tussen verboden te parkeren en een invalide parkeerplaats te gaan staan. Die invalide kan wel een stukje extra lopen! Het kenteken heb ik gewist maar ik denk dat de eigenaar nog wel te weten komt dat ik dit heb geplaatst!

De koffie is letterlijk kokend heet en in plaats van te wachten totdat de koffie is afgekoeld gaan we eerst maar even uitwaaien aan de Atlantische kust. Het is hier duidelijk frisser dan waar we enkele dagen geleden waren. Misschien is dat wel de oorzaak dat het eindelijk rustig is geworden en wij weer meer plezier hebben in onze reis.
Het is een schitterende plaats om de nacht door te brengen maar voor ons is het vandaag onze eerste Portugese campingdag. Dus na de koffie gaan we verder naar “Sagres”, het puntje van Portugal.

De afstanden zijn niet erg groot vandaag! Al na een uurtje, en een flinke omweg, staan we aan de muren van een enorm fort. Of het ooit van enige militaire betekenis is geweest weet ik niet maar ik denk persoonlijk niet dat het ook maar enige bijdrage heeft geleverd aan de bescherming van het oude “Koninkrijk van de Algarve” zoals het verhaal op een informatiezuil verteld.

De omgeving en het landschap zijn in ieder geval wel schitterend en opnieuw is er een mooie vrijwel lege parkeerplaats waar we graag de nacht zouden hebben doorgebracht.

Toch rijden we verder naar “Praia do Bordeira” waar we heerlijk rustig op de toppen van de Portugese klippen kunnen lunchen. Het is een adembenemend uitzicht! De tomatensoep met brood gaat er goed in! De verandering in temperatuur maakt ook hongerig. Het oude brood wordt zacht in de dampende soep.
Terwijl Lyka nog even bezig is in de camper maak ik een wandeling om het eten te laten zakken en om even wat afstand te nemen. Ik heb het al eerder vermeld, na zo’n lange tijd met zijn tweeën in een kleine ruimte moet je af en toe wat afstand van elkaar nemen. Dit probleem wordt door veel camperaars onderschat!

Het verhaal wordt eentonig want òòk hier hadden we wel de nacht willen doorbrengen! Nog zeven en twintig kilometer en we zijn op de camping! De N268 is een zeer mooie weg langs een nationaal park met heel veel potentieel mooie plaatsen om te overnachten. Ik denk dat we hier nooit meer zullen komen maar mijn geknakte vertrouwen in Portugal wordt wel een stuk gerepareerd! Zou het dan toch mooi worden nu we van de bejaarden toeristengebieden afscheid hebben genomen? De camping is snel gevonden en een plaatsje in de zon valt ons ten deel. Het is nog geen drie uur en de dag zit er voor de chauffeur al weer op. Een voor een gaan we lekker douchen en met de snorrende kachel zien we de zon vanuit de camper ondergaan.

Met een lekker muziekje op de achtergrond gaan we beiden het internet op. De tijd vliegt om en zodra het tijd is om te gaan eten komt de zalm met carbonara groenten en aardappelpuree op tafel. Het mag een simpele maaltijd lijken maar het smaakt ons uitstekend. We zijn wel gewend om wat sober te eten. We gaan vanaf vanavond eerst het vriesvak, of beter gezegd, de hele koelkast leeg eten zodat we die weer met verse boodschappen kunnen vullen.
Twee afleveringen van Blindspot ronden de avond af. We liggen vroeg op bed want morgen gaan we waarschijnlijk weer de bergen in.

Portugal: Zijn we eigenlijk wel welkom?

