Schotland: Na de eerste week maak ik de balans op

Cupar (parkeerplaats Scottisch Deer Centre)

Zoals de titel al zegt, vandaag zijn we een precies week onderweg. En wat is ons het meest opgevallen, tegengevallen en meegevallen?
Het belangrijkste is eigenlijk wel dat het angstige gevoel om vermoord en berooft te worden bijna helemaal weg is. Gezond verstand is een goede adviseur en op alle plaatsen waar we tot nu toe hebben gestaan, met uitzondering van de eerste avond, was het rustig en hebben we prima geslapen.
De bijna dertig jaar oude camper heeft zich in de eerste week sterk gehouden. Ook berg op en berg afwaarts. Olieverbruik is minimaal op de ruim 1000 Km, dus dat zit wel goed. Vanaf vandaag controleren we elke woensdag de belangrijkste vloeistoffen aan boord, de motorolie, koelvloeistof en de kleine achterste watertank. Later deze reis gaan we de grotere voorste watertank gebruiken.
Ons waterverbruik is verbazingwekkend laag. Zelfs na zeven dagen zit er nog water in de 80 liter tank waar we mee afwassen en schoonmaken. Drinkwater komt uit, redelijk goedkope twee liter, flessen en water om te koken uit de kraan van de jerrycan, van 15 liter is meer dan voldoende voor een week.
Ons gasverbruik zit op de twee liter, 1 kilogram, per dag. Dat is dan voor het koken en stoken. We hebben verder geen warmwater verzorging aan boord en in de eerste week hebben we dat ook niet gemist. Vannacht hebben we voor het eerst geen kachel laten branden. Het verbruik zou daardoor flink omlaag moeten gaan.
De koelkast gaat als een raket op gas. Mijn biertje is ’s avonds lekker koud en het kleine vriescompartiment bevriest de koelelementen die we om de dag in de koelbox leggen.
Het koken en eten aan boord gaat ook prima! Het is nog niet te warm buiten, en misschien wordt het dat ook niet in Schotland, dus simpele zaken zoals brood en fruit zijn goed buiten de koelkast te bewaren.
Het 150 Watt zonnepaneel in combinatie met de 80 Ah semi-tractie accu heeft zich in de eerste week voorbeeldig gehouden. Eerlijkheid gebied wel te zeggen dat we veel zon hebben gehad. Maar ook op de donkere dagen zijn we geen enkel moment in de problemen gekomen. Het lachebekje blijft lachen en de pijltjes op de LCD display van de monitor blijven lopen van het zonnepaneel naar de accu. Ik heb hier een heel goed gevoel bij!
Over Brit Stops heb ik na een week gemengde gevoelens. Geen negatieve maar ook niet echt positieve. Het zit eigenlijk zo. Onze eerste overnachting was noodgedwongen naast een pub en mijn simpele vraag of we mochten slapen op de parkeerplaats werd positief beantwoord. De andere parkeerplaatsen bij Engelse pubs waren allemaal even leuk, de mensen vriendelijk en even goed. Maar daar ging ik naar toe als doel tijdens onze reis naar Schotland. Je rijdt van slaapplaats naar slaapplaats. Je hebt een doel in het boek van Brit Stops gekozen dus je rijdt niet in het wilde weg. Hoewel ik besef dat het aan mij ligt kan ik me toch niet positief uitlaten over het boek. Misschien wordt het later beter? Ik heb het boek voor nu opgeborgen omdat ik denk dat we het pas weer nodig hebben als leidraad voor onze reis naar het zuiden.
We ontwaken op de mooie parkeerplaats aan het water van de haven van Elie. Een gezond verstand overnachting op de beste en mooiste plaats tot nu toe. We hebben niet veel plannen voor vandaag omdat het eigenlijk een tussendag is om de tijd te doden.
We gaan pas om elf uur onderweg om de 17 kilometer te maken die op de Garmin staan. We stoppen in elk klein dorpje aan de zuidkust van Fife. De afdalingen zijn stijl en de beklimmingen ook. Lyka zit in stilte naast me wanneer we een van de meest steile hellingen tot nu toe nemen, procenten staan niet aangegeven maar ik denk dat we dik boven de 25% zitten. Ze houd haar adem in, net als ik, tijdens de klim naar de top door het smalle straatje. Wanneer we boven zijn klop ik vriendelijk op het dashboard. Lyka kijkt me vreemd aan zonder een woord te zeggen. De oude camper trok zonder een krimp in de eerste versnelling rustig de heuvel op. We beginnen vrienden te worden omdat ik de oude Ford Rimor steeds meer vertrouw.

