Thailand: 309 moordende, maar mooie, kilometers!

Ban Khok (Panoi Resort (?)

Ik heb als een roosje geslapen en ook Nick is om zeven uur al klaarwakker en gereed om weer verder te gaan. Hij is duidelijk opgewonden over de komende dagen. Een hotel naast de 7-11 en een benzinestation een eindje verder in de straat is natuurlijk perfect!

De gebruikelijke tosti’s en een liter thee gaan in de zadeltas en na de tank weer vol te hebben gegooid rijden we Lom Sak uit op weg naar het onbekende resort, waar we drie jaar geleden hebben geslapen, in het midden van niets.

We maken op deze dag enkele belangrijke fouten!
1. We rijden te laat weg
2. We stoppen teveel en komen niet aan eten toe!
3. Onze interne klokken lopen niet meer gelijk en dat kost veel tijd!


De wegen zijn opnieuw schitterend maar soms ook wel heel erg slecht. De bouw van een nieuwe enorme Boeddha op een heuvel is het hoogtepunt van deze dag, zonder enige twijfel!

Op een uitkijkpunt boven een vlakte die richting Laos gaat ontmoeten we twee lange mensen die in een huurauto onderweg zijn! Dat kunnen niets anders dan Nederlanders of Zweden zijn. Ik kijk nog een keer goed en kies voor Nederlanders, en ja hoor, even later staan we in het Nederlands te kletsen! Leuk om landgenoten tegen te komen zo ver van huis op een afgelegen plaats.

En dan gebeurt er iets vreemds! Helemaal uit het niets komt Nick ineens op het idee dat die slechte wegen mijn schuld zijn. Verbaasd, en zonder een woord te zeggen, kijk ik hem aan. En dat is te gemakkelijk gezegd! Zonder enige inbreng anderhalve dag achter iemand aanrijden en hem dan de schuld geven dat de wegen zo slecht zijn.
Het is hetzelfde geval van drie jaar geleden maar deze keer weet ik er beter mee om te gaan. Eigenlijk is het dom om te klagen over de weg die achter je ligt wanneer je niet weet wat er voor je ligt! Terug is geen optie, dus klagen heeft helemaal geen zin. Ik weet niet wat hem precies dwars zit maar de eerste barsten in onze relatie zijn wel al meteen zichtbaar.
Ik vond het in eerste instantie niet erg dat hij mee zou gaan maar vanaf dit moment heb ik wel mijn twijfels! Heb ik hier wel goed aan gedaan? We komen op bekend terrein en ik herken een tempel langs de weg. De tempel waar drie jaar geleden de breuk tussen Jack en mij werd bekrachtigd, en alsof het een “temple of doom” is breekt ook hier de nog zeer prille vriendschap tussen Nick en mij.

Ik eet op het tempelterrein een paar custardcakejes en bied Nick vanzelfsprekend ook een paar cakejes aan. Maar hij heeft geen trek en wacht wel totdat we later wat kunnen eten. Ik denk aan drie jaar geleden toen Jack en Kevin als de wind verder reden terwijl ik hier wat rustte en foto’s maakte. Zodra Nick zijn sigaret tot het einde is opgebrand stappen we weer op onze motoren voor het volgende traject.
Nog geen vijfhonderd meter verder stopt Nick, zet zijn helm af, trekt zijn jas uit en gaat zitten. Ik blijf op de motor zitten, en die loopt stationair tussen mijn benen, en wacht af wat er gaat gebeuren. Met een handgebaar laat hij weten dat hij nu gaat zitten eten. Ik zet de motor af en wacht tot hij klaar is met de maaltijd.
Ik ben te oud voor die shit en besluit om de rit maar zo snel mogelijk af te maken en stilletjes hoop ik dat hij morgen of overmorgen beslist om terug te gaan naar Bua Yai. Hij kan, volgens zijn zeggen, zijn zoon maar een paar dagen alleen laten terwijl hij straks wel weer voor een half jaar naar huis gaat en zijn kind hier in de jungle achterlaat.

