Schotland: Aan Glasgow voorbij

New Lanark (Parkeerplaats)

We hebben een afschuwelijke nacht achter de rug! En ook weer een waardevolle les geleerd.

“Ga nooit onder bomen staan wanneer er regen wordt verwacht!”

Terwijl enkele meters bij ons vandaan de zachte Schotse regen, zoals je kan verwachten, neerdaalt vallen er op de achterkant van de camper grote druppels regenwater verzameld in het bladerdak van de boom waaronder we staan. Elke druppel die zich niet meer kan vastklampen aan een blad of tak valt met een klap als van een geweerschot op het aluminium dak van onze camper. En dat gaat de hele nacht zo door.

Het is vanochtend slechts dertien graden buiten, het regent en de mensen in de andere vier campers liggen nog op een oor. Met andere woorden, het is geen goed moment om de camper te verplaatsen. Ik laat de wekker van zes uur en zeven uur passeren en sleep mezelf rond half acht uit bed. De koude vestigt zich in mijn vingertoppen terwijl ik op de eerste koffie van de dag wacht. Buiten is het depressief donker en nat. Voor een moment speel ik met het idee om de kachel aan te steken maar daar wacht ik mee tot Lyka opstaat. Voor nu volstaan mijn fleece en joggingbroek.
Mijn vingers rennen heen en weer over het toetsenbord van mijn MacBook om warm te worden. Na het legen van de blaas ga ik, zoals hopelijk elke dag van deze reis, als eerste de juiste foto’s in mijn verhaal inpassen en een verhaal op mijn weblog publiceren.
Ik heb al een vraag gekregen van een andere camperaar waarom ik de afgelegde afstanden en de locatie van de overnachtingsplaatsen niet vermeld. Nu is mijn antwoord daarop even eenvoudig als resoluut: Het is absoluut niet relevant! Met honderden miljarden potentiële overnachtingsplaatsen in Europa moet je zelf zonder niet al teveel moeite en fantasie een plekje om te overnachten kunnen vinden. Wij spelen nu onder het rijden samen: “Ook een mooi plekje!” Dat werkt heel inspirerend en je leert tegelijk waar je partner wel, en belangrijker, òf niet wil staan.

Na een eenvoudig ontbijt, van een boterham met pork & egg roll en een boterham met Hollandse kaas, maken we ons gereed voor de het begin aan route 4 uit het WOMO boekje. Zodra we de parkeerplaats aan het meer hebben verlaten slingeren de wegen weer zoals de afgelopen dagen door de rollende heuvels van de laaglanden. Het rijden is mooi hier in Schotland en veel gemakkelijker dan veel mensen denken.
Ik heb bewust Glasgow overgeslagen. Na het lezen van de diverse boekjes en brochures die we bij ons hebben ben ik tot de conclusie gekomen dat het beter is om Glasgow met het openbaar vervoer te bezoeken. Helaas laat ons budget dat op dit moment niet toe zodat we Glasgow naar het einde van onze reis hebben verplaatst. Vandaar de titel van dit verhaal.
Bij de eerste Tesco doe ik snel wat boodschappen en kan de verleiding niet weerstaan om de op verse worst lijkende onion sausage’s te kopen. Met de eveneens gekochte jus korrels zullen ze een prima avondmaaltijd vormen. We zien in een uur meer supermarkten dan in de afgelopen week en omdat ik toch zin heb in een bakkie koffie stoppen we voor de eerste keer bij een Morrisons supermarkt. Het lijkt in deze supermarkt allemaal wat duurder dan bij de concurrentie dus we kopen alleen wat bier en cider dat wel redelijk geprijsd is.

Bij aankomst in New Lanark blijkt de parkeerplaats een droom in een mooie rustige bosrijke omgeving. Er is geen enkele voorziening, behalve een vuilnisbak, maar dat maakt voor een nachtje niets uit. Omdat we allebei uitgeput zijn door de slechte nachtrust van de afgelopen nacht nemen we eerst een uurtje rust. Even de ogen dicht met goede rockmuziek op “Absolute Radio” uit de draagbare radio. De reclames over autoradio’s met DAB+ zetten me aan het denken. Vanaf £ 29,99 bij Halford! Misschien moet ik daar maar eens stoppen wanneer we er een langs de weg zien?
Ik schiet plotseling wakker en zie Lyka naar me lachen. Ik heb dus wel even geslapen! Ondanks het late tijdstip in de middag loop ik toch even naar beneden het dal van de “River Clyde” in om naar de “UNESCO Heritage Site New Lanark” te kijken. Ik ben verbaasd en verward tegelijk. Is dit allemaal nieuw? Wonen er mensen in dit openluchtmuseum? Ik heb teveel vragen om onbeantwoord te laten voordat ik terug ga naar de camper. Dus bezoek ik het informatiecentrum.
De toegangsprijs van £ 9,50 per persoon valt niet onder een van de twee passen die we al in bezit hebben. New Lanark is onafhankelijk. Ik krijg wat documentatie en wandel verbaasd rond in het bijna 240 jaar oude industriedorp. Ik ben bijna overtuigd. Morgen doen we in ieder geval de wandeling naar de watervallen.
Bij terugkomst weet ik Lyka ervan te overtuigen dat we morgen de wandeling naar de watervallen èn “New Lanark Experience” gaan doen. Dat wordt dus een start zo rond negen uur van deze drukke dag.

