Filippijnen: Een mooie verjaardag

Manila (Slouch Hat (105)

Onze aankomst in Manila had niet mooier kunnen zijn! Het weer was goed, een oude vriend had zich al genesteld in de Slouch Hat en een andere vriend had een afspraak met ons gemaakt.

Maandagavond was een perfecte kopie van zondag alleen had David uit Nederland zich bij ons gevoegd. De magie van het reizen droop van deze avond af. Harry had ik zes jaar geleden voor het laatst gezien in Changi Airport (Singapore) en David bijna vijf jaar geleden in Pattaya (Thailand). Maar met z’n drieën bij elkaar was het net of we elkaar al jaren kenden en elkaar bijna wekelijks zagen. Dat is de echte vriendschap!

Na een erg vochtig happy hour, slechts € 0,72 voor een flesje bier, gingen we toch maar eten en kwamen zo in de “Duck Inn Hotel” terecht. En het eten daar was van een prima kwaliteit! Ook de kaart, zo op het eerste gezicht, lijkt een mooie verzameling van gerechten zodat we de week in Manila zeker niet van de honger zullen rondkomen.
Ik heb het al vaker vermeld dat de Filippijnse keuken zeker niet de beste is in Azië, een andere keuken waar ik haast geen herinneringen aan heb is trouwens de Vietnamese keuken, maar een van de klassiekers hier is toch de “Philipino Beefsteak”. Dunne plakjes rundvlees in een ketjap saus met veel knoflook en uien. En zo brak middernacht aan dan gehoopt en David en ik dronken nog een biertje op mijn verjaardag voordat we onze bedden opzochten.

En dan ben ik alweer jarig! Vier en vijftig jaren jong alweer en ik kan alleen maar zeggen dat de teller nu toch wel erg snel gaat! Vanzelfsprekend heb ik de afgelopen jaren mijn verjaardag op veel exotische plaatsen gevierd en deze keer is Manila de lokatie.
Met een smaak in mijn mond of ik een herentoilet in Peking had schoongelikt en een kloppend, pulserend gebrom in mijn hoofd werd ik om een uur of negen wakker. De eetlust was samen met mijn urine weggespoeld in het toilet. Eerst maar een paar koppen koffie om wakker te worden! Na de derde mok koffie werd ook mijn schatje wakker en konden we normaal aan de dag beginnen. Maar wat is normaal op je verjaardag in Manila?

Het probleem met het eten van Legaspi is hier in Manila gelukkig opgelost en op deze dag begonnen we met een brunch. De spaghetti met knoflookbrood en een Coke Zero voor 99 peso (€ 1,60) is een prima begin van de dag. Het is precies genoeg voor mij en het restje dat Lyka laat liggen weet ik ook nog wel naar binnen te werken. Een traditionele koffie bij de gouden bogen en daarna naar buiten. De week binnen zitten in Legaspi was voor mij genoeg.

Manila is een van de meest verwoeste steden tijdens de tweede wereldoorlog met als gevolg dat er maar heel weinig is overgebleven of herbouwd, een verdwaalde kerk daargelaten, dus dat er niet veel te zien is. Maar toch wilde ik op mijn verjaardag wandelen omdat ik ook met een lichte kater zat die maar langzaam wilde vertrekken en mijn gedachten zweefden ook ergens in Nederland.

Vandaag wordt er namelijk een goede vriend van me gecremeerd. Jack Machielsen was een bijzonder persoon. Een begenadigd en zeer intelligent persoon die soms wel eens tegen het krankzinnige aanleunde.

Je hielt van hem of je haatte hem, maar ook veel mensen hingen er ergens tussen in. Ik denk zelf dat iedereen wel eens een moment heeft gekend dat hij of zij dacht, kan het nu ècht niet anders Jack? Maar de vele mooie momenten hebben toch wel de overhand.
Jack is slechts drie en vijftig jaar oud geworden en ik vier nu mijn vier en vijftigste verjaardag. En dat zet me toch wel aan het denken! We worden allemaal ouder en de dood kruipt steeds dichterbij. Ik heb me nu voorgenomen om meer verdraagzaam te zijn en me niet meer zo druk te maken over zaken die ik niet kan veranderen.
Denk maar eens na hoe goed we het eigenlijk hebben? En, hebben we dan een reden tot klagen? Ik in ieder geval niet! Tot ziens Jack, en een goede reis, ik weet zeker dat we elkaar wel weer eens ergens ontmoeten.

