Spanje: Een kleine wereld

Roses (Camping Joncar Mar)


Iets voor acht klim ik uit het bed boven de cabine van de camper. Een uur later dan de gewoonte is maar er is een gegronde reden voor. Ik heb vannacht heerlijk vast geslapen. Mijn medicijnen gaan als eerste naar binnen met een slok koude thee, de kachel hoger, dan aankleden en de gordijnen open.
En wat zie ik? Een dikke mist heeft zich tijdens de nacht meester gemaakt van de wijde omgeving. Zonder enige haast ga ik aan de koffie en doe weinig bijzonders. Vandaag doen we rustig aan omdat dit mooie plaatsje uitnodigt om rustig aan te doen.
Terwijl we ontbijten klaart de mist op en ik bestudeer de waypoints die ik vanochtend heb ingetypt in “Garmin Basecamp”. Het blijkt namelijk dat we niet ver verwijderd zijn van een route uit het WOMO-boekje Oost-Spanje. Mijn drang om weer een route te gaan volgen is zo groot dat ik zelfs het risico neem om weer richting de Pyreneeën te gaan!
De route begint voor ons bij het waypoint in Ponts. Een klein stadje waar we gelukkig een vers een stokbrood kunnen kopen. Onze afbakbroodjes zijn nu allemaal verleden tijd, met uitzondering van een pakje croissants die we bewaren voor zondag, lekker met gerookte zalm.

Bij de eerste halte net buiten Ponts krijg ik mijn eerste twijfels of het volgen van de route wel de juiste is. Het is weer duidelijk kouder. Dat het droog is is een bonus maar het weer is zeker niet aangenaam.
Bij de ruïne van het klooster “Santa Maria de Gualter” smaakt de warme thee beter dan ooit. Lyka neemt niet eens de moeite om de ruïne te bekijken. Haar neus buiten de deur in de koude wind was voldoende voor haar om te besluiten dat we nog wel meer ruïnes zullen zien tijdens deze reis.
We gaan verder met het klimmen en de witte toppen van de Pyreneeën verschijnen aan de horizon. We rijden nu boven de wolken en de hemel is blauw. Het is een schitterend uitzicht maar ook het koude weer waarvoor we op de vlucht zijn geslagen is weer terug.
Een hongerige vos steekt voor de camper de weg over en kijkt ons recht in de ogen. Een wilde vos? Hoeveel mensen hebben ooit een vos in het wild gezien?
Aan het einde van de route, die gelukkig maar vier en dertig kilometer lang is, zijn we het eens. We gaan weer terug naar ons oorspronkelijke plan. Snel naar de Middellandse Zee!
Het is vandaag weer camping dag dus onze beste kansen liggen bij het badplaatsje “Roses”. Alleen de naam al brengt een glimlach op mijn gezicht. Hier brachten wij ons Spaanse avontuur van de zomer van 1984 door. Cor, Ben, Jan, Herman en ik als de vier musketiers en d'Artagnan! Blokken Hollandse kaas en gevallen sokken! Ruim twee en dertig jaar geleden. Het was zo’n speciale vakantie dat we het er nog altijd over hebben wanneer we elkaar ontmoeten. Het was de vakantie van ons leven!

Het is al laat wanneer we op “Camping Joncar Mar” arriveren. De camping is net zo romantisch als een bos uien maar voor ons is het voor een nacht voldoende. Voor de prijs van € 15,50 hoeven we het ook niet te laten! We kunnen douchen, we kunnen de was doen, de accu opladen en water innemen.
Ik ben zo afgepeigerd dat ik voor het eerst in ruim drie weken niet aan koken toe kom. Het zit vanavond gewoon niet in me. Mijn lieve verwende vrouw is het daar niet me eens en Lyka laat me dat ook in zeer duidelijke taal weten.
Maar ik kan me ook verdedigen want we hebben erg laat ontbeten, erg laat geluncht dus schiet het avondeten erbij in. Onder de douche denk ik aan wat er allemaal nog in de koelkast ligt. Ondanks mijn pogingen lukt het me niet om genoeg energie bij elkaar te vegen om een maaltijd te koken. Brood, worst en kaas, bier en wijn zijn de maaltijd voor deze avond.

