Filippijnen: Naar Legazpi

San Antonio (Mamsi Homestay (Front Room)

Een slechte nacht, een bijzonder slechte nacht! Na de film van gisterenavond stond ik voor een groot dilemma! Opblijven, òf gaan slapen en het huis open laten? De twijfels sloegen toe en uiteindelijk koos ik voor de eerste optie die, na ik schat ongeveer een 45 minuten, automatisch overging in de tweede.
Om iets over half drie maakt een dronken Lyka me wakker met hele verhalen over haar vrienden, familie, de Emperador (Filippijnse rum) en op de gezellige avond die ze hadden gehad. Ik had een lege colafles in de deuropening gezet zodat ik waarschijnlijk wakker zou worden wanneer er iemand, of iets, de slaapkamer binnen zou komen. Het vette monster ligt al als een os te slapen met de twee mobiele telefoons naast haar hoofd aan de opladers. Lyka’s moeder lijkt net als ik minder verrukt met haar optreden.
Eenmaal in bed nemen de activiteiten van Lyka nog steeds niet af en terwijl ik probeer opnieuw de slaap te pakken slaagt Lyka er in om me over mijn slaap heen te tillen. Daar liggen we dan samen, dicht opeen in het smalle eenpersoonsbed. Lyka ligt te slapen als een os, verspreid een geur als een destilleerderij in volle productie en ik lig naar de geluiden van de Filippijnse nacht te luisteren. In de verte blaft een hond en de voelbare bas van een feest ver weg in het dorp.
Morgenvroeg zouden we om zes uur opstaan, dat was tevens ook de reden waarom ik vanavond maar een fles bier had gedronken, om naar Legazpi te gaan. Sinds ons huwelijk hebben we nog steeds geen officiële Filippijnse huwelijksakte. En die is straks wel nodig om een Nederlands paspoort aan te vragen.
Die om zes uur opstaan wordt dus zeven uur en mijn jolige vrouw is na vier uur slapen veranderd in een sjacherijnig echtgenote met een splijtende hoofdpijn. Althans dat verteld ze aan iedereen die te dicht bij haar in de buurt komt. Maar ik krijg ook extra orders om op te schieten want anders zijn we veel te laat in Legazpi. En alsof ik me daaraan zou storen? Een tweede koffie, een gebakken eitje met een dagen oud sneetje brood en ik ben haast klaar om met mijn liefhebbende katerige vrouw op stap te gaan.
De eerste motortaxi, die zijn sneller dan de tricycles, heeft een handvol gebroken spaken in het achterwiel wat een kermisgevoel geeft in de haarspeldbochten op weg naar Pilar waar we moeten overstappen op een jeepney naar Legazpi. Langzaam trekt mijn liefhebbende vrouw bij en eenmaal in de jeepney gaat haar hoofd op mijn schouder om wat slaap te kunnen inhalen. In Legazpi moet er nog een keer worden overgestapt. Hier in de stad rijden de jeepney’s oneindige rondjes op de aan hen toegewezen route die op alle kanten van het voertuig staat geschildert.

