Filippijnen: Ouderwets?

Cebu Pacific (In het vliegtuig (27F)

Als een onschuldige gevangene die na het uitzitten van zijn onterechte straf eindelijk uit de hechtenis wordt ontslagen. Zo voelde ik me toen om zes uur vanochtend de wekker afliep. Het enige probleem was alleen dat ik vanavond pas om zes uur van mijn ijzeren bal en ketting zou worden verlost. Ik heb dus nog een kleine twaalf uur om me voor te bereiden op het begin van mijn vrijheid en het afscheid van de, in mijn ziel brandende, eenzaamheid. Gelukkig ben ik ondertussen een graag geziene gast in het hotel en is het aanbod van potentiële klanten de afgelopen dagen ingestort. Zonder extra kosten, en op aanbod van de manager, mag ik tot mijn vertrek gebruik maken van de faciliteiten van het leegstromende hotel.
En nu ik op mijn bed naar de om mij heen uitgestalde spullen zit te kijken, die straks hun vaste plaats krijgen in mijn rugzak, wil ik niet meer nadenken over het verleden maar mijn aandacht verleggen naar de toekomst. Thailand en het alleen zijn worden vannacht om ongeveer kwart voor een, wanneer de wielen van het vliegtuig de grip op het beton van de startbaan verliezen, afgesloten. Voorlopig, want we komen hier over bijna vier weken voor een laatste korte vakantie nog terug.
De minibus is twintig minuten te vroeg maar dat maakt me weinig uit. Het gevoel dat de hereniging is begonnen, ook al moet de chauffeur nog drie kwartier door Pattaya rondrijden om andere passagiers op te halen, is beter dan het wachten in de lege “Boxing Roo”. De overvloed aan gasten die zich in het verleden aan het koele bier en de hete meiden te goed kwam doen lijkt voorgoed in Pattaya te zijn opgedroogd.
Tijdens de anderhalf uur durende rit naar de luchthaven van Bangkok duik ik in mijn Kobo ereader en lees de laatste pagina’s van “De gevangene van de hemel”, en zoals het vaak gaat bij een serie worden de delen steeds minder. Dit derde deel is nog maar een schim van de suspense en intrige van het eerste deel.
Ik ben nu, met de laatste bus van zeven uur, wel erg vroeg in Bangkok en probeer een gesprek aan te knopen om de tijd wat te doden. Dat blijkt later een verkeerde keuze te zijn geweest. De oudere man die ik vriendelijk groet begint met een opsomming van de problemen die hij in zijn leven is tegengekomen en in het bijzonder dat hij een dag te laat voor de vlucht naar Manila op de luchthaven aanwezig is.
Voor mij is het meteen duidelijk wat de gevolgen voor hem zullen zijn. Zelf heb ik voldoende ervaring met Cebu Pacific om te kunnen concluderen dat zelfs wanneer het vliegtuig maar voor een kwart gevuld zou zijn de onbekende ongelukkige een nieuw ticket zou moeten kopen. Zo werken die budget luchtvaartmaatschappijen nu eenmaal!
Toch kies ik ervoor om hem een hart onder de riem te steken en een beetje met hem mee te redeneren dat het waarschijnlijk allemaal wel zal meevallen. Wanneer ik met twee instapkaarten in mijn paspoort de incheckbalie verlaat staat aan de balie naast me de man nog steeds tevergeefs als een streng gereformeerde dominee tijdens de zondagse preek voor zijn zaak en goede bedoelingen te pleiten.
Met een brok in mijn keel denk ik voor een moment aan het vertrek van Lyka en hoe ze op deze zelfde roltrap met een laatste groet en brede glimlach ruim twee maanden geleden uit mijn beeld verdween.