Omdat we niet alleen willen rijden, en ook voldoende tijd hebben, gaan we ook wat wandelen. Niet in het wilde weg maar richting een oude windmolen die vroeger gebruikt werd om zeewater in de kommen te pompen waar het zout werd gewonnen. Misschien niet een van de meest belangrijkste culturele plaatsen van Schotland maar toch zeker de moeite waard gezien de omgeving en het zonnige weer.
In mijn gedachten spelen zich rond de camper de meest criminele zaken af. Ik zie inbrekers ruiten inslaan en de camper leeghalen. Het is een onaangenaam en ongemakkelijk gevoel. Na al die jaren van tegenslagen zijn negatieve gedachten moeilijk van de ene op de andere dag uit te bannen. Toch moet ik weer positief gaan denken! Zelfvertrouwen uitstralen, net zoals in het verleden toen ik samen met Tettje door de sloppenwijken van een stad in Indonesië slenterde.

De lunch van vandaag genieten we op de parkeerplaats van een van de honderden golfbanen van Schotland. De “Balcomie Golf Course" ligt op de meest westelijke punt van Fife en is een heerlijk punt om even te rusten. Ik vraag me hardop af of we hier zouden mogen blijven staan. Lyka sputtert tegen omdat ze een confrontatie kostte wat het kost uit de weg wil gaan. Een antwoord is ook niet belangrijk want we rijden toch verder. De hotdogs zijn opnieuw een winnaar en we houden ze in het lunchmenu.

Omdat we nog een doel voor de middag zoeken valt onze keuze op “Kellie Castle”. Niet een enorm groot kasteel zoals uit de verhalen van ridders en prinsessen maar meer een veredeld landhuis gelegen in een enorme tuin met een lange geschiedenis.
Voor het eerst presenteer ik mijn “Geldersch Landschap & Kasteelen” pasje. Zoals verwacht wordt de pas, die gratis toegang zou moeten geven tot de gebouwen van de “National Trust for Scotland” niet herkend. Je kan natuurlijk ook niet verwachten dat een vrijwilliger alle lidmaatschapskaarten die gratis toegang zouden moeten geven uit haar hoofd kent. Er komt een uitklapbare kaart tevoorschijn met daarop zeker 150 verschillen pasjes van zusterorganisaties die gratis toegang krijgen. Mijn pasje staat er, na twee keer alle pagina’s te hebben nagekeken, niet op! Voor de zekerheid wordt er nog even gebeld met het hoofdkantoor om alles te verifiëren. Dan krijgen we het groene licht en een kassabon met £ 0.00 er op. Gratis parkeren en gratis entree. De € 32,50 zijn in Nederland goed besteed want alleen dit bezoek zou ons anders € 31,74 hebben gekost!
Het bezoek aan “Kellie Castle” is zonder meer de moeite waard. Het landhuis dat in de 19e eeuw is gerenoveerd door een professor uit Edinburgh, omdat de jonker van god wie weet wat er geen geld voor had. Arme adel is misschien nog wel erger dan rijke adel!
De professor mocht er in wonen zolang hij renovaties uitvoerde. Binnen is het een ratjetoe van stijlen. Een van de kinderen van de professor was een beroemde schilder in Schotland. Het landhuis hangt vol met werken van zijn hand.

Helaas mogen we binnen geen foto’s maken dus dat moet ik jullie onthouden. Vanaf de buitenkant is het zeker net zo indrukwekkend als eeuwen geleden.
De parkeerplaats zou een mooie overnachtingsplaats zijn geweest maar omdat het betaald parkeren is, èn op aandringen van Lyka, zet ik het uit mijn hoofd en ga toch maar naar de overnachtingsplaats die we in gedachten hebben. Later deze reis zouden we hier zeker zijn blijven staan om te kijken of we hier kunnen overnachten!

