Thailand: Niet elke dag is een avontuur

Pattaya (Almost Free Hotel (101)

Het is niet iedere dag dat je onderweg bent is een avontuur! En dat kan ook niet, daar hebben we teveel externe factoren voor die van alles kunnen verstoren! Het was al vroeg duidelijk dat het vandaag een regenachtige dag zou gaan worden. De weersverwachting was niet al te best en ze zitten er hier niet vaak naast met die weersvoorspelling.
Ik ben nog steeds niet gewend om alleen wakker te worden hoewel ik wel weer mijn eigen ritmes van voor mijn huwelijk weet op te pakken. Een paar bekers oploskoffie met een paar boterhammen met Thaise boterhamworst op bed smaken me weer als vanouds.

Tijdens de ochtendwandeling zie ik in de lucht boven Pattaya hoe de wolken zich volzuigen met het door de felle zon verdampte water. Dit voorspelt niet veel goeds voor deze middag. Vroeger dan normaal ga ik weer richting mijn kamer omdat ik met de D600 onderweg ben ik die wil ik niet nat laten regenen!

En dan uit het niets een eerste bericht uit de Filippijnen op mijn iPhone!

‘Send me money quick! I have no more money and ATM card no work! Contact me on facebook?’

Nou, dat bericht verbaast me ten zeerste, er zou toch voldoende geld op haar rekening  moeten staan? Mijn hersenen schakelen meteen naar de overdrive en binnen enkele seconden weet ik wat er aan scheelt! Dom! Dom! Dom!
Op de kamer heb ik op mijn MacBook meteen contact met Lyka die helemaal in paniek is. Ik merk het aan de manier waarop ze schrijft, haar taalgebruik.
‘Geen paniek! Geef me 30 minuten? Dan kom ik bij je terug!’
Direct bel ik naar Nederland, Interhelp om precies te zijn, want we zijn hoogstwaarschijnlijk  vergeten om haar bankpas “aan te zetten” voor gebruik in het buitenland! Niet zo slim maar toch lastig, en ik kan tenslotte ook niet overal aan denken. Ik typ weer op mijn toetsenbord om te zien of ze daar nog is.
‘Probleem opgelost! ATM kaart zou nu moeten werken, zo niet, probeer het over een uur nog een keer? Laat het me weten wanneer het werkt?’
‘OK’, is het korte antwoord.
Een bedankje kan er al niet meer af terwijl buiten het verwachte noodweer in alle hevigheid is losgebarsten.

En daar lig ik dan te wachten totdat het droog wordt en opklaart. Na een half uur is de lucht nog steeds zo grijs als toen de bui begon en ratelen de druppels nog steeds met een ongekende kracht op de gegalvaniseerde golfplaten daken. Het roffelend geluid van een tropische regenbui.
Mijn maag knort als teken dat zij gevoerd moet worden en er staat alleen nog een noodrantsoen in de vorm van een beker instant noedels op de plank.
‘Honger maakt rauwe bonen zoet!’, en met veel smaak verorber ik de Mama noedels met varkensgehakt smaak.
Terwijl ik van de instant noedels geniet dwalen mijn gedachten af naar Narathiwat, een slaperig stadje in zuid Thailand. Een stadje waar ik soms wel weken bleef hangen en mijn dagelijkse lunch bestond uit instant noedels en een blikje haring in tomatensaus. Colonel Kurtz, een oude Amerikaan die lijkt op Marlon Brando uit de film “Apocalypse now” op het balkon van de kamer naast me rookt zijn derde joint van de dag. De tijd staat hier stil en het water in de Bang Nara stroomt langzaam naar de zee. Tijd heeft geen betekenis meer, alleen de literatuur in je handen die langzaam, pagina na pagina, in je hooft verdwijnt.
Half vier en nog steeds geen antwoord uit de Filippijnen dus het zal allemaal wel goed zijn gegaan. Wanneer ze geld op zak hebben hoor je ze niet, alleen wanneer de zakken leeg zijn! Om vier uur besluit Pluvius dat het genoeg is geweest voor vandaag en gunt de zon de laatste twee uurtjes van de dag. Ik heb geen zin om nog een paar uur te wachten en ga meteen op pad om wat te eten. Opnieuw scoor ik een pareltje!

