Maleisië: Rust en regen

Kuala Lumpur (My Hotel @ Bukit Bintang (908)

Met de beperkingen van onze gast Frans in mijn gedachten probeer ik voor deze dag ook een programma te bedenken dat iedereen leuk zal vinden. Het is niet gemakkelijk. Lyka zeurt zoals zoveel Aziaten over het bruin worden in de zon en Frans kan het gewoon lichamelijk niet aan. We wachten daarom tot het al voorbij tien uur is voordat ik aan de overkant op de deur klop. Voor Frans lijkt het nog op negen uur omdat hij dacht dat Kuala Lumpur in dezelfde tijdzone als Bangkok ligt.
‘Schiet op!’, zeg ik nog nadrukkelijk, ‘want om elf uur is het ontbijt bij McDonald’s voorbij.’
In een recordtijd wordt er door Frans gedouchte, geschoren en aangekleed.
Met nog tien minuten, tot de wisseling van het ontbijt menu naar het dagmenu, te gaan staan we ik rij voor ons ontbijt, terwijl Frans en Lyka boven een zitplaats gaan zoeken. Een enorme vrouw, met de omvang van een berg, in een niets onthullende dikke zwarte wollen jurk staat samen met haar al even dikke Arabische echtgenoot, in een groen poloshirt en gebloemde korte broek, voor me. In plaats van de wachttijd in de rij te gebruiken voor het nadenken over je bestelling stellen dit soort mensen het altijd uit totdat ze aan de beurt zijn. Eerst de vraag of het ècht halal is, dat staat met grote letters op de glazen toegangsdeur, en dan omhoog kijken naar de grote foto’s van de broodjes. Ze gaan dan uitgebreid, soms wel meer dan vijf minuten, staan te overleggen wat ze in die vette zweterige lijven willen persen.
De cassiëre kijkt me verontschuldigend aan. En ik geef op mijn beurt ook een teken aan haar dat ik even aan mezelf moet denken. Ik bots zo lomp als mogelijk tegen de dikke vrouw aan en voel de rollen vet als bij een hangbuikzwijn. Zij schrikt en stapt automatisch op zij, ze draait haar hoofd om en ik weet dat daar ergens twee ogen me anstaren. Ik kijk direct daarna de besnorde Ali Bombari recht in zijn ogen en glimlach. Hij is zichtbaar verbaasd en luistert wat zijn vrouw vanonder de zwarte hoofdkap, als een beulsmuts, hem heeft te vertellen.
‘Drie Sausage McMuffin with Egg, twee koffie en een warme Milo’.
De cassiëre volgt het amusante tafereel met een brede glimlach en slaat meteen mijn bestelling aan op de kassa. Zo, mijn dag is goed begonnen!
Om een minuut voor elf laat ik mijn kartonnen koffiebeker nog een keer vullen, gratis, en mijn dag kan dan al niet meer kapot. Op de terugweg naar boven zie ik Ali Bombari weer samen met zijn vrouw naast de deur aan een veel te kleine tafel zitten. Ik groet met een brede glimlach waarvan hij niet weet hoe me terug te groeten.
Vanaf de eerste verdieping hebben we een goed uitzicht op Bukit Bintang, Jalan Sultan Ismael en het Lot 10 warenhuis dat in de afgelopen twee jaar een transformatie heeft ondergaan. De lucht boven Kuala Lumpur is al aan het betrekken. Dat is heel erg vroeg! Normaal begint dat pas rond een uur of één! Grote witte onweerswolken bouwen zich op en de randen veranderen langzaam van lichtgrijs naar pikzwart.
‘Ik denk dat we het vanmiddag niet droog houden!’, meld ik aan de andere twee aan tafel.
‘Laten we dan maar niet te ver lopen!’, zegt Frans, ‘proberen zo dicht mogelijk bij het openbaar vervoer te blijven.’
Niet ver van het restaurant met de gouden bogen is het “Berjaya Times Square” winkelcentrum met daarbinnen een heus recreatiepark. Lyka heeft een tijdje geleden op het internet enkele foto’s gezien en haar wens is om het park te bezoeken. Frans stemt ermee in zolang het maar niet te ver lopen is. Dat stoort me een beetje. Het op voorhand de nek omdraaien van een leuke dag met oneigenlijke argumenten vindt ik niet leuk. Probeer het dan in ieder geval, als het niet lukt kunnen we altijd nog aanpassen.
En zeker niet wanneer er steeds twee mensen naast me staan te vragen: ‘Wat gaan we nu doen?’
Het afwijzen van ideeën heb ik nu al lang genoeg en met teveel mensen meegemaakt. ‘Zoek zelf maar uit wat je wil gaan doen en ik breng je er wel naar toe!’, wil ik soms wel eens van de daken schreeuwen.
Het recreatiepark heeft een prijskaartje dat ik mezelf al meteen uitsluit om naar binnen te gaan. Lyka twijfelt nog en Frans sluit zich meteen bij mij aan. We nemen plaats aan een tafel, weer bij een McDonald’s restaurant, die vrijkomt met een uitzicht op de achtbaan en ik ga nog maar eens een lekker bakkie koffie halen. Terwijl we zo met zijn drieën zitten te kijken naar de achtbaan komt Lyka ook tot een besluit. Ze besteed het geld liever aan winkelen wanneer we in Zuid-Korea zijn. We blijven nog even hangen en ik denk diep na wat we kunnen gaan doen.