Het avondeten bestaat uit aardappelpuree met onion sausages, jus en groenten. Een keer Europees, of misschien wel Schots, kan ook geen kwaad. Het koude weer laat de zwaardere maaltijd prima smaken. Onder het eten komt er een andere camper bij ons staan en dat geeft ons een iets beter gevoel. Hoewel we na drie weken het angstige gevoel van alleen op een verlaten plaats overnachten al bijna helemaal kwijt zijn.
Een nieuwe mini-serie, “The Lost Room” (2006) vult onze avond met vertier. Gevolgd door de laatste afleveringen van seizoen 7 van “The Big Bang Theory”. Gelukkig missen we de satellietschotel helemaal niet. Een paar USB sticks van nog geen € 50,- doen precies wat een € 1.000,- schotel met een duur maandelijks abonnement zou moeten doen. De donkeren natte koude avonden vullen met vertier.

Lyka kruipt onder het dekbed terwijl ik nog even samen met mezelf wil zijn. In het donker kijk ik vanuit de in duisternis gehulde camper naar beneden over de schaars verlichte parkeerplaats en geniet.

Ik hou van mijn vrouw
Ik hou van dit zwerversbestaan.
Ik hou van deze bescheiden maaltijden.
Ik hou van nieuwe plaatsen bezoeken.
Ik hou van nieuwe mensen ontmoeten.
Ik hou van witte wijn en Jamesons Whiskey.
Ik hou van het reizen met een beperkt budget.
Ik hou van het schrijven van mijn dagelijkse belevenissen.
Ik hou van deze camper.

Welterusten.

Schotland: Semple Trail

Lochwinnoch (Castle Semple Visitor Centre)


Het is een genot om op kwart over zes de zon te zien schijnen. Buiten scharrelen tientallen grote witte zeemeeuwen tussen de uiteengerukte afvalzakken van de caravan voor ons. Nog voordat ik het toilet bezoek gaan de natte schoenen met de vochtige sokken vanuit de cabine in de langzaam sterker wordende ochtendzon en de koele zeewind. Een kopje koffie en weer achter de laptop.

Het lachebekje op de accumonitor lacht nog steeds maar het voltage van de huishoudaccu is teruggelopen tot 12,1 V en dat is wel heel erg weinig. Zo laag heb ik het deze reis nog niet gezien. Ik had de camper vannacht aan de paal kunnen zetten maar ik kan me niet meer herinneren of ik dat thuis ook heb getest. Ik denk haast van wel maar ik wil het risico niet lopen dat ik het zonnepaneel systeem op een of andere domme manier kapot maak. De rest van de reis zonder zonnepaneel zou een nachtmerrie worden en naar huis gaan zou de haast enige optie zijn. Daarom gaan we maar het andere uiterste testen! Alleen het paneel gebruiken om de huishoudaccu te laden totdat het echt niet anders meer kan. Om half acht loopt er alweer 2,6 A naar binnen dus het zal wel snel beter worden.
In een heerlijk ochtendzonnetje vertrekken we op weg naar de volgende onbekende bestemming. Voordat we de juiste koers gaan varen bezoek ik nog even de Lidl. Helaas beginnen de aanbiedingen uit de reclamefolder pas aanstaande donderdag dus moet ik even improviseren voor het avondeten. Ik probeerde steeds voor maximaal twee avondmaaltijden in te kopen maar nu we in de dichtbewoonde gebieden rond Glasgow terecht zijn gekomen is dat niet meer nodig.