In een zoete kerrie heel langzaam gestoofde kipkarbonade met gele rijst en een stuk aardappel, een moslim kerrie uit zuid-Thailand. Het bijzondere aan dit gerecht is de licht overheersende smaak van kruidnagel. Een specerij die je niet snel zal aantreffen in de Thaise keuken maar die door de moslims in het zuiden wel wordt gebruikt.
Na het eten besluit ik om ook vanavond weer rustig aan te doen en mijn lichaam wat rust te gunnen. Voor de late trek scoor ik nog twee donuts, die gaan er straks lekker bij de koffie wel in, en mijn dag zit er op.
Om acht uur zet ik de airconditioning aan en trek ik de dekens over me heen. Lekker in bed op de laptop een paar afleveringen van “Homeland” kijken en dan slapen.

Laten we hopen dat het morgen wat beter weer is.

Thailand: Een zonnige zondag

Pattaya (Almost Free Hotel (101)

Om zeven uur sta ik alweer naast mijn bed en kan ik met genoegen constateren dat mijn jetlag eindelijk weg is. Zeven uur! Een boterham met plastic kaas en een bekertje oploskoffie op de kamer om deze dag te beginnen. Het klinkt niet best maar voor mij is het dichtbij het paradijs. Buiten is het haast onbewolkt maar de schijn bedriegt! Iedereen die in de tropen is geweest weet dat de bewolking zich in de loop van de dag zal gaan opbouwen en aan het einde van de middag het verdampte water weer uit de hemel zal laten neerdalen.

Als eerste maak ik het verhaal van gisteren af en schenk nog een kop oploskoffie voor me in. Ik heb vandaag helemaal geen haast, er is ook niemand anders in de buurt waar ik rekening mee dien te houden. Nadat het verhaal van foto’s is voorzien wordt het gepubliceerd op dit weblog.
En dan is het tijd voor een wandeling gevolgd door de lunch. Ook dit laatste wordt een stuk gemakkelijker wanneer je niet steeds met een ander hoeft te overleggen en/of compromissen te sluiten waar je wil gaan eten. Mijn keuze voor vandaag is een niet zo voor de hand liggende maar wel een gemakkelijke.
Elke hypermarkt - zeer grote supermarkt - in Thailand heeft een foodcourt, zeg maar een bonte verzameling van kleine onafhankelijke restaurants met gemeenschappelijke zitplaatsen, waar van alles en nog wat te verkrijgen is, oriëntaalse en westerse gerechten. Mijn keuze valt op dunne noedels met varkensvlees.

Het is heerlijk, de saus is afgemaakt met anijs en dat geeft een heel speciale smaak die je in Nederland niet snel zal tegenkomen. Alleen het “Chinese vijfkruidenpoeder” komt erbij in de buurt.
En dan weer lekker terug naar de kamer om in de wind van de ventilator een boek op mijn Kobo te lezen. “De Boekendief” gaat over een jong weesmeisje in Duitsland tijdens de tweede wereldoorlog. Het is niet zielig maar wel boeiend. Terwijl buiten de zon fel schijnt geniet ik binnen van de koelte van de schaduw en een koude Coke Zero, wat kan een eenvoudige zondagmiddag toch mooi zijn. De enige drie beslissingen die ik vandaag nog moet nemen zijn: Hoe laat ga ik eten? Waar ga ik eten? Wat zal ik eten?
En na de zonneschijn kwam dus echt de regen, niet zo heel veel deze middag! Een uurtje later is het alweer droog en ik maak me op voor het avondeten. Voor een moment speel ik nog met het idee om wat eten op de kamer te laten bezorgen. Er is een mooie aanbieding bij Oishi Japanse restaurants. Na wat wikken en wegen hou ik die aanbieding maar tot het een keer slecht weer is en ik niet de straat op wil, dus ik kleed me aan en ga op pad.
Echt ver wil ik vanavond niet gaan dus ik hou de honderden reclameborden langs de weg maar in de gaten of ik iets van mijn gading zie. Ik ben nog niet eens zo heel ver in Soi Leng Kee wanneer een reclamebord van de “Jolly Friar” mijn aandacht trekt. “Fish and Chips” voor 169 baht. Nu is het vaak dat het eten op je bord in geen velden of wegen op de foto buiten lijkt. Maar in dit geval ziet het er prima uit.

