Spanje: Wisselende landschappen

Población (aan de rivier)

Na negen uur diepe slaap keer ik weer terug in het land der levenden. De eerste koffie en eerst eens kijken wat dat nu met het LPG is Spanje is. Het verbaasd me op slag dat op de website van “myLPG.eu”  er veel meer stations staan dan in mijn GPS! Eigenlijk zijn we dus voor niets naar Pamplona gereden! De nieuwe waypoints voor Spanje worden direct van het internet gedownload en in mijn grote Garmin geplaatst. Daar zal het dus niet meer fout gaan!
In de oranje gloed van de permanente verlichting staan we moederziel alleen op de immens grote parkeerplaats aan de rand van Logroño. Het is grijs maar niet koud en er lijkt ook geen regen in de lucht te hangen.
Als eerste publiceer ik weer een verhaal, ik lig er nog steeds een en bijna twee achter. Dan moet ik de waypoints voor de te rijden route invoeren want ook die zijn haast op!
Om half negen openen de hemelsluizen zich voorzichtig waarna het tikken op het dak van de regendruppels luider en talrijker wordt. Om kwart voor negen komt het met bakken uit de hemel terwijl ik aan de horizon de zon zie schijnen. Een plaatselijke regenbui dus die we rustig laten leeg regenen totdat we op zoek gaan naar een vers stokbrood.

Op de rol voor vandaag staan er voldoende plaatsen om te stoppen maar dit zijn allemaal, slaapplaatsen, zwemplaatsen, wandelplaatsen en parkeerplaatsen. We moeten dus onze eigen ogen open houden om wat vermakelijkheden te bezoeken. Het waait veel te hard om in de bergen te wandelen, het is veel te koud om te zwemmen dus rijden we rustig over B-wegen en genieten van het steeds wisselende uitzicht.

Gelukkig laat de zon zich nog steeds van haar beste kant zien. Wat ons het meest opvalt zijn de wisselende landschappen. We rijden over vlaktes in vijftig tinten bruin en dan beklimmen we weer een bergpas met schitterende vergezichten om in een vallei uit te komen die vol staat met geel en rood gekleurde wijngaarden zover het oog rijkt.

We passeren een aan een rotonde gelegen bodega met haar eigen tentoonstelling voor de deur. Het wijnhuis van “Muga” in “Haro, La Rioja”. Het wijnhuis bestaat ruim 125 jaar en ik hoop dat ze nog 125 jaar bestaan. We rijden een extra rondje over de rotonde om de tentoonstelling te bezichtigen en parkeren de camper op de kleine door wijnranken omzoomde parkeerplaats. We combineren onze lunch met een korte wandeling en een bezoek aan de winkel van Muga.
In de winkel staan de beste en speciale flessen wijn breed uitgestald. Er is een fles met ik schat wel tien liter rode wijn en een stoffige verzameling flessen uit een ver verleden. Lyka kiest een fles roze Cava, bubbelwijn, om later deze week iets te vieren.

Dan gaan we weer verder op zoek naar een plaatje voor de nacht. Dat plaatsje wordt “Población”. Naast een sportveld en een picknickweide is het hier ook een knooppunt van wandelingen door de omliggende bergen. Ik kan me goed voorstellen dat hier zomers tentjes staan waar de wandelaars in rusten en de nacht doorbrengen. Hoewel de tafels in het picknick gebied vervallen zijn vervullen ze nog wel hun functie.
Wij hebben speelweide helemaal voor ons zelf en we zijn daar heel blij mee. Ik parkeer net buiten het bereik van de straatlantaarn in de schaduw van een muur. Nu we al bijna drie weken onderweg zijn hebben we helemaal geen vreemde gedachten meer bij een staanplaats in het midden van niets. De deuren zijn op slot, de gordijnen zijn dicht dus er zal heel wat moeten gebeuren om naar binnen te komen! Een inbraak valt niet te voorkomen maar jezelf de hele reis zorgen maken is ook geen leven! Dan kan je beter thuis blijven.

Voor het avondeten hangen we samen de kerstverlichting op die we vandaag hebben gekocht om het in de camper wat gezelliger te maken. Het is een groot succes en de LED lampjes verbruiken een te verwaarlozen hoeveelheid energie. Daar gaan we ook na de kerst nog veel plezier aan beleven.

Koreaanse kippenvleugels met snijbonen en mihoen. Aziatisch op haar best! Aziatisch koken in de camper is altijd een succes. Het is gezond, gebruikt weinig energie en is nog smakelijk ook!
De X-Files besluiten deze dag zoals gewoonlijk. Ik krijg wel meer zin om weer eens een film te bekijken.