De tijd begint te dringen en we moeten nu zelfs wat gaan racen om niet door de duisternis te worden overvallen. Het is een rechte weg maar ik doe na twee dagen nog steeds al het werk aan kop. En dat is zeer vermoeiend omdat je steeds voor en achter je de zaak in de gaten moet houden. Hij verontschuldigt zich steeds dat hij niet op kop kan rijden. Hij weet de weg immers niet.

Wanneer we dan eindelijk om vijf uur in Ban Khok arriveren zie ik dat de tijd ook hier niet stil heeft gestaan. Er zijn nu een handvol resorts langs de weg gebouwd. Ondanks het nieuwe aanbod kiezen we toch voor het “Panoi Resort”, ik heb de naam nu gevraagd. We slapen hier op aandringen van Nick want die wilde het graag zien. Wanneer we de 300 baht (€ 7,--) voor de nacht hebben afgerekend en de eigenaar is uit het zicht verdwenen is de plaats plotseling niet goed meer.
En ik heb er plotseling ook genoeg van! Ik stap zonder een woord te zeggen op de motor en rijdt terug naar het dorp voor twee koude flessen bier. Op de terugweg passeer ik Nick op de motor die nu weer kwaad is dat ik zonder iets te zeggen naar het dorp ben gegaan. Ik ben toch geen babysitter!

Mijn dag en avond zijn verpest, mijn plezier is me ontnomen en ik zal morgenmiddag na aankomst in Phrea aandringen op zijn vertrek. Zo hoeft het voor mij niet meer!

Met het gebrabbel in zijn slaapkamer Thais blijkt er eten te zijn besteld, de vrouw komt netjes twee borden Pad Krapow Moo Kai Dao brengen. Het ziet er prima uit en ruikt nog beter. Voor de 40 baht (€ 0,77) zie ik geen enkele reden tot klagen maar volgens mijn reisgenoot heeft hij niet besteld. Plus dat hij zogenaamd ook weer geen trek heeft en de maaltijd dus weggegooid geld is. Jack en Nick zouden twee perfecte partners op de motor zijn! Ik spring na het eten nog een keer op de motor en haal nog twee flessen bier, tijdens de korte rit denk ik na over de komende dagen. Ik denk echt niet dat dit nog lang zal duren.

Pattaya - Chantaburi - Watthana Nakhon - Buriram - Bua Yai - Surin - Si Saket - Khong Chiam - rond Khong Chiam - Mukdahan - Ban Phaeng - Nong Khai - Loei - Bua Yai - Lom Sak -  Ban Khok 2.944 + 309 = 3.253 Km

Thailand: Een nieuwe reisgenoot

Lom Sak (Sawang Hotel (412)

Eerst nog even voor een moment terug naar gisteren! Gisteren was er geen verhaal en dat heeft zijn reden. Namelijk, het drama met de Engelsman, de prostituee en de rest in hun omgeving sleept zich voort.
John rijdt af en aan naar het ziekenhuis om de zieke bij te staan terwijl de betaalde vrouw van lichte zeden zich thuis tegoed doet aan flessen bier en lokale specialiteiten die ze alleen hier op het Thaise platteland kan kopen. Haar onverschilligheid komt iedereen de keel uit en we hopen allemaal dat wanneer de Engelsman morgen uit het ziekenhuis wordt ontslagen dat ze meteen vertrekken en de rust weer terugkeert in het huis van John en Yoo.
Wanneer John aan het einde van de middag weer terugkeert hebben er enkele belangrijke veranderingen plaatsgevonden. Zelf heb ik van de dag optimaal gebruik gemaakt door al mijn foto’s te verwerken, verhalen te schrijven, de volledige route uit te stippelen en er was zelfs nog tijd om een paar bladzijden in “de boekendief”  te lezen.

Na het avondeten bepreek ik met John de problemen en we komen al snel tot de conclusie dat het koppel, de vrouw zwalkt, op haar blote voeten en schaars gekleed, dronken over het erf, zo snel als moeten hun biezen moeten pakken en vertrekken. Morgen vertrek ik ook en ik vindt het eigenlijk jammer dat ik John met zijn problemen moet achterlaten.