Het gaat hier om een filet van een Dory, een vis waarvan ik eerlijk gezegd nog nooit heb gehoord en me afvraag of het misschien een fantasienaam is. Maar dat doet niets af aan de smaak! De maaltijd smaakt me uitstekend en ook de zelfgemaakte dikke patat is heerlijk. Ik krijg mijn bord niet eens leeg!
Op de weg naar de kamer koop ik nog een kleine kersen yoghurt en mijn dag zit er alweer op. Een beetje lezen, vier afleveringen van de tv-serie “Homeland” en het licht kan uit. Morgenvroeg begint er weer een nieuwe week.

Thailand: Ze is vertrokken!

Pattaya (Almost Free Hotel (101)

Met toch wel een heel vreemd gevoel in mijn lichaam wordt ik op deze ochtend wakker. Het bed naast me is leeg en hoewel ik nog geen bericht van haar heb ontvangen ga ik ervan uit dat het allemaal goed is gegaan. Gisterenavond, of beter gezegd op deze ochtend om 00:40, is Lyka dan eindelijk naar de Filippijnen vertrokken.
Het waren een uiterst vreemde tien dagen die geheel in het vertrek van Lyka naar de Filippijnen, en mijn niet vertrekken naar Maleisië, stonden. De tassen zijn opnieuw gepakt en we gaan samen met de taxi naar de luchthaven van Bangkok. Met de juiste documenten in de nieuwe bruine envelop zou het geen probleem meer moeten zijn maar in het corrupte Thailand weet je het maar nooit.

We hebben samen nog lekker gegeten en deze keer smaakte de peultjes met varkensvlees en kip met cashewnoten heerlijk. We waren beiden gerust op een goede afloop.
Onderweg in de taxi, in alle stilte met alleen het geruis van de banden op het beton van de snelweg, denk ik na over de afgelopen dagen. De regen, die regelmatig en hard uit de lucht kwam gevallen. De regen die ik niet eens voelde of opmerkte. Het Thaise eten op de kamer, dat ik niet eens proefde en meer brandstof dan een genotmiddel was. De stress, die ons beiden op scherp zette en onze lonten liet smeulen totdat ze wel heel erg kort waren geworden. De kamer, die veel mooier is dan ik tot nu toe heb kunnen voelen. De reis naar Bangkok om het document voor Lyka te halen waarin de exotische stad aanvoelde als een kleine Nederlandse provinciestad zonder enige aantrekkingskracht. Voor mijn gevoel waren we nog niet eens in Azië aangekomen.

Maar nu is ze weg! Ik lig hier alleen in bed na te denken over wat ik de komende tijd gaan doen. Eigenlijk had ik met een vriend in Malacca moeten zijn. Maar ik lig nog steeds in Pattaya op een bed en vraag me af of het wel zin heeft om naar Maleisië te gaan. Ik lig op mijn bed en luister naar Radio 2 op het internet. Da’s een opsteker, dat snelle gratis internet waar ik gebruik van mag maken!
Maar waar ik me nog meest over verbaas is de innerlijke rust die onzichtbaar en ongemerkt over me heen is gegleden. Ik hoef, ik moet, niet zozeer al die dingen gaan doen. Ik kan rusten, lezen en genieten van de hele kleine dingen. Over 82 dagen hoop ik mijn vrouw weer in mijn armen te sluiten. Ik heb al die tijd om eens goed mezelf uit te diepen wat ik nu eigenlijk verder wil doen met mijn leven.
Plannen heb ik genoeg, daar ontbreekt het niet aan, maar aan de andere kant kijk ik er ook een beetje tegenop om alleen op pad te gaan. Mijn vriend is door de tegenslag van het afzeggen van de reis naar Maleisië afgehaakt. Depressies, hij ziet het nu helemaal niet meer zitten om met me op pad te gaan. Misschien denkt hij dat ik vervloekt ben. Ik kan er enigszins wel wat begrip voor opbrengen.