Onze problemen met het paspoort en mijn verloren reis naar de MotoGP in Maleisië, het lijkt allemaal al weer jaren achter me te liggen. De tijd gaat me nu echt te snel! Terwijl ik van elk moment van de dag zo goed als mogelijk probeer te genieten wordt ik ook steeds vaker overvallen door de gedachte dat dit leven maar tijdelijk is. Terwijl ik over de wereld reis en soms vecht tegen de verveling vecht mijn jeugdvriend Jack Machielsen zijn laatste strijd tegen de kanker. Een grotere tegenstelling lijkt me niet denkbaar.
‘De goeie gaan het eerst!’, een waarheid als een koe die niets veranderd en slechts steun biedt aan diegene die verslagen achterblijven.
Het vliegen is ondertussen ook gedegradeerd van een exotische manier om je snel over een grote afstand te verplaatsen tot een van de normaalste zaken van de dag. De romantiek van de piloot met zijn pet en gouden strepen op de mouwen met aan elke arm een bloedstollend mooie stewardess is allang afgebladderd en wat er is overgebleven is een moderne buschauffeur hoog in de lucht waar er een overschot van op de wereldarbeidsmarkt is ontstaan. Bijna iedereen kan vandaag de dag piloot worden.
In het aquarium heeft de oude man me weer in zijn vizier gekregen en ik ben zijn gewraakte slachtoffer om het hele verhaal over zijn tegenslagen aan te horen. De eerste akte gaat over zijn verloren ticket en de ontbrekende wil van de medewerkers van Cebu Pacific om mee te werken aan een voor beide partijen bevredigende oplossing. M.a.w. het gratis omzetten van het gemiste ticket naar een nieuw vervoersbewijs.
De tweede akte verbaasd me nog veel meer! Zijn verhaal begint ergens in het einde van de tachtiger jaren toen hij engelse lessen gaf in een grote stad in het nog haast gesloten China. Zijn affaires met ruim twintig jaar jongere vrouwelijke partners en het onontkomelijke afscheid wanneer er zich een betere optie voor zijn toekomstige bruid aanbood.
Ik mag dan wel naar de Filippijnen op weg zijn maar ik hoop niet dat ik dat soort moedeloosheid en eenzaamheid uitstraal wat ik soms zelf wel eens bij mannen van boven de vijftig meen te zien. Mijn mededeling dat ik al bijna twee jaar gelukkig getrouwd ben lijkt aan hem voorbij te gaan.
Hij gaat zo op in zijn eigen klaagzang dat ik mijn gehoor maar afsluit en vervang door een onregelmatig geknik tijdens zijn betoog zodat het in ieder geval toch nog lijkt dat ik naar zijn geneuzel en onzinnige raad luister. Als een bokser door de bel wordt ik gered door een mededeling uit de luidsprekers in het aquarium dat de rijen 33 t/m 23 aan boord kunnen gaan. Ik sta op en knik nog een keer in zijn richting en probeer een zweem van medelijden op mijn gezicht te onderdrukken.
Terwijl ik mijn stoel in het nog lege vliegtuig opzoek bedenk ik dat het op een week na vijftien jaar geleden is dat ik voor de eerste keer in Thailand arriveerde. Een heel ander Thailand, een Thailand waar ik nog vaak aan denk. Een Thailand dat ik probeer zolang mogelijk in mijn gedachten vast te houden.
Ook tijdens mijn afgelopen twee trips op de motor heb ik veel van die oude bekende plaatsen bezocht om bijna keer op keer te worden teleurgesteld omdat er maar weinig van het romantische beeld dat ik in mijn herinneringen koesterde is overgebleven.
Waarschijnlijk is dat een eerste teken dat ik nu oud begin te worden. Een eerste teken dat ik de wereld om me heen niet meer wil laten veranderen maar zolang als mogelijk vasthouden aan de mij bekende wereld om me heen. Ik wordt te oud voor vernieuwing. Het heet toch niet voor niets ouderwets?