Ooit heb ik ergens gelezen: “soms kom je iemand tegen die je het gevoel geeft dat je persoon wel eens eerder hebt gezien of ontmoet, maar je kan die persoon niet plaatsen. Wanneer je een onderzoekend gesprek aangaat met die persoon blijkt dat het aan een zekerheid grenzende onwaarschijnlijkheid onmogelijk is dat je elkaar ooit eerder hebt gezien. Die persoon is dan een vriend of vriendin uit een vorig leven.”

Ik heb vriendschap hoog in het vaandel staan. Maar soms verwaterd vriendschap snel en dan begrijp je ook dat niet iedereen een echte vriend kan zijn. Jack was een èchte vriend!

Tijdens de wandeling van vanmiddag hebben we een Koreaans restaurant ontdekt dat natuurlijk meteen werd gekozen als plaats waar Lyka en ik mijn verjaardag met een diner  zouden vieren.


Korean BBQ, Dolsot Bibimbap en een eindeloos aantal verschillende kimchi’s maakten de avond tot een compleet succes!

Maar aan het einde van deze hele mooie dag moest ik nog een keer afscheid nemen, hopelijk niet voor altijd. Harry trekt morgenvroeg ook weer verder en de kans dat ik hem morgen in alle vroegte zie is wel heel klein. Ik ben de tel van het aantal biertjes kwijtgeraakt en een laatste biertje met Harry in de Duck Inn was een mooi afscheid. Ik denk dat ik hem binnenkort nog wel een keer tegen het lijf loop!

Filippijnen: Eindelijk de zon

Manila (Slouch Hat (105)

Na zeven dagen met alleen maar regen kunnen we op deze achtste dag in Legaspi, de dag van onze verplaatsing naar Manila, ook op de regen vertrouwen. Het is wat lichter buiten maar de regen komt ook op deze zondagochtend weer met enorme hoeveelheden uit de lucht.
We kunnen alleen maar blij zijn dat we de afgelopen week een goede kamer hebben gehad waar het heerlijk vertoeven was. Nu alles is ingepakt en ik mijn laatste kop koffie in deze omgeving drink wil ik niet spreken over een verloren week, hoewel we helemaal niets van Legaspi en omgeving hebben gezien, het was meer een rustige week waarin ik vier boeken heb gelezen en we best wat geld hebben kunnen besparen.
Opgevouwen in de zijspan van de tricycle gaan we richting het kleine vliegveld midden in de stad. Hoewel het pas drie jaar geleden is dat ik hier voor de laatste keer ben geweest kan ik goed zien dat ook het vliegen hier in opkomst is. De afhandeling van de passagiers en bagage is steeds professioneler en het aantal vluchten per dag is opgelopen tot zes door drie verschillende maatschappijen.
Vanuit de kleine zijspan zie ik de grote armoede in Legaspi aan me voorbij trekken. Beelden die je verwacht in Braziliaanse sloppenwijken bestaan hier aan de rand van de grote oceaan ook. Met als grootste verschil dat de Filippijnen waarschijnlijk altijd een derde wereldland zal blijven bij gebrek aan natuurlijke grondstoffen.
We zijn ruim op tijd voor onze vlucht en doden de tijd met het bekijken van onze medepassagiers. Ook geen mooi beeld! De middenklasse die nu ontstaat wordt een groep van dikke en ongezonde mensen. De jonge kinderen die hun ouders, of andere familieleden, vergezellen zijn als opgeblazen Michelin poppen die al op zeer jonge leeftijd zich moeilijk kunnen voortbewegen door het overtollige lichaamsvet. Gezond leven, wat de volgende stap in dit proces zou moeten zijn, aangevuld met lichaamsbeweging zal moeilijk aan populariteit winnen omdat groenten en fruit maar met mondjesmaat worden geconsumeerd. Lichaamsbeweging is ook een broertje dood in dit land!