Bij het “Scottisch Deer Centre” nemen we een staanplaats zo ver mogelijk van de weg en we treffen een leuke dierentuin aan met een zonnige binnenplaats. We besluiten direct om hier morgenvroeg ons ontbijt te nuttigen. Dat mag ook wel na een week! We moeten nog steeds een tijdje zuinig zijn en proberen geen geld te verspillen. Toegegeven dat we niet op een budgetreis zijn maar dat we het ook niet over de balk willen gooien. Later deze reis, na een maand of zo maak ik de balans op van de uitgaven. Ik ben namelijk ook heel benieuwd wat een reis met een camper nu werkelijk kost.
“Asian Night” in de camper! Noedels met gebakken speklappen in oester/sesam saus met broccoli en paprika. Een lekker wit wijntje erbij en weer een mooie dag is aan een bevredigend einde gekomen. Wanneer het niet slechter dan vandaag wordt wil ik er meteen voor tekenen. Wat echter nog belangrijker is is dat Lyka het ook naar haar zin heeft.
“Boy 7 (2015)” en een handvol afleveringen van “The Big Bang Theory” sluiten de dag af. Morgen staan we voor drie dagen op een camping in St Andrews met al haar welkome voorzieningen.

Schotland: Konijnen rond de camper

Elie Harbour (Fife)

En op de zevende dag, rond tien voor zeven, word ik wakker op een camping waar de konijnen ’s morgens rond de camper grazen. We hebben ons doel bereikt maar we zijn nog niet klaar met Schotland. Ons avontuur is Schotland is nu pas begonnen. Buiten brandt de lentezon en vult onze accu met gratis elektriciteit. Dat ik nu ook meer gerust ben op de hele situatie met de camper zie ik terug in het feit dat ik uitzonderlijk goed heb geslapen na die overheerlijk fles triple van Delirium Tremens. Mijn vermoeidheid lijkt verdwenen en omdat we vandaag pas om 12:00 de camping hoeven te verlaten kan Lyka wat blijven liggen terwijl ik van de koffie en wat internet geniet.
Het ontbijt is weer klassiek Engels en de goedkope witte bonen in tomatensaus van de Tesco smaken ons prima. Deze keer, en ook in het vervolg, geen foto want dat ontbijt ziet er elke keer hetzelfde uit. De Cumberland worstjes zijn voor Lyka geen winnaar. Ze is sterker gekruid gewend maar zodra ik haar heb uitgelegd dat Engeland en Schotland nu eenmaal niet bekend staan om hun fantastische keuken, kebab en kerries uitgezonderd. Dus moet ik op zoek naar een smakelijkere variëteit!
Zelf schep ik de bonen twee keer op omdat we uit principe geen gekookte etenswaren bewaren. We hebben daar in de camper gewoonweg niet de ruimte voor. Ik werk het gebakken ei met twee worstjes en een tsunami witte bonen in tomatensaus weg met twee rijkelijk met roomboter besmeerde boterhammen, een “buttie” in het dialect, weg. Na het afscheid van de vriendelijke Nederlanders gaan we weer op pad. Ik heb een korte route uitgezet naar North-Queens Ferry om de stad te verlaten en daar drinken we de eerste koffie.
De rit door Edinburgh gaat me gelukkig goed af en ik kan met de hand op mijn hart zeggen dat ik de camper steeds beter leer kennen en begrijp. Het schakelen, omhoog en omlaag, gaat nu haast automatisch en onbewust zit haast altijd op het juiste toerental. En daar is de brug nar het koninkrijk van Fife! De verkeersbrug over de Forth of Five! We rijden richting het noorden en rechts van ons ligt de oude rode spoorbrug. Links zien we de 2e verkeersbrug in aanbouw. Een mooi beeld!

Mijn gedachten dwalen af, zonder gevaar op te leveren voor mijn rijkunsten, hoe lang het alweer geleden is dat Dean me voor de eerste keer mee naar Schotland nam voor kerstmis. Zal ik een bezoek brengen aan Rosyth? Òf zal ik over een paar maanden op de terugweg nog eens gaan kijken? Het wordt het laatste. Mooie herinneringen! Mooie herinneringen is alles wat er aan het einde overblijft! Nu komen we weer voor Dean naar Schotland. Zaterdag hebben we de bruiloft van Dean en Tona, een bruiloft die we niet mogen missen!