Spanje: Op zondag gesloten

Logroño (Parkeerplaats)

De storm die Nederland de afgelopen dag teisterde heeft ook hier huisgehouden. Op de camping waaide van alles omver en de wind huilde door de boomtoppen. De camper schudde de afgelopen nacht als een schip op zee.
Regen viel ons ten deel toen ik om iets over zeven de gordijnen opende en in de natte duisternis staarde. Alleen de rode reclame van de Coca-Cola automaat was als een baken  in het duistere niets te onderscheiden.
Luiheid viel me ten deel op deze zondagochtend. Ik had geen zin om te schrijven, ik had geen zin om te croissants af te bakken en de regen buiten weerhield me om iets buiten te gaan doen. Eigenlijk zat ik alleen maar koffie te drinken, naar buiten te staren en was in mijn gedachten verzonken. Ik dacht na over de afgelopen dagen, weken, die we al onderweg zijn. Een korte maar diepe persoonlijke evaluatie over wat we samen al gedaan en gezien hebben.
Zodra Lyka wakker is maak ik mijn plannen voor vandaag bekend en met enige tegenzin stemt ze in. We vullen voor de eerste keer deze reis onze watertank tot de rand, we hebben een zeer handige uittrekbare waterslang gevonden in de “Eroski hypermarkt”, en na afscheid te hebben genomen van onze Franse buren gaan we op weg.
Alle winkels zijn gewoon dicht aan de rand van Pamplona! Geen enkele supermarkt is ook maar voor een moment open! Toch is er nog enige hoop. In een zuidelijk gelegen buitenwijk van Pamplona ontdek ik een man op het trottoir met een stokbrood onder zijn arm. Mijn ogen werken nu een dubbele dienst. Ze schieten van de weg links en rechts naar de rij gevels die we langzaam passeren. En daar zie ik iemand naar buiten stappen met ook een stokbrood onder de arm. “Café-Panneria” staat er met grote letters op het etalageraam.
De rem gaat er op en ik parkeer de Oude Dame dubbel op de straat. Het is maar voor even en ik ben een domme buitenlander! Enkele minuten later, en één euro en vijf cent armer, stap ik triomfantelijk met een vers heerlijk ruikend stokbrood de cabine van de camper in. Lyka lacht en bij de eerste de beste mogelijkheid zullen we ontbijten.

Lang hoeven gelukkig niet te wachten want de eerste halte voor vandaag is een kleine kapel, “Santa Marían de Eunate”, die belangrijk is voor de pelgrims die naar Santiago de Compostela lopen. Er is ook een hostel naast de kapel die buiten het seizoen gesloten is. We zien wel enkele pelgrims maar die weinigen staan tot een schril contrast met de hordes die hier zomers passeren. Ik weet haast zeker dat mijn nichtje Johanna uit Australië hier ook een paar weken geleden is langsgekomen.
We zien de kapel eerst alleen door het grote zijraam van de Oude Dame. Vers brood, twee soorten kaas, drie soorten droge varkensworst en een pot verse thee. Wat kan een eenvoudig ontbijt toch mooi zijn! Mijn dag kan al niet meer kapot.

Nadat de magen zijn gevuld maken we een rondje om de kapel. Eenvoud kan ook heel veel schoonheid bezitten! Helaas kunnen we de kapel niet vanbinnen bezichtigen en het is  zelfs nog erger, we kunnen ook niet binnen de muur komen. Jammer! Misschien een volgende keer.

Na de korte bezichtiging rijden we weer verder naar Punta de La Reina. Daar is een brug die we zeker moeten hebben gezien. Hier komen alle routes naar Santiago de Compostela samen. Vanaf deze brug loopt er nog maar een enkel pad naar het einddoel. Hier komt dus iedere pelgrim langs.

Het landschap om ons heen verandert steeds sneller. We zitten in de wijnstreek van Navarra en de wijngaarden worden steeds talrijker. Ik ben geen kenner maar ik drink wel graag een wijntje. De rode wijn die hier vandaan komt is zeker niet te versmaden!

Het “Monasterio de Santa María de Irache” is al van verre te zien. Wij twijfelen geen moment om het klooster te bezoeken. Het is er druk en vanzelfsprekend hebben de monniken hun eigen bodega. Toch laten we de wijn vandaag maar links liggen. Gelukkig voor ons staat de touringcar op het punt om te vertrekken en hebben de het klooster haast voor onszelf.

De kerk die bij het klooster hoort is mooi maar na al die kerken van de afgelopen week moet ik eerlijk zeggen dat de glans er wel een beetje af is. Teveel kerken is snel teveel van het goede.

Je gaat anders naar de gebouwen en de kunst kijken. Je maakt andere foto’s die je in je geachten al bewerkt.