De wandeling langs Jalan Raja Chulan is een niet te lange en aangename wandeling met de finish in Chinatown. Hij gaat hoofdzakelijk bergafwaarts, geeft mooie uitzichten op de KL Menara en als je zin hebt kun je ook nog even een stukje Bukit Nanas, een stukje echt tropisch regenwoud in het midden van Kuala Lumpur, in lopen. Maar de wandeling er naar toe is al teveel. Dus wordt het de monorail van Times Square naar Raja Chulan. De lucht is gesloten en de monorail is vol.
De lokalen weten uit ervaring dat het niet lang meer kan duren voordat Pluvius de sluizen van de hemel opent. De toerist, ikzelf dus, heeft nog hoop dat het wel zal meevallen. Ervaring wint van de hoop en nog voordat we de trappen naar de begane grond af zijn gelopen komt de regen met een geweld naar beneden dat alleen maar in de tropen mogelijk is. Het dondert en het bliksemt, geuren verdwijnen en maken plaats voor nieuwe onbekende geuren wanneer het rioolgas door het water uit de riolen omhoog wordt geperst. Het regent zo hard dat wolkenkrabbers op minder dan driehonderd meter geheel in het vallende water oplossen. Er zit niets anders op dan iets nieuws te bedenken. Gelukkig komen ze zelf met een idee! Waarom gaan we niet naar KL Sentral Stesen?
Opnieuw de monorail in die zich als een speedboot door het vallende water naar het nieuwe treinstation van Kuala Lumpur ploegt. Aan het begin van de lijn stappen we uit en het verbaasd me niet dat het daar ook regent, al is het veel minder hard. We wachten een kwartiertje in het kleine station en wagen dan de spurt naar de beschermende wandelgalerijen. We hebben trek en hier in de buurt zijn geen goedkope restaurants. Maar we moeten toch eten! Uiteindelijk valt de keus op een veel te duur Indiaas eethuis met airconditioning en een ober die je alle gerechten aanraad die je nog niet besteld hebt. Ik wordt er moe en prikkelbaar van. Na een laatste sneer verlaat hij het restaurant, waarschijnlijk naar de keuken, om de bestelling door te geven.
Gelukkig is het eten van een goede kwaliteit hoewel de porties niet al te groot zijn. Ik heb het slechter en beter gegeten in Kuala Lumpur. De eerste dag is om. Het ziet er niet naar uit dat het weer vandaag nog zal opklaren. Perioden met regen in het vooruitzicht. Dan maar terug naar de kamer om wat te schrijven en foto’s te verwerken.
Tijdens de eerste poging om de gordijnen dicht te doen komt de complete rails met vitrages en overgordijnen met een flinke plof naar beneden. Verbaasd kijken Lyka en ik elkaar aan en beginnen hard te lachen.
‘Wat nu?’, vragen wij ons af.
Een grondige inspectie van de schade, òf de oorzaak, wijst meteen uit dat het niet de eerste keer dat de gordijnen naar beneden zijn gekomen. De gaten in de gipsplaat aan het plafond zijn zo groot dat ik me afvraag of die maat plug wel hebben in Maleisië. Mijn vijftien jaar ervaring in de bouw zegt in ieder geval paraplupluggen. Maar probeer ze dat meer eens uit te leggen! Ik moet het in ieder geval meteen melden, slapen zonder gordijnen is niet prettig. Hoop op een andere kamer heb ik in ieder geval niet. Het is vrijdagavond èn het is een populair hotel bij budgetreizigers en toeristen uit de wat armere landen. Beneden aan de receptie kijken ze niet verbaasd op van het ongeval op onze kamer, het geen mij ook zeer verbaasd.
‘We zullen kijken of we morgenvroeg een andere kamer voor u hebben!’, zegt de receptioniste behulpzaam.
‘Nou, dan horen we het morgenvroeg wel’, lach ik haar toe en ga weer terug naar boven.
Op de kamer moeten Lyka en ik weer hard lachen om wat er is gebeurd. De verhalen over de ijsblokjes spugende airconditioning en de gloeiende spiraal in de waterkoker in Kuala Lipis, komen ook weer naar boven.
Precies om acht uur klopt Frans op de deur en we zijn klaar om op pad te gaan. Helaas zorgt de regen ervoor dat we niet al te ver kunnen gaan. Dus dan maar weer naar Jalan Alor. Het eten is er goed en het bier koud. Hoewel het menu zeer sober is weten we toch weer een heerlijke Chinese maaltijd bij elkaar te vinden.
Gebakken noedels, varkensvlees met gedroogde chili’s, gebakken inktvis en de boontjes met zoute vis worden voorafgegaan door wel twintig stokjes saté. Niet zoveel bier als gisteren want ik hoop dat we morgen nog een dag goed weer hebben zodat we wat kunnen gaan doen. Met een kater door de vochtige hitte van Kuala Lumpur te struinen is geen leuke bezigheid.

