Spanje: Goedemorgen Calpe

Villena (naast Santuario de las Virtudes)


Het is weer tijd om te vertrekken! Iets vroeger dan normaal staan we ingepakt en klaar om de weg op te gaan. Het vreemde aan deze dag is dat we eigenlijk voor het eerst sinds lange tijd geen vast doel hebben, geen route hebben. We hebben een waypoint waar we ongeveer uit willen komen. Dat waypoint ligt volgens de Garmin bijna 500 kilometer verder landinwaarts. Dat zou dus ongeveer drie dagen duren voordat we daar arriveren.
We nemen uitgebreid afscheid van onze oude en nieuwe vrienden en proberen nog een plaatsje te reserveren voor volgende maand. Tevergeefs! Deze camping is in de maanden januari en februari volledig volgeboekt. Kees houd voor ons een oogje in het zeil voor een annulering maar de kans is erg klein. Het is een mooie, goed gelegen, camping met de juiste faciliteiten voor een scherpe prijs. Èn dan ben je koning in een verzadigde markt.
Net na het uitzwaaien en nog geen driehonderd meter verder is voor ons de eerste halte. De Lidl! Er is vandaag al het een en ander in de vuilnisbak beland en we moeten nu inkopen voor twee dagen vrij staan. Verse groenten, vlees, fruit, brood, bier, wijn en noem maar op vindt allemaal een plekje in de winkelwagen. Tien kilo zwaarder rollen we Calpe uit. Èn om eerlijk te zijn ben ik blij dat we weer onderweg zijn. De open lege wegen van Spanje, de mooie verlaten staanplaatsen en de rust van het platteland. Daar kan een gewoon mens alleen maar van dromen.
Met de hand pas ik af en toe de route aan. Een blik op de GPS, na enkele jaren wordt je daar wel slim in, een kleine aanpassing en je verlaat een driecijferige weg voor een viercijferige weg. Meestal weet je na enkele honderden meters wel of je goed zit of niet! Soms moet je omkeren of achteruit terugrijden maar in 95% van de gevallen zit het wel goed. Zeker na een paar weken in Schotland waar de afgelegen wegen slecht en zèèr smal zijn!

Zo belandden we op een mooi zonnig rustig plaatsje in een bos op een zeer verlaten weg. Tijd voor koffie met een appelflap. De Pecannoot taartjes zijn sinds vandaag in de ban. We hebben er genoeg van en we zijn overgeschakeld op de ouderwetse appelflappen van de Lidl. Het is heerlijk weer, het is zelfs warm uit de zon, we hebben de laatste dertig minuten geen enkele auto gezien. Na de pauze gaan we weer op pad naar ??? We rijden nooit sneller dan 60 Km/u door het steeds wisselende landschap. Ik let op onze GPS, de tijd en de afstand.

Ergens op het Spaanse platteland zie ik een bruine toeristische wegwijzer naar “Santuario de las Virtudes”. Binnen enkele seconden is de beslissing genomen en verlaten we de brede driecijferige weg en we belandden in een klein dorpje genaamd “Villena”. Een slaperig klein dorp op het Spaanse platteland. Het is een schitterend plaatsje voor de nacht. In de warme namiddag zon geniet ik van het uitzicht en de warmte. Het zonnepaneel perst de laatste elektriciteit in de huishoudaccu die me af en toe toch nog zorgen geeft. Voltage en Ampèrage, laadstroom en laadtijd, zingen in mijn hoofd. De 12 Volt installatie is nog niet op zijn best en ik moet daar zeker nog aan werken.

Voor het eten maken we nog een korte wandeling langs het enorme religieuze gebouw, we weten nog steeds niet wat het nu eigenlijk voor een instituut is en het is ook nog gesloten, en het park dat er naast ligt. Kippenvleugels met een restje groenten in tomatensaus en rijst. De maaltijd die voor gisteren was bestemd! Een stukje tv en dan snel naar bed. Het wordt fris in de camper en dan is het goed vertoeven onder het warme dekbed.

Spanje: Herstellen

Calpe (Camping Paraíso Camper)

