Frankrijk: Regen en wind

Chef-Boutonne (Camping Le Moulin)

Het begon vanochtend allemaal met de kerktoren die zes uur sloeg. Het is op dit uur ook in Frankrijk nog pikkedonker. Zo donker zelfs dat ik het alarm voor dit onmenselijke uur heb uitgezet en zeven uur is vanaf vandaag het tijdstip geworden dat ik op ga staan. Waarom zo vroeg? Gewoon omdat ik even tijd voor mezelf wil hebben en rustig aan mijn verhalen en foto’s kan werken.
We gaan vandaag richting Le Mans en het is zeker niet een van de mooiste gebieden van Frankrijk waar we doorheen rijden. Het eindeloos lang rijden begint saai te worden. Regenbuien geselen de oude dame en tussen twee buien door stoppen we waar er maar een blauw bord “Parkeerplaats” staat. Warme koffie en warme thee verwarmen de innerlijke mens tegen de koude wind en regen buiten de camper.
Helaas hebben we vandaag ook al de eerste technische problemen ondervonden. De ontsteker van de kachel wil niet altijd werken. Soms is een tikje tegen de zijkant van de kachel genoeg maar ik moet onderweg toch maar eens gaan kijken voor een vervangende ontsteking. Het is een vrij normaal onderdeel dat heel lang verwerkt is in de kachels van Trumatic, maar dat neemt niet weg dat het moeilijk verkrijgbaar kan zijn. Ik heb namelijk het idee dat ze niet zo vaak kapot gaan. Mocht het echt fout gaan dan zullen ter plaatse een oplossing moeten vinden. Voor nu laten we de kachel gewoon zachtjes branden.
Met het oog op de tijd stoppen we even voor Niort om een camping te zoeken op de iPhone app van de NKC. En dat is moeilijker dan het lijkt. Er is slechts één camping zo laat in het jaar open op weg naar het zuiden. De camping ligt redelijk op de route maar is nog wel 53 kilometer rijden. En dat is ruim een uur reistijd met onze gemiddelde snelheid. Dan moeten we ook nog geluk hebben met het verkeer in de binnensteden of omleidingen wegens wegwerkzaamheden.

Het rijden naar de camping duurt nòg langer dan verwacht maar met weinig daglicht resterend rijden de “Camping Le Moulin" in Chef-Boutonne op. De eerste aanblik is een beetje mistroostig en verlaten. Maar ja, wat verwacht je in november? Een bruisende camping? Nee, en met dit weer zeker niet.
De eigenaar blijkt een Engelsman te zijn die ook nog een vloeiend Duits en Frans spreekt. Voor drie euro korting moet ik op zoek naar de kaart van de ACSI campingclub maar die heb ik gelukkig zo gevonden. Organisatie is nu eenmaal belangrijk in een kleine woonruimte!

Na het douchen ga ik meteen aan de slag met het avondeten. We zijn moe en we hebben trek. Chipolata met bbq uien, broccoli en ovenfriet zijn het avondmenu. Stevig en kruidig want dat hebben we nodig vandaag! Van een film komt er niets vanavond. Ik ben te lang bezig geweest met andere zaken en de vermoeidheid dwingt me ons bed op te zoeken. Lyka is ook nog even met zichzelf bezig maar niet veel later kruipt ze naast me.
We zijn vandaag weer een stuk opgeschoten richting het zuiden maar het gaat niet zo snel als we hadden verwacht. Maar dat geeft niet, we hebben geen haast, we zijn ontsnapt aan de ferme grip van de maatschappij!

Frankrijk: Dwars door Frankrijk

La Madeleine Bouvet (Place l’Etang)

Ook op deze mooie ochtend probeert de zon ons over te halen om nog langer in Noord-Frankrijk te blijven. Voor een moment twijfel ik om het met Lyka te bespreken maar die wordt niet goed van mijn wispelturig gedrag dus laat is het maar achterwege.
Na een ontbijt van een dikke plak brood, wanneer jezelf moet snijden dan is dat gemakkelijk te regelen, met een gebakken ei met ontbijtspek en twee koppen koffie gaan we vroeg op pad. Het is pas acht uur wanneer de oude dieselmotor warm staat te draaien en ik heb het idee dat nog veel bewoners van de overige campers op een oor liggen.

De route naar het zuiden zet ik handmatig uit op de Garmin GPS. Een door de elektronica berekende route gaat me teveel over snelwegen en dat wil ik ten koste van alles voorkomen. De binnenwegen hebben juist hun charmes door de kleine dorpjes en vele winkels en oude gebouwen die je passeert. Net na negen is het tijd voor de eerste koffiestop.

Ruim een uur later stoppen we weer, dit keer naast een fotogeniek gesloten café. De laatste klant moet al zijn overleden. Ik probeer door de ongewassen ruiten naar binnen te kijken maar verder dan een stapel houten kratten met lege flessen kom ik niet. Het is er te donker binnen. Wat zou ik daar graag even hebben rondgeneusd!
Daarna rijden we eindeloos door het Franse landschap, we stoppen af en toe om even te rusten en wat inkopen te doen. Het doel voor vandaag is rijden, veel rijden en zo ver mogelijk rijden. Maar dat valt tegen met een oude diesel, honderden rotondes en vele kleine dorpjes met hun 30 Km/u zones. De beladen oude dame komt niet vaak boven de 90 Km/u. En laat dat nu precies te toegestane snelheid zijn op de Franse binnenwegen!