Torralta (achter een hotel)

Ik heb prima geslapen! Op de voor mij gebruikelijke tijd klim ik de ladder af en schuif voorzichtig de gordijnen open. Het is een dag als alle dagen met als grootste uitzondering dat het om acht uur buiten al licht is. Dat ene uur tijdsverschil is ’s ochtends mooi meegenomen maar ’s avonds breekt het je ook weer op.
De enorme parkeerplaats is alweer leeg. Veel campers zijn gisterenavond laat, onder de bescherming van de duisternis, al vertrokken. Ik vraag me af waarheen. Waar moet je nu in de duisternis nog naar toe? Het is hier een schitterende plaats om de nacht door te brengen.
Ik heb steeds meer moeite om te schrijven want er gebeurt te weinig en we bezichtigen ook niets. Sinds we aan de kust bij Marbella zijn aangekomen is het haast alleen maar rijden en rijden. Ervaringen vanachter de voorruit die voor lief worden genomen maar niet worden geregistreerd. Door landschappen die we al lang hebben gezien en door camperland! Vandaag is het weer tijd om de motorolie en andere vloeistoffen van levensbelang na te kijken. Het lijkt dat het lekken van de motor weer wat erger is geworden want er moet voor de tweede keer een liter motorolie bij. Een liter motorolie op 3500 Km valt toch nog wel mee voor de bijna zeven en twintig jaar “Oude Dame”?
Zodra we de parkeerplaats hebben verlaten komt de eerste optocht campers ons alweer tegemoet. Ze zwaaien niet allemaal, maar de meesten hebben wel een gelukkige glimlach op hun gezicht, die zwaaien wel, af en toe zwaait de bijrijder ook. Ik heb mijn twijfels over Zuid-Portugal en Zuid-Spanje die steeds sterker worden. Ik onthoud Lyka van mijn gevoelens om het niet tè ingewikkeld te maken.
Warm weer en strand vind ik persoonlijk niet erg maar ook niet heilig. Zeker niet wanneer het lijkt dat alle gepensioneerden uit noordelijk Europa hier aan de Spaanse en Portugese zuigkust met hun campers zijn neergestreken. Na een bezoek aan een Portugese Lidl gaan we landinwaarts.

Het stadje “Silves” is bekend om haar burcht op de top van een heuvel. We komen over een mooie weg het stadje binnen. Vanzelfsprekend stoppen we op de parkeerplaats met het wonderschone uitzicht op het kasteel.
Eenmaal in het stadje aan de voet van de heuvel ben ik het al snel zat! Het meest gebruikte verkeersbord in deze kleine stad is een wit langwerpig bord met de tekst: “Caravans e Autovaravans”. Allemaal als toevoeging onder de borden verboden te parkeren aan deze zijde van de weg en verboden voor alle voertuigen.
Het is tijd om te lunchen dus rijdt ik een lege parkeerplaats op die voor ons eigenlijk verboden gebied is. Op dit moment kan me dat ook helemaal niets schelen. Het is zondag, we hebben trek en kijken uit naar de broodjes hotdog, en wanneer de politie komt dan zien we wel verder. We parkeren om te eten en vertrekken weer na de lunch.
Vanaf mijn zitplaats in de zon zie ik verderop tientallen satellietschotels boven een heg uitsteken. Dat zal wel een camperplaats zijn die door de gemeente is aangewezen en wordt beheerd? Voor een handvol euros sta je hier als haringen in een ton. Waarschijnlijk zijn er wel toiletten maar dat is het dan ook. Wij hebben in ieder geval geen interesse om de hele middag op een klapstoel voor de camper in de zon te zitten! Tijdens het eten besluit ik om maar weer terug te gaan naar de kust. Het lijkt wel dat campers hier in Zuid-Portugal helemaal niet welkom zijn! Zijn we eigenlijk wel welkom?
Ik kan het niet laten om nog voor we terug naar de kust gaan even naar de camperplaats te gaan kijken die de NKC op mijn GPS aangeeft. Op deze camperplaats blijkt het nog veel erger dan ik had gedacht! Een stukje verderop is nog zo’n plaats! Hier staan een kleine vijftig campers allemaal met de neus in dezelfde richting! Wanneer je de deur opent moet je goed oppassen dat je de buurman niet raakt! Dan betalen wij liever tien euro meer en gaan op een echte camping staan!
Terug naar de kust dus en Lyka is het helemaal met me eens. De slechte wegen, de agressieve rijstijl van de Portugezen en de verboden op de verkeersborden maken me sjacherijnig. Wat zoeken we hier nog eigenlijk? Binnen enkele kilometers ben ik er uit! We gaan zo snel als mogelijk naar het noorden en wanneer het niet beter wordt in Portugal bezoeken we Toledo en Madrid! Knopen zijn er om te worden doorgehakt!