Jeepney’s in Legazpi

Ik ben blij dat ik na anderhalf uur gebogen in een jeepney te hebben doorgebracht weer rechtop te kunnen staan. Ik stond de eerste seconden zo krom dat ik moeite had om op te kijken naar de enorme menigte die op de 1st verdieping van het NSO gebouw op hun beurt staat te wachten. Pas op de galerij voor het kantoor zie ik de enorme menigte die een huwelijksakte, overlijdensakte, geboorteakte of akte van niet getrouwd zijn nodig heeft. De Filippijnen is het enige land dat ik kan bedenken waar een “akte van niet getrouwd zijn” bestaat! En die heb je echt nodig als je met een Filippijnse wil trouwen!
Formuliertje gekregen van een veiligheidsofficier, inclusief penning en een pet met een grote klep, snel ingevuld en na vertoning van het ingevulde formulier worden we de gelukkige bezitters van een klein papiertje met een nummer er op. Nummer 196, ik kijk op de digitale teller die al op 132 staat. Gelukkig schiet het op!
Nou dat viel tegen weer tegen, gemiddeld een klant per minuut dus na ruim een uur staan we samen aan het loket. Twee huwelijksaktes voor 280 peso, ongeveer € 5,50, dus dat was wel te doen! En zoals ik na enkele dagen in de Filippijnen alweer gewend ben krijg ik te weinig geld terug. Ik laat mijn handen niet uit het zicht van de man die aan de andere kant van het glas staat. Hij begrijpt direct dat ik niet in zijn wisseltruc ben getrapt waarna de provinciale ambtenaar opzichtig zijn excuses maakt en mij deze keer 20 peso teveel terug geeft.
‘One hour!’, zegt hij kortaf en wij kunnen weer naar buiten!
Anderhalf uur wordt het uiteindelijk en onze verplichte dag is bijna tot een einde. Er is niet veel tijd meer over voor de andere zaken. We moeten namelijk op zijn laatst om vier uur uit Legazpi vertrekken. Op het platte land is het in het donker nog steeds niet veilig en berovingen van bussen en jeepney’s zijn helaas geen incidenten.
Na een snelle lunch bij MacDonald’s, ja ruim een week rijst is dat hemels, gaan we op pad voor een simkaart zodat ik eindelijk internet heb in San Antonio. Blindelings loop ik naar de Globe winkel op de eerste verdieping van de “Pacific Mall” en vertel een verkoper van de telecomgigant wat het plan is.
Met opnieuw een papiertje met een nummer nemen Lyka en ik plaats op een smalle bank waar nog meer klanten zitten te wachten. En daar zitten we dan te wachten. En komen mensen en er vertrekken mensen. Dat is het enige dat beweegt in onze omgeving. De digitale teller blijft op hetzelfde nummer staan en het meisje achter de balie zit onafgebroken op haar toetsenbord te hameren. Verder gebeurt er helemaal niets.
Met de tijd die begint te dringen vraag ik aan Lyka: ‘Wat is er aan de hand? Er gebeurt helemaal niets?’
Zonder een woord te zeggen maakt ze met haar vlakke hand een op en neer gaande beweging als teken dat ik rustig moet zijn. Een vorm van een mix van verlegenheid met gelatenheid zoals die in heel arm Azië voorkomt. Rustig? Ik moet rustig zijn? Dan komt de gehaaste westerling in me boven en ik vraag haar zachtjes waar we op zitten te wachten. Lyka haalt haar schouders op en kijkt geïnteresseerd naar het geluidloze tv-programma dat op het scherm hoog achter de baliemedewerkster wordt vertoont.
Om me heen zit nog een handvol Filippijnse zombies zonder een woord te zeggen naar de tv te kijken of op het beeldscherm van hun mobiele telefoon te staren. Dat ben ik dus na vijf minuten zat en sta op en loop weg met een verbaasde Lyka in mijn kielzog. Ik kom geld brengen! Geen geld halen. Dus ben ik niet van plan om hier te gaan zitten wachten tot ik eindelijk van mijn geld af kan.
Een verdieping hoger zijn een paar dozijn van die kleine telefoonwinkeltjes waar je ook van alles kan kopen en regelen. Deze keer is het zo gepiept! Een klein meisje, ik schat een meter vijftig hoog door de ondervoeding die ze als baby, peuter en kind heeft ondervonden, tovert een simkaart tevoorschijn en voor 40 peso, ongeveer € 0,80, verwisseld die van eigenaar. Nog even € 21,- beltegoed er op en ik heb voor een maand 3G mobiel internet. Het is alleen afwachten of die ook in het dorp goed werkt!
De tijd begint te dringen en we moeten ook nog op pad om naar een bed te kijken. Maar eerst wat geld opnemen! En dan gaat het fout! Met de haast in mijn hoofd en zo dom als ik ben neem ik een ATM waar niemand staat te wachten. Bij de andere twee staan lange rijen mensen te wachten. Wat ik ook probeer, er komt geen geld uit de ATM machine.
