Schotland: Wandeling 30 in Dunaskin

Saltcoats (Sandylands Caravan Park)

Ik ben nog steeds verbaasd over de dronkemanskunsten van de Schotse medecamperaars gisteren. Maar ook deze vroege ochtend begint het weer verrassend, de eigenaar, de bewoner òf misschien wel beiden, van de camper voor ons is ook op het toneel verschenen. Om een uur of half parkeert hij een oude auto achter de camper. Hij verplaatst zijn overgewicht van de auto naar de camper en niet veel later spettert er schuimend afvalwater onder zijn camper. Onderweg naar de vuilnisbak op de boulevard van Ayr werp ik een blik in zijn auto die er vanbinnen uitziet als een vuilniswagen die net een container bierblikjes heeft geleegd. Ik weet ècht niet wat ik van die Schotse camperaars moet denken!
Nog voor het ontbijt vertrekken we om te gaan wandelen. Uit het boekje “100 Walks in Scotland” van de AA, heb ik wandeling 30 gekozen die niet al te ver van onze geplande route ligt. Natuurlijk kunnen we doen wat we willen maar een kleine zijstap is vanzelfsprekend ook toegestaan. We zijn tenslotte vrij om te doen wat we willen.
Aan de start van de wandeling naast een oude spoorlijn eten we volkorenbrood met ham en Leerdammer. Ik mis wat! Bij de volgende boodschappen koop ik Engelse mosterd! Lyka voelt zich niet goed dus ga ik alleen op pad. De complete uitrusting gaat mee want het weer zit al niet mee en kan in dit gebied ook zeer snel omslaan. Het boekje praat over 6400 meter en 3 uur, ik ben op alles voorbereid!

Het begin is inspirerend maar tegelijk ook beangstigend. Een smal pad door een donker bos en dan sta je plotseling onbeschermd op de open heide. Je wil natuurlijk niet in je eentje op de heuvel of in de bossen in de problemen komen! Gelukkig heb je tegenwoordig mobile telefoons maar het is maar de vraag of je bereik hebt. Voorzichtigheid is altijd geboden en elke stap weloverwogen. Ik geniet van de omgeving en de wilde natuur die zich om me heen ontvouwd.

En dan verschijnt er op de kale heide uit het niets een monument omgeven door een smeedijzeren hek. Ik hoef me niet af te vragen waar het voor is. WW 1 wordt hier de grote oorlog genoemd. Een wereldoorlog die aan Nederland voorbij is gegleden met uitzondering van de vluchtelingencrisis in de zuidelijk provincies.

Van het mijnwerkersdorp op de top van de heuvel naast het donkere bos is weinig meer over dan een betonnen monument dat herinnert aan de mijnbouw in deze heuvels. 103 jaar ploeterden de mijnwerkers om de eigenaren van de mijnen rijk te maken. Zelf hadden ze niets meer dan een warme maaltijd per dag en teveel kinderen. En dan gaan we bergafwaarts! Stapje voor stapje en dan wordt het boekje een beetje zweverig! Het boekje praat over een (faint) pad.