Het rijden langs de kust deze ochtend is schitterend en nodigt uit om een kopje koffie in de zon te drinken, vergezeld van een bosbessen muffin, op een parkeerplaats langs het strand. Grote zeemeeuwen zitten op enkele meters te wachten of ik mijn muffin laat vallen òf dat ik ze wil voeren. In dit geval geen van beide dus!
Om iets over een uur parkeren we in Lochwinnoch op de parkeerplaats van het “Castle Semple Visitor Centre”. Dit is dus het einde van Tour 3 uit het WOMO boekje. Mijn gedachte is om tour 4 en tour 5 in mijn GPS te laden en snel verder te rijden naar Paisley Abbey. Maar het is hier aan het meer wel erg mooi en er staan al enkele campers die misschien ook blijven overnachten. Bij de informatie haal ik een brochure op en bestudeer die onder het genot van een kop koffie. De wandelingen rond “Loch Castle Semple" zijn ook aantrekkelijk. Voor de tweede dag achter elkaar een stevige wandeling bouwt wel aan je uithoudingsvermogen!
Lyka is het met me eens over de wandeling en hier overnachten dus na een heerlijke lunch van baguette’s met verschillende salami’s en oude Cheddar van het eiland Sky gaan we op pad. Het hele circuit rond het meer (Loch Castle Semple) is zestien kilometer. Drie en een half uur staat ervoor omdat er niet echt moeilijke stukken inzitten.

Het park met haar wandelingen heeft voor iedereen wat te bieden. Van beelden tot ruïnes, mountainbike paden en wandelpaden, vergezichten en smalle doorgangen door lage boomhagen. Voordat we op de helft van de geplande wandeling zijn besluiten we om toch maar met een kleine omweg weer terug te keren via dezelfde richting maar andere paden. Na bijna drie uur en 12 kilometer keren we bij de camper terug. Kapot maar voldaan! Ook Lyka heeft gelukkig van de wandeling genoten.

Chicken Kiev met pasta en tomatensaus staat vanavond op het menu. Ook deze kip Kiev gaat in de Omnia en tot mijn verbazing werkt het ook nog. Toch denk ik dat de Omnia al haar beste tijd bij ons heeft gehad en dat ik op zoek ga naar een Coleman oventje. Een opvouwbaar oventje dat ook gewoon boven op de gaspit gaat met die verbetering dat het de vorm van een doos heeft en dat er 30 cm pizza’s zonder problemen in gaan. En die pizza’s roepen naar ons in de supermarkt.
Onder het eten bespreken we het menu voor morgen. Ik heb wat inspiratie met de verschillende ingrediënten die we nog aan boord hebben en die we gemakkelijk onderweg kunnen kopen. We hebben morgen een korte stop nodig om enkele kleine inkopen te doen. De kosten van het eten en drinken, inclusief de alcoholhoudende bieren en ciders liggen iets hoger dan ik had verwacht. Mede ook omdat we voldoende witte wijn aan boord hebben.
In het spreadsheet dat ik heb gemaakt houd ik de uitgaven zo nauwkeurig als mogelijk bij. Ik heb 5 posten gemaakt (eten & drinken, brandstof e.d., overnachtingen, vertier/bezoek en diversen) en hoop aan het einde van de reis mijn streefbedrag voor de uitgaven per dag te hebben gehaald. Elke ochtend wanneer ik mijn MacBook start is het gemiddelde in ieder geval weer verder omlaag.
Er verschijnt een regenboog aan de horizon en dat voorspelt regen. Het duurt dan ook niet lang voordat de regen over onze camper op de mooie parkeerplaats neerdaalt. Schotland, ik heb het al eerder gezegd en ook zal ik het nog wel een paar keer herhalen, is waar je bijna elke dag regen kan verwachten.
Terwijl de regen op het dak tikt kijken we naar “American Sniper” (2014) en omdat ik door het luide tikken van de regen op het dak niet kan slapen, drie afleveringen van “The Big Bang Theory”. Ik moet toegeven, òf ik begin verzadigt te raken òf seizoen 7 is zeker niet het beste seizoen van serie. Wat gaat morgen ons brengen?

Schotland: Wandeling 30 in Dunaskin

Saltcoats (Sandylands Caravan Park)

Ik ben nog steeds verbaasd over de dronkemanskunsten van de Schotse medecamperaars gisteren. Maar ook deze vroege ochtend begint het weer verrassend, de eigenaar, de bewoner òf misschien wel beiden, van de camper voor ons is ook op het toneel verschenen. Om een uur of half parkeert hij een oude auto achter de camper. Hij verplaatst zijn overgewicht van de auto naar de camper en niet veel later spettert er schuimend afvalwater onder zijn camper. Onderweg naar de vuilnisbak op de boulevard van Ayr werp ik een blik in zijn auto die er vanbinnen uitziet als een vuilniswagen die net een container bierblikjes heeft geleegd. Ik weet ècht niet wat ik van die Schotse camperaars moet denken!
Nog voor het ontbijt vertrekken we om te gaan wandelen. Uit het boekje “100 Walks in Scotland” van de AA, heb ik wandeling 30 gekozen die niet al te ver van onze geplande route ligt. Natuurlijk kunnen we doen wat we willen maar een kleine zijstap is vanzelfsprekend ook toegestaan. We zijn tenslotte vrij om te doen wat we willen.
Aan de start van de wandeling naast een oude spoorlijn eten we volkorenbrood met ham en Leerdammer. Ik mis wat! Bij de volgende boodschappen koop ik Engelse mosterd! Lyka voelt zich niet goed dus ga ik alleen op pad. De complete uitrusting gaat mee want het weer zit al niet mee en kan in dit gebied ook zeer snel omslaan. Het boekje praat over 6400 meter en 3 uur, ik ben op alles voorbereid!