Net buiten Portimão komen we in “Torralta” achter een hotel op een kleine parkeerplaats terecht. Op het eerste gezicht een mooie plaats zonder een verbodsbord aan de verhoogde houten wandelweg langs het strand. Hier zal er wel niemand klagen. Het hotel is voor de winter gesloten dus daar kan het niet aan liggen!
Tijdens mijn wandeling over het strand praat ik met wat andere camper bewoners en die zeggen allemaal dat een paar nachten geen kwaad kan. Een paar nachten? Wij willen gewoon één nachtje hier slapen! De frustraties glijden van me af en met het WOMO-boekje Portugal ga ik lekker op de bank liggen. Mijn dag zit er haast op, alleen nog wat lezen en eten koken vanavond.

Het laatste restje rundvlees van Chris met gemengde groenten op mihoen. We hebben veel sauzen aan boord en ook de honing/knoflook saus van Lee Kum Kee is een winnaar. Een Cornetto als toetje en dan weer twee afleveringen van “Blindspot”. Het tweede seizoen zit beter in elkaar omdat de schrijvers nu echt aan het hele verhaal hebben kunnen werken. De tatoeages van de hoofdrolspeelster lijken minder belangrijk geworden.

Portugal: Food for thought

Tavira (parkeerplaats busstation)

Een engelse titel voor een Nederlands verhaal? Ja het klopt, maar dit schoot me als eerste  titel voor het verhaal voor vandaag te binnen! Door alle drukte met de was en filosoferen over het extra zonnepaneel ben ik helemaal vergeten om een foto van ons plekje voor de afgelopen nacht te maken. Sterker nog, ik ben helemaal vergeten dat we Chris zijn vlees in de koelbox hebben gelegd. De eenvoudige koelbox die we alweer twee jaar geleden van Tettje hebben gekregen. Het is een eenvoudige polystyreen koelbox maar het doet zijn werk uitstekend, dus wij zijn er nog steeds erg blij mee.

Wanneer het tijd is om te lunchen komt het eerste vlees van Chris op tafel, gemengde salade met gebakken eendenborstfilet. Een stuk vers stokbrood om de maaltijd compleet te maken! De rode wijn onder de tafel roept maar ik moet nog rijden dus de fles blijft onder de tafel!

Het uitzicht tijdens de lunch is niet wonderschoon maar toch wel bijzonder. We rijden al enige tijd door een landschap met oneindige tunnel kassen gevuld met groenten. Waarschijnlijk groenten voor de Noord-Europese markt. De omgeving waar het geld vandaan moet komen om de Spaanse economie gaande te houden. Een aanvulling voor alle miljarden die we toch al in de vorm van subsidie naar deze omgeving laten stromen. “Marktwerking” was in Nederland toch een toverwoord enkele kabinetten geleden? Oops, ik begin weer politiek getint te schrijven, ophouden dus!
We volgen ook vandaag zoveel mogelijk de kust en bij de laatste Lidl, althans dat denken we, voordat we Portugal binnen rijden sla ik nog een keer goed in. Vooral het bier en de wijn die me goed zijn bevallen en zeker niet te duur zijn, èn plastic tasjes van twee cent per stuk die de afgelopen dagen hun goede diensten hebben bewezen!
Bij het laatste benzinestation voor de grens met Portugal gaat de tank voorlopig voor de laatste keer vol met Spaanse diesel. Diesel is namelijk in Portugal minimaal dertig cent per liter duurder! Met dank aan de socialisten.
We passeren een brug waar in de rivier onder ons de grens tussen Spanje en Portugal ligt. Een ouderwetse eeuwenoude natuurlijke grens! Net over de brug worden we min of meer gedwongen een afrit te nemen om tol te betalen. Ik ben verbaasd en verward tegelijk. Waarom? We gaan meteen weer van deze snelweg af en er is geen andere mogelijkheid om Portugal binnen te komen! Nadat ik de aanwijzingen op het apparaat in het engels drie keer heb gelezen stop ik uiteindelijk mijn creditkaart maar in het apparaat. Ik ben verzekerd tegen misbruik van de kaart en mocht ik worden opgelicht dan zal ICS mij ongetwijfeld helpen en schadeloos stellen. Er komt een papierstrook van zeker dertig centimeter lang uit het apparaat en terwijl Lyka de papierstrook bestudeert stop ik mijn creditkaart terug in mijn roze portemonnee/agenda. Lyka kan niets ontdekken dus loop ik met mijn ogen ook maar een keer over de smalle strook thermisch papier. De papierstrook bevat veel informatie maar geen bedragen of andere aanwijzingen wat ik heb betaald òf moet gaan betalen. Ik laat het maar voor wat het is en we gaan verder.
Hallo Portugal! Weer een nieuw land bezocht, ik heb het nooit meegeteld toen Macau nog Portugees gebied was, de lijst wordt gelukkig met de jaren nog steeds langer maar nieuwe bestemmingen ook steeds moeilijker. Natuurlijk verandert er aan de omgeving weinig tot niets. Hoewel, de wegen zijn, zodra we van die vreemde tolweg af zijn, een stuk slechter dan in Spanje en zelfs slechter dan in België Kris.

