Thailand: Het is een treurige zondag

Pattaya (Doughy's GH (14)

Vandaag zou mijn grootmoeder, de vrouw die me heeft opgebracht en me veel wijze levenslessen heeft geleerd, 92 jaar zijn geworden. Helaas is ze na een kort ziekbed en na een leven van hard werken in oktober 1997 op 76 jarige leeftijd overleden. Mijn grootvader was drie jaar eerder, na een lang ziekbed, al naar een beter leven vertrokken. Het was een keerpunt in mijn eigen leven! Wanneer je zo intens veel van iemand houdt dan sterft er ook iets in jezelf.

Mijn geliefde grootouders in 1978

Dit keerpunt voor mij was dat ik nu met zekerheid kon inzien dat het het allemaal niet waard was. Dat het een kromme, door de maatschappij, in je hoofd geplante leugen was! Consumeren! De hele week kromliggen voor een nieuwe auto, een grotere tv en meer van die onzin. Klagen, klagen en klagen! Jawel, de mensen klaagden in 1997 ook al dat het allemaal duur, slecht en niet genoeg was.
Ik wilde maar een ding. Reizen!
Nadat ik mijn huis had verkocht, en mijn bankrekening gevuld was met de opbrengst, ben ik op reis gegaan. Eerst naar Australië om haar as naar haar jongste broer te brengen, later heb ik bijna heel Azië door gezworven op zoek naar de waarheid en de zin van het leven. Ondanks dat ik me verdiept heb in -  en verbonden voel met - de Oosterse godsdiensten en filosofieën heb ik dat tot op de dag vandaag niet kunnen vinden. Maar ik heb wel heel veel mensen gezien die niets hebben en toch gelukkig zijn. Kinderen die dammen op een zelfgemaakt dambord op een stuk karton en gekleurde kroonkurken als damschijven. Zoals de Lord Buddha zegt in een van zijn wijze lessen:

‘Als je niet blij bent met wat je hebt, hoe kan je dan blij zijn met meer?’

The character Fú 福 betekend "Good Fortune", "Geluk" (Lin Kai Tempel, Macau)

Afgelopen week was me bijna hetzelfde overkomen alleen niet door het toedoen van de zeis van magere Hein weggerukt maar door de enorme druk en stress die het aanvragen van een MVV-visum met zich meebrengt. Mijn vrouw was er - na een knallende ruzie - vandoor gegaan en ik was weer alleen. Dat deed me veel pijn, ook al zijn we pas twee en een half jaar samen en dat ze misschien nog niet zoveel voor me heeft gedaan.
Het verlaten worden is eigenlijk hetzelfde gevoel als dat er een dierbare naast je overlijd. Met als grootste verschil dat er nog steeds hoop is dat die is heengegaan misschien wel terugkomt. En dat maakt dit afscheid, dat niet absoluut is, misschien nog wel moeilijker.
Ik heb mijn best gedaan en ik heb alles gegeven wat er in mijn macht lag. Het was desondanks niet genoeg. Ik heb niet gefaald, integendeel, ik kan mezelf nog steeds recht in de ogen kijken!

Gelukkig is alles na een paar dagen weer goed gekomen en in ons nog zo jonge huwelijk hebben we de eerste hobbel met succes genomen. We zijn druk bezig met het bijeen vergaren van de enorme stapel documenten die de IND van je verwacht. We hebben alle hoop dat we op 23 april met een MVV-visum in het paspoort naar Nederland zullen vliegen!

Thailand: Rare jongens die Japanners!

Pattaya (Doughy's GH (14)

Het zijn rare jongens, die Japanners! Maar dit brood uit de supermarkt op elke hoek in Japan dat niets aan je verbeelding over laat wint wel een prijs!

Ik weet niet wat jullie er in zien maar voor mijn verpeste brein is het wel duidelijk!

Een fijn weekend!

Thailand: Dag 29 van het lange wachten

Pattaya (Doughy's GH (14)

Met nog zeven dagen te gaan begint de stapel documenten die door de IND zijn opgevraagd langzaam haar definitieve vorm aan te nemen! Maar het is vanzelfsprekend dat de laatste loodjes het zwaarst wegen. Er zitten nog drie onzekere gaten in deze eindeloze stroom documenten. Ik hoop deze drie voor D-day, 27 maart 2013, in mijn bezit te hebben maar de realiteit gebiedt me om uitstel voor de laatste documenten aan te vragen en ze na te sturen zodra ik ze in mijn bezit heb. Dit zal natuurlijk de beoordeling voor het MVV-visum vertragen en misschien zelfs een afwijzing opleveren!
Maar daar heb ik me al bij neergelegd. Mochten we onverhoopt na 23 april nog een keer voor een week of twee naar Thailand moeten vliegen dan is dat niet anders.

Wat er de afgelopen week tussen ons is gebeurd is een klassiek voorbeeld van wat het ruimtevaart instituut NASA “astronauten stress” noemt. Het is een bekend fenomeen en probleem wanneer twee mensen een te lange tijd op elkaars lip in een te kleine ruimte zitten. En die “astronauten stress” was de oorzaak van ons probleem!
En net zoals bij een vulkaanuitbarsting was de uitbarsting van onze frustraties zeer hevig waarna binnen enkele dagen de rust weer terugkeerde. Wij zijn er uit en het is weer zoals het voor de uitbarsting was.
We ontspannen ons weer en gaan samen op pad om leuke dingen te doen. Ik weet dat er diverse roddels rond gaan maar daar houden wij ons niet mee op! Wij weten samen de details en de waarheid.
Maar neem van mij aan dat het geen gemakkelijke weg is die je samen moet bewandelen om een tijdelijke verblijfsvergunning voor Nederland te bemachtigen. Je loopt van het kastje naar de muur en die muren zijn torenhoog. Hoe onredelijk het ook voor een ieder lijkt - de vergelijking met een politieke vluchteling is snel gemaakt - de IND volgt de door de politiek opgelegde richtlijnen. Daarom moet je nooit de IND aanspreken op de opgeworpen problemen maar je ongenoegen uiten bij de regerende politiek.

Gisteren zijn we lekker naar het strand geweest en hebben een prima dag samen doorgebracht. We gaan nu elke dag relaxen en laten de rest van de zeven dagen over ons heen komen. Die laatste drie documenten wordt hard aan gewerkt, laten we hopen dat ze op tijd arriveren!

Pattaya Beach

Ik hou jullie op de hoogte!