Mijn ogen speuren over de weiden voor me en ik kan ècht geen pad ontdekken. Het groepje bomen naast de ruïne is wel duidelijk aan de horizon te herkennen dus we gaan die kant op. Dan is alles hetzelfde en de met moeite gemaakte afdaling over de ongelijke modderige bodem door het hoge natte gras moet opnieuw worden genomen, alleen nu heet het een beklimming. De koude thee in mijn onbreekbare literfles schuimt van mijn bewegingen. Nog een slok om niet uit te drogen. Ik voel het katoenen overhemd aan mijn lichaam kleven. De fleece en windvanger houden me warm.
Ik ben het pad kwijt maar ik ben niet verdwaalt! Met gezond verstand volg ik een prikkeldraad hek totdat ik bij een echt pad kom. Dit pas leid tot een huis waar twee enorme  manshoge hondenkooien op het erf staan. Doorlopen dus! En dan komt de lijn van waar ik me nu bevind op mijn GPS samen met de lijn van de heenweg en ik ben weer op het juiste pad. Linksaf en terug naar Lyka en de camper.
Twee uur en twintig minuten, ik kan daar mee leven maar de 8600 meter geven aan dat ik toch wel een flinke omweg heb gemaakt. Mijn schoenen zijn door en door nat van de miezer regen die is neergeslagen op het hoge gras en de heide. Ik ben moe en voldaan, een bakkie koffie en dan verder naar de lunch en een hete douche.
Op de terugweg naar Ayr is er een ongeval gebeurd die al het verkeer muurvast zet. In de verte knipperen velen blauwe zwaalichten. Na een kwartier wachten draaien we om en rijden over smalle landwegen richting de supermarkten waar we nog even wat brood en Engelse mosterd willen kopen. De tijd gaat snel en de regen is ook gearriveerd.
Dikke vette druppels dansen op de straat wanneer we in Irvine langs de standweg goulashsoep eten van onze Nederlandse grootgrutter. Het smaakt mij zeer goed na de wandeling van vanochtend. Het is fris buiten en dat maakt de soep extra verwarmend.
Uiteindelijk vinden we een enorme camping vol met “holiday homes”, zeg maar stacaravans, en kunnen we voor slechts € 20,- een nachtje blijven en lekker douchen.

Rijst met groenten en varkensvlees in zwarte pepersaus als avondeten doet mijn vermoeide lichaam goed. Na twee wijntjes beginnen mijn spieren te gloeien en mijn ogen dicht te vallen. “Rise of the Planet of the Apes (2011)” kan daar weinig aan doen want het is een onderhoudende film.
Een half uur vroeger dan gewoonlijk gaan we naar bed. Plannen voor morgen heb ik nog niet gemaakt maar een korte blik op de kaart onthult zeer weinig bezienswaardigheden. We zien morgenvroeg dus wel. Mijn natte schoenen staan voorin de cabine, buiten tikken een duizend snavels op het dak en binnen voelt het vochtig aan. Welterusten.

Schotland: Culzean Castle

Ayr (Langs de weg)

Voor het eerst op deze reis sta ik een beetje zweverig op. Het moeten de twee Jameson’s Whiskey’s zijn geweest die ik bij uitzondering heb genoten. Het is wel een Ierse whiskey maar dat doet er nu niet toe. De nectar van de de Schotse goden versterkte mijn gevoelens gisterenavond toen ik in het donker vanuit de camper naar de lichtjes op de ruige kust zat te staren. De afgelopen dagen zat te analyseren. De toekomst te bedenken.
Na de heerlijke rustdag, ook al was het weer niet zo mooi, gaan we weer verder en de eerste stop is een ASDA supermarkt. Voor twee dagen groente, vlees en drinkwater uit een kraan. Zodra de achterste tank leeg is vul ik de voorste drinkwatertank en die kan ik ook gebruiken voor de koffie en te koken.
Ik krijg de routines voor het mixen van de informatie uit de verschillende boekjes steeds beter onder controle. Het gebruiken van de WOMO gids is logisch maar je moet eerst wel de juiste sleutel weten te vinden en ik geloof dat ik die nu op zak heb.

Onze eerste, en waarschijnlijk enige, halte voor vandaag is “Culzean Castle”. Een fantastisch bewaard gebleven kasteel op een rotsplateau aan zee dat enkele jaren geleden nog bewoond was maar nu een culturele pleisterplaats is met een hotel op de bovenste verdieping om de hoge kosten van het onderhoud te kunnen betalen.
Bij aankomst is de donateurspas van “Geldersch Landschap & Kasteelen” direct goud waard. De toegangsprijs voor twee volwassenen is hoger dan een jaar donateurschap voor de stichting. We gaan dus nu al dik in de plus met de kortingen die we in Schotland ontvangen!
De parkeerplaats is nogal ongelijk, of beter gezegd, ligt op een stevige helling. Het is een hele tour om de camper zo te parkeren dat we redelijk waterpas staan en dat we zonder gevaarlijke situaties een bakkie koffie en thee kunnen zetten. De lunch schiet er bij in omdat we niet echt trek hebben en de blueberry muffins liggen te wachten.

