Maleisië: Zondag is rustdag

Malacca (Café 1511 (Laksa room))

Ik kan die kater missen als kiespijn! Wat voelde ik me ongemakkelijk vanochtend toen ik om half tien opstond. Met een slakkengang kleedde ik me aan en de kleine had vanochtend veel meer leven in haar dan anders. Of leek dat maar zo en was ik veel langzamer dan normaal?
Als straf moest ik een half uur bij de MacDonald’s in de rij staan voordat ik onze gratis ontbijt had bemachtigd. Met lange tanden ging het naar binnen terwijl ik de krant voor me op de tafel las. Er stonden een paar vreemde berichten in de krant die mijn zo geliefde Maleisië in een kwaad daglicht stellen.

Het eerste bericht ging ging over een medewerkster van een kapsalon die door haar Chinese bazin verplicht werd tot het dragen van een blouse met ¾ lengte mouwen. Dit omdat bij het wassen van het haar van de klanten anders haar mouwen kletsnat zouden worden. De politie in Kota Baru, een stad in het streng islamitische Kelantan, greep meteen in en arresteerde de bazin die nu voor een sharia rechtbank moet verschijnen. De regering van het noord-oostelijke sultanaat lag al eerder onder vuur omdat het de verkoop van loten van de Maleisische staatsloterij had verboden. Zelfs de federale regering zit hiermee in hun maag omdat er nergens in de Koran staat dat het spelen in de loterij verboden is.

Het tweede bericht was nog bedenkelijker! Er zijn in Port Klang en Kuching 35.000 bijbels in beslag genomen. De bijbels zijn gedrukt in het Bahasa Malayu, één van de lokale talen en gebruiken Allah voor het woord god. Wanneer de islamitische Maleisiërs “Allah Akbar” vertalen wordt het woord Allah vertaald in god maar omgekeerd is het verboden omdat de moslims het woord Allah allen voor zichzelf opeisen. Ook hier zit de federale regering duidelijk mee in hun maag omdat er enkele jaren geleden een dure campagne is gestart met als slogan, “Één volk, één Maleisië”. Deze campagne is er geheel op gericht om de moslims (Bumiputra Maleisiërs), de Chinezen (Boeddhisten en Christenen) en de Indiërs (Hindoes en Christenen) dichter bij elkaar te brengen.

Je blijft lachen als je deze dingen leest! Het zal uiteindelijk allemaal wel meevallen maar het doet het land als vakantiebestemming geen goed wanneer dit soort berichten de buitenlandse pers haalt.

Na het eten zochten we de koelte van de kamer weer op om wat uit te rusten en het eten te laten zakken.

De warmte overvalt me hier in Malacca omdat de zon in de middag erg fel kan zijn. Toch moesten we het “1511 Café” weer verlaten voor de lunch. Omdat ik hier al zo lang kom heb ik ook een lijst van favoriete restaurants. Voor de lunch was het “Restoran Seri Sahabat” aan de beurt. Het ligt nogal uit de buurt maar het is de wandeling dubbel en dwars waard. Het eten bestaat hoofdzakelijk uit moslim vis curries en mijn favoriet is en blijft de verse sardines in tomatensaus.

Na de lunch zochten we via een omweg ons hotel weer op en tijdens deze wandeling kon je goed zien dat de ontwikkeling van Malacca in een stroomversnelling is terecht gekomen. Overal schieten nieuwe gebouwen uit de grond en het aantal guesthouses en hotels dat er in een jaar is bijgekomen is niet op twee handen te tellen.

Aan de ene kant is dit natuurlijk jammer voor dit eens zo slaperige stadje maar aan de andere kant wordt het ook beter met meer restaurants die voor een breder publiek kunnen cateren. De kleine had genoeg van al die zon en bleef maar klagen hoe zwart ze zou worden van het lopen onder deze brandende zon. Er zat dus niets anders op om de koelte van de kamer weer op te zoeken.
Heerlijk slapen en het laatste schokkende nieuws over de ramp in Japan volgen! Ik voel me een beetje anders dan anders en het lijkt er op dat ik weer ziek wordt. Dat zou dan al de derde keer op rij zijn dat ik in Malacca een griep of een zware verkoudheid oploop!
De zon verdween langzaam onder de horizon en Lyka vond het nu wel tijd om te gaan dineren. Het “Newton Foodcourt” was ook altijd een favoriet zij het niet dat het eten daar wel in kwaliteit kon wisselen. Maar eerst moest mijn iPhone nog worden opgeladen zodat het internet bleef werken. Voor € 0,50 per dag onbeperkt internet op je mobieltje hoef je ook niet zo lang na te denken natuurlijk.