Door de grote glazen deuren van de vervallen shopping mall zie ik aan de overkant van de straat een andere grote Filippijnse bank. Hetzelfde ritueel met hetzelfde resultaat! En nog een, en nog een en na een vijfde of zesde bank geef ik het maar op! Dit is dus wel een groot probleem als je voor een langere tijd op reis bent. Morgen maar eens een email naar de bank sturen om te zien wat er fout is gegaan.
Een bed kopen in Legazpi op de Filippijnen blijkt moeilijker dan verwacht. Ik had het moeten weten want het aangezicht van een blanke westerling verhoogd de prijzen met soms wel 100%. In de hele meubelwinkel is er geen enkele prijskaart te vinden! Alles is natte vingerwerk en je gezicht bepaald de startprijs.
We kijken wat rond want we weten niet precies waar we naar op zoek zijn. Een echt bed, een boxspring of alleen een matrasje voor op de vloer? Het hangt ook een beetje van de prijs af. We praten Nederlands met elkaar en dat is een wapen wat we goed kunnen gebruiken bij de aankoop van wat dan ook.
Uit een groep jongens, waarschijnlijk verkopers en manusjes van alles, in de hoek van de 1st verdieping waar de bedden zich bevinden stap een magere jongen twijfelend op ons af.
Zonder ook maar een vraag aan Lyka of mij te stellen wijst naar een matras en zegt, ’18.000 peso.’ Dat is dus € 240,-! Dat mag in Nederland meevallen maar hier is dat twee maandsalarissen.
De smalle Chinees is al snel van zijn stuk wanneer ik niet begin af te dingen. Lyka praat nu opnieuw Nederlands met me wat de Chinees nog meer verward. Een Filippina die een andere taal spreekt die hij niet kan verstaan? Hij laat duidelijk blijken dat hij met mij het spelletje afdingen wil spelen terwijl ik geen enkele aanstalten maak om met hem mee te spelen. Verbaasd gaat zijn hoofd een keer of tien tussen Lyka en mij heen en weer.
Lyka heropent het gesprek en haar vraag of ze het bed ook in San Antonio kunnen bezorgen wordt positief beantwoord. Geld? We praten niet over geld en dat zit de magere Chinees dwars. Ik zie in zijn ogen dat hij snel in zijn hoofd door zijn opties bladert om een manier te vinden om me een matras voor een goede prijs aan te smeren.
Hij stapt recht op me af en zegt: ’13.000 peso minus 5% korting plus bezorging in San Antonio is 12.200 peso netto’.
Om extra indruk op me te maken rammelt hij wat op een grote Chinese rekenmachine maar laat me niet het eindbedrag op de display zien. Dat ze hier niet kunnen rekenen, net als in Thailand overigens, was me al bekend. Er is een onderwijssysteem maar dat is zo slecht dat menig Filippijnse universiteit in Nederland het niveau van de MAVO nog niet zou halen! Ik zwijg en kijk naar Lyka die weer in het Nederlands tegen me begint te praten.
Uit het niets roept de Chinees wanhopig, na weer een stukje op zijn rekenmachine te hebben gespeeld, ‘Laatste prijs, 11.200 peso inclusief de bezorging!’
Ik schud nee tegen Lyka en samen laten we de Chinees verbaasd achter. Voordat we de eerste treden van de trap naar beneden hebben betreden is hij omringt door zijn collega verkopers die hem verbaasd vragen wat er is misgegaan en waarom hij deze grote vis heeft laten ontsnappen.
Buiten in de zon zit het probleem met mijn bankpasje me nog steeds dwars! Met een geïrriteerde Lyka aan mijn zijde probeer ik nog eens twee ATM’s bij verschillende banken. Tevergeefs! Later maar eens bij de bank informeren wat er fout is gegaan.
De klok is onze vijand geworden en om tijd te sparen kiest Lyka voor de minibus, kost wat meer, heeft een airconditioning en is er sneller omdat er onderweg niet meer wordt gestopt. Het enige probleem is echter dat de minibus niet vertrekt voordat de bus vol is. Na een kwartier wachten gaat de schuifdeur open en vraagt de chauffeur of de aanwezige passagiers voor de lege plaatsen willen betalen. Iedereen kijkt ongeïnteresseerd voor zich uit of door het raam naar buiten en zwijgt als het graf.
Dan verschijnen er weer twee nieuwe passagiers en er zijn nog drie stoelen over. De chauffeur herhaalt zijn ritueel met hetzelfde resultaat. Maar er is ook twijfel. Wanneer hij hier te lang wacht verliest hij aan de andere kant van zijn route zijn plaats in de rij. Een laatste hopeloze poging volgt. Tevergeefs! Na twintig minuten wachten scheurt de minibus over de tweebaans hoofdweg richting Pilar.
De trommels werken effectief op het platteland van de Filippijnen! De extra mond is er nog steeds! Ik wordt er wel een beetje ziek van! Het vette monster loopt de hele dag van haar ene mobiele telefoon naar haar andere. Er zijn momenten dat ik er wat over wil zeggen maar laat dat achterwege.