Ik vergeet onze donateurspas en pas in het kasteel realiseer ik me dat de pas nog op tafel in de camper ligt. Een paar zinnen Italiaans die beginnen met een overdreven ‘Mama Mia’ en veel gezwaai met mijn armen, overtuigen de twee melkwitte Schotse dames. Gelukkig schiet Lyka niet in de lach of begint in het Engels tegen me te praten.

De Kennedy’s die hier generaties lang hebben gewoond hebben niets met de Kennedy’s uit de Amerikaanse politiek te maken, dat waren Ierse Kennedy’s. Toch is er een band met de VS! Ergens in het verre verleden was er een Kennedy die kapitein was in de Britse Koninklijke Marine. Die man woonde op “Broadway One” in New York en kocht een eiland in de Hudson rivier later genaamd “Liberty Island”. Na zijn zakelijke leven verhuisde hij, samen met zijn Amerikaanse vrouw, terug naar het Culzean Castle.

De indrukwekkende inrichting vermengd met de aangekochte prullaria van de verre reizen van een andere bewoner maken het een interessante bezichtiging. Vooral het schilderij van Napoleon Bonaparte valt op!

Maar ook het enorme landgoed is de moeite waard voor een bezoek. Het is een dorp op zich! Na de zoveelste kop koffie in de camper blijft Lyka achter omdat ze zich niet helemaal goed voelt. Voor de laatste foto’s wandel ik nog een uur door de bossen op het landgoed rond het kasteel.
We gaan verder en opnieuw verbaas ik me dat ze hier in Schotland de vreemdste prijzen vragen om te parkeren. Gewoon een uurtje naast een hoop stenen kan zo maar £ 2,50 kosten! Waarvoor? Ik weet het niet. Dus we rijden maar door naar Ayr waar we de nacht willen doorbrengen. Het eerste mooie plekje dat we vinden blijkt ’s avonds een hangplek voor de plaatselijke jeugd. Daar hebben we geen zin in!
We gaan verkassen en verderop langs het strand van Ayr lijkt er ook een mooie plaats te zijn, er staan al drie campers. Bij aankomst blijken het invalide parkeerplaatsen te zijn en de campers hebben allemaal een grote invalide parkeerkaarten voor het raam liggen. Een oudere man die me heeft opgemerkt stapt uit en vraagt wat er aan de hand is.
Mijn vraag over de invalide parkeerplaats wordt bevestigend beantwoord. Bewoners van de andere twee campers voegen zich bij ons en ik wordt omgeven door een wolk alcohol! De een is nog meer dronken dan de ander. Ze willen me allemaal in plat Schots helpen en dringen zo aan dat ik me ongemakkelijk begin te voelen. Ze hebben bij elkaar minder tanden dan ik alleen! Gelukkig kan ik ze afschudden en een verbaasde Lyka, die het allemaal door de achteruitkijkspiegel heeft aanschouwd, wacht op me in de camper.

De plaats die we uiteindelijk kiezen is niet de mooiste van deze reis maar het is goed genoeg voor een nacht. Er staan nog twee andere campers en dat geeft toch een gevoel van veiligheid.

Mooi varkensvlees, met een gemengde salade en de laatste Chili Potato Wedges maken de eenvoudige avondmaaltijd. Ik heb geen trek om voor morgen voorbereidingen te treffen dus beginnen we al vroeg aan de avondfilm: Easy Money 3 (2013). Het laatste deel uit de Stockholm franchise is ook weer onderhoudend. 2 afleveringen komedie compleet en we kruipen in bed.
In bed denk ik na over morgen en de afgelopen dagen. Ondanks dat we een donkere dag achter de rug hebben heeft het zonnepaneel en de accu ons niet in de steek gelaten. Het is wachten op een paar donkere dagen achter elkaar, dan weten we meer.
Morgen gaan we wandelen, misschien moet ik alleen omdat Lyka een beetje koortsig is. Een camping staat ook op het programma omdat we eindelijk weer een keer willen douchen.

Kunst in het kasteel

Schotland: De eerste rustdag

Lendalfoot (Varyag Monument)

Om zes uur wordt ik gewekt en door de wektoon heen hoor ik het tikken van duizend kleine snaveltjes op het dak van de camper. Na zeventeen dagen regent het voor de eerste keer wanneer ik wakker wordt. Ik weet dat Schotland geen zonbestemming is maar de eerste twee weken mooi weer hebben we een valse belofte afgegeven. Ik draai me om en droom van verre, mooie bestemmingen en reizen.