Terug naar het “Newton Foodcourt”, en dat was een schok! 80% van het foodcourt was omgebouwd tot een nietszeggende en waarschijnlijk ook nietsverkopende markt van zinloze souvenirs. De verkopers probeerden de klanten te lokken met erg luide Maleisische muziek en dat maakte de ervaring zeker niet plezieriger. Stel je eens voor dat je moet gaan winkelen met je oordoppen in?
Gelukkig was er wat overgebleven en wat ik zag kon me toch nog wel bekoren. Het was de klassieker “Mee Goreng” met “Boksoi in oestersaus” en een paar blaadjes “Otak-Otak”. Dat laatste had ik veel gezien in Singapore maar nooit geprobeerd. De heel fijn vermalen vis wordt vermengt met chili pepers en specerijen. Wat voor bladeren het zijn weet ik niet maar ze worden boven een houtskool vuurtje geroosterd totdat de vis binnenin gaar is. Heerlijk! Dat probeer ik later zeker nog eens.

Met een opkomende koorts vonden we onze weg naar het Discovery Café waar we nog een paar biertjes dronken. Malacca is leuk en Malacca is goed vertoeven. Zeker morgen wanneer al de dagjesmensen weer aan het werk zijn en het minder dan half zo druk is.

Maleisië: Een nieuwe verbinding

Malacca (Café 1511 (Laksa room))

Na vijf dagen alcohol vrij werd ik opvallend fris wakker deze ochtend. Ik moet eerlijk bekennen dat ik me een stuk beter voel als ik geen bier drink. Ik denk nog niet aan stoppen want ik vind het drinken van een biertje nu eenmaal erg lekker.
We waren meteen uit bed en zingend begonnen we aan het inpakken van onze rugzakken. Een dampend kopje koffie op het nachtkastje en rustig de spullen op de bekende plaats in de rugzakken wegstoppen.
Met de Monorail van Raja Chulan en dan overstappen op de KTM naar Bandar Tasik Selatan waar dt nieuwe busterminal voor de bestemmingen in het zuiden is geopend. Later meer!
Want eerst moest er een coupon worden ingewisseld bij de MacDonald’s in Sentral Stesen waar we voor slechts RM 6,50 (€ 1,54) twee niet al te geweldige ontbijttjes met een koffie en een Milo kregen. Maar toch een koopje dus!

De RM 1 (€ 0,24) voor de trein is natuurlijk symbolisch om de passagiers naar de nieuwe busterminal in het zuiden te lokken. Iedereen is aan de oude Puduraya Terminal gehecht maar die ligt nu eenmaal midden in het drukke centrum en met het moordende verkeer in de stad is dat geen optimale plaats! Volgens velen is het renoveren van de Puduraya Terminal alleen maar een rookgordijn want zodra de nieuwe terminal verlost is van de kleine foutjes zal het gehele busverkeer via de nieuwe terminal plaatsvinden. Natuurlijk verliest het onroerend goed rond Puduraya veel in waarde en zullen er enkele restaurants hun deuren kunnen sluiten. Maar je kan de vooruitgang nu eenmaal niet stoppen.
Ik moet eerlijk zijn dat het enige minpuntje aan het vervoer met de KTM naar Bandar Tasik Selatan het tijdschema is. Twee treinen per uur is niet voldoende en ik verwacht dan ook dat daar binnenkort verandering in zal komen. Vier treinen per uur zou al een stuk beter zijn. Al was het maar om overvolle wagons te voorkomen.

Het loket van de vertrouwde bus van KKKL was zo gevonden en de verwachtte prijsverhoging was achterwege gebleven. RM 12,20 (€ 2,89) voor een busrit van 130 Km is vandaag de dag nog steeds een koopje. De bussen zijn goed en na de laatste controles op snelheden en chauffeurs ook een stuk veiliger.
De gegevens op de vertrekborden wisselden een beetje te snel om ook maar een idee te krijgen over hoe, wat en wanneer. Onze bus werd niet eens vermeld! Ook beneden op platform 14-16 waren er geen enkele aanwijzingen over hoe, wat en wie. Maar natuurlijk verscheen de bus precies op tijd. Ik heb er alle vertrouwen is dat deze kleine problemen snel zullen worden opgelost. Ook is het nu gemakkelijk om meteen vanaf de LCCT naar Malacca en vice versa te gaan.

Normaal verblijf ik altijd in de Heeren Inn wanneer ik Malacca bezoek maar deze keer heb ik via het internet een kamer met gedeelde faciliteiten in “Café 1511” geboekt. Een keer wat anders want ik heb het idee dat de matrassen in de Heeren Inn nog nooit zijn verwisseld en het geheel is nu wel aan wat renovatie toe. Ik zeg niet dat het slecht is maar verandering van spijs doet eten.
Café 1511 dus! Ik wist waar het was want ik was hier al honderden keren voorbij gelopen. Het is een schitterend oud Chinees huis waar slechts vijf kamertjes beschikbaar zijn. Het is klein en behelpen maar het heeft veel karakter en de warmte en enthousiasme van de eigenaar en het personeel maken alles goed. Ook voor de prijs die ik op het internet betaal is het een uitstekende plaats om een paar dagen te verblijven. Zeg maar een ****hostel in het midden van de oude stad.

