Spanje: Rustdag

Portbou (aan de boulevard)

Ik kom pas om kwart voor tien uit mijn bed. Na vijf en twintig dagen neem ik, als chauffeur/navigator een vrije dag. Ik ben er aan toe.
Maar dat ik rustig op gang kan komen is zeker niet het geval. We moeten over twee uur en vijftien minuten de camping hebben verlaten. Door de heerlijke zware bieren van gisterenavond ben ik niet aan de was toegekomen en die moet dus vandaag ècht nog worden gedaan. Met een volle HEMA-rookworst tas, en het wasmuntje in de hand, snel ik me naar de ruimte met de wasmachines. Vijf euro voor een wasje is niet niets maar het moet nu eenmaal en ik heb medelijden met de vrouw die een handwasje in een wasbak aan het doen is.
Wanneer ik terug kom staat Lyka alweer klaar met de volgende was. Laken, dekbedovertrek, handdoeken en nog wat klein spul dat ze vergeten was. Op weg naar de wasmachines koop ik bij de receptie nog een wasmuntje en zorg dat de tweede wasmachine ook gevuld en aan het werk gaat.
Dan heb ik eindelijk even de tijd om een bakkie koffie zetten en even zitten. Maar niet voor lang! Er zitten ongeveer 15 minuten tussen de programma’s op de twee wasmachines! Dus met de kop koffie nog niet ver genoeg afgekoeld kan ik alweer op pad om de eerste wasmachine leeg te maken en de inhoud te verplaatsen naar de droogtrommel driehonderd meter verderop aan de overkant van de weg.
Bij terugkomst in de camper neem ik twee slokken koffie en luister naar Lyka’s gezeur wanneer ik het ontbijt ga maken. Omdat de droogtrommel gemakkelijk twee ladingen van de wasmachine tegelijk kan drogen wacht ik tot de andere was klaar is. Zodra die klaar is verplaats ik die ook naar de wachtende droogtrommel. 31 minuten wordt op de display van de droogtrommel weergegeven wanneer ik het muntje in de gleuf laat vallen.
Snel naar de camper waar Lyka de worstjes heeft gebakken en de witte bonen in tomatensaus al warm zijn. Twee eieren bakken en het ontbijt is compleet. Het loopt al tegen elf uur!
Met één oog op mijn horloge geniet ik van het zware Engelse ontbijt. Daar was ik ook aan toe, naast deze rustdag! De was wordt opgehaald en terwijl Lyka de was opvouwt en opruimt begin ik aan de voorbereidingen voor ons vertrek. Nu zullen ze niet moeilijk gaan doen over enkele minuten maar ik ben nu eenmaal iemand van de tijd en dus wil ik zeker niet te laat het campingterrein verlaten.
De elektriciteitskabel wordt opgerold. De koelkast naar de omvormer overgeschakeld. De rest van de 230V apparatuur gaat ook op de omvormer. Ik open de dop van de watertank die ook weer wat kan worden bijgevuld. En ik spreek nog even met twee Zwitsers die ook voor het eerst met een camper onderweg zijn.
Zij hebben een zes meter lange buskamper. Ik moet eerlijk zijn, erg mooi zo’n buscamper, maar ik ben toch bang dat het mijn ding niet helemaal is. Ik hou het nog even bij onze oude alkoof met een lange bank langs de lange zijde. De grote ramen zijn voor mij ook een groot voordeel. Een mooi uitzicht is tenslotte onbetaalbaar!
Onze watertank zal ondertussen wel genoeg water bevatten voor twee dagen dus kunnen we op pad. De gps geeft dertig kilometer aan naar onze bestemming voor vandaag. Portbou ligt aan de Franse grens en hier gaan we morgen aan een nieuwe route richting het zuiden beginnen.

Aan de boulevard vinden we een leuke parkeerplaats onder een met bomen omzoomt plein. Het verkeersbord verboden voor caravans en campers is half afgeplakt. Alleen de caravans zijn ook buiten het seizoen niet welkom. Waarschijnlijk gaan ze ervan uit dat de mensen met een camper wat bijdragen aan de plaatselijke economie.

