Thailand: Afscheid van een icoon

Pattaya (Boxing Roo)

Ongeveer dertig jaar geleden was de brief dan toch gearriveerd! Ik moest in militaire dienst en ik moest me op dinsdag 4 november melden in de “Kromhout-Kazerne” in Tilburg. Ik was uitverkoren om een rijopleiding te gaan volgen voor een zware vrachtauto met aanhanger. Maar dit is eigenlijk maar een zijspoor.

Mijn actieve diensttijd heb ik doorgebracht in Duitsland. De “Legerplaats Seedorf” was voor bijna twaalf maanden mijn thuis. De belastingvrije winkel op de legerbasis was de plaats om de allernieuwste elektronische snufjes op de kop te tikken. En zo kwam ik in het bezit van mijn eerste “Sony Walkman”.

Dit bijzondere en kleine apparaat was de oergod van alle draagbare muziek apparaten. Voor het eerst kon je naar je eigen muziek luisteren waar je ook maar ging. Ik kan me zelfs de prijs nog als de dag van gisteren herinneren Fl. 210,--. En dat was veel geld voor zo’n klein apparaat. Het was zo bijzonder dat ik er zelfs een paar moest meebrengen voor mijn vrienden en zo hadden een kleine bevoorrechte groep die niet met elkaar sprak maar naar zijn eigen muziek luisterde. Ik heb in de eenentwintig jaar dat ik ze heb gebruikt natuurlijk verschillende nieuwe gekocht en me één keer zelfs laten verleiden door Hitachi. Maar Sony was en bleef de allerbeste.

Menige vlucht, trein of busreis kwam de kleine cassettespeler tevoorschijn om de reis psychologisch in te korten. Het enige nadeel was de enorme plastic box met twintig cassettebandjes en de speler in je rugzak.

Natuurlijk ben ik ook met de tijd meegegaan en ik heb later een Philips Expanium mp3 CD speler gekocht. Dit was een enorme verbetering en een enorme plaatsbesparing in je rugzak.

En nu lees ik in de krant dat Sony na eenendertig jaar de verkoop in het land van de rijzende zon staakt. Ik vraag me af of ze in Nederland nog wel te koop zijn en tijdens een kort bezoek aan een grote internetwinkel bleek dat ze daar ook al niet meer worden verkocht.
En zo neem ik dus na bijna dertig jaar afscheid van een trouwe reisgenoot. Maar mijn nieuwe vriend is ook een trouwe! De iPhone is nu camera, mp3 speler, spelcomputer, internet connector en niet te vergeten een telefoon. Wie had tien jaar geleden kunnen denken dat al die elektronica nu in één apparaat zou zijn samengevoegd?

Thailand: Stemmen uit de juiste hoek?

Pattaya (Boxing Roo)

Het is natuurlijk bekend dat ik minimaal twintig keer per jaar in een vliegtuig zit en dat ik meestal alleen met cabine bagage vlieg. De veiligheidsperikelen die sinds de aanslagen op het WTC in werking zijn getreden zijn nog steeds onaangenaam maar ik ben er nu wel aan gewend.
In het verleden heb ik wel eens eerder over geschreven of het misschien niet allemaal een beetje overdreven was? En ook nu, ruim negen jaar na de aanslagen, vindt ik dat een hoop van die veiligheidseisen gewoon flauwekul is. Gaat het nu echt over onze eigen veiligheid? Of gaat het om de veiligheid van de honderden miljoenen dollars die in het vliegtuig zijn geïnvesteerd?

Persoonlijk denk ik aan het laatste! Het is natuurlijk jammer voor de tienduizenden beveiligingsambtenaren op de ruim 1350 internationale luchthavens dat ze hun baan verliezen maar de gemiddelde korting van € 15,- per vlucht is toch mooi meegenomen.

Gelukkig is de voorzitter van “Britisch Airways” nu ook in opstand gekomen tegen de draconische veiligheidsmaatregelen die de Amerikanen aan de rest van de wereld opleggen. Het meest vreemde is eigenlijk wel dat ze ons strengere maatregelen voorschrijven dan dat ze zelf op hun binnenlandse vluchten hanteren! En da’s vreemd!
Laten we dus maar hopen dat we snel weer een flesje water mee aan boord kunnen nemen en de schoenen aan mogen blijven wanneer we van Eindhoven naar Barcelona vliegen.

