Maleisië: Een rode neus

Malacca (Café 1511 (Otak room))

Lui, lui en nog eens lui is wat we worden als we in Malacca zijn. Ook vandaag gingen de ogen pas om acht uur open gevolgd door een flinke internetsessie met drie koppen koffie op het nachtkastje. We moesten ons zelfs haasten om op tijd beneden te zijn voor het ontbijt. Ja, voor € 9,25 per persoon per nacht zit er ook nog een ontbijt bij inbegrepen! En het is een bijzonder leuk en sfeervol guesthouse in het midden van de oude stad!

Voor het ontbijt zullen ze nooit een prijs krijgen maar het is voldoende en lekker genoeg om de dag mee te starten.
Lekker langzaam langs de rivier slenteren op weg naar de lunch. In Malacca wordt er nu ook eindelijk werk van gemaakt om de omgeving wat vriendelijker voor het oog te maken. Een groep graffiti artiesten die is ingehuurd bespuit de maagdelijke gevels met schitterende kunstwerken.

We bespreken onze toekomstplannen en voor het eerst sinds lange tijd zie ik de hekken naar de St Peters Church openstaan. Lyka wil niet echt maar mijn idee is altijd dat wanneer de hekken openstaan de bezoekers welkom zijn!

Bij velen van jullie huist nog steeds het beeld dat Maleisië een moslimland is. En dat is eigenlijk maar de halve waarheid! Natuurlijk is de islam de staatsgodsdienst maar de andere 45% van de bevolking zijn Hindoe, Christen of Boeddhist.
Hier aan de oostkust van het schiereiland kan je dan ook van een kerk via een hindoe tempel naar de moskee lopen. Alleen in de laatste worden we niet toegelaten omdat we zelf geen moslim zijn. Over vrijheid gesproken? Dus ik kan Maleisië alleen maar aanraden! Of je nu een strand, cultuur, avontuurlijk of culinair bent ingesteld, er is hier voor iedereen voldoende te vinden.
Lunch bij het Saravanna Restaurant is altijd een feest en het wachten tot een schoolbus met kinderen is verdwenen uit het restaurant is echt de moeite waard. Vegetarisch bananenblad voor bijna één Euro.

Natuurlijk gaan we na de wandeling en de lunch even terug naar de kamer om wat te rusten, de dreigende regen is alleen maar een extra excuus. Ik heb nog bergen foto’s te verwerken en met die lastige meid op de kamer kom ik bijna nergens aan toe.

Lyka is vandaag weer lastig en heeft genoeg van het kip eten. Ze wil wat anders en ik volg haar maar een keer. Het probleem is alleen dat ze zelf ook niet weet wat ze nu eigenlijk wil dus moet ik maar weer een keuze maken die steevast wordt getorpedeerd. Met lange tanden eet ik mijn Mee Goreng die niet van een kwaliteit is die ik in Maleisië gewend ben.

Een paar biertjes bij het “Discovery Café” en lang met een omweg naar huis. We zijn moe en Lyka is door de biertjes een beetje opstandig! Uiteindelijk loopt het uit de hand en ze knijpt me zo hard in mijn neus dat ik er in één keer uit zie als een clown! En daar kan ik zelf niet zo om lachen!

Maleisië: Een rustig vervolg!

Malacca (Café 1511 (Otak room))

Het is dus nog niet voor me op! De tegenslagen dan! Een telefoontje met de Rabobank in Zaltbommel verklaarde de vreemde kuren van mijn bankpasje, geen dus. Alles stond op groen en het lag dus aan mijn kaart. Lekker dus als je nog een paar maanden van huis bent.
Maar ik moet ook eerlijk zijn dat de Rabobank me prima probeerde te helpen en dat ze van alles proberen om een nieuwe kaart zo snel mogelijk bij me te krijgen. Volgende week komt er familie deze kant op en als ik geluk heb dan kunnen ze mijn nieuwe kaart meebrengen. Een email naar de bank is dan voldoende om de kaart te activeren.
Maar verder met ons verblijf in mijn geliefde Malacca:

De ochtend was rustig en na het ontbijt gingen we lekker een stukje wandelen om nog maar weer eens te zien hoe snel Malacca nu veranderd. Het grote geld is ook hier neergestreken in de vorm van eindeloze investeringen in bedrijfspanden en winkelcentra. Het enige probleem met Malacca is echter dat 95% van de bezoekers dagjesmensen zijn en die zijn niet zo van winkelen. Vaak is een ijsje, een klein souvenirtje of een portie “Chicken with rice ball” het hoogtepunt van de kooplust. De leegstand neemt toe en de crisis lijkt ook hier te hebben toegeslagen. Het lijkt echt veel minder druk dan een paar jaar geleden!
Wij hadden zoveel tijd over dat we maar buiten de stad gingen eten. En wel bij de Tesco, een groot winkelcentrum naast de Melaka Sentral busterminal. We moesten ook nog wat inkopen doen en de Carrefour was nu voorgoed uit het “Dataran Pahlawan” winkelcentrum verdwenen.

De Mee Goreng Speciaal ging er goed in! En na de lunch moesten nog eventjes wat vrouwenspullen kopen en ik had ook nog wat lijm nodig om de rubber onderdelen van mijn gerepareerde camera vast te zetten. Alles liep op rolletjes en zo maakten we de middag maar vol in de aangename temperatuur van de airconditioning in onze knusse kamer.
En dan werd het alweer tijd voor de avondmaaltijd overgoten met een flinke lepel vrouwelijke besluiteloosheid. Na een forse wandeling van een paar kilometer rond de oude binnenstad van Malacca vielen we tenslotte op nog geen 200 meter van ons guesthouse bij een restaurant neer.
Mijn meisje had pech! Het varkensvlees in alle verschillende soorten was op, en zo kwam ze dan toch weer bij de “Chicken Rice” uit. Voor mezelf was er meer keuze. De Otak-Otak klonk goed en samen met taugé en rijstballetjes was het waarschijnlijk een goede maaltijd.

En dat was het ook! Misschien was de Otak-Otak niet zo goed als die in Singapore maar hij was toch heel lekker. Natuurlijk gingen we wat biertjes drinken in het “Discovery Café” en wat biertjes werden er meer dan we hadden gepland.

Natuurlijk moet ik mijn poen in de gaten houden en ik heb me maar zelden onderweg zo hulpeloos gevoeld. Eerst moet je aan al die elektronische hulpmiddelen maar als ze ophouden met werken dan heb je wel een probleem.
Onderweg naar het hostel nog wat mooie plaatjes van Malacca.

Maleisië: Stress en tegenslag

Malacca (Café 1511 (Otak room))

De laatste drie maanden zijn geen makkie voor me geweest. Sinds mijn verblijf in de Filippijnen lijkt het wel of al het ongeluk dat zich rond me ophoud zich vol op me heeft gestort. De ene tegenslag is nog niet opgelost of de volgende staat alweer als een hongerig roofdier op me te wachten.
Ik had het gewoon niet meer! En daar ligt de oorzaak van de drie onproductieve maanden op mijn weblog die achter me liggen. Nog nooit heb ik zo weinig verhalen gepubliceerd terwijl die toch wel in mijn hoofd zitten, en dat wordt natuurlijk inhalen wanneer alles in mijn bovenkamertje weer op de juiste plaats staat. Maar foto’s zijn er wel gepubliceerd en voor diegene die dat leuk vinden kun je natuurlijk mijn vriend op Facebook worden.
Vanaf vandaag ga ik dan ook licht geforceerd het oude patroon doorbreken en starten met het publiceren van foto’s en (kortere) verhalen.