Thailand: Nu de dagen weer langer worden

Pattaya (Almost Free Hotel (112)

Nu de kortste dag van het jaar, kerstmis en het nieuwjaar weer achter ons liggen worden de dagen ook weer langzaam langer. Maar niet voor mij! Sinds ik op 28 december mijn rit op de motor naar Maleisië beëindigde kom ik maar moeilijk de dagen door. Elke dag die ik dichterbij de hereniging met mijn vrouw kom wordt ongevraagd een paar uur langer. Voor mijn gevoel dan!

Zodra de zon zich ‘s morgens weer laat zien ben ik wakker en begin aan de zware, moeilijke lange dag die er voor me ligt. Het mag misschien dan wel lijken dat ik heerlijk op vakantie ben maar zo simpel ligt het niet. Waar ik vroeger graag alleen op pad ging vindt ik het nu steeds moeilijker worden om alleen te zijn. Ik hou niet van strand, helemaal niet om daar alleen te zitten, dus zwerf ik maar over de kaal gesleten paden van Pattaya. Straten, stegen en pleinen waar ik al honderden keren ben geweest en elke straatsteen van naam ken. Ik groet bekenden die zich waarschijnlijk net zo eenzaam voelen als ik.

Zelfs naar een heerlijk ontbijt gaan is een haast onmogelijke opgave geblokkeerd door de wetenschap dat er niemand, zoals bij heel veel andere mannen van middelbare leeftijd in het restaurant, tegenover me zit. Die leegte die tegenover je zit is de verpersoonlijking van de eenzaamheid. Het maakt het restaurant tot een depressieve plaats en het eten verandert van een genot tot pure noodzaak.

Ik val maar weer neer op de stoel, in de schaduw op mijn balkon en probeer te lezen. De ene keer gaat dat beter dan de andere keer maar steeds dwalen mijn gedachten van het boek af naar mijn vrouw een paar duizend kilometer verderop.

De, via een opzettelijk lange omweg, wandeling naar mijn lunch doet me vaak goed en verzacht de pijn van de eenzaamheid. Ook lijkt de lunch me altijd beter te smaken dan het ontbijt. En dan, dan liggen daar die lange zes uren voor me die ik moet overbruggen tot het avondeten.
Op de motor bleef ik an het einde van mijn trip maar rijden tot het bijna donker was, hier heb ik zeer weinig te doen. Ik heb geen zin om elke middag te gaan drinken om te vergeten. Ik heb geen zin om te wandelen en al die andere eenzame mensen te zien die het ongemakkelijke gevoel in mijn geest alleen maar versterken. Een beetje lezen en een beetje prutsen op de laptop, verder kom ik niet. Op zo’n moment besef ik hoe afhankelijk en aanhankelijk ik van Lyka ben geworden.

Mijn avondeten is bijna altijd een special, zoals er vele elke avond in Pattaya worden aangeboden! Goed geprijsd en goede volle borden. Ik ken zo ondertussen wel een handjevol van die restaurants zodat het niet snel zal gaan vervelen.
Zodra mijn bordje leeg is, heel vaak geef ik minder dan € 4,50 uit voor het avondeten, loop ik langs de lege, of bijna lege, barren terug naar mijn kamer. Het vuur in de kroegtijger die vroeger in me leefde is gedoofd. Een bakkie koffie en een beetje TV. Dat zinloze elektronische apparaat dat een oog naar de wereld is.
Om negen uur gaat het licht uit en probeer ik te slapen in de hoop dat de komende dag kan worden overgeslagen. Nog maar drie nachten slapen, en een nacht in het vliegtuig waken, en ik kan Lyka weer in mijn armen sluiten. 2014 zal hoogstwaarschijnlijk een heel bijzonder jaar voor ons gaan worden!
Welterusten, ik ga slapen totdat de zon zich weer vertoond.

Thailand: Het jaar zit er alweer op

Pattaya (Almost Free Hotel (112)

2013, mijn vier en vijftigste levensjaar zit er alweer bijna op. Het was een bewogen jaar, dat zeker. Toen we begin januari arriveerden in Bangkok voor de lessen bij “Nederlands leren in Bangkok” hadden we geen idee waar we aan begonnen.


Gelukkig vond Lyka het leuk op school en ook ons verblijf in Bangkok was aangenamer dan we hadden kunnen dromen. Leuke en goedkope restaurants binnen handbereik, het fijne appartement en het contact met Richard, de docent van de cursus.
Op 19 februari was het de grote dag van het examen. Lyka was heel nerveus en wist zeker dat het niet zou gaan lukken. Maar gelukkig kon ik haar ervan overtuigen dat ze het allemaal goed had geleerd en dat ze zeker zou slagen, een dag later haalde ze het felbegeerde diploma op en vroegen we op hetzelfde moment haar MVV (Machtiging Voorlopig Verblijf) aan.