Onder de beroemde antieke spoorbrug drink ik buiten op de muur aan het water een kopje koffie en geniet van de Schotse voorjaarszon. Geniet, omdat ik weet dat het mooie zonnige weer niet drie maanden zal aanhouden. Vanaf de brug zet ik later op de Garmin een paar punten uit richting de oostkust van Fife. Vanaf vandaag gaan we ècht zwerven. Gewoon halverwege de middag een plaatsje zoeken waar het mooi en rustig is. Het is nog mei dus de grote golf campers moet nog richting Schotland komen!
Voor de lunch schieten we nog even snel bij de ASDA naar binnen voor een bak gemengde salade die straks met de restjes kip van gisteren en een snee volkoren brood als lunch gaat dienen. Drie gemengde paprika’s en een zakje rode uien gaan ook mee om de avondmaaltijd vanavond compleet te maken. Ik kan niet zeggen dat de supermarkten in Engeland en Schotland goedkoop zijn maar duur zijn ze ook niet.

Nog voordat we het geplande Kirkcaldy bereiken zie ik een schitterende parkeerplaats met een uitzicht op de bruggen en Edinburgh. Terwijl we een vorkje prikken genieten we van het uitzicht. Zo’n uitzicht zou een restaurant onbetaalbaar maken en wij hebben het met een bak salade met kip als lunch voor een paar euro.
De kleinverpakkingen sauzen wil ik nog een keer vermelden. Met de juiste mix maak ik steeds een andere dressing voor de salade zodat het nooit zal vervelen. in mijn gedachten reken ik snel uit dat ik zeker meer dan 50 verschillen smaken kan creëren met de ingrediënten die we aan boord hebben.
Ik merk dat Lyka ook haar twijfels over het reizen met een camper begint te verliezen. Zou het goede eten in de camper haar over de streep hebben getrokken? Het gevoel van onveiligheid is verdwenen of zou de warme douche haar zo goed hebben gedaan? Voor dat probleem heb ik al een ander strijdplan bedacht om het douchen niet meer zo lang te hoeven uitstellen. Maar later meer daarover.

Op de boulevard van Kirkcaldy genieten we opnieuw van de zon en het uitzicht. Een lichtreclame van Lidl stelt me op mijn gemak. We zullen niet omkomen van de honger! Op de boulevard aanschouwen we de Schotse bevolking die de zon verwelkomt. Met korte t-shirts en korte broeken wandelen ze voorbij terwijl met onze fleeces aan twijfelen of we zullen blijven zitten of naar binnen gaan. De mensen zijn een stuk sterker hier!

Het beoogde einddoel wordt niet gehaald omdat we een mooi plekje vinden aan de haven van Elie. Een vriendelijk gesprek met de uitbaatster van de cafetaria leert me dat we mogen blijven staan voor een nacht mits we £ 5,- doneren aan het havenfonds. Dat is vanzelfsprekend geen probleem en terwijl de vrouw mijn parkeerkaart schrijft parkeer ik de camper aan de rand van een gazon met een houten picknicktafel .
Het is een heel mooie plaats! De vrouw verzekert me dat het geen gewoonte is om campers te laten overnachten maar het seizoen is nog niet begonnen en omdat ik beloof geen kampeergedrag te vertonen en rotzooi te maken laat ze het toe. Voor de lezers die dit plekje ook willen bezoeken moeten zich realiseren dat het dus uw verzoek ook een NEE kan opleveren.

We zitten heerlijk in de zon en de frisse wind blaast door onze haren. De frisse wind bijt zelfs in onze oren! De wind zwelt nog wat aan en het lijkt alsof we in een boot op zee zitten. Zo schommelt en schud de camper in de wind. Zodra de parkeerplaats leeg is verplaats ik de camper zodat de neus in de wind staat en dat maakt al heel veel verschil!

Voor het avondeten hebben gebakken speklappen met gebakken aardappelen en groenten op het menu. Simpel, misschien niet zo heel erg gezond maar wel erg lekker! De speklappen smaken naar varkensvlees! Ze smaken echt beter dan ik me uit Nederland kan herinneren. Of zou het de reisbeleving zijn die me parten speelt? En ook opnieuw met een uitzicht dat niet snel zal vervelen. Ik trek nog maar een biertje open en schrijf de belevenissen van deze dag. Elke dag beleef ik er weer meer plezier aan. Elke dag sta ik met meer plezier vroeg op. Wat heb ik het reizen gemist! Met zomin mogelijk geld zoveel mogelijk doen! Daar draait het allemaal om.

“Mad Max 2 (1981)” en twee afleveringen van “The Big Bang Theory” sluiten de dag ontspannend af. Wat gaan we morgen weer allemaal beleven?