Onderweg naar onze plaats voor de nacht passeren we nog die mooie stukje Hollandse geschiedenis in Spanje. Gemaakt in geglazuurde tegeltjes uit de tijd dat consumenten elektronica nog een winstgevende tak van onze bekendste industrieel was!

Op de enorme parkeerplaats van de plaatselijke voetbalclub in Logroño zoeken we een plaatsje in het midden een eindje van de doorgaande weg. Het is niet de mooiste plaats van deze reis maar we doen het er maar mee.
Het is pas kwart voor drie maar ik ben hier gestopt met een uitrekening. We maken namelijk gebruik van KPN onbeperkt internet. € 7,50 voor dertig dagen! En ik ben benieuwd of ik hier in Spanje daarmee naar “Radio1 Langs de lijn” kan luisteren. En ja hoor, na even zoeken heb ik een 32 Kb/s stream gevonden en komen de wedstrijdverslagen luid en duidelijk binnen. Met een koud biertje in de hand luister ik naar de verrichtingen van Ajax, Feyenoord en de andere wedstrijden van deze zondagmiddag. Mooier kan een zondagmiddag in den verre haast niet zijn!

Op deze luie zondagavond maak ik één van mijn lievelingsgerechten, kipsaté met patat en sla. Man, wat is dat lekker! Ook Lyka eet haar bord helemaal leeg. Ik ben al vol en ga om tien uur slapen. Geen tv vanavond!

Spanje: Tien jaar “Travels and Troubles”

Eusa (Camping Ezcaba)

Ik kan me het nog als de dag van gisteren herinneren dat ik tien jaar geleden op mijn hotelkamer in Singapore begon aan dit avontuur. De bron van de gedachte lag in de verveling, die tijdens het alleen reizen wel eens kan toeslaan, gecombineerd met de drang om anderen te laten meegenieten van het leven als reiziger.

Het begon allemaal met een website. Lezen en studeren. Hot Dog, Apple iWeb, Adobe Dreamweaver,  en nog meer van die moeilijk onder de knie te krijgen programma’s. Dikke boeken in het Engels over HTML, java en andere programmeertalen. Al spoedig kwam het grootste probleem van een HTML website boven drijven.

“Je moet elke nieuwe pagina op je website oneindig doorlinken en elk menu aanpassen!”

Zodra ook maar één schakel van de ketting breekt wordt je hele website een digitaal monster waar je urenlang tegen moet vechten om het weer in het gareel te krijgen. Ik schat zo’n twee jaar later ging ik over naar het medium waar jullie nu op zitten te lezen.

“Blogger”.

Het grootste voordeel van Blogger was me meteen duidelijk, namelijk het doorlinken van alle pagina’s en het aanpassen van de menu’s ging automatisch. Maar ook het grootste nadeel van Blogger kwam meteen bovendrijven. Namelijk, het nieuwste verhaal kwam bovenaan te staan dus is de volgorde van de verhalen over de gehele reis onnatuurlijk. Naarmate ik langer gebruik maakte van Blogger zag ik hier toch ook wel het voordeel voor de lezers van mijn weblog in. De lezer opent Blogger en ziet in één oogopslag of er al een nieuw verhaal is gepubliceerd.

Vandaag, precies tien jaar nadat ik op een kamer van het “Tai Hoe Hotel” in Singapore met dit geschreven en gefotografeerde avontuur begon, ben ik ruim 265.000 bezoekers èn ongeveer 1600 verhalen verder.

Ik lees zelf ook nog wel eens terug en twijfel dan om de oude verhalen te herschrijven en de foto’s te wijzigen of aan te vullen. Toch weerhoud me iets om dat te doen omdat ik dan je ontwikkeling van “Travels and Troubles” vernietig. De evolutie van de afgelopen tien jaar in mijn schrijfstijl en manier van foto’s maken heeft voor mij ook haar charmes.

Maar zonder jullie, de lezers van “Travels and Troubles”, was ik nooit zo ver gekomen. Had ik nooit zoveel geschreven en op de moeilijke momenten de kracht gehad om er mee door te gaan.
‘Je hebt nu eenmaal de lasten èn de lusten!’, zei mijn grootmoeder altijd.
Ik hoop het in ieder geval nog heel lang te kunnen doen en zolang ik voel dat ik het niet voor niets doe zal ik ook de kracht vinden om het te blijven doen. Op naar de 12 ½, 15 òf misschien wel 25 jaar!

Daarom wil ik jullie allemaal hartelijk bedanken voor jullie steun en de interesse om onze, vroeger mijn, avonturen te lezen. Hieronder heb ik de link toegevoegd van de allereerste pagina van “Travels and Troubles”. Hoe het allemaal is begonnen!

Het eerste verhaal van "Travels and Troubles"