Hoewel het pas twee uur in de middag is gaan we op zoek naar een plaatsje voor de nacht. En dan doemt er een probleem op waar we op het internet al voor waren gewaarschuwd. Overal, werkelijk overal, staan verkeersborden dat het verboden is voor campers te parkeren òf zelfs te stoppen, laat staan om te overnachten. Geen man overboord, we gaan een stukje het binnenland in. Deze dwaling in mijn gedachten brengt ook geen oplossing! Zeer weinig toegankelijke parkeerplaatsen langs de weg en wanneer we ons compleet vastrijden in een piepklein dorpje besluiten we om toch maar weer terug te gaan naar de kust. Het enige mooie plaatsje dat we passeren heeft natuurlijk ook de ondertussen gehate verkeersborden en een stukje verder verhinderd een hoogtebalk de toegang tot een parkeerplaats. Dus rijden we maar door langs de kust totdat we vanaf de weg een verzameling campers op een enorme parkeerplaats zien staan. We kijken elkaar aan en knikken tegelijk dat we daar maar eens moeten gaan kijken. Met een flinke omweg komen we op een enorme parkeerplaats terecht waar het vandaag de markt is geweest. De omgeving is na de markt nog wel opvallend schoon en dat is een mooie meevaller. Ratten, en zeker muizen, hebben we weinig trek in.
Het is pas tien over drie en we hebben nog wat tijd in de middag voor ons. Totdat ik mijn MacBook aanzet en op het beeldscherm zie dat het volgens mijn laptop pas tien over twee is. Ik krab me voor een moment achter mijn oren en het kwartje valt onmiddellijk. Wij zijn nu in Portugal en daar is het een uur vroeger dan in Spanje! Portugal ligt in dezelfde tijdzone als Londen.
We gaan niet meer verplaatsen want dat heeft voor vandaag toch geen zin meer. We hebben geen haast en we hebben geen vast reisschema, we nemen het maar zoals het uitkomt. Terwijl Lyka wat opruimt in de camper ga ik een eindje lopen. Het enorme gebouw waar we achter staan blijkt een busstation te zijn uit een tijd dat verliesmakende gesubsidieerde busdiensten in Portugal nog aan de orde van de dag waren. De bussen zijn verdwenen, de winkels zijn verdwenen en de enkele café’s en cafétaria’s die nog open zijn in de verlaten terminal ogen te armoedig om naar binnen te gaan.
Mijn eerste indrukken van Portugal zijn niet om vrolijk van te worden. Hoe hebben ze in hemelsnaam een land als dit kunnen uitnodigen om mee te doen aan de euro? Het is hier na vijftien jaar nog “armoede troef”!

Het vlees van Chris moet op en nu moet ook de biefstuk er aan geloven! Biefstuk met friet en gemengde bloemkool/broccoli. Heerlijk! En nogmaals onze dank Chris!
De avond vul ik met schrijven en bladeren in het nieuwe boekje. WOMO-serie deel Portugal. We gaan tegen de route in en dat is moeilijker gebleken dan ik had kunnen vermoeden.