Maleisië: Batu Caves

Kuala Lumpur (My Hotel @ Bukit Bintang (908)

Vandaag is het dus de eerste échte dag met een nieuwe gast in Kuala Lumpur. Het is na al die nieuwe bezoekers die ik hiernaar toe heb meegebracht erg voorspelbaar wat we zo gaan doen! Kuala Lumpur is een erg vriendelijke stad maar de echte bezienswaardigheden zijn op een hand te tellen. Voor mij persoonlijk bestaan de hoogtepunten van Kuala Lumpur uit drie heerlijke maaltijden per dag.
Frans had van te voren al een paar keer aangegeven dat hij problemen heeft met het lopen en dat we dus zoveel mogelijk met het openbaar vervoer zouden moeten reizen. Dat is op zich geen probleem maar er zijn ook wel een paar gebieden die minder goed zijn te bereiken.
De eerste wandeling gaat richting de Petronas Torens. Voor ons allemaal doodgewoon maar als je de eerste keer in Kuala Lumpur bent kijk je toch wel je ogen uit. Zelf probeer ik ook altijd de wereld weer met nieuwe ogen te zien. Net doen of je zelf weer voor de eerste keer op een plaats bent. Dat klinkt veel gemakkelijker dan het is!
De wandelbruggen van het Pavilion Shopping Center naar het KL Convention Centre zijn echt een uitkomst. In plaats van dat je in de hitte door het verkeer in smalle straten slingert loop je nu door de koelte van de airconditioning hoog boven het stinkende verkeer. Frans heeft het toch nog een beetje moeilijk en in een lager tempo dat we gewend zijn komen we toch in het park achter het KLCC. Natuurlijk zijn de torens indrukwekkend als je die voor de eerste keer in het echt ziet maar ook voor ons na die tientallen keren.

Na een korte pauze met een bakkie koffie in het foodcourt van het KLCC gaan we via KL Sentral met de trein richting Batu Caves. We hebben de nieuwe kaart voor het openbaar vervoer aangeschaft en dat scheelt veel tijd. Geen lange rijen wachtende mensen meer voor je voordat je een kaartje voor de metro hebt bemachtigd. Eindelijk zijn de twee metrolijnen en de monorail met elkaar verbonden. Volgend jaar worden de bussen daar ook nog eens aan gekoppeld. De “MyRapid” kaart heeft nu ook geen uiterste houdbaarheidsdatum meer waardoor het echt een aanwinst is wanneer je regelmatig Kuala Lumpur bezoekt.
Maar de KTM is een groter probleem! Er zijn fikse vertragingen maar we zitten nu eenmaal in de trein en we kunnen geen kant meer op. Na een reis van bijna twee uur stappen we op het station van Batu Caves uit. Mijn gedachten gaan even terug in de tijd toen ik samen met Kris deze trip altijd met de bus deed. Het duurde wel iets langer maar de bussen reden altijd op tijd.