Het zware en late ontbijt laat ons de lunch overslaan. We gaan voor het eerst sinds lange tijd een wandeling maken. De elektronica verdwijnt in de brandkast en wij genieten van het zwoele lenteachtige weer. De golven breken ruisend op het grindstrand. Ik heb nu ècht het gevoel op reis te zijn.
Lekker ontspannen in de camper. De internet radio draait op het onbeperkt internet kaartje van de KPN en ik kijk er al naar uit om vanavond en morgenmiddag lekker voetbal te luisteren.

Het avondeten is vanavond extra belangrijk omdat we het gisteren een keer hebben overgeslagen. Na weer een halve rustdag kan ik zonder moeite aan de gang. Varkenskarbonade met broccoli en ovenfriet. Dit gerecht is al een keer eerder voorbij gekomen maar het blijft heerlijk. Het koken met twee kleine gaspitten in de Oude Dame is niet gemakkelijk maar ik doe mijn best. Ik probeer ook zoveel mogelijk te variëren maar met deze lage prijs voor de broccoli zullen we deze heerlijke groente nog vaak in verschillende vormen of gerechten eten.

Spanje: Een kleine wereld

Roses (Camping Joncar Mar)


Iets voor acht klim ik uit het bed boven de cabine van de camper. Een uur later dan de gewoonte is maar er is een gegronde reden voor. Ik heb vannacht heerlijk vast geslapen. Mijn medicijnen gaan als eerste naar binnen met een slok koude thee, de kachel hoger, dan aankleden en de gordijnen open.
En wat zie ik? Een dikke mist heeft zich tijdens de nacht meester gemaakt van de wijde omgeving. Zonder enige haast ga ik aan de koffie en doe weinig bijzonders. Vandaag doen we rustig aan omdat dit mooie plaatsje uitnodigt om rustig aan te doen.
Terwijl we ontbijten klaart de mist op en ik bestudeer de waypoints die ik vanochtend heb ingetypt in “Garmin Basecamp”. Het blijkt namelijk dat we niet ver verwijderd zijn van een route uit het WOMO-boekje Oost-Spanje. Mijn drang om weer een route te gaan volgen is zo groot dat ik zelfs het risico neem om weer richting de Pyreneeën te gaan!
De route begint voor ons bij het waypoint in Ponts. Een klein stadje waar we gelukkig een vers een stokbrood kunnen kopen. Onze afbakbroodjes zijn nu allemaal verleden tijd, met uitzondering van een pakje croissants die we bewaren voor zondag, lekker met gerookte zalm.

Bij de eerste halte net buiten Ponts krijg ik mijn eerste twijfels of het volgen van de route wel de juiste is. Het is weer duidelijk kouder. Dat het droog is is een bonus maar het weer is zeker niet aangenaam.
Bij de ruïne van het klooster “Santa Maria de Gualter” smaakt de warme thee beter dan ooit. Lyka neemt niet eens de moeite om de ruïne te bekijken. Haar neus buiten de deur in de koude wind was voldoende voor haar om te besluiten dat we nog wel meer ruïnes zullen zien tijdens deze reis.
We gaan verder met het klimmen en de witte toppen van de Pyreneeën verschijnen aan de horizon. We rijden nu boven de wolken en de hemel is blauw. Het is een schitterend uitzicht maar ook het koude weer waarvoor we op de vlucht zijn geslagen is weer terug.
Een hongerige vos steekt voor de camper de weg over en kijkt ons recht in de ogen. Een wilde vos? Hoeveel mensen hebben ooit een vos in het wild gezien?
Aan het einde van de route, die gelukkig maar vier en dertig kilometer lang is, zijn we het eens. We gaan weer terug naar ons oorspronkelijke plan. Snel naar de Middellandse Zee!
Het is vandaag weer camping dag dus onze beste kansen liggen bij het badplaatsje “Roses”. Alleen de naam al brengt een glimlach op mijn gezicht. Hier brachten wij ons Spaanse avontuur van de zomer van 1984 door. Cor, Ben, Jan, Herman en ik als de vier musketiers en d'Artagnan! Blokken Hollandse kaas en gevallen sokken! Ruim twee en dertig jaar geleden. Het was zo’n speciale vakantie dat we het er nog altijd over hebben wanneer we elkaar ontmoeten. Het was de vakantie van ons leven!