Een file van een kilometer of vijftien voor de luchthaven brengt me terug bij de werkelijkheid. De zenuwen hebben mijn nagels tot een minimum laten krimpen. Gelukkig heeft de goedlachse taxichauffeur een oplossing. Omrijden via Lat Krabang, niet dat ik weet waar hij het over heeft maar ik vindt het in ieder geval een prima idee. De ruitenwissers gaan onafgebroken heen en weer om het overtollige hemelwater af te voeren terwijl buiten de straten van de buitenwijken van Bangkok alweer blank staan. Thailand aan het einde van het regenseizoen, dan regent het ook echt. En het water kan nergens heen! De klei voor de teelt van rijst is zo vet dat er geen druppeltje regenwater doorheen sijpelt. Alles moet door de te kleine of geheel niet aanwezige riolen worden afgevoerd.
Een half uur later dan verwacht komen we aan op de luchthaven en ik wordt meteen voorgesteld aan de chauffeur van een minibus die me weer terug naar Pattaya zal brengen. Het zijn al kostbare tijden maar ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om mijn vrouw na al deze gebeurtenissen alleen op reis te laten gaan. Dan kost het maar wat extra maar ze moet nu echt op weg.
Het document dat we in de ambassade hebben gekregen is bij de luchtvaartmaatschappij bekend en zonder problemen kan ze inchecken. We hebben haast en allebei weinig trek om uitgebreid en romantisch afscheid te nemen. Het afscheid valt ons beiden zichtbaar zwaar, er zijn weliswaar geen tranen maar de stilte en de relatieve afstand zegt genoeg. Een laatste zoen op haar wang, we kijken elkaar nog een keer diep in de ogen, en daar gaat ze. Ik hoop dat ze meer geluk heeft tijdens haar reis naar de Filippijnen dan ik naar Maleisië. Terwijl de roltrap haar langzaam omhoog trekt zwaait ze voor de laatste keer met de envelop nog in de hand.

En weg is ze! Ik ben alleen en het klinkt misschien vreemd maar ik voel me ook meteen alleen, niet eenzaam, maar alleen. Ik mis iets in de zichtbare, en onzichtbare wereld, om me heen.
Vijf minuten nadat ik de chauffeur van de minibus heb gebeld verschijnt hij bij uitgang nummer 7 en binnen tien seconden zijn we op de terugweg naar Pattaya. Missie geslaagd? Ja, ik ontvang niet veel later dat ze ongeschonden door de immigratiedienst is gekomen en zit te genieten van een warme chocolademelk. Kon ik maar een minuut een vlieg op de muur zijn om te zien hoe het met haar gaat? Maar ja, je moet ze laten gaan, net als ouders zich van hun kinderen moeten losweken.
Voor het eerst in anderhalve week is mijn hoofd leeg. Er vormen zich heel weinig gedachten. Het koude drinkwater zoekt zich een weg door mijn donkere slokdarm naar beneden. Ik ben tevreden! Mijn vrouw is na ruim twee jaar op weg naar haar moeder. Ze verliet het ouderlijk huis als een meisje en komt terug als een getrouwde vrouw, dat moet voor haar moeder ook een enorme verandering zijn.

Dit avontuur zit er op en ik heb om 11:37 op deze zaterdagochtend nog niets van haar vernomen. Ik onderdruk de zorgen die ik nog heb en maak me op voor een ontbijt bij Crazy Dave’s, alleen deze keer. Alleen zal het zijn wat de komende 82 dagen de klok slaat!