Uiteindelijk komen we na een beetje zoeken op de camperplaats in La Madeleine Bouvet terecht. Een schitterende plaats aan een grote vijver met een kraakhelder toilet en vers drinkwater.
Het is onvoorstelbaar hoe moe je kunt worden van acht uur rijden! Na een kleine 250 kilometer zijn we een flink eind naar het zuiden verhuisd. Voor morgen hebben we in ieder geval de zelfde plannen.

Een eenvoudige maaltijd van noedels met garnalen, enkele bokbier en drie afleveringen van de X-Files. Lyka ligt om kwart over negen al te snurken. Ik volg haar voor de kerktoren naast de parkeerplaats tien keer heeft geslagen!

Frankrijk: Nog één dagje Noord-Frankrijk

Le Hourdel (Route Blanche)

De regen daalt zachtjes neer op deze donkere ochtend aan de noord-franse kust. Een onwerkelijke eng gelige zon uit een verhaal van Stephen King verlicht de lelijke parkeerplaats waar wij de nacht hebben doorgebracht. Ik voel me niet helemaal 100% na die paar verschillende zware bieren van gisterenavond dus werk ik eerst drie bakken koffie naar binnen terwijl ik weer waypoints invoer voor de route langs de kust. Het is in ieder geval een stuk minder koud vanochtend, ik zou bijna zeggen dat het een zachte herfstdag is. Het gevolg: we rijden de route gewoon verder.
Terwijl Lyka nog in de alkoof ligt te slapen rij ik voorzichtig naar de Lidl een kilometer verderop. We weten nu dat enkele supermarkten in Frankrijk op zondagochtend geopend zijn maar de meeste zijn gewoon gesloten. Het zal ons dus niet meer gebeuren om op een zondag zonder lekker eten te komen zitten.
Bij de Lidl ga ik helemaal los! Lekker bruin brood met veel goede zaden is er alleen aan een stukje dus dat wordt zelf weer brood snijden met de “Broodzaag”, zoals mijn wijlen grootmoeder dat pleegde te noemen. Ook heb ik de franse kruidenkaas gevonden van het Lidl merk, net als slasaus en chocolade croissants om zelf af te bakken.
Wanneer ik met een volle boodschappentas bij de camper arriveer heeft Lyka al een kop koffie voor me gemaakt en ze kijkt me verbaasd aan.
Zo lang was die boodschappenlijst tocht niet?, zie ik haar denken.
We vallen meteen aan zodra de heerlijkheden op tafel staan. Het zware donkere brood met de franse kruidenkaas smaakt ons uitstekend!
Vol en voldaan beginnen we aan een nieuwe dag en de volgende etappe. Het begint me op te vallen dat er hier aan de kust zeer veel borden staan verboden voor campers. Overal zijn de parkeerplaatsen ook afgezet met hoogtebalken. Dan zullen die Fransen zich in het hoogseizoen zeker misdragen. Nu, in november, zijn er maar heel weinig campers op de weg. We zien er hooguit drie of vier per dag. Dat maakt het reizen buiten het seizoen zeer aangenaam. Ondertussen heeft de zon van de regen gewonnen en ze schijnt in haar overwinning over de kust van Noord-Frankrijk.

Onderweg doen we een bakkie op een stille parkeerplaats in het bos achter de duinen en niet veel verder op de parkeerplaats bij een Carrefour, ik denk trouwens dat de naam is veranderd maar het logo is hetzelfde gebleven, eten we een gezonde lunch. We hebben samen besloten om tussen de middag niet meer zo zwaar te eten omdat de kilo’s er aan vliegen en ze weer moeilijk kwijt zijn kwijt te raken.
Bruin brood met Emmentaler en tomaat is gezond en het smaakt uitstekend!

Zo komen we aan de monding van de Somme. Een rivier die bekend is geworden door de grote oorlog en de veldslagen die daar een stuk verder stroomopwaarts zijn geleverd. Hier aan de oevers van het kanaal is er weinig van te merken. Het is hier vredig en de natuur is van ongekende schoonheid. Twee keer per dag stuwt de Atlantische oceaan de getijden “het Kanaal” in met als gevolg een enorm hoogteverschil in de getijden. Vele bootjes spartelen op dit uur op het droge.

Een geschutsbunker uit de 2e wereldoorlog die door de zee is los gespoeld 

Het is nog geen twee uur wanneer we besluiten om een plaats voor de nacht te zoeken. En deze plaats is een hèle mooie zei het niet dat de uitwerpselen van de harige alarminstallaties voor campers deze plaats en de omliggende wandelpaden ernstig hebben vervuild. Ik heb niets met honden en zal dat ook nooit krijgen!
Voor de zoveelste keer besluiten we om morgen een flink stuk naar het zuiden te rijden. Maar nu ècht! Ik moet er zelf om lachen wanneer ik dit op mijn MacBook schrijf.

Na een heerlijke rustige middag ga ik om half zeven aan het koken. Aardappelen uit de Dreamchef Oven met sla en gyros. Een maaltijd voor edelen in een oude camper.