Nu was er in maart een moeilijke periode aangebroken van veel stress en onzekerheid. De aanvraag voor de MVV liep stroever dan verwacht. Na veel heen en weer mailen, faxen en bellen was de aanvraag eindelijk compleet en kon ter beoordeling worden aangeboden. Nogmaals al mijn vrienden in Nederland bedankt voor het werk dat jullie voor ons geluk hebben verzet! We werden gek van het wachten. Het was ook een moeilijke periode tussen ons en onze relatie werd op haar sterkte getest.


De tickets naar Nederland waren al een keer gewijzigd, met behoorlijke extra kosten als gevolg, en ik hoopte dat we op onze trouwdag, 23 april, in het bezit van een MVV naar Nederland konden vliegen. Helaas liet het antwoord op de aanvraag voor Lyka heel lang op zich wachten.
Op 19 april misten we een telefoongesprek van de Nederlandse ambassade in Bangkok. We moesten wachten tot maandag om te weten of het visum was toegekend of afgewezen. Dat was ongetwijfeld een van de moeilijkste weekenden van ons leven! Zonder het bericht van de ambassade af te wachten reisden we op maandag al heel vroeg naar Bangkok.
Om kwart over negen zat het visum in Lyka’s paspoort en we waren samen blij en opgelucht. We konden morgen met een gerust hart naar Nederland reizen.


Mei was opnieuw een maand van wachten. Ondertussen hadden we voor Lyka een verblijfsvergunning aangevraagd. Na die moeilijke maand april van wachten in Pattaya kwam een maand van wachten in Zaltbommel. Gelukkig was deze maand van wachten gemakkelijker. De lente brak aan in Zaltbommel en mei was een heerlijke maand samen. Hoewel Lyka wel wat moeite had met het wennen aan het leven in Zaltbommel.


Begin juni kwam dan eindelijk het felbegeerde kaartje, de verblijfstitel, binnen. We haalden het op in Den Bosch en buiten bij de IND vielen we elkaar in de armen. De eerste hindernis in Nederland was genomen!
Nu moesten er nog vier examens worden afgelegd om voor altijd in Nederland te mogen blijven. De eerste keer naar het examen vond Lyka echt niet leuk maar er zat niets anders op. Deze examens moeten met goed resultaat worden afgelegd anders moet ze over drie jaar weer terug naar de Filippijnen.
Daarna komt hopelijk het Nederlandse staatsburgerschap.

Aan het einde van de maand juni kwam mijn goede vriend Jan Verduin naar Nederland en René van de prikpagina had bij café Verschoor een prikkersmeeting georganiseerd. Als verrassing voor Lyka sliepen we een nachtje op de ss Rotterdam.


Juli stond in het teken van Lyka’s eerste verjaardag in Nederland. Als verrassing had ik een fototaart bij HEMA voor haar besteld en die zag er mooier uit dan ik ooit had kunnen hopen. We sloten de dag af met een heerlijk etentje in “‘t Stadscafé” in Zaltbommel. Mijn vrouw genoot van elke minuut van deze bijzondere dag.

De zomer sukkelde in juli rustig verder en er broeide iets in me. Na een paar keer op pad te zijn geweest om een exemplaar te bekijken en af te keuren vonden we aan het einde van de maand in Purmerend de camper die binnen ons budget paste en die naar ons zin was.


Vanzelfsprekend gingen we in augustus voor het eerst met onze camper op pad. En dat beviel me prima. Lyka moest nog even wennen aan het ontbreken van snel internet en het wonen en leven in een kleine ruimte. Zonder noemenswaardige problemen kwamen we de eerste week door. Alleen een kapot ventiel gooide op de laatste dag nog roet in het eten.

Direct na de mooie week met de camper liet ik voor Lyka een lang gekoesterde wens in vervulling gaan. Een week naar Parijs! Hoewel de start van de reis niet echt soepel verliep hadden we samen een fantastische week met effeweg.nl in Parijs. Een fantastische stad die we zeker in de toekomst nog wel een keer gaan bezoeken.


