India: McTikki met patat

Kolkata (The best Inn)

Vandaag was het een uurtje later voor het ontbijt op bed. Het personeel begon ook weer om een fooi te zeuren en na de zes flessen Kingsfisher Strong van gisteren stond mijn hoofd er dan ook niet echt naar.
Luiheid is troef op deze dag nu we weer in één stuk terug zijn aan het beging van deze korte reis, Calcutta. Wat kan ik er nog van zeggen en wat kunnen we nog gaan bezoeken?
Vandaag is en blijft een rustdag, morgen gaan we weer een eindje met de tram rijden en voor maandag staat er nog een tempel in het uiterste noorden van Calcutta op het programma.
Het is al over elf uur wanneer we langs de verbaasde receptionist lopen die meteen begint aan een eindeloze reeks zinloze vragen. We schudden met onze hoofden alsof ze op rubber nekken staan en antwoordden in koor met, ‘Uncle!’.
Het is teveel voor hem want hij blijft stil zitten met zijn mond wagenwijd open.

Op weg naar Haldiram’s Restaurant kwamen we langs een winkel waar ik het souvenir voor mijn vriendin zag hangen. Jack kreeg er ook trek in om er één voor een vriendin van hem te kopen en zonder dat we het realiseerden keken we naar mooi opgevouwen lappen stof. Die lappen moesten nog verwerkt worden tot een kledingstuk en daar hadden we geen tijd meer voor. Maar we gaven het niet op!

Jack kocht twee deuren verderop een complete set die al gemaakt was maar voor mij zat er niets bij dat in mijn smaak viel.
Om de hoek een stukje verderop was een naaiatelier en ook hier was het antwoord, ‘Three days.’
En dat was te lang! Na een kort overleg waren we het over de prijs eens en ik zou het vanavond om zes uur kunnen ophalen. Dat was dus gelukt en geloof het of niet, ik had voor de eerste keer in tien dagen trek in westers eten. Ook mijn lichte kater zal daar aan hebben bijgedragen. De kleine pizza voor Rs 70 (€ 1,10) smaakte me uitstekend en was net groot genoeg om mijn trek te stillen.

Al wandelend gingen we op weg naar Parkstreet, de hoofdstraat van Calcutta waar de meeste gerenommeerde winkels en fastfood ketens te zinden zijn. Ik wilde natuurlijk naar MacDonald’s om de Indiase kaart te kunnen bestuderen. En natuurlijk staan er in India niet de 100% pure beef burgers op het menu maar kippenburgers, vegetarische burgers en voor mij werd het een McTikki met Franse frietjes en een Coke Zero. En vooral die laatste smaakte me uitstekend.

Aan het einde van de middag gingen we weer een uurtje liggen met een kopje koffie en een gratis internet sessie. Het leven is heerlijk en ook de eerste dag van mijn eenenvijftigste levensjaar was er één om door een ringetje te halen.

Deze dag werd afgerond met een goede maaltijd bij het Blue Sky Restaurant en twee flessen bier bij het Fairlawn Hotel. Het is wel druk maar we zien elke avond veel nieuwe gezichten. Ik denk dat er maar weinig mensen zijn die zo lang in Calcutta blijven hangen.

India: 51 jaar jong en in de trein naar Calcutta

Kolkata (The best Inn)

Hartelijk gefeliciteerd Jielus! 04:59 staat er op de digitale wandklok als het alarm in mijn iPhone af gaat. Het op reis zijn is niet altijd even gemakkelijk! Het kent geen dagen en geen vaste tijden. Alleen taken die op een vastgestelde tijd moeten worden uitgevoerd.

Een snelle kop koffie en dan op pad naar het treinstation dat driehonderd meter van ons hotel ligt. Het Aryamahal Hotel is zo slecht nog niet! We zouden de prijs eigenlijk niet met Thailand moeten vergelijken want dat doen we met de prijs van het eten ook niet.

Drie stoelen in de tweede klasse en een heel langzaam veranderend landschap. Mooie plaatjes in de vroege koelte van een nieuwe dag. Éénenvijftig jaar geleden zag ik het levenslicht in een klein stadje op ongeveer negenduizend kilometer hier vandaan. En dat maakt een groot verschil! Van kansloos via kansarm naar kansrijk! Het leven op het platteland van India moet wel erg wreed en hard zijn. Gelukkig heb ik de liefde gekregen van mijn twee grootouders en alle kansen die ik kreeg benut.

Caltutta, Howrah Station, Howrah Bridge, MG Road Metro Station, Bahindra Sadan Metro Station en The Best Inn. We zijn weer terug waar we zijn begonnen. Het goede gevoel van terugkeren op een bekende plaats overvalt ons. The best Inn is ook zo slecht nog niet! Alleen het gezeur over dat internet vermoeid me. Ik begrijp zelfs niet dat ze nog niet door hebben dat ik vorige week zelf een netwerkkabel heb gekocht en zodoende het internet gebruik onder hun neus vandaan steel.