Om acht uur sta ik wel op omdat de natuur roept en eens te zien of het echt zo slecht buiten is. En? Nee hoor, het spettert maar de temperatuur van 13 graden is verrassend aangenaam. Ik zet mijn koffie en start mijn MacBook op. Verhalen en foto’s. Schrijven, herschrijven, controleren, benoemen, naar de servers van Google laden en publiceren. Heerlijk ontspannend in de stilte in de camper. Buiten passeert een vrachtwagen op de A77, het enige geluid dat de stilte doorbreekt.
Mijn besluit is genomen. Hier blijven we vandaag staan. Een dag rust! Waarom niet? De wereld is al gejaagd genoeg en we kunnen heel Schotland toch niet bezichtigen! Na een kort informatief gesprek onderweg lijken de prijzen voor de veerboot naar de Orkney’s buiten ons bereik. Vijfhonderd euro voor een retour past niet binnen ons budget. Die tien dagen vallen dus af! We zoeken wel wat anders te doen.
Na het ontbijt van volkoren boterhammen met smeerleverworst en Leerdammer kaas maak ik een grotere wandeling in de buurt van het monument. Het is heerlijk weer, het miezert een beetje maar je wordt niet echt nat en het is veertien graden.
Vandaag is het de eerste grote test voor het zonnepaneel. Zal het de hele dag bewolkt blijven? Zal het paneel voldoende elektriciteit leveren om de huishoudaccu te vullen. Zullen vanavond voldoende elektriciteit hebben om een film te kijken? De radio blijft de hele dag aan als extra belasting. Vanavond weten we in ieder geval meer.
Hot dogs als lunch. Ik moet er zelf nog om lachen maar de broodjes opwarmen in de Omnia oven maakt het in de camper aangenaam warm. Dat is twee vliegen in een klap! Hot dogs zijn prima en na de lunch storten Lyka en ik ons op het lezen. Ik begin aan de zoveelste Pieter Aspe omdat die niet te zwaar zijn maar meestal wel een goede verhaallijn hebben. “Rebus” begint vanzelfsprekend met een vreselijke moord waar commissaris van In de moordenaar moet opsporen.
Aan het einde van de middag loop ik een half uurtje langs de provinciale weg, die hier een snelweg is, en snuif de frisse zeelucht op. Het doet me goed! De slechte tijden, dagen, weken, maanden en jaren zijn verleden tijd en worden op de zeewind weggedragen. Het is alweer een jaar geleden dat mijn moeder ons voorgoed verliet. Een heel jaar! Wat vliegt de tijd!

Ik open deze middag een fles speciaal bier dat ik uit Nederland heb meegebracht. “Chimay Cinq Cents”, 8% alcohol vol triple bier. Wat smaakt dat goed, een slok, een blik uit het raam en de kleine snaveltjes beginnen ook weer op het dak te tikken. Ik doe niets, ik kijk om me heen en geniet van wat ik zie.

Spaghetti Goreng zou Marco Polo niet van streek hebben gebracht maar veel verveelde huisvrouwen wel. De saté smaakt net als thuis en maakt mijn mooie dag nog beter! Saté met pindasaus! Voor mij persoonlijk één van de hoogtepunten van de wereldkeuken.
Na het eten kijken we naar deel 2 van de serie “Snabba Cash”, het zijn bekende boeken in Nederland uitgebracht als “Snel Geld”. Ook dit tweede deel is onderhoudend.
Het is al half elf maar het is nog licht. Na de film loop ik naar buiten en kijk naar de zee. Die ruist, haar golven breken rustgevend op het grind. Eindelijk wordt het donker. Ècht donker, het is nu al half twaalf! Nog een wijntje, een whiskey  en een laatste blik op de grijze silhouetten van de Schotse heuvels die nog net zo indrukwekkend zijn als eeuwen geleden. Je voelt dat je in een oud land bent! Een gevoel dat ik in Nederland ben verloren. Welterusten.