Spanje: Het weer klaart op

Sant Ramon (naast het park)

Hoewel de straat nog nat is van de gevallen regen valt het me meteen op dat het buiten wat aangenamer is. Het is nog steeds fris maar het is al wel een enorm verschil met gisteren. Het afval gaat in de grote container aan de andere kant van de straat, die afvalcontainers staan overal in Spanje dus je afval is nooit een probleem, en de broodjes gaan in de oven.

We gaan weer rijden vandaag. Richting het warmere oosten. Dat de hele dag maar rijden maakt dat er maar weinig te vertellen is en dat ik ook weinig foto’s maak. Onderweg tijdens een pauze staan we naast een brug over een kloof waar het gevallen regenwater zich als een razende stroom een weg er doorheen baant.

Verder zijn het vergezichten met zonnige perioden en af en toe een pauze om wat te drinken en de benen te strekken. Het is vreemd om vrij te rijden. Ik mis de WOMO routes met hun punten van interesse en de picknickplaatsen. Nog twee dagen rijden en dan hopen we aan de middellandse zee te zijn.

We proberen voor het eerst de pizzasteen in de oven! Het is geen succes. Er moet wat veranderen aan deze opstelling. Ten tweede heb ik ook ernstige twijfel bij de kwaliteit van de goedkope pizza van de Lidl. Die moet ik ook maar wijzigen.
We proberen wat van de Italiaanse langspeelplaat te eten maar de smaak èn tekstuur van de pizza vallen bij geen van ons beiden in de smaak dus verdwijnt de pizza in de berm. Met vallen en opstaan zal ik het wel onder de knie krijgen. Het is nu eenmaal moeilijk om te bakken in de oven zonder een thermometer om je te begeleiden.

Tijdens het doorkruizen van een anoniem klein dorp in de voetheuvels van de Pyreneeën zie ik vanuit mijn ooghoek een mooi plaatsje om te slapen. Hoewel we slechts 30 Km/u rijden zijn we er voorbij voordat ik kan reageren. en snelle blik op de gps en met een kleine omweg staan we enkele minuten later op de schitterende plaats voor de nacht.
Ik bekijk de plaats nog een keer van alle kanten en zorg dat ik er zeker van ben dat we niemand in de weg staan.
Geen rommel, geen overlast en niemand in de weg staan is de basis van probleemloos vrij parkeren met de camper. Ik ruik de geur van de houtvuren, een ouderwetse geur, en kom tot de conclusie dat we hier prima staan.

Met de restjes uit de koelkast kook ik een gemakkelijke maaltijd. Pasta met broccoli en verse chorizo saucijzen. Het smaakt prima met een flinke schep Parmezaanse kaas.
De wijn smaakt zo goed bij de maaltijd dat ik maar besluit om de fles leeg te maken. Het is tenslotte donderdag en dan neem ik altijd een extra slokje.
De serie Contaiment maakt mijn avond af. Vier afleveringen zelfs! Dan gaan we een beetje aangeschoten slapen. Het is hier stil in het dorp, muisstil.

Spanje: Regen, Sneeuw, Kou en Kilometers

Ayerbe (langs de straat)

Wat was het ongelofelijk koud vanochtend! Buiten dan, binnen was het een aangename zeventien graden en een ideale temperatuur om in te slapen. We hebben in ieder geval de afgelopen nacht allebei goed geslapen.
Na een ontbijt van croissants en Pains au Chocolat gaan we vroeg op weg. We willen namelijk snel weg naar het oosten, naar de Middellandse Zee. Het regent sinds gisterenavond onafgebroken en het is vreemd om de weg die we gisteren hebben gereden vandaag in omgekeerde richting te rijden. We weten allebei wat er komt, de bruggen, de kloven en de dorpjes. Het is allemaal bekend gebied.
Gereedstaande sneeuwschuivers aan de rand van een bergdorp bevestigen dat onze beslissing de juiste is geweest. Hoewel we alleen regen hebben gezien gaan we er toch van uit dat de vakkundige sneeuwploegen weten wanneer ze aan de slag moeten.