Lunch bij Haldiram en diner bij het Blue Sky café, bij de tweede ben ik zo blij met mijn eten dat ik vergeet een foto te maken. Maar dat deert eigenlijk niet van de maaltijd is een kopie van die van de vorige week.

Afscheid van David en Patrick op mijn verjaardag onder het genot van een paar biertjes. Niet teveel maar wel genoeg. Vermoeid en voldaan zoeken we ons bed op, morgen is een officiële rustdag.

India: Uitslapen en grotten

Bhubaneswar (Aryamahal Hotel)

We hebben nu het gemak van de roomservice en het ontbijt op bed ontdekt. Alles is beter dan 35 minuten wachten in een klein donker restaurant op een omelet met twee sneetjes geroosterd brood. Om acht uur belde ik de roomservice en nadat ik het een keer of tien had herhaald door de telefoon hield ik mijn hart vast over wat we geserveerd zouden krijgen. Gelukkig viel het allemaal wel mee, alleen de tomatenketchup voor Jack was een beetje vreemd van kleur.
Voor mijn gevoel zat deze reis er al op nadat mijn hoofddoel, de zonnetempel in Konark, was bezocht. Veel later dan we gewend waren stapten we het hotel uit waar we al werden opgewacht door de gewoonlijke troep taxichauffeurs die allemaal in ons een winnend lot in de loterij zagen. We waren niet veel van plan en we waren bekend met de prijzen. 300 Rs. voor een halve dag naar de grotten van Udayagiri en Khandagiri waar we opnieuw zouden worden blootgesteld aan beelden en taferelen uit de Jain cultuur van een tweeduizend jaar geleden.
Onderweg en op minder dan een kilometer van ons hotel stonden we oog in oog met een groep in het zilver geverfd en met Indiase vlaggen bewapende mensen. Het antwoord van de taxichauffeur was kort en simpel.
‘Verkiezingen!’
Dat veranderde niets aan mijn idee en ik maande de chauffeur onmiddellijk tot stoppen.

Mooie plaatjes is een fotogeniek land.

Nu verder op pad naar de grotten. Het woord grot klinkt niet zo vreemd wanneer je je in de bergen bevindt maar in een omgeving zo plat als een Chapati brood moet je jezelf toch wel even achter de oren krabben.
Echter, net buiten de bebouwde kom werd het landschap licht glooiend en in de verte zagen we zelfs iets uit de pannenkoek op reizen. En daar waren natuurlijk de grotten.

Als eerste kozen we voor de Udayagiri grotten, dit zijn de mooiste en daar moet natuurlijk dan ook voor worden betaald. Buitenlanders betalen twintig keer zoveel entree als de lokale bevolking die ook ruimschoots aanwezig is.
Ook op deze heilige plaats was er geen ontsnappen aan de urine lucht en het duurde niet lang voordat we de eerste Indiër zagen die zijn gulp dichtknoopte terwijl hij een grot verliet waar een grote plas urine was achter gelaten. Het is echt ongelofelijk!

De grotten zijn niet spectaculair maar ik kan ze desondanks aanraden als je toch in Bhubaneswar bent en wat tijd over hebt.
Recht tegenover de Udayagiri grotten liggen de Khandagiri grotten en die zijn zo slecht onderhouden, dichtgetimmerd of verborgen achter bekraste plexiglas ramen dat het niet eens de moeite is om de trappen op te lopen. Tel daar dan nog eens de ontelbare opdringerige heilige mannen bij op die je een rode stip op je voorhoofd willen zetten, tegen een ruime betaling natuurlijk, en je hebt een bezienswaardigheid die je beter kan mijden. En ook hier gaan de vrouwen plotseling door de knieën, trekken hun gewaad een beetje op en laten zonder problemen een overvloed aan lichaamsvloeistoffen stromen. En wij staan erbij en keken er naar!
Onze taxichauffeur was verdwenen maar dat kon ons weinig schelen want we hadden toch nog niet betaald. De samosa’s langs de weg zagen er erg aantrekkelijk uit en na een kort overleg kochten we beiden een zakje vol van deze heerlijkheden. We zijn nu toch bijna aan het einde van de reis en een beetje straateten kunnen we nu wel gokken. Een paar minuten later verscheen de taxi die heftig toeterend met de gebarende chauffeur ons bijna omver reed. Het was nog geen middag maar de dag zat er voor ons op. Een paar kleine zaken moesten nog geregeld worden.

Als eerste gingen we op het station kijken of de trein daadwerkelijk om 06:20 vertrok. Dat klopte dus!

Nu nog een ontbijt zien te regelen en dat was ook niet moeilijk. Twee sandwiches met omelet die keurig luchtdicht verpakt werden.

Nu werd het dus pakken en een laatste maaltijd in het hotel. Een paar biertjes en op tijd naar bed. Morgen moeten we dus echt vroeg op.