Net binnen de poort van het tempelcomplex bekijken we eerst de tempel van de apengod Hanoeman. Ik heb wel eens vaker geprobeerd het verhaal achter deze god op te schrijven maar het verhaal is erg ingewikkeld. Het heeft te maken met een ontvoering en een bevrijding. In het Hindoeïsme is het symbool van de devotie. Dat maakt de tempel niet minder interessant nu ze van een nieuw laagje verf is voorzien.
Frans schiet zijn plaatjes en we gaan op weg naar de eigenlijke grot. Batu Caves is een levende attractie! Het maakt niet uit hoe vaak je deze plaats bezoekt want de volgende is het altijd weer anders. Deze keer zien we de oude vrouw met het ongelofelijke lange haar. We schatten dat het haar ongeveer 350 centimeter lang is. Na een korte berekening komen we tot de conclusie dat ze waarschijnlijk in geen dertig jaar de schaar voor haar hoofd heeft gebruikt.
Het wordt nu weertijd voor de traditionele 272 treden naar de ingang van de grot. 272 treden die ik in een keer wil nemen. In een ver verleden heb ik me wel eens voorgenomen om te stoppen met reizen wanneer het me niet meer lukt om in een keer naar boven te lopen. Frans zweet als hij de enorme trap voor hem ziet opdoemen. Voordat we naar boven gaan wordt er eerst getoiletteerd. Die kilo hoef je in ieder geval niet meer mee naar boven te slepen!
Terwijl we staan te wachten komt er een bruidspaar voorbij dat zo uit een sprookje van 1001 nacht is gestapt. Je kan de liefde die het bruidspaar uitstraalt goed zien.
Lyka neemt op de trap een kleine voorsprong. Frans huppelt overmoedig de eerste treden op en ik zelf ga als een oude stoomlocomotief langzaam maar gestaag naar boven. De uitslag van 18 oktober 2012: 1e Jielus, 2e Lyka en het brons gaat naar Frans. Ik moet eerlijk toegeven dat Frans het sneller heeft gedaan dan ik had verwacht. Eenmaal boven neemt Frans zich ter plekke voor om wat meer te gaan lopen.

Boven in de grotten hangen we wat rond en rusten wat uit. Die 272 treden worden er nog wat meer als je de hele grot wil ontdekken.
Op de terugweg slaat het noodlot opnieuw toe wanneer we in een trein zitten die zonder een opgaaf van reden in het midden van niets stil komt te staan. Er wordt wel wat omgeroepen in het Maleis maar daar kunnen we niets wijs uit worden. Op de LCD schermen in de coupés verschijnen tekenfilms om de kinderen zoet te houden en de volwassenen nemen het gelaten alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Gelukkig duurt het deze keer niet zo lang als op de heenweg.
De trein rijdt langzaam over het overgebleven begaanbare spoor. Mijn ervaring in de spoorbouw - alweer meer dan 25 jaar geleden - maakt dat ik ook de reden van het oponthoud kan ontdekken. Een stopmachine heeft over een afstand van ongeveer 500 meter bijna alle betonnen dwarsliggers onthoofd. Grote ploegen arbeiders zijn met man en macht aan de gang om houten nood-dwarsliggers te plaatsen. Om de drie kapotte betonnen dwarsliggers wordt er een uitgegraven en vervangen door een houten dwarsligger. Wanneer dat klaar is kan er weer gereden met lage snelheid op dat spoor worden gereden. Het is geen prettig werk bij deze temperaturen!
De twee vertragingen bij elkaar opgeteld hebben deze dag sneller tot een einde gebracht dan ik had gepland. Frans heeft genoeg gelopen en wil morgen een dagje rustig aan doen. Dat wordt dus een gemakkelijk dagje! We moeten toch ook nog de kaartjes voor de MotoGP kopen.
De avond brengt regen en wij brengen die door op hetzelfde terras als gisteren. Alleen wordt alles wat groter. Meer saté, meer mihoen en meer koude Tiger biertjes.