Vroeg naar bed betekend ook vroeg op! Met een beker koffie binnen handbereik begin ik aan onze laatste dag in Calpe. Het is een lange en belangrijke dag. We moeten voorbereidingen treffen voor ons aanstaande vertrek. Ik schrijf een stukje en dat is vandaag extra moeilijk. Mijn hoofd lijkt niet goed vast te zitten op mijn romp, ik ben bang dat de rode wijn van gisteren daar wat mee te maken heeft.
Zodra ik me goed genoeg voel gaat de verpakking van de nieuwe harde schijf open en komt de oude genaamd “Muziek” tevoorschijn. Het programma “Disk Drill” wordt opgestart en enkele minuten later staat mijn MacBook te draaien. Vandaag zal er maar weinig gebruik worden gemaakt van mijn MacBook. Het lijkt me beter dat ik mijn laptop tijdens het herstellen van de bestanden met rust laat. Ik zie de teller van het aantal herstelde bestanden oplopen maar de klok niet teruglopen. “Meer dan 12 uur” geeft “Disk Drill” aan. Met die twaalf uur in gedachten begin ik aan mijn dag.
Als eerste moet ik de was gaan doen. Alle twee de wasmachines zitten al vol wanneer ik om iets over acht uur het washok betreed. Het mag dan wel lijken dat iedereen nog op een oor ligt en de camping uitgestorven is maar enkele vroege vogels, waaronder ik zelf, zijn al aan hun nieuwe dag begonnen.
Vol verbazing kijk ik naar de rij wasmanden en tassen die voor de wasmachines staan opgesteld. Er heerst hier wel orde! Een Engelse vrouw van mijn leeftijd, Debbie, komt binnen en stelt spontaan voor om mij voor haar te laten gaan. Ze heeft niet zo heel veel wasgoed vergeleken bij onze wasmand vol. Ze laat me ook zien dat er een wasmachine voor zes kilo is en een grotere voor acht kilo. Dan begrijp ik haar aanbieding, wij staan namelijk in de rij voor de zes kilo. Ik moet er natuurlijk ook wat voor terug doen! Zodra mijn wasgoed schoon is moet ik haar wasgoed in de machine doen en aanzetten. Da’s natuurlijk geen probleem! Ze geeft me vijf euro voor de wasmachine en laat me zien dat er een grote fles vloeibaar wasmiddel in de tas zit. Dat komt allemaal in orde en bedankt! Ondertussen is Lyka ook wakker en ligt als een jonge vogel in het nest met haar mond open te wachten om gevoerd te worden.
Als tweede moet ik dus naar de Aldi om vers brood en wat andere etenswaren te halen. Even een snelle blik op mijn MacBook, de teller loopt mooi op en de klok geeft “Meer dan 12 uur” aan. Geen probleem, we hebben nog acht en twintig uur de tijd om deze belangrijke operatie af te wikkelen.
Vers stokbrood voor € 0,39 brengt een glimlach op mijn gezicht. Ik koop nog wat vleeswaren en haast me terug naar de camper waar Lyka al het laatste nieuws op Facebook plaatst. We vallen aan als wolven omdat we gisterenavond de tweede avond op rij geen avondmaaltijd hebben genuttigd. Mijn spijsvertering is een beetje in de war. Het is zo gezellig op zo’n camping dat ik goed begrijp waarom mensen hier enkele maanden in de winter doorbrengen.
Na het wassen gaat de hele lading in de enorme 10 kilo droogtrommel en ik heb weer bijna een uur de tijd om de camper goed na te kijken. Alle belangrijke vloeistoffen worden gecontroleerd en de ruitenwisservloeistof aangevuld. De ramen van de cabine krijgen een goede schoonmaakbeurt, er zit nog steeds zout op van de storm, terwijl Lyka het woongedeelte opruimt en schoonmaakt.
De dag kabbelt zo voort en wanneer we klaar zijn is het al haast drie uur. Mijn MacBook is nog steeds bezig en er zijn al meer dan 25.000 bestanden gered. De klok staat nu op “Ongeveer 10 uur”! Dan zal de hele operatie om ongeveer één uur vannacht zijn afgerond. Dat is een mooi vooruitzicht.
Kees komt eens informeren hoe ver we zijn en of we al zin hebben om wat te drinken. We kijken elkaar aan en, wij zijn klaar met onze klussen dus kunnen ons verhaal over deze fotoloze dag onder het genot van een koud biertje gezeteld in de warme middagzon wel vertellen. Het is weer een gezellige middag en avond. Onze dagen is Calpe zitten er bijna op en waren heel gezellig. Zo gezellig dat ook vanavond het vlees dat voor onze avondmaaltijd is bedoeld weer in de koelkast blijft. Minie maakt heerlijke toastjes dus blijven we weer kleven. Aan alle mooie dingen komt een einde dus ook aan ons bezoek aan Calpe. Met een beetje meer bier op dan goed voor ons is gaan we terug naar de camper. Lyka zoekt meteen het bed op terwijl ik me nog even op mijn MacBook stort. Het herstellen gaat voorspoedig!
Ik kijk nog een halve film en af en toe naar het beeldscherm. En dan is “Disk Drill” klaar met het herstellen. Bijna 100.000 bestanden zijn gekopieerd naar de nieuwe harde schijf en moeten worden verwerkt. Maar niet nu! Daar heb ik volgende winter in de Filippijnen wel voldoende tijd voor! Ik kruip snel in bed want morgen gaan we verder met ons avontuur in  Zuid-Spanje.

Spanje: Paella!