Terug naar vandaag:

Gisteren heb ik met Nick afgesproken dat hij een paar dagen met me mee kan rijden. Een dag of drie en dan draait hij om en gaat weer naar huis. Voor mij maakt het weinig uit en de gedachte om niet alleen door het niets van Thailand te rijden stemt me zelfs een beetje vrolijk maar toch blijf ik voorzichtig.
Om zes uur precies klinkt uit de luidsprekers, die overal in het dorp zijn opgehangen, de plaatselijke Country muziek. Gevolgd door enkele mededelingen van huishoudelijke aard van de burgemeester. Dat geluid staat zo hard dat iedereen in huis meteen wakker is behalve de prostituee die haar roes ligt uit te slapen. Binnen tien minuten ben ik gepakt en gezakt en klaar om te vertrekken.
Als door een tornado van geluid worden we overvallen door de eerste tonen van de DJ die de bruiloft van Nick’s schoonmoeder met een oude Fin moet opluisteren met muziek. De ramen van het huis staan te trillen in de sponningen! John kijkt me verontschuldigend aan terwijl hij naar de muur van de keuken kijkt. Daarachter ligt zij haar roes uit te slapen en je kan het een wonder noemen dat ze niet wakker wordt.

En daar is Nick, precies op tijd! Bij het zien van zijn uitrusting bekruipt een angstig gevoel me. Hij is van top tot teen gestoken in het leer, inclusief motorlaarzen. Dat is wel anders dan dat ik me het had voorgesteld. Ik hoop niet dat hij gaat racen want dan is onze kleine samenwerking al snel voorbij.
De eerste kilometers zijn niet echt spectaculair maar na een uur of twee zijn we van de snelweg af en stoppen we bij een tempel, “Wat Chaiyaphum Phithak”, waar Nick duidelijk geniet van een Thailand dat hij in al die jaren nooit gezien heeft. Ik hoor zijn verhaal aan over zijn huwelijk, zijn zoon en de DNA test, het gevecht tegen de immigratiedienst en hoe onterecht het is met als voorbeeld de Polen die in Engeland werken. Zinloze ballast waar ik niets mee kan en dus meteen weer uit het andere oor in de grijze massa van onbelangrijkheden verdwijnt.

De tempel heeft enkele bijzondere beelden, gruwelijke taferelen met als thema de dood en veel geweld en zelfs twee oldtimers die wel van de hoofdmonnik zullen zijn geweest.

Tegen de middag arriveren we bij “Snelweg 12”, een weg die bekend staat om zijn schoonheid omdat hij dwars door een Nationaal Park gaat. Maar helaas is dit ook de enige belangrijke weg in de omstreken dus alle bezeten minibuschauffeurs, niets ontziende vrachtwagenchauffeurs en stijf van de Red Bull of M-150 staande pickupchauffeurs die je bij elke levensgevaarlijke inhaalpoging van de weg proberen te duwen. Genieten is maar dun omdat je ogen en oren tekort komt om deze dodenweg te overleven.

Bij aankomst in Lom Sak blijkt het “Sawang Hotel” een goede gok te zijn geweest! De kamers zijn redelijk en er is internet. Helaas blijkt na betaling dat mijn warme douche niet werkt en dat op mijn bed geen internetverbinding mogelijk is. Ik moet met de laptop op een stoel op het voeteneinde van mijn bed gaan zitten. Nick heeft last van mieren voor de rest is zijn kamer naar zijn wens.
Wassen met koud water is niet echt een probleem wanneer het buiten nog zo’n 26 graden is. Je moet er even doorheen en dan valt het wel mee! Terwijl we op zoek gaan naar wat te eten blijft Nick me maar bedanken en ik krijg nu zelfs een goed gevoel bij de hele situatie. Hij verteld ook waarom hij en zijn vrouw niet zijn uitgenodigd voor de bruiloft. Het verhaal moet van zijn hart en in mij vindt hij een goed oor. Zoals met de vorige ballast, ik sla het niet eens op maar lach of knik af en toe om aan te geven dat ik luister.

