Filipijnen: Op weg naar het zuiden

Manila (Slouch Hat (205))

De rustige dagen in Angeles kwamen tot een einde. De regen die soms uitbundig neerdaalde uit het gesloten wolkendek bepaalde de indeling van de dagen. Lekker spaghetti eten en door een dichtbevolkt winkelcentrum lopen.

Maar deze vrijdag werd het dus tijd om naar het zuiden te verkassen. Van mijn vorige bezoek aan Manila wist ik een plaats om te slapen waar er een familie kamer was. Een tweepersoonsbed en een stapelbed stonden in een kamer met een kleine bar en een aanrecht. Én dat was nu precies wat we nodig hadden! Zo konden we de kosten een beetje drukken door met z’n drieën een kamer te delen. Een hostel zoals ik al jaren gewend ben. Maar eerst met de bus naar Manila.

We werden precies op tijd opgehaald en de bus was, én bleef, beangstigend leeg. Henk vroeg me om de reden en was niet bevredigd met mijn antwoord dat het regen en tyfoon seizoen was.
‘Mensen die hier echt niets te zoeken hadden zaten nu op een andere exotische lokatie!’

Het landschap veranderde langzaam en het bleef natuurlijk niet opgemerkt dat we de buitenwijken van Manila binnen reden. Manila is ook weer anders dan de andere grote steden in de opkomende economieën in Azië. De armoede is er schrijnend en zet aan tot criminaliteit. Maar deze criminaliteit is niets anders dan de wil om te overleven. Zelfs vergeleken met Jakarta en Calcutta is het hier heel armoedig.
Een tropische regenbui brak los en het verkeer stond al snel muurvast. Dit omdat de nutsvoorzieningen zijn achtergebleven bij de snelle groei van de buitenwijken. Braak liggend land veranderd in krottenwijken die op hun beurt weer veranderen in baksteen en beton. Onder de grond veranderd er niets! Een dunne rioleringspijp kan het overvloedige water niet meer aan en bij de eerste de beste regenbui staat een hele wijk blank.
Via een omweg arriveerden we bij de “Swagman” en om de hoek lag het “Slouch Hat Hotel”. Onze kamer was klaar en was ook nog precies zoals ik me de kamer herinnerde. We moesten wel met z’n allen hard lachen om Henk in het stapelbed.
Veel tijd besteden we niet op de kamer want er moest eerst wat worden gegeten. Ik wist nog een winkelcentrum niet ver van ons hotel waar een overvloed aan goedkope restaurants was. Maar het begon natuurlijk weer hard te regenen. Een voor mij onbekend restaurant in een nieuwe woontoren schuin tegenover het hotel was voor ons voldoende.

Het was schrijnend om de armoede aan de andere kant van het glas te zien terwijl wij ons te goed deden aan spiesen met varkensvlees. Henk kon het niet langer verdragen en rolde zijn overgebleven rijst weer terug in het bananenblad en gaf het aan een naakt kind die buiten voor de regen stond te schuilen.
Het kind keek Henk aan alsof hij de paashaas in een rood pak van de kerstman voorbij zag komen. Hij at er in ieder geval niet van en ik vraag me af wat er met de rijst is gebeurd.

Door de regen liepen we snel weer terug naar het hotel dat we vandaag niet meer verlieten. We dronken een paar biertjes aan de bar en aten ons diner in het kleine restaurant. Pork Adobo en Philippine Beef Steak stonden deze avond op het men. En het smaakte ons uitstekend!

Filipijnen: De lichtjes van Angeles City

Angeles City (Walkabout Hotel (1))

Na een paar uurtjes te hebben geslapen werd het tijd voor het ontbijt in het hotel, en dat viel niets tegen. We hadden kamers naast het kleine zwembad met aan de andere kant het restaurant. Henk was ook wakker en we lieten ons het Australische ontbijt goed smaken.

Na het ontbijt gingen we op weg om een oude vriend te ontmoeten. Kees was een maand of vijf geleden met zijn vrouw en zoon naar Angeles City verhuisd. We verklaarden hem allemaal voor gek maar het leek er op dat hij zijn draai had gevonden.

Het was wel regenachtig en de flinke buien werden afgewisseld met perioden van zonneschijn. Tussen de buien door gingen Henk en ik snel op pad om buskaartjes te halen voor de reis naar Manila. “Fly the Bus” is een goede en redelijk geprijsde manier om van Angeles City naar het centrum van Manila en vice versa te komen. Voor 600 Peso per persoon wordt je ook nog in je hotel opgehaald.

Er is echter heel weinig te doen in Angeles en iedereen zoekt ‘s middags de koelte van de SM Mall op. Een enorm winkelcentrum waar je ook heerlijk kan eten.