Het was al half drie toen we arriveerden en nadat we onze rugzakken in de kamer hadden gezet gingen we snel naar het Dataran Pahlawan winkelcentrum om wat te eten. Natuurlijk wilde Lyka meteen na het eten weer winkelen maar gelukkig kon ik haar er van overtuigen dat het beter was om tot maandag te wachten. Het is dan een stuk rustiger.

De traditionele rust en internet pauze, om de foto’s te verwerken en deze verhalen te schrijven in de koelte van de airconditioning was erg welkom.

Om half acht verlieten we het guesthouse en gingen op pad naar het Discovery Café om wat te drinken en hopelijk oude vrienden te ontmoeten. En gelukkig ging het ook zo! Als grootste verrassing kwam mijn oude vriend Patric ook nog opdagen en met zijn drieën sloten we deze mooie avond bij Ringo’s Classic Café af. Ik had er misschien één teveel gedronken maar het was in ieder geval een mooie eerste avond in Malacca geweest.

Maleisië: En toch de voorspelde regen

Kuala Lumpur (Hotel Equatorial)

Vanochtend toen ik om acht uur de gordijnen van kamer 1301 openschoof was het buiten bedompt weer. Grijs en de voorspelde regen hing in de lucht. Dat was meteen ook het signaal om maar rustig aan te doen en het één en ander op de computer bij te werken nu ik het internet via de iPhone had ontdekt. Een kopje koffie op de kamer met een paar boterhammen met tonijn (om de kosten te drukken en de restjes op te maken).
Het klinkt misschien vreemd maar het is best moeilijk om voor twee personen te budgetteren. Ik ben tenslotte zo lang alleen onderweg geweest dat ik in 99% van de gevallen altijd wel rond kon komen van het papiergeld dat ik in mijn zak had gestopt. Natuurlijk is het nu allemaal anders en vooral bij attracties hakt het er wel in als je bijvoorbeeld € 20,- moet aftikken om naar binnen te kunnen. Dat neemt natuurlijk niet weg dat we veel plezier hebben en dat we toch nog zoveel mogelijk proberen te doen.
We keken wat TV en ik speelde wat met mijn foto’s en werkte verhalen over deze trip bij. Af en toe keek ik naar de grijze wereld buiten en zag dat de regen nog steeds neerdaalde. We konden gewoonweg niets doen vandaag en om eerlijk te zijn was het best lekker om zo te rusten.

Tegen het middaguur moesten we wel op pad door de regen! Het was wel afgezwakt tot een zware miezer regen maar dat kon ons niet weerstaan om naar het KLCC te gaan waar we een lunchafspraak hadden met KK, een goede fotograaf en vriend die ik vorig jaar voor het eerst had ontmoet. Sindsdien zijn we vrienden en als ik in Kuala Lumpur ben dan moeten we natuurlijk lunchen samen. We hadden gekozen voor “Madam Kwan’s” omdat we beiden vinden dat het eten er perfect is en de lokatie komt voor ons beiden erg goed uit.

Bij terugkomst in het hotel schrok ik van de beelden van de aardbeving en tsunami in Japan. Een paar dagen heb ik nog geschreven over het drama in Christchurch, Nieuw Zeeland. En nu dit weer! En ook hier zijn er mensen net als jullie en ik die van reizen houden het slachtoffer van het noodlot geworden.
‘Je kan je lot nu eenmaal niet ontlopen!’

Na een korte maar indrukwekkende pauze voor de TV gingen we op pad om voor Lyka een internet-SIM te kopen in het nieuwe shopping center “Fahrenheit 88” waar de komende Formule 1 race van Maleisië op Sepang al volop werd gepromoot.

Daarna wilde de kleine een beetje te shoppen in het Sungei Wang Plaza. Ze keek haar ogen uit en ze keek mij weg. Ik werd gewoon naar een koffietent in de kelder gestuurd om daar maar te gaan zitten wachten totdat ze klaar was.
Anderhalf uur later werd ik toch wel wat ongerust omdat het een enorm complex is met ontelbare uitgangen op een stuk of zes verdiepingen. Mijn koffie met appelgebak was ondertussen als verteerd en uit wanhoop ging ik toch maar eens kijken of ze niet in de winkel was waar ik haar het laatst had gezien. Nee dus! Dan nog maar een keer terug en hopen dat je beneden op me zit te wachten. En op weg naar beneden zag ik haar in een winkel staan. Ze keek me onschuldig aan en keek daarna op haar nieuwe horloge. In plaats van serieus te kijken schoot ze in de lach en gebaarde dat ze bijna klaar was.
‘Vrouwen en winkelen!’, ik zal daar nog aan moeten wennen.
Onze avond in Chinatown was dus letterlijk in het water gevallen en we kozen om maar Indiaas in het LCCT te gaan eten, lekker dichtbij het hotel en dan zouden we vroeg op bed liggen.