Het volledige artikel in het Engels

Thailand: Het wordt langzaam beter

Pattaya (Boxing Roo)

Nu het weer elke dag verbeterd en de hoeveelheid blauwe lucht de hoeveelheid wolken voorbij is wordt het langzamerhand weer tijd om aan tochten met de motor te denken. De bestemmingen zijn oneindig en ook de overstromingen moeten kunnen worden vermeden. Dus toen ik vanochtend om tien uur opstond was het duidelijk wat ik vandaag ging doen. Met de GPS aangesloten aan mijn MacBook zette ik een tocht uit naar Ranong en ik zou binnendoor langs Khao Chi Chan (Buddha Mountain), een bekende attractie net buiten Pattaya, rijden.
Ik begon met een ontbijt bij Crazy Dave’s Diner in Soi Chayapum. De reden hiervoor was simpel! Gisteren ging het gesprek weer over goedkoop en natuurlijk werd het ontbijt in verschillende eetgelegenheden aangehaald. Er was er zelfs één die verklaarde dat je nergens in Thailand een fatsoenlijk ontbijt kan krijgen. Hij weegt meer dan honderddertig kilo en moet wel een specialist zijn als het op eten aankomt. Oordeel zelf als je dit bord krijgt voorgeschoteld? Voor 75 THB (€ 1,75) heb je volgens mij niets te klagen!

Met een goed gevulde maag ging ik de zon tegemoet. De zonnecréme was achtergebleven want ik had wel het idee dat ik die niet nodig had. Het was heerlijk weer en de wind zorgde voor wat verkoeling. Natuurlijk ben ik al bekend met de wegen rond Pattaya en ik kon dus niet zeggen dat het erg avontuurlijk was. Een keertje stoppen om wat te drinken, een zandweg van twee kilometer door de rubberplantages en ananasvelden. Mijn eerste stop was een kleine tempel die voor de bemanning van de vissersboten was gebouwd. De “Phra Chedi Klang Nam” ligt aan de rivier en aan het einde van een doodlopende weg. Langs deze weg lag zover het oog reikte ansjovis te drogen. Met de daarbij behorende indringende geur natuurlijk! Maar wat me het meeste opviel was dat er tientallen honden rondzwierven en dat geen enkele kat te zien was.

De tempel zelf was niet bijzonder indrukwekkend maar het was een goede plaats om even te rusten en weer wat te drinken. Mijn rug begon nu ook op te spelen en de smak die ik had gemaakt zal waarschijnlijk wel wat tijd vergen om weer te genezen.

Naast de tempel was er een klein circuit over een loopbrug uitgezet die door het mangrovebos liep. Erg interessant om te zien maar jammer dat de borden alleen in het Thais waren. Ze zijn hier dus nog niet zo op buitenlandse toeristen ingesteld.

En zo ging ik weer op Pattaya aan, ik was nu ongeveer op de helft en ik zou onderweg nog één keer stoppen. De GPS volgend kwam ik natuurlijk weer op bekende wegen terecht.

Een korte stop en een laatste slok voordat ik weer in Pattaya aankwam.
Vanavond zou ik met Jim op stap gaan naar Walkingstreet maar niet voordat we Japans hadden gegeten. Een maaltijd bij Sukishi is altijd een feest!

En zo gingen we met goedgevulde magen op stap. Natuurlijk hielden we alles goed in de gaten om toch maar eens te zien wat er nu waar is van al die verhalen over hoe rustig het is in Pattaya. Het was ondertussen al meer dan een jaar geleden dat ik voor de laatste keer in Walkingstreet was geweest. En wat viel het meest op?
1. Er lopen hele roedels bezoekers uit India inclusief de doordringende okselgeuren.
Binnen in de Gogo’s zit een verloren ziel te kijken naar vier of vijf meisjes.
De prijs van een biertje is gelijk gebleven
De klassieke gelegenheden van vroeger zijn nu op streven na dood!
We vroegen ons hardop af wat er na de kerstvakantie nog van Walkingstreet over zou zijn? De patiënt is ziek, heel ziek. En als er niet snel wat gebeurd dan komt de patient op intensive care te liggen en daar is niemand bij gebaad. Om kwart over twee zocht ik mijn bed op en kon terugkijken op een mooie dag.

PS. Terwijl ik dit zit te schrijven wordt het buiten pikdonker en ik hoor de donder door donkergrijze wolken rollen. Misschien heb ik toch iets te vroeg gejuicht?

Van Thailand 2010