Na een karige avondmaaltijd en anderhalve fles bier zoek ik om acht uur ons bed op. Vele varkens maken nu eenmaal de spoeling dun. Ik heb er genoeg van en slapen is een effectief middel om alles te vergeten. Ik voel me net een sinaasappel die tot de op een na laatste druppel is leeg geknepen.
Later op de avond wordt ik wakker van het geschreeuw in de kamer naast ons. Lyka ligt naast me en slaapt als een os. Er is bezoek gekomen die probeert uit te vinden of er gratis eten of bier in huis is. Er is tenslotte rijk bezoek uit Nederland.
Geen mens hier trekt zich iets aan van het geschreeuw of lawaai van de muziek. Deze mensen kunnen naast een startbaan van een grote luchthaven slapen terwijl die vol in bedrijf is. De geluiden zijn een mengsel van gelach, geschreeuw, een Chinese opera, een papegaaienhuis en de apenheul.
In mijn gedachten zie ik mijn laatste twee flessen bier leeg onder de tafel staan. Laat maar, denk ik. Ze weten niet beter. Ik kan het ze niet kwalijk nemen want ze hebben zo weinig. En zo geef ik me ook langzaam over aan het bedekken van problemen met de mantel der liefde. Je weet dat het niet goed is maar het is de gemakkelijkste oplossing. En zo val ik weer tegen Lyka in slaap op het eenpersoonsbed, we weten na een week al hoe we comfortabel met z’n tweeën op 90cm breedte kunnen slapen.

Filippijnen: De vloer Deel 2

San Antonio (Mamsi Homestay (Front Room)

dinsdag 27 oktober 2015


Vier dagen later dan beloofd is de vrachtwagen klapzand geleverd en kan het eerste serieuze werk aan “Project de betonnen woonkamervloer” beginnen. Vier pezige jonge Filipino’s in tanktop’s en op flip-flops bespreken de klus naast de berg klapzand. Sigaretten uit het pakje van mijn schoonmoeder worden gerookt en even later begrijp ik waar ze op wachten. Een gezette man verschijnt die de voorman lijkt. Mamsi haalt een stapel lege rijstzakken tevoorschijn en het werk kan beginnen. Verbaasd kijk ik de woonkamer in waar er nog geen enkel meubelstuk is verplaatst of weggehaald.
In een hoog tempo worden de zakken vol geschept door de gezette man die binnen enkele minuten zo nat is van het zweet dat hij glinstert in het zonlicht. Zodra de jongens bij het eerste meubelstuk komen, ik weet niet eens of ik het nog wel zo mag kwalificeren maar bij de kringloopwinkel zou het worden geweigerd, wordt het vierkant opgepakt en na de aanwijzingen van mamsi op een andere plaats weer neergezet. De twee kleine slaapkamers lopen vol. Het is volgens de planning maar voor twee dagen dus het ongemak valt wel te dragen.