Op de terugweg dronken we een biertje op een terras bij het Check Point Jeepney Station. Lekker een grote Red Horse terwijl we de Jeepney’s zagen vertrekken.

De meiden zouden gaan discodansen terwijl Kees, Henk en ikzelf naar de Gogo’s zouden gaan.

De verlichting in Angeles is niet anders dan die in Pattaya. Mijn favoriete Gogo bestond nog na twee en een half jaar en daar vond ik ook mijn oude vertrouwde plekje.
Ik wilde het niet te laat maken en Henk ging nog verder met Kees terwijl ik mijn bed op zocht in de wetenschap dat mijn meisje zich goed vermaakte met haar zus.

Filippijnen: Afscheid van Thailand

Angeles City (Walkabout Hotel (1))

‘Is tijd elastisch?’
‘Het moet haast wel!’

De vier weken in Indonesië waren omgevlogen door een mix van avontuur en relaxen in vier sterren hotels. Maar nu in Thailand waar we drie weken bijkwamen van de reis naar Indonesië was de tijd ook omgevlogen. En dat terwijl we helemaal niets hebben gedaan! Een beetje slapen en eten, wat oude foto’s bewerkt en verhalen geschreven over een weekend dertien jaar geleden. Maar voor de rest helemaal niets.
‘En lijken die elf uur in het vliegtuig op weg naar je bestemming niet heel erg lang?’
‘En die vijf werkdagen op weg naar het weekend?’
En nu deze drie weken in Pattaya weer om waren leek het dat we gisteren pas waren gearriveerd.
We pakten onze rugzakken om weer verder te trekken en een nieuw hoofdstuk toe te voegen aan onze reisverhalen. De Filippijnen!
‘Onbekend maakt onbemind!’, en dat geld ook voor deze eilandengroep die eigenlijk alleen maar in het nieuws komt door islamitische terroristen, vulkaanuitbarstingen, sekstoerisme en corruptie.
‘Maar er zal toch wel meer zijn?’
‘De bijna negentig miljoen inwoners zullen toch wel meer te bieden hebben?’
Natuurlijk is het anders nu ik met Lyka op stap ben. Deze reis gaan we ook haar moeder in het zuiden bezoeken. Maar eerst zijn we twee en een halve nacht in Angeles City waar we vrienden en een zus van Lyka ontmoeten. Henkie zal wel flink op stap gaan en ik kan hem geen ongelijk geven.
Na een paar nachten in Manila, waar we de voor mij bekende zaken gaan bezoeken, vliegen we weer verder naar Legazpi in het zuiden. Een paar nachttjes bij haar moeder en dan de duik in het onbekende. Natuurlijk ben ik weer aan alle kanten gewaarschuwd voor de gevaren die op de loer liggen maar het waren wel bijna allemaal mensen die het óf op de tv hebben gezien óf op het internet hebben gelezen. Het is nooit uit de eerste hand.
De taxi bracht ons naar de luchthaven en in een mum van tijd zaten we heerlijk met een kop koffie te praten en te wachten tot ons toestel zou vertrekken.

Onderweg in de luchthaven was mijn oog op een foto gevallen die in Thailand overal te vinden is en gaat over de legende van de naga slangen die in de Mae Khong rivier wonen.

De Thai hebben zichzelf wijs gemaakt dat ze echt bestaan en dat de Amerikanen er zelfs één per ongeluk hebben gevangen. De "Koningin van de Naga's was gevangen door soldaten van het Amerikaanse leger op de Mekhong Rivier, Laos Military Base, op 27 jun 1973 ". Het schepsel gezien in de foto is een oarfish. En deze is 7,8 meter lang! Er waart ook een legende rond deze foto die verteld dat alle soldaten afgebeeld op de foto zijn overleden als gevolg van de slechte karma die wordt veroorzaakt door het doden van een Naga. Maar deze mythe is al enige tijd geleden ontkracht.
Deze foto werd verklaard door een van de jongens op de foto en wel de 30 jaar oude Andy Z. Volgens Andy is deze genomen op 19 september 1996 bij de Naval Special Warfare Center, Coronado, Californië.
’We waren op onze ochtend run langs het strand’, herinnert Andy zich.
‘Toen kwamen we deze enorme vis op het strand tegen’.
Het was het nogal een schokkend gezicht voor de Navy SEAL cadetten. Niet verrassend, is de foto gewijzigd in Thailand om voor te komen als een echte Naga.

Kwart voor vier stonden we slaapdronken op de donkere kleine luchthaven van Angeles City. Er waren hier net zoveel immigratie officieren aan het werk als in Bangkok. De beloofde taxi stond voor ons klaar en sneller dan we hadden kunnen hopen vielen we op het bed neer.

Mission completed! Morgen rustig beginnen!