Het is buiten zo koud dat ik zelfs moeite heb om de cabine tijdens het rijden warm te stoken! Om half twaalf is het eindelijk tijd om een bakkie hete thee te nuttigen. Op een eenzame verlaten parkeerplaats naast een politiebureau eten we in stilte een koekje en drinken hete thee. Het is niet de moeite om de kachel aan te steken dus zitten we dik aangekleed in het woongedeelte van de camper.

En dan komt de natte sneeuw! Ik voel me ongemakkelijk want het is eeuwen geleden dat ik met winterweer heb gereden. Dan schakelt koning winter een tandje hoger en de natte sneeuw gaat over in èchte sneeuw. De wijngaarden links en rechts van ons worden langzaam wit. De driehoekige waarschuwingsborden met een sneeuwvlok er op maken me alleen maar zenuwachtiger. Tegemoetkomend verkeer heeft steeds vaker een witte muts op de motorkap. We kijken elkaar verbaasd aan en in een groot onzeker zwijgen en uiterst geconcentreerd rijden we richting het oosten op de vertrouwde N-232.
Het is al over één uur in de middag wanneer we bij dezelfde Lidl als twee dagen geleden stoppen om wat boodschappen te doen en te eten. Ik koop altijd meer dan op de lijst staat dus ook vandaag. Met de kerst in aankomst zijn er veel Spaanse wijnen in de aanbieding voor prijzen waarom je alleen maar kan lachen. Drie flessen wijn voor € 7,21! Dat is toch een koopje? Stokbrood met knakworsten! De koude maakt extra hongerig en de warme knakworsten gaan er goed in.
We hebben voor vandaag geen doel gesteld maar we willen zo ver mogelijk komen. De sneeuw verdwijnt weer en gaat langzaam over in een motregen. We rijden en rijden en helaas maak ik een foute berekening op de GPS waardoor we op een verkeerde weg uitkomen. Hier in Spanje leiden niet alle wegen naar Rome dus willen de kilometers niet meer opschieten.
De provinciale weg met het nummer A-125 is een smalle en slecht onderhouden weg door het midden van niets. Door het vele hemelwater zien we dat de beekjes in kleine krachtige stromen zijn veranderd. De weg is op plaatsen overstroomd dus moet we met een zeer lage snelheid door het water omdat ik op geen enkele manier kan inschatten hoe diep het water is en/of er misschien obstakels, zoals grote stenen, op de weg liggen.

Om iets over half zes, erg laat voor ons doen, stoppen we in een plaatsje genaamd “Ayerbe” voor de nacht. Het schemer is al haast in de nacht overgegaan en we parkeren gewoon in een zijstraat van de hoofdweg. Het regent nog steeds grote vette druppels en met dit hondenweer is er toch niemand op straat.
Eenmaal samen in het woongedeelte maken we alles op orde en ik begin meteen aan de maaltijd. Tijdens het snijden, bakken en koken blijft dat “Ayerbe” in mijn hoofd zingen. Zodra alles in de pan op het kleine gasfornuis staat heb ik even tijd en gaat mijn MacBook open. Ik kom tot de ontdekking dat we acht dagen geleden hier op de camping hebben overnacht. Het is een vreemde gedachte dat we vandaag dezelfde afstand hebben overbrugt als in de afgelopen acht dagen bij elkaar! Psssst zegt mijn halve liter Bavaria bier en het ontspannen is begonnen. De kachel snort, het eten staat op het gas en Lyka leest een boek.

Thais varkensvlees met gebakken groenten en rijst. Daar moeten we het vanavond mee doen. Het smaakt ons meer dan uitstekend. Na het eten gaat de radio aan, nou ja, internet radio met langs de lijn. PSV in Spanje maar helaas ook hier niet op TV. Het is de commercie die wint. Met een rood wijntje binnen handbereik wacht ik op de aftrap en de wedstrijd. Ouderwets!
Maar lang kan het commentaar me niet boeien! Nog binnen een kwartier zit ik TV te kijken. De Amerikaanse tv-serie “Containment” is een remake van de Vlaamse serie “Cordon”. Ik ken de loop van het verhaal het is alleen de uitvoering die anders is. Het is vermakelijk, de eerste drie afleveringen smaken naar meer!