Binnen twee uur is de berg klapzand verplaatst en de vloer in de woonkamer opgehoogd. De nieuwe laag wordt met stuk van een dikke boomstam van ongeveer 50cm hoog aangestampt. Het dreunt in het kleine huisje alsof er een kudde dinosaurussen voorbij komt.
300 peso (€ 6,00) en een fles Filippijnse gin, de mannen worden betaald en bedankt. De gin is voor de mannen en het geld, € 1,20 per persoon, is voor het huishouden. De vrouwen en/of moeders kunnen weer eten voor het gezin gaan kopen!

woensdag 28 oktober 2015

De rest van het huishouden, met uitzondering van mamsi, is nog in diepe slaap wanneer om zeven uur het alarm op mijn iPhone afgaat. Ik zit al drie kwartier met een kop koffie naast me in de deuropening. Mamsi is naar Pilar om materialen voor de elektrische installatie te kopen. De mannen voor de vloer zijn langs geweest en hebben plechtig beloofd om morgen om zes uur voor de deur te staan om de klus in een dag te klaren.
Eigenlijk komt dat wel goed uit omdat eerst de elektriciën zijn werk nog moet doen. Zelf heb ik ook wel wat kijk op het aanleggen van elektriciteit maar hier begin ik niet aan. Alle draden zijn appelgroen! Dit kan alleen maar mis gaan! De elektriciën verschijnt met zijn etui met gereedschap. Een etui iets groter dan een schooletui? De hoeveelheid gereedschap is dus wel erg beperkt. Gereedschap dat in Nederland al lang in het oud ijzer was beland. Met een geleende bamboeladder begint hij de rest van de installatie aan te leggen en te controleren.
Ik moet het ze nageven, het zijn mensen met een beperkte opleiding maar het werkt allemaal wel en dat is op dit moment in de tijd en op deze plaats op aarde het belangrijkste. Op deze plaats zijn de huizen en werkzaamheden van de mensen nog niet met regels en wetten overspoeld.
Zoals Kris en ik altijd in Bangkok tegen elkaar zeiden: “Hier in Thailand is niets geregeld en alles werkt! Thuis in Nederland en België is alles geregeld en niets werkt!”
En dat klopt toch? In Nederland staat bij elke zucht wind, de eerste nachtvorst, de eerste sneeuwvlok en de eerste vallende bladeren die de komst van de herfst aankondigen de helft van het materieel van de Nederlandse Spoorwegen stil.
Halverwege de middag Pakt hij zijn gereedschap in omdat er een noodklus is, hij wordt weggeroepen door een jongen op een rode brommer. Zelf denk ik dat het met een probleem te maken heeft met de, door een andere elektriciën aangelegde, buizen.
‘No supply! No supply!’, bleef hij maar tegen iedereen in huis zeggen die het wilde horen.
Het probleem was duidelijk, een oranje flexibele pvc buis was verkeerd in de muur en het beton verwerkt. Dat werd hem voor vandaag teveel en hij vond het tijd om naar huis te gaan.


donderdag 29 oktober 2015

Ik ben nog brak wanneer ik om half acht uit bed stap. Die vier literflessen bier van gisterenavond tijdens het film kijken hebben me goed geraakt. De mannen waren dus klokslag zes uur hier. Het staal van de grote schop schraapt over het beton en mengt het zand, grind en cement. Daarna komt het water. Tegen de tijd dit ik aanspreekbaar ben gaat de eerste emmer water in het kuiltje midden in de berg van het mengsel.