Schotland: Welcome to Scotland

Prestongrange (Drummohr Camping Ground)

Een uurtje later dan normaal! Om zeven uur sta ik op en schuif de gordijnen open aan de kant van de parkeerplaats.

De wereld buiten is grijs. Een vochtige mist heeft de omgeving in een wurggreep. Water druppelt van de camper en buiten het is een graad of negen Celsius.
Het is weer dat veel mensen niet beschouwen als vakantieweer maar zoals ik ze altijd vraag: ‘Wat denkt u? Zou het veel regenen in het tropisch regenwoud?’ Ze staren me dan vreemd aan en lopen, veelal zonder een woord te zeggen, weg.
Ik heb weer een nacht prima geslapen en kijk kritisch om me heen. Er zijn zaken in de camper die een andere plaats moeten krijgen! En die verdomde voorraad van honderd kilo moet worden teruggebracht! Mijn oog valt op een doos “Marokkaanse Couscous” van de Albert Heijn en die doos wordt meteen gepromoveerd tot het avondeten. Onderweg even 300 gram vlees kopen en dat probleem is ook weer opgelost.
Vandaag gaan we koste wat het kost douchen! Ik kan het nog steeds moeilijk geloven dat het vinden van een douche zo moeilijk is in Engeland. Vandaag is het een camping aan de grens met Schotland. We komen dus dicht bij ons doel vandaag. Het is ook een gebied waar ik al wat meer onderzoek naar heb verricht en waar meerdere campings zijn waarvan er een toch zeker een douche zou moeten hebben!
Onder het rijden wordt ik bevangen door een onbevredigend gevoel. De GPS blijft maar herberekenen, op twee verschillende kaarten, terwijl dat eigenlijk niet zou moeten kunnen. Tijdens de eerste koffiepauze bestudeer ik de kaart en de route op de Garmin en kom tot de conclusie dat er iets niet kan kloppen! Dat gevoel begint in mijn hoofd te zeuren onder het rijden. Tot het punt dat ik een nieuwe koffiepauze inlas. Lyka kijkt me vreemd aan want zelfs voor mij zijn dat wel twee koppen koffie zeer snel achter elkaar.
Opnieuw bestudeer ik de kaart, de route en ons doel op de Garmin. Ik heb er geen goed gevoel bij en neem een boek met campings ter hand dat ik van de NKC heb gekregen. Een van de weinige campings met een douche die ik heb kunnen vinden ligt net buiten Edinburgh. Ik twijfel voor een moment en kom zonder Lyka te raadplegen tot een besluit. Die camping gaat het worden! Bewust vergeet ik het aan Lyka te vertellen. Veranderingen van de plannen op het laatste moment vallen bij haar nu eenmaal niet zo goed!

De brandstofmeter staat alweer onder de helft en volgooien kan geen kwaad want de oude diesel is in deze heuvels dorstiger dan verwacht! En ook niet omdat dit benzinestation volgens de Garmin ook LPG verkoopt. Onderweg naar de kassa bestudeer ik de LPG pomp. Het lijkt de normale bajonet zoals we die ook in Nederland kennen. Ik speel dom en ga eerst melden dat ik diesel en LPG wil tanken. Volgens de jongedame met een stevig overgewicht en veel teveel make-up is dat geen probleem.
Er gaat weer voor £ 39,- diesel in de tank en ruim tien liter gas. Snel uitgerekend betekend dat 2 liter gas per dag voor de koelkast, kachel en koken. Daar hoef ik me dus geen zorgen over te maken zolang ik maar elke maandag de fles vul komen we nooit in de problemen.
Wanneer Lyka voor de eerste keer vraagt wanneer we op de plaats van bestemming zijn onthul ik het geheim dat we verder rijden. Dat we vanavond in Schotland slapen en dat de camping 99% zeker warme douches heeft. Met een gemengd enthousiasme wordt de verrassing ontvangen. Nog langer rijden staat haar tegen maar de in het vooruitzicht gestelde douche wekt haar op. Ik weet het nu ook niet meer hoe ik het nieuws beter voor haar kan maken.
In Hexham, niet ver van onze afgelaste eindbestemming voor vandaag, zie ik een voor mij onbekende grote supermarkt, Waitrose, langs de weg waar we meteen maar even inkopen gaan doen. Zo verstoord als ik ben vergeet ik mijn leesbril in de camper. Boodschappen doen zonder een leesbril kan toch niet zo moeilijk zijn? Met een bakje met twee klein kipfilets er in stap ik op een verkoper af omdat ik het label niet goed kan lezen. Na een kort gesprek blijkt, wat ik dacht de kiloprijs, de verkoopprijs te zijn! € 7,20 voor twee piepkleine kipfilets? Ik ben toch zeker niet gek! Met lege handen verlaat ik onverrichterzake de supermarkt.
Op de grond voor de uitgang van de dure supermarkt ligt een kassabon van een Aldi. Een Aldi in Hexham! Lyka is verbaasd wanneer ik met lege handen weer in de camper stap en op de Garmin probeer uit te vissen waar die Aldi is. En laat die nu een paar honderd meter verderop te zijn! Dat is niet te moeilijk en scheelt een slok op een borrel!
In de Aldi kan ik wel scoren en koop behalve de kip ook nog een bak mooie speklappen en  wat andere etenswaren voor net ietsjes meer geld dan bij die dure supermarkt alleen voor de kipfilets werd gevraagd. Aldi is blij, ik ben blij en Lyka is blij. De wijziging van de plannen is tijdens het wachten in de camper ook bij Lyka ingezakt en geaccepteerd. We gaan vandaag naar Schotland!