Calpe (Camping Paraíso Camper)

Met de driedaagse storm achter ons en de wetenschap dat we voor drie dagen een staanplaats hebben slapen we als ossen.

De overgeslagen avondmaaltijd heeft wel een gat in mijn lichaam achtergelaten dat snel gevuld moet worden. We hebben alles aan boord van de camper, ik moet alleen even vers brood halen, dus gaan we voor een “English Breakfast”. En dat smaakt! Na de drie dagen op een verlaten parkeerplaats in een vakantiedorp is het verse stokbrood niet te versmaden.
We hebben vandaag geluk! Vandaag is het namelijk “Paella dag” op de camping. Anders gezegd, de eigenaren geven een (kerst)feestje voor de bewoners van de camping als dank voor hun bezoek. Hoewel wij pas gisteren zijn gearriveerd kunnen we toch aanschuiven. De Duitsers hadden namelijk hun vrienden, die niet zijn verschenen, ook opgegeven en zo glijden wij automatisch op hun lege plaatsen.
Maar ik heb vandaag eerst iets anders te doen! Kees heeft aangeboden om met me naar de Mediamarkt in Benidorm te rijden om een nieuwe harde schijf te kopen. Dat is een aanbod dat ik vanzelfsprekend niet kan afslaan. Om iets over tien rijden we van de camping af. Het is heerlijk weer. Het is zeker niet koud maar in de schaduw toch wel nog wat fris. De zon heeft tijd nodig om de Spaanse Costa te verwarmen. Achter het glas van de auto is het meteen warm en het zijraam gaat een stukje open. De frisse wind blaast door mijn haren terwijl we praten en ik geniet van het landschap om me heen.

Het is gelukkig niet zo heel ver rijden en de harde schijf die ik nodig heb is snel gevonden. Na het afrekenen, ik ben nog aan het nadenken over de garantie, worden we gevraagd of we met de kerstman op de foto willen. We kijken elkaar aan en knikken glimlachend naar elkaar. De kerstman is de kleinste man op de foto!
Terug op de camping moeten we snel aan tafel. De tafels en stoelen zijn al door de dames klaar gezet en we kunnen zo aanschuiven. In mijn gedachten speelt de harde schijf en ik sta te popelen om aan de slag te gaan. Toch heb ik genoeg zelfcontrole om dat tot morgen op te schuiven. Met een wijntje op zou dat zo maar verkeerd kunnen gaan en dan ben ik misschien ècht alle muziek kwijt!

Om kwart voor een zijn de koks al druk bezig met de Paella in een enorme pan. Dat moet ook wel want ik schat dat er al snel een zestig hongerige magen zitten te wachten om gevuld te worden. Het is gezellig aan tafel, we hebben al snel nieuwe vrienden gemaakt en zover er hindernissen zijn worden die al snel door de goed gevulde glazen wijn overwonnen.

In principe eet ik alles en ik ben ook een sociaal mens maar bijeenkomsten als deze vindt ik toch wat ongemakkelijk. Door de jaren heen ben ik door al dat alleen reizen ook een beetje een eenling geworden. Ik doe graag mijn eigen dingen op mijn eigen moment. Het signaal dat de Paella klaar is klinkt en de kudde rent op de pan af en vormt een rij van wel vijftien meter lang. Ik voel me als een deelnemer aan het tv-programma “We zijn er bijna”. Mooie televisie om naar te kijken maar het is niets voor mij om er aan mee te doen. Wij blijven nog even rustig zitten en genieten van de verschillende wijnen die de verschillende vrienden hebben meegebracht. Een door de eigenaar geschonken 2 liter fles rode wijn wordt ook met veel smaak gedronken.

Lyka sluit achter, de bijna opgeloste Paella file, aan en komt even later terug met twee borden van het nationale Spaanse gerecht. Ik mis het brood maar je kan niet alles hebben in het leven. De Paella is precies zoals ik me herinner van de laatste keer alleen minder zout. Garnalen, mosselen en stukjes kip met bot, bonen en gele rijst, alles wordt weggespoeld met Freixenet, een Spaanse bubbelwijn.
Jammergenoeg laat het weer ons precies op deze dag in de steek. De laatste wolken van de storm van de afgelopen dagen verbergen de zon en dan is het al snel fris op het terras. Het duurt dan ook niet lang totdat de eerste koukleumen hun camper opzoeken. Wij houden het nog lang vol en drinken alle wijnflessen leeg die op tafel zijn gekomen.
Dan wordt het voor onze vrouwen ook te koud en wij vertrekken naar de camper van Kees en Minie waar we nog heerlijk nagenieten van een wijntje en wat toastjes. Ook aan het einde van deze gezellige dag schiet het avondeten erbij in. We drinken nog een nachtmutsje in onze camper en liggen voor half tien op een oor. Vanavond geen tv want morgen hebben we ook nog een drukke dag voor de boeg.