Vier jongens scheppen als een machine het mengsel om. Een betonmolen zou een prima investering zijn maar dan zitten de andere drie kameraden thuis. De twee smeerders verdelen de grotere brokken rots over het klapzand en beginnen aan het ijzerwerk. Ze vormen grote ruiten op het klapzand. Zo heb ik het nog nooit gezien maar “Andere landen, andere gebruiken”.
Mijn tweede kop koffie smaakt beter dan de eerste maar de spijker in mijn kop zit nog muurvast. Een nylon draad, die zigzag door de kamer/keuken is gespannen, geeft de hoogte aan. Goedkeurend kijk ik de mannen toe. Zij voelen zich ongemakkelijk omdat ik op hun handen kijk. Zwijgen is belangrijk Emmer voor emmer lopen drie jongens het beton naar binnen. Pezig en mager als ze zijn halen ze een benijdenswaardige kracht/gewicht ratio.
En daar is de regen! De eerste regen van ons verblijf in San Antonio. Buiten gaat het werk gewoon door. De betonvloer passeert de slaapkamer en vanaf dat moment kan ik nergens meer naar toe totdat het beton voldoende is uitgehard. De lichtgewichten dansen op hun schuimrubber badslippers over de langzaam harder wordende betonlaag. Wegens een misverstand heb ik het ontbijt gemist. Ik dacht dat de panchit, Filippijnse bami, voor de werkers was. Dus heb ik hem onaangeroerd in de slaapkamer laten staan.

Een korte pauze om wat te eten en te roken volgt en van dat moment rust wordt gebruik gemaakt om snel voor ons eten te koken. De kip kerrie van mamsi is een winnaar en zal zeker een keer per week op het menu staan. De andere helft van de kip wordt in kip adobo verandert. Jullie lezen het goed! Van een kip van ongeveer een kilo worden acht porties gemaakt.

Zonder dat ik een woord heb gezegd over de ruwe vloer kijkt Lyka me aan en zegt, ‘Er komt nog een schuurlaag overheen.’
En ja hoor, een dunne laag, haast vloeibare cementspecie gaat over de ruwe betonnen vloer. De mannen mogen mij wel en beginnen tegen mamsi over het aansmeren van de muren en het leggen van een granieten vloer.
‘Kassa!’, ziek ik ze denken, ‘Van die buitenlander met zijn dikke portemonnee moeten gebruik maken voor het kerstmis wordt!’
Als bouwvakkers onder elkaar kan ik met ze mee lachen! Een haast tandloze man, met altijd een brandende sigaret in zijn mond, laat mij zijn veertig peso, twee vuile briefjes van twintig, zien als teken dat hij wel wat geld kan gebruiken.
‘Dan heb je meer dan ik!’, lach ik hem toe! ‘Je weet het toch? Zodra je een vrouw hebt kun je gedag zeggen te je geld!’

De andere bouwvakkers moeten allemaal hard lachen terwijl het werk zijn einde nadert. Er is nog genoeg beton over om twee treden naar de deur voor het huis te storten. Mamsi is een slimme vrouw en zal niets verspillen!
Het gereedschap wordt in een emmer schoongemaakt en het werk voor de mannenzit er op. Ze zijn wel teleurgesteld dat ze geen opdracht hebben kunnen binnenslepen voor de muren. Maar dat kon ook niet voor de prijs die ze vroegen. Dat bedrag was volgens mamsi het dubbele van prijs die ze eerder had gekregen. Ik zal nog even in de slaapkamer moeten blijven totdat de vloer hard genoeg is om over te lopen dus luister ik naar muziek. Tot nu toe heb ik het hier prima naar mijn zin.

Filippijnen: Mercado

San Antonio (Mamsi Homestay (Front Room)