Die wijziging betekend ook meteen dat vandaag het langste traject tot nu toe wordt gereden. 235 Kilometer is een flinke afstand wanneer het totaal gemiddelde per uur niet boven de 40 Km/u komt. De heuvels worden hoger en de dalen worden dieper. Het is net of we in een achtbaan in de Efteling zitten. De camper houd zich goed hoewel er omhoog veel moet worden teruggeschakeld.

Een enorm bord op de zijgevel van een gebouw langs de weg, “Last cafe in England!”, geeft aan dat we niet ver van de grens zijn. We klimmen en klimmen langzaam hoger en hoger en zien de wolkendeken die over de toppen van de heuvels ligt langzaam dichterbij komen. En dan rijden we in de mist! Welkom in Engeland! Regen wanneer je opstaat en mist na een paar uur rijden. We rijden bijna het grensmonument voorbij en natuurlijk moet Lyka vereeuwigd worden met deze rotsblok.

We rijden over de A68 richting Edinburgh. Bij aankomst in Jedburgh is het haast onmogelijk om niet even de benen te strekken op de grote parkeerplaats net voor de “Jedburgh Abbey”. Ik maak een kopje koffie in de camper en een de storm van interesse in Lyka’s hoofd is aangewakkerd. En dit terwijl het weer alleen maar beter is geworden. De familiefoto’s worden gemaakt op de oever van de rivier die langs de ruïne van de abdij stroomt en wij maken ons op voor de laatste etappe naar onze eindbestemming: Prestongrange.

Een overnachting op de camping kost £ 20,- . Dat is geen probleem want het is na 5 nachten dat we voor het eerst moeten betalen voor een overnachting. De camping is de prijs dubbel en dwars waard! Lyka snelt zonder een woord te zeggen met haar toiletartikelen onder haar arm naar de douches. Een eerste inspectie van het mannelijke sanitair valt goed. Heel schoon en modern sanitair nodigt uit om gebruikt te worden.
Ik val neer achter mijn MacBook en begin weer verhalen te schrijven, herlezen en foto’s te verwerken. De verhalen die jullie lezen komen niet vanzelf! Er zit best veel werk achter, maar het is werk dat ik graag doe. Met een koud biertje naast het toetsenbord is het voor mij zelfs ontspannend.
Schuin achter ons staan twee caravans uit Nederland. Ik zeg beleefd goedendag en tijdens het korte gesprek komen we tot de ontdekking dat ze uit Brakel en Nederhemert-Zuid komen. Wat is de wereld dan toch klein! Zodra Lyka terug is ga ik na zes dagen ook maar weer eens onder de douche. En dat is een lekker gevoel!

Ondertussen is de zon ondergegaan en ik stort mezelf met alle enthousiasme op de doos “Marokkaanse Couscous” van de Albert Heijn. Het gerecht smaakt niet slecht maar het is en blijft gedroogd uit een doos. Dat het goed genoeg is blijkt dat we de overgebleven Kip uit de Couscous bewaren om morgen als lunch op een salade te eten!
Wij zijn in ieder geval in Schotland, welterusten.