Deze ochtend stond ik al om zeven uur naast mijn bed omdat ik een belangrijke dag voor de boeg had. Ik zou een nieuwe poging wagen om mijn Nikon D700 te laten repareren. Het was vandaag de derde dag zonder mijn camera en dat stond me tegen! Na de vruchteloze poging in Singapore was ik bijna alle hoop kwijt maar een kort bericht naar mijn vriend Alvin van YL Camera in Kuala Lumpur had me opnieuw hoop gegeven: ‘Sure Bro, don’t worry, we repair!’.
Reizen in ZO-Azië is niet zoals in Europa! Een op het eerste gezicht eenvoudige korte reis van nog geen 200 Km kan een bijna bijbelse trek zijn, zo ook vandaag. Eerst een korte busrit naar Melaka Sentral vanwaar ik meteen aansluiting had met een KKKL bus naar “Bandar Tasil Selatan” in Kualu Lumpur. “Bandar Tasik Selatan” is de gloednieuwe busterminal aan de zuidzijde van de hoofdstad en is door zijn ligging er goed te bereiken.
Maar hier moest ik al heel lang wachten op de aansluitende trein, de volgende keer probeer ik de bus, en tijd was schaars vandaag.
Na aankomst in KL Sentral een korte rit met de monorail naar Imbi vanwaar een korte prettige wandeling me naar het “YL-Camera Service Center” in Pudu Plaza bracht. Eigenlijk was er maar één nieuw probleem ontstaan vandaag!
‘Mijn bankpasje werkte niet meer en ik zat zonder contanten!’
Overal geprobeerd en ook bij verschillende banken maar steeds kreeg ik de tekst: “Transactie geannuleerd” of “Transactie Afgewezen” op het kleine beeldscherm. Er zat dus niets anders op dan mijn noodvoorraad cash Euro’s aan te breken.
De monteur van het “YL-Camera Service Center” nam mijn camera met een glimlach aan en stelde me gerust dat alles gerepareerd kon worden en dat ik over een paar uur mijn camera weer als nieuw zou zijn.
Ik wilde je jonge omarmen en kussen! Maar zover is het niet gekomen omdat ik geld moest gaan wisselen en het werd nu, 12:15 in de middag, wel tijd om wat te eten. RM 4,27 voor een Euro is een mooie koers en de Hokkien Noodles met een kop zwarte thee smaakten me uitstekend.

Nu was het wachten! En dat duurde twee uur langer dan de monteur had verwacht. Ik ijsbeerde wat door het vervallen winkelcentrum en kocht twee bananen en een 100+ frisdrank. De regen was ook begonnen maar dat deerde me niet want ik had nog een lange terugreis voor de boeg. Geboeid keek ik naar de natte wereld aan de andere kant van het glas.
Om half vier was mijn camera eindelijk klaar en hij werkte weer als voorheen. Er waren wel enkele duidelijke sporen van de reparatie zoals loshangende rubber onderdelen maar dat kon me op dit moment niets schelen. De eerste foto’s werden zonder problemen weer op de CF kaart opgeslagen en dat was voor nu het belangrijkste.
Op de terugweg naar Malacca ontmoette ik kort na elkaar twee groepen interessante reizigers die mijn hulp wel konden gebruiken. Vier meisjes uit Vietnam wees ik de weg naar de nieuwe busterminal en een jonge Canadees genaamd Mark sloot zich bij me aan op weg naar “Bandar Tasik Selatan”. Hij was op weg naar Singapore! Een prettig gesprek met wat tips voor hem en een laatste groet. Misschien zie ik hem nog wel een keer als we op reis gaan naar Vancouver.
Ik kon meteen weer de bus in en het viel me nu op hoe rustig het hier is. De bus ws nog niet half vol en dit was toch het spitsuur! De regen begon weer neer te dalen en deze keer met een volume dat we in Nederland niet kennen. Het woord “Moesson” roept bij velen de juiste beelden op. ‘Een muur van water!’, noem ik het zelf altijd.
Terug in het prettige “Café 151 Guesthouse” stond mijn Lyka al te popelen om te gaan eten. Het was al over zeven in de avond en zelf kon ik na het bord noedels en twee bananen over de hele dag ook wel wat vast voedsel gebruiken.
Lichte regendruppels hingen in de lucht maar de maan probeerde ook door het lichte wolkendek heen te breken. Het zou dus wel droog blijven maar ik durfde er geen vergif op in te nemen. Er werd al snel besloten om niet te ver van het guesthouse te gaan eten en meteen viel de keuze op het “Pak Putra” Tandoori Restaurant. Lekker een kip tandoori met een Naan en gebakken aardappelen!

Na dit feestmaal moet ik jullie echt aanraden! Als je ooit in Malacca bent ga dan hier een kippetje Tandoori eten want dit is met stip de beste Tandoori die ik ooit heb gegeten. En ook Lyka begint het nu te waarderen want de bordjes gingen zo goed als leeg terug.