Maleisië: De jetlag doorbroken

Kuala Lumpur (My Hotel @ Bukit Bintang (908)

Een combinatie van jetlag, een huiselijk misverstand en een voetbalwedstrijd van het Nederlands elftal resulteerde in een som met als uitkomst een nacht zonder enige vorm van slaap. De rugzakken waren gepakt en Lyka lag op bed te ronken. In de ruim 90  minuten speeltijd zag ik een uiterst geconcentreerd Nederlands team de Roemenen vakkundig oprollen. Het WK 2014 in Brazilië ligt binnen handbereik!
Na afloop had ik nog maar twee uur de doden voordat de taxi zou verschijnen. Nog maar een bakkie koffie en wat onzinnig prutsen op de laptop. Ik was bang dat als ik ging zitten nietsdoen dat ik in slaap zou vallen. Een uur voor het vertrek maak ik Lyka wakker die het misverstand nog steeds niet is vergeten en verder gaat waar ze voor het slapen was gebleven. Geen prettig gevoel op dit uur in de nacht! Zelf blijf ik rustig en knik af en toe maar een keer als teken dat ik toch luister naar haar pleidooi.
De taxi is gelukkig bijna een kwartier te vroeg en dat scheelt me weer een hoop stress. Voor de laatste keer kijk ik goed om me heen of we écht alles hebben ingepakt en wanneer ik gerust ben draai ik de deur achter me op slot. We zijn onderweg!
Frans - onze reisgenoot voor de komende vijf dagen - staat op de afgesproken plaats langs de weg te wachten. Ook deze onzekerheid kan niet meer voor stress zorgen. We zijn op weg naar Bangkok en wel naar de oude Don Muang luchthaven die door AirAsia een nieuw leven is ingeblazen. We kletsen wat onderweg en ik probeer zo goed als het kan wakker te blijven. Een boterham tegen de slaap. Het is een ongelijke strijd tegen de slaap maar tot nu ben ik aan de winnende hand.
Eenmaal op Don Muang glijdt de slaap als een deken van me af. Inchecken is een fluitje van een cent en de hele ervaring valt me 100% mee. Achteraf is het hier helemaal zo slecht nog niet! Het is alleen jammer dat de luchthaven een kleine 35 kilometer verder van Pattaya ligt en daarmee een stuk duurder is om te bereiken. Maar in zijn geheel is het een prettige ervaring.
Na de sandwich in het vliegtuig - die ik extra besteld heb - wint de slaap van mijn wilskracht. Mijn ogen vallen dicht en ik ben een paar keer echt vertrokken. Steeds als ik weer wakker schiet moet ik me eerst weer hervinden. Maar ze noemen die dingen niet voor niets “power naps”! En daar is dan Kuala Lumpur! Wakker maar niet geheel fris maken we tocht via de bus, airport ekspress en monorail naar het hotel.
Helaas is de kamer een kleine tegenslag. Na de mooie kamer tijdens ons vorige bezoek krijgen we nu het kleinste kamertje in het hotel. De kamer is zo klein dat het bed 10 centimeter korter is dan normaal met als gevolg dat mijn benen over de rand uitsteken. Ook de koelkast kan maar een klein stukje open, net genoeg om een flesje frisdrank te pakken. Ik ben moe en heb geen trek om hierover te klagen. Laat het maar zo zijn! Je kan nu eenmaal niet altijd geluk hebben!
We maken een korte wandeling rond Bukit Bintang en Frans krijgt zijn eerste indrukken van Kuala Lumpur. Maar echt ver komen we niet. Al voor zeven uur zitten op Jalan Alor bij een Chinees restaurant aan een voorzichtig biertje. Er volgen mihoen, Peking eend, saté, kippenvleugels en nog een biertje.
Die laatste maakt me zo slaperig dat ik besluit om terug naar het hotel te gaan om te slapen. De cirkel van de jetlag lijkt doorbroken. Nu slapen en morgen ben ik weer helemaal gelijk gezet met de Aziatische tijd.