Half zeven mensen! Om half zeven sta ik alweer naast mijn bed! Hier op het platteland van de Filippijnen begint de dag vroeg en eindigt de dag vroeg! Domingo umaga mercado Pilar. Oftewel, Zondagochtend markt in Pilar. Zonder een mok koffie direct uit bed in de kleren en op weg naar de markt.
Voor de bamboepoort van het huisje wachten we op een tricycle. We hoeven gelukkig niet lang te wachten. Binnen enkele minuten stopt er een brommer met zijspan en het is haast vanzelfsprekend dat de chauffeur op de brommer een bekende is. Het zijn de onderwijzer en zijn vrouw, die ook nog les aan Lyka heeft gegeven, en mijn schoonmoeder en het onderwijzerspaar zijn het snel eens over de prijs. Honderd peso voor een retour, er wordt op ons in Pilar gewacht.
De snelheid van het gammele rokende voertuig, bevolkt door vier volwassenen en twee kinderen, is moeilijk in te schatten. Het zal wel rond de 25 Km/u liggen. Door het lawaai van de motor lijkt het sneller dan in werkelijkheid. De piepende trommelremmen schreeuwen om nieuwe remvoeringen. Hoewel ik het heb afgezworen, en diep weggestopt, moet ik toch weer aan die arme vluchtelingen denken die met honderdduizenden per maand in Europa arriveren.
Ik zit achter de chauffeur in amazonezit op de buddyseat en probeer mijn teenslippers niet te verliezen. Een Filippijns landschap glijdt aan mijn ogen voorbij dat maar weinig toeristen te zien krijgen. Er is hier namelijk niets tot zeer weinig toeristisch te zien! Bamboe huisjes met palmbladeren daken. Hekwerken van gevlochten bamboe. Een kind wast zich langs de weg aan een pomp. Een koe zo mager dat je er met moeite twee bouillonblokjes van kan maken. Een brommer met een lege tank wordt voortgeduwd door drie jongens in versleten basketbal shirts, gebruinde armen en benen. Een meisje van een jaar of acht draagt haar zes jaar jongere broertje of zusje op haar buik, op blote voeten, met op haar rug een vijf literfles water, gehaald bij de waterpomp of publieke kraan. Een wateraansluiting in huis is hier nog niet vanzelfsprekend. Bij een stenen gebouwtje worden halve liters benzine gekocht, haast alles gaat voor deze mensen per dag. Haast alles in kleine verpakkingen omdat er gewoonweg geen geld is om groter in te kopen. Op grote stukken plastic zeil op de weg wordt rijst gedroogd. Kinderen hoepelen met oude bromfietsbanden. Het is teveel om het allemaal te onthouden en op te schrijven.