Het is al laat wanneer we op “Camping Joncar Mar” arriveren. De camping is net zo romantisch als een bos uien maar voor ons is het voor een nacht voldoende. Voor de prijs van € 15,50 hoeven we het ook niet te laten! We kunnen douchen, we kunnen de was doen, de accu opladen en water innemen.
Ik ben zo afgepeigerd dat ik voor het eerst in ruim drie weken niet aan koken toe kom. Het zit vanavond gewoon niet in me. Mijn lieve verwende vrouw is het daar niet me eens en Lyka laat me dat ook in zeer duidelijke taal weten.
Maar ik kan me ook verdedigen want we hebben erg laat ontbeten, erg laat geluncht dus schiet het avondeten erbij in. Onder de douche denk ik aan wat er allemaal nog in de koelkast ligt. Ondanks mijn pogingen lukt het me niet om genoeg energie bij elkaar te vegen om een maaltijd te koken. Brood, worst en kaas, bier en wijn zijn de maaltijd voor deze avond.

Spanje: Het weer klaart op

Sant Ramon (naast het park)

Hoewel de straat nog nat is van de gevallen regen valt het me meteen op dat het buiten wat aangenamer is. Het is nog steeds fris maar het is al wel een enorm verschil met gisteren. Het afval gaat in de grote container aan de andere kant van de straat, die afvalcontainers staan overal in Spanje dus je afval is nooit een probleem, en de broodjes gaan in de oven.

We gaan weer rijden vandaag. Richting het warmere oosten. Dat de hele dag maar rijden maakt dat er maar weinig te vertellen is en dat ik ook weinig foto’s maak. Onderweg tijdens een pauze staan we naast een brug over een kloof waar het gevallen regenwater zich als een razende stroom een weg er doorheen baant.

Verder zijn het vergezichten met zonnige perioden en af en toe een pauze om wat te drinken en de benen te strekken. Het is vreemd om vrij te rijden. Ik mis de WOMO routes met hun punten van interesse en de picknickplaatsen. Nog twee dagen rijden en dan hopen we aan de middellandse zee te zijn.

We proberen voor het eerst de pizzasteen in de oven! Het is geen succes. Er moet wat veranderen aan deze opstelling. Ten tweede heb ik ook ernstige twijfel bij de kwaliteit van de goedkope pizza van de Lidl. Die moet ik ook maar wijzigen.
We proberen wat van de Italiaanse langspeelplaat te eten maar de smaak èn tekstuur van de pizza vallen bij geen van ons beiden in de smaak dus verdwijnt de pizza in de berm. Met vallen en opstaan zal ik het wel onder de knie krijgen. Het is nu eenmaal moeilijk om te bakken in de oven zonder een thermometer om je te begeleiden.

Tijdens het doorkruizen van een anoniem klein dorp in de voetheuvels van de Pyreneeën zie ik vanuit mijn ooghoek een mooi plaatsje om te slapen. Hoewel we slechts 30 Km/u rijden zijn we er voorbij voordat ik kan reageren. en snelle blik op de gps en met een kleine omweg staan we enkele minuten later op de schitterende plaats voor de nacht.
Ik bekijk de plaats nog een keer van alle kanten en zorg dat ik er zeker van ben dat we niemand in de weg staan.
Geen rommel, geen overlast en niemand in de weg staan is de basis van probleemloos vrij parkeren met de camper. Ik ruik de geur van de houtvuren, een ouderwetse geur, en kom tot de conclusie dat we hier prima staan.

Met de restjes uit de koelkast kook ik een gemakkelijke maaltijd. Pasta met broccoli en verse chorizo saucijzen. Het smaakt prima met een flinke schep Parmezaanse kaas.
De wijn smaakt zo goed bij de maaltijd dat ik maar besluit om de fles leeg te maken. Het is tenslotte donderdag en dan neem ik altijd een extra slokje.
De serie Contaiment maakt mijn avond af. Vier afleveringen zelfs! Dan gaan we een beetje aangeschoten slapen. Het is hier stil in het dorp, muisstil.