woensdag 15 december 2010

Thailand: De plannen zijn al veranderd

Tak (Wiang Tak Hotel)

Tijdens het avondeten van gisteren zijn de plannen voor vandaag dus veranderd. Het wordt geen reisje met culturele hoogtepunten maar een reis die bol staat van mooi motorrijden en heerlijk eten dat wordt weggespoeld met koud bier, voor mij persoonlijk dan. Lyka vind alles goed zolang er maar een ijsje aan het einde van de dag tegenover staat.

De ruïnes van Sukhothai worden overgeslagen en ik maakte snel een nieuwe route die langs de wereldberoemde, in Thailand dan, Bhumibol Dam zou gaan. Het ontbijt in, het overigens goede hotel, stelde niet veel voor. Een paar geroosterde boterhammen met jam en een kopje Nescafé was alles wat er klaar stond. Mat wat kan je verwachten voor 490 Baht per nacht?

Buiten de stad hing er een dichte mist die zelfs mijn kleding niet vochtig maar echt nat maakte. Het was niet echt plezierig maar wel leuk. Het gaf het begin van de dag een meer avontuurlijke start.

Één van de vreemde zaken die we vandaag tegen kwamen was een onafgebouwde tempel op de top van een heuvel. De weg er naar toe was op zich al een avontuur en tot onze grote verbazing woonde er een eenzame monnik op de top die vastberaden was om zijn levenswerk af te maken.

Vreemde beelden en figuren die me aan het Buddha Park in Nong Khai deden denken.

Aan het einde deed ik maar 100 Baht in het offerblok om mijn bijdrage aan de tempel te doen. En mocht ik ooit weer in de buurt komen dan ga ik zeker even langs om te kijken of de bouw al opschiet.

Onderweg moesten we ook nog wat off road maar dat kon de pret niet drukken. De Honda’s zijn sterk genoeg en een beetje crossen is best wel leuk.

En daar was de dam. En om eerlijk te zijn het was erg indrukwekkend! Maar het meest vreemde was de enorme hoeveelheid soldaten die het allemaal bewaken. Het lijkt wel of ze een invasie verwachten. Of zou er een terroristische dreiging zijn?

Met nog een uurtje te gaan gingen we richting Tak. Dat is één van die plaatsen die ik nog nooit bezocht heb in Thailand. Volgens mijn oude Rotterdamse vriend Jan Barendswaard was het een Tak(kestad)En het viel best wel mee! We zochten ons onderdak in een wat luxueuzer hotel want de komende dagen zou het maar behelpen zijn. We hadden zelfs een uitzicht!

Het vinden van een restaurant was wat moeilijker dan we hadden verwacht maar toen we één gevonden hadden kon ik met mijn handen en voeten Thais goed uit de weg. Het eten was voortreffelijk en de vis goddelijk.

Morgen hebben we maar 134 Km voor de wielen omdat we moeten uitrusten voor de bijna 300 Km op de beroemde Highway 105 door het westen van Thailand langs de grens met Burma.

dinsdag 14 december 2010

Thailand: Geen toeristen

Phitsanulok (Princess Green Hotel) 256 Km

De eerste dagen zitten er alweer op en alles verloopt naar wens. Rijstvelden en heuvels, tempels en Thaise restaurants. We hebben niets te klagen en het weer zit ook mee. Er zijn wel weersvoorspellingen dat het zou gaan moeten regenen maar de blauwe lucht verteld een ander verhaal.

Vandaag een rit door het stroomgebied van enkele rivieren richting Pitsanulok. We zijn natuurlijk allemaal opgewonden over de duizenden kilometers die nog voor ons liggen. Maar het beste is toch wel Lyka die ook zienderogen met volle teugen van het motorrijden geniet.
Het begon allemaal met een koffie en een onbekend broodje op de stoep in een vakantieland waar brood nog een onbekend gemeengoed is buiten de toeristencentra. Natuurlijk had mijn meisje een noedelsoepje als ontbijt!

Effen rijden en effen stoppen, zo doen wij dat!

Na een onbekend aantal kilometers reden we zo maar pardoes een optocht binnen.Het was midden in Thailand maar de Chinese invloed was te proeven. We kregen te eten en te drinken aan geboden en zo was het plotseling een heel aangename verrassing die ook door onze zere konten zeer op prijs werd gesteld!





Bananen, eindeloze bananenplantages! De vruchten werden op zinken platen gedroogd!

En zo reden we Pitsanulok binnen. Het hotel dat ik had bedacht was niet zo’n beste dus na een half uurtje zoeken vonden we het Princess green hotel om de hoek. En dat was goed genoeg voor onze vermoeide lichamen.

Het grootste probleem was nog dat één van de jongens niet meer reageerde op de onze kloppen op de deur of de telefoon! Het ergste werd verwacht maar het viel allemaal mee! Hij was zo moe dat hij met zijn oordoppen in was gaan slapen. Een zucht van opluchting en een korte wandeling naar een heerlijke Thaise maaltijd.

Copyright/Disclaimer