Markt in Pilar, mijn iPhone blijkt leeg en daarom heb ik geen foto’s kunnen maken. We laten het maar tot volgende week. Op de markt aangekomen moet ik denken aan de discussie over de LIDL die in Zaltbommel bij de nieuwe watertoren zou moeten verrijzen. Vooral de opmerking van de sofa toerist in “het Brabants Dagblad” dat supermarkten in Zaltbommel zo duur zijn stuit me nu verschrikkelijk tegen de borst.
Bij het eerste groentestalletje is de boodschap al duidelijk. € 2,20 voor een kilo uien, € 1,60 voor een kilo grote sperziebonen en € 2,00 voor een kilo groene kool. Maar de bloemkool spant de kroon! Voor slechts € 4,00 per kilo kan ik mezelf de nieuwe eigenaar noemen van een bloemkooltje dat bij de voedselbank in de groene Kliko zou verdwijnen!
Opnieuw spoken de migranten door mijn hoofd. Zouden deze mensen alles achter willen laten om in Nederland een nieuwe start te maken? Ik denk van wel, en daarom krijgen de mensen uit de Filippijnen, Thailand en Indonesië zo moeilijk een visum! Er is geen terugreis garantie.
We gaan verder naar de vis en vlees afdeling van de markt. Niet gekoeld, maar wel overdekt, ligt de vangst en slacht van de afgelopen nacht uitgestalt. Prijzen zijn vaak voor een half pond (250 gram) vermeld omdat de mensen vaak toch niet meer kopen. Kerstliedjes galmen als stemmen van spoken uit de oude omroepinstallatie.
De vis is dan wel weer relatief goedkoop! Tenminste, je koopt alle vis vuil, dus niet schoongemaakt met alle ingewanden er nog in, met uitzondering van de grote barracuda’s en papegaaivissen, die wel in stukken worden verkocht. Ik kan maar weinig vissen herkennen, een klein stapeltje lijkt op makreel maar ze hebben felgele vinnen aan het einde van hun lichaam. Glinsterende zilveren lange dunne vissen liggen als Japanse zwaarden naast elkaar op de kraam. Ik ben kwaad op mezelf dat ik mijn Nikon camera niet heb meegenomen. Lyka had me nog geroepen!
Na een kort bezoek aan de plaatselijke supermarkt, oppervlakte geschat op ongeveer 150 m2 inclusief een verse slagerij, dus veel hebben ze niet, rijden we met een voorraad voor een week richting San Antonio. De kassabon was hoger dan Lyka en ik in Nederland uitgeven aan de wekelijkse boodschappen!
Ik zie het al voor me. Zodra de kilo kip en de kilo varkensvlees en de anderhalve kilo vis op zijn wordt het de rest van de week vegetarisch. Of we moeten het geluk hebben dat we aan het einde van de week nog wat vis van een lokale visser kunnen kopen die van deur tot deur gaat om zijn handel aan te prijzen.
Achterop de buddyseat gaan we weer richting San Antonio. De wind streelt zachtjes mijn gezicht en brengt me enige verkoeling. Het verbaasd me een beetje hoe eenvoudig mijn lichaam zich weer heeft aangepast aan de tropische warmte, gelukkig lijkt het hier minder vochtig.
Overdag is de ventilator af en toe wel lekker want het wordt toch wel erg warm. Maar ’s Nachts, wanneer Lyka er op staat om de ventilator van de woonkamer naar de slaapkamer te slepen, sterf ik het af van de kou. De constante straal bewegende lucht blaast me koud en ik wordt ’s morgens hoestend en kuchend wakker alsof ik elke dag een zak zware shag rook.
“Alice” van Smokie galmt over de zonovergoten rijstvelden, ik moet er hard om lachen en de chauffeur kijkt om wat er zo leuk is. Er gebeurd zoveel om me heen dat ik het onmogelijk allemaal in me kan opnemen. Maar een ding staat als een paal boven water! Hoe arm ze hier ook zijn je ziet ze haast allemaal lachen. Ze dragen hun armoede en geloven blind in de liefde van Jezus en dat hij hun aan het einde zal redden van de armoede.

En het is feest in Mamsi Homestay! Varkenskarbonade gebakken in de roomboter met de kruiden van Verstegen uit Holland. Ze smikkelen en smullen van de lekkernij en dat geeft me een goed gevoel van binnen.
‘Ik heb nog nooit varkenskarbonade gegeten kraait de kleine John!’
Gevolgd door een opgestoken duim en een, ‘LEKKERRRR!’

Dat Nederlandse woord kennen ze al na enkele dagen. Na het eten begin ik aan mijn derde boek van deze reis! Het tweede boek, “13” van Pieter Aspe, is een aanrader. In mijn mening zijn beste boek tot nu toe met “Inspecteur van In” in de hoofdrol. Ik ben begonnen aan “Zuidas” van Patty Stenger. Een boek over corruptie, zwart geld en drang naar macht. Goed leesbaar en soms grappig.


Even terugkomend op die prijzen voor voedingswaren die ik vanmorgen op de markt en in de supermarkt heb gezien. Ik heb de hele terugweg er over nagedacht om dat simpel aan jullie te kunnen uitleggen.
Wanneer jullie je willen voorstellen hoe deze mensen leven hier op het platteland van de Filippijnen zouden jullie de de prijzen in jullie plaatselijke Nederlandse supermarkt moeten vertienvoudigen! Natuurlijk wanneer je het inkomen in de Filippijnen gelijk wil stellen aan een inkomen in Nederland! Denk daar maar eens aan wanneer je in Nederland boodschappen gaat doen?
En van die € 42,- die een vluchteling per week, voor zichzelf alleen, krijgt van de Nederlandse regering moet hier een heel gezin, met vaak meer dan vier monden, voeden, onderdak geven en kleden! Misschien begrijpt u nu waarom ik, na enkele dagen op het platteland van de Filippijnen, niet zoveel op heb met de migrantenknuffelaars in Europa!