Het begin is inspirerend maar tegelijk ook beangstigend. Een smal pad door een donker bos en dan sta je plotseling onbeschermd op de open heide. Je wil natuurlijk niet in je eentje op de heuvel of in de bossen in de problemen komen! Gelukkig heb je tegenwoordig mobile telefoons maar het is maar de vraag of je bereik hebt. Voorzichtigheid is altijd geboden en elke stap weloverwogen. Ik geniet van de omgeving en de wilde natuur die zich om me heen ontvouwd.

En dan verschijnt er op de kale heide uit het niets een monument omgeven door een smeedijzeren hek. Ik hoef me niet af te vragen waar het voor is. WW 1 wordt hier de grote oorlog genoemd. Een wereldoorlog die aan Nederland voorbij is gegleden met uitzondering van de vluchtelingencrisis in de zuidelijk provincies.

Van het mijnwerkersdorp op de top van de heuvel naast het donkere bos is weinig meer over dan een betonnen monument dat herinnert aan de mijnbouw in deze heuvels. 103 jaar ploeterden de mijnwerkers om de eigenaren van de mijnen rijk te maken. Zelf hadden ze niets meer dan een warme maaltijd per dag en teveel kinderen. En dan gaan we bergafwaarts! Stapje voor stapje en dan wordt het boekje een beetje zweverig! Het boekje praat over een (faint) pad.

Mijn ogen speuren over de weiden voor me en ik kan ècht geen pad ontdekken. Het groepje bomen naast de ruïne is wel duidelijk aan de horizon te herkennen dus we gaan die kant op. Dan is alles hetzelfde en de met moeite gemaakte afdaling over de ongelijke modderige bodem door het hoge natte gras moet opnieuw worden genomen, alleen nu heet het een beklimming. De koude thee in mijn onbreekbare literfles schuimt van mijn bewegingen. Nog een slok om niet uit te drogen. Ik voel het katoenen overhemd aan mijn lichaam kleven. De fleece en windvanger houden me warm.
Ik ben het pad kwijt maar ik ben niet verdwaalt! Met gezond verstand volg ik een prikkeldraad hek totdat ik bij een echt pad kom. Dit pas leid tot een huis waar twee enorme  manshoge hondenkooien op het erf staan. Doorlopen dus! En dan komt de lijn van waar ik me nu bevind op mijn GPS samen met de lijn van de heenweg en ik ben weer op het juiste pad. Linksaf en terug naar Lyka en de camper.
Twee uur en twintig minuten, ik kan daar mee leven maar de 8600 meter geven aan dat ik toch wel een flinke omweg heb gemaakt. Mijn schoenen zijn door en door nat van de miezer regen die is neergeslagen op het hoge gras en de heide. Ik ben moe en voldaan, een bakkie koffie en dan verder naar de lunch en een hete douche.
Op de terugweg naar Ayr is er een ongeval gebeurd die al het verkeer muurvast zet. In de verte knipperen velen blauwe zwaalichten. Na een kwartier wachten draaien we om en rijden over smalle landwegen richting de supermarkten waar we nog even wat brood en Engelse mosterd willen kopen. De tijd gaat snel en de regen is ook gearriveerd.
Dikke vette druppels dansen op de straat wanneer we in Irvine langs de standweg goulashsoep eten van onze Nederlandse grootgrutter. Het smaakt mij zeer goed na de wandeling van vanochtend. Het is fris buiten en dat maakt de soep extra verwarmend.
Uiteindelijk vinden we een enorme camping vol met “holiday homes”, zeg maar stacaravans, en kunnen we voor slechts € 20,- een nachtje blijven en lekker douchen.

Rijst met groenten en varkensvlees in zwarte pepersaus als avondeten doet mijn vermoeide lichaam goed. Na twee wijntjes beginnen mijn spieren te gloeien en mijn ogen dicht te vallen. “Rise of the Planet of the Apes (2011)” kan daar weinig aan doen want het is een onderhoudende film.
Een half uur vroeger dan gewoonlijk gaan we naar bed. Plannen voor morgen heb ik nog niet gemaakt maar een korte blik op de kaart onthult zeer weinig bezienswaardigheden. We zien morgenvroeg dus wel. Mijn natte schoenen staan voorin de cabine, buiten tikken een duizend snavels op het dak en binnen voelt het vochtig aan. Welterusten.