Bij aankomst in Manila zie ik na ruim een week eindelijk weer de zon. Vanuit de taxi zie ik ook direct het verschil met Legaspi. Manila en alle aangegroeide stadjes en dorpen is het rijke gedeelte van dit arme land waar industrie is en geld kan worden verdient. Maar dat heeft ook zijn nadelen! Het trekt gelukzoekers met hun grote gezinnen aan en die maken het straatbeeld niet echt aantrekkelijker.
Mensen slapen op de grond in de overvolle publieke parken. Het zijn er zoveel dat de politie het maar oogluikend toelaat. In en om die parken hangt een allesdoordringende stank van menselijke uitwerpselen en urine. Een vergelijking met India is hier dan ook op zijn plaats.
Volledig naakte kinderen die elke buitenlander die in hun gezichtsveld komt aanklampen en hun hand ophouden voor, ‘Money daddy, money daddy?’, terwijl ze met hun andere lege hand een eetbeweging naar de mond maken. Zodra je bent gesignaleerd wordt je omsingeld door hele roedels van deze straatkinderen en dat is geen prettig gezicht of prettige ervaring. Het is zelfs een beetje beangstigend!

De “Slouch Hat” ligt er nog precies zo bij zoals we het een paar jaar geleden hebben verlaten en ook het interieur in de restaurant/bar is in de laatste tien jaar niet veranderd. Maar dat geeft ook een gevoel dat je weer een beetje thuiskomt. Deze keer heb ik voor de goedkoopste kamer gekozen en voor de twintig euro krijgen we dan ook wat je kan verwachten voor dat geld in de Filippijnen. De hotelkamers zijn hier zeker duurder dan in de andere Aziatische landen, met uitzondering van Singapore, Hong Kong, Macau en Japan.

Nadat we ons hebben geïnstalleerd in de kamer gaan we meteen op pad om te gaan eten. Ook in Manila is er een overvloed aan fastfood restaurants in alle soorten en smaken. Van de ons welbekende hamburgers tot Japanse sushi en Turkse kebab. Ik wil nu snel snel mogelijk naar SBarro om heerlijke spaghetti te eten.

De dag loopt op een einde, een mooi einde! Ik heb afgesproken met Harry, een Kiwi die in Australië woont en in oorlogsgebieden werkt. Een reiziger die ik zes jaar geleden heb ontmoet op een vlucht van Bangkok naar Singapore en sindsdien hebben we altijd het contact onderhouden. Veel koude biertjes en sterke verhalen!

Filippijnen: Gegijzeld door de regen deel 2

Legaspi (Legaspi Tourist Inn (314)

Het is alweer het einde van deze vrijdag en we hebben de hele week niets anders kunnen doen dan op de kamer verblijven en naar buiten kijken naar de regen. Ik kan me het niet het herinneren dat ik zoveel en zolang regen achter elkaar heb gehad op een van mijn reizen. De voorspelde opklaringen zijn dus niet gekomen en zal Legaspi ook in de toekomst een stuk onontdekt terrein blijven. Ik vindt het wel jammer want ik had graag wat foto’s gemaakt van een ooit door een uitbarsting bedolven dorp.
Na een eindeloze stroom Nescafé en San Miguel biertjes op de kamer heb ik tijdens deze dagen veel gelezen en het een en ander geschreven of herschreven. Maar dat is niet zo heel belangrijk! Het belangrijkste van deze week is dat het lijkt dat ik na bijna 54 jaar eindelijk innerlijke rust heb gevonden. Gewoon rust! Ik kan lekker een paar dagen rondhangen, lezen en schrijven terwijl ik onderweg ben. Het lijkt er op dat dat gejaagde eindelijk uit mijn systeem is verdreven. Misschien een voorbode voor wat we straks kunnen verwachten wanneer we met de camper op pad gaan.
De hoeveelheid water die neerdaalde op Legaspi bepaalde vaak waar we gingen eten. De kwaliteit is sowieso niet al te best dus het maakte toch weinig uit. Een fotografische bloemlezing van de bordjes van de afgelopen week:

Het was in ieder geval voor ons een saaie week, dan heb ik ook weinig te melden, en aanstaande zondag verkassen we naar Manila waar we hopen dat het weer in ieder geval beter is.