Het Thaise eten smaakt me prima en na een ijsje gaan we weer terug naar het hotel want morgen staat de langste rit van mijn hele reis op het programma. Ruim 300 kilometer over verlaten wegen langs de grens met Laos. Drie jaar geleden heb ik hier ook rondgereden met Lyka, Jack en Kevin. Met een glimlach op mijn gezicht denk ik aan de eerste maanden met Lyka, ze moet wel meer dan eens hebben gedacht: Waar ben ik nu tegenaan gelopen?

Als laatste nog een foto die ik heb gemaakt op de avondmarkt

Tot ziens Lom Sak!

Pattaya - Chantaburi - Watthana Nakhon - Buriram - Bua Yai - Surin - Si Saket - Khong Chiam - rond Khong Chiam - Mukdahan - Ban Phaeng - Nong Khai - Loei - Bua Yai - Lom Sak -  2.665 + 279 = 2.944 Km

Thailand: Lelijke maar noodzakelijke wegen

Bua Yai (John’s en Yoo’s huis)

Vandaag weet ik dus wat me te wachten staat! 259 kilometers over provinciale snelwegen om zo snel als de wind in Bua Yai te komen. Een telefoon van John liet me weten dat het  onderdeel voor in de carburateur is aangekomen. Het moet worden geplaatst voordat ik naar de bergen ga! En om eerlijk te zijn is het ook weer leuk om bij John en Yoo langs te gaan! Ik wordt er heel hartelijk en gastvrij ontvangen elke keer wanneer ik weer op de sta.
De wegen zijn lelijk en gevaarlijk! Eigenlijk zijn er maar enkele lichtpuntjes langs dit verschrikkelijke traject richting het zuiden.

Het eerste lichtpuntje is een tempel met een koe boven de poort. Ik moet dan meteen denken aan de koe in het hindoeïsme en vraag me toch hardop af hoe dit in het boeddhisme terecht is gekomen. Gelukkig heb ik hier een toilet kunnen vinden om me te verlossen van een groot probleem. Thais eten werkt nu eenmaal zo! De ene keer heb je nergens last van en de volgende keer blijft het, zonder een aanwijsbare reden, maar uit je lichaam stromen. Een gat in de grond is een geschenk uit de hemel!

Broodbergen onderweg en dan weer verder! Een tempel met een bhodiboom met daaronder overblijfselen van Boeddhabeelden.

En dan ben ik bij John en Yoo, maar er is onverwachts bezoek! De persoon die ik het minste mag in Thailand is er met een klant gearriveerd. De alcoholistische Engelsman is in het ziekenhuis terecht gekomen met zware onthoudingsverschijnselen. De publieke vrouw is al de hele dag dronken en is net zo ontstemd om mij te zien dan ik om haar te zien.
Haar oneindige en eenzijdige gescheld op alles en niets ben ik zo snel zat dat ik al snel besluit om maar niet op John te wachten en alleen naar de motorwerkplaats te rijden om mijn motor te laten repareren. Ze brabbelt aan een stuk Thais afgewisseld met veel F*{king dit en dat! En dat staat me heel erg tegen!
Mijn motor wordt binnen een uurtje door de gelouterde monteurs gerepareerd en bij terugkomst in het huis wordt ik hartelijk verwelkomd door John die zich zichtbaar geen raad weet met de situatie.

Een totaal vreemde Engelsman aangevoerd door een prostituee uit Pattaya, die het geen moer kan schelen zolang ze maar dagelijks wordt betaald, wordt gratis geholpen door John en Yoo!

Hoe kan een mens zo brutaal zijn? John en ik gaan samen buiten zitten om de problemen te bespreken. De oplossing is simpel maar John is te goed om de vreemde man aan zijn lot over te laten.
Na enkele bieren zijn we tot de conclusie gekomen dat de vreemde man met de prostituee maar snel moeten vertrekken zodra hij uit het ziekenhuis is ontslagen.
Geen foto van het avondeten want ik had zo’n trek dat het bord al leeg was voordat John vroeg waarom ik geen foto van het eten heb genomen. Morgen weer een foto dus!

Pattaya - Chantaburi - Watthana Nakhon - Buriram - Bua Yai - Surin - Si Saket - Khong Chiam - rond Khong Chiam - Mukdahan - Ban Phaeng - Nong Khai - Loei - Bua Yai 2.406 + 259 = 2.665 Km