September was een maand van veel problemen. Er hingen donkere wolken boven onze plannen en de toekomst zag er niet erg rooskleurig uit. Grote en kleine problemen die uiteindelijk toch allemaal weer naar tevredenheid werden opgelost. Voor enkele momenten had het er zelfs naar uitgezien dat we onze vakantie hadden moeten uit of afstellen. Maar met elke dag die verstreek kwamen de oplossingen een voor een voorbij.


Oktober stond voor mijn vrouw in het teken van de hereniging met haar moeder, die ze ondertussen al ruim twee jaar niet meer had gezien, en voor mij het traditioneel bezoeken van de MotoGP in Kuala Lumpur, Maleisië. Opgewonden gingen we op reis naar zuidoost Azië.

Helaas viel mijn plan in het water! Door een probleem met Lyka’s paspoort miste ik de MotoGP in Maleisië. Jan, die met me mee zou gaan naar Maleisië, was eigenlijk het grootste slachtoffer van de misère met het paspoort. Onze tickets weg, onze hotelboekingen weg en de vriendschap tussen ons ernstig bekoeld.

Toch heb ik hier weer een les uit getrokken!

Ik zal nooit, en dan ook nooit meer voor een ander boeken en betalen!

We zijn allemaal volwassenen die voor ons zelf moeten zorgen. De stress met het paspoort en de directe en indirecte gevolgen zijn het allemaal niet waard.
Op 19 oktober kan mijn vrouw dan eindelijk met haar nooddocument naar de Filippijnen vliegen en blijf is alleen in Thailand achter. Wat zal ik nu eens gaan doen nu de trip naar Maleisië niet is doorgegaan?


Zodra op de kalender een bladzijde wordt omgeslagen en november verschijnt stap ik op de motor voor een rondreis in noord Thailand. Dit was eigenlijk het plan voor december geweest.
Ik bezoek plaatsen waar ik vroeger ooit ben geweest, nieuwe plaatsen, bezoek oude vrienden en kennissen en maak nieuwe vrienden onderweg. Wanneer ik op zevenentwintig november na ruim vijfduizend kilometer weer terug ben in Pattaya ben ik een ander, completer mens geworden.


In december slaan de verveling en depressies toe! Ik ben alleen en voel me zeer eenzaam zonder mijn vrouw. Het duurt nog weken voordat ik haar weer zal zien en dat stemt me triest en verdrietig. Ik verdrink mijn eenzaamheid in plassen Leo bier totdat ik op de morgen van vrijdag de dertiende een ingeving krijg om weer op de motor te stappen en naar Malacca in Maleisië te rijden.

Het is een fantastisch weekend in Malacca met veel oude vrienden. In de laatste week van het jaar rijdt ik weer terug naar Pattaya voor het nieuwjaar.


Op 27 december stal ik de motor en denk na over de ruim vijfduizend kilometer die ik in de afgelopen twee weken heb afgelegd. Het jaar loopt nu echt op het einde en over ruim een week hoop ik mijn vrouw weer in mijn armen te kunnen sluiten. Die ruim twee maanden dat we niet samen zijn geweest is me veel te lang en dat zal in de toekomst niet meer gebeuren.

Geduld is een schone zaak! Op de voorlaatste dag van 2013 krijg ik eindelijk het antwoord op de vraag waarom Henk niet meer met mij of met Lyka praat. Het antwoord is eigenlijk heel zielig! Er wordt onder de Nederlandse vakantiegangers rondverteld dat ik geld van hem heb gestolen. Alsof ik geld van een arme WAO’er zou moeten stelen om mijn eigen levensstijl te kunnen bekostigen. Te gek voor woorden!

En zo zit ik hier in de zon op het balkon op de laatste dag van december terug te kijken naar 2013. Een moeilijk jaar met gelukkig meer up’s dan down’s! Ik wens jullie namens Lyka en mij een goede jaarwisseling en fantastisch en vooral gezond 2014.

Tot volgend jaar op “Travels and Troubles”!