Nederland: Een bijzondere expositie

Pattaya (Boxing Roo)

Eten, slapen en internet. Zo kom ik de laatste dagen door met het plannen van mijn tijd in Nederland. Enkele data staan alweer vast. Zo brengen we op 1 oktober weer een bezoek aan Rotterdam waar de SS Rotterdam nu voor het publiek te bezichtigen is. Natuurlijk met de traditionele afsluiting bij “Café Verschoor”.

Maar een andere dag ga ik op bezoek in het Tropenmuseum in Amsterdam. Er is daar tot 3 oktober 2010 een expositie genaamd “Enkele reis Holland”.

Een tentoonstelling met foto's van de fotograaf Leonard Freed, 1958-1962.

In de periode 1958-1962 fotografeert (de latere Magnum) fotograaf Leonard Freed (1929-2006) in Nederland verschillende groepen immigranten uit Indonesië. Hieronder Indische Nederlanders, die behoren tot de grote groep die in 1958 als gevolg van de dekolonisatie de bootreis naar Nederland maakt. Freed volgt hen van de boot, naar de tijdelijke kampen, naar familie, op straat, hun werk en school. Daarnaast fotografeerde hij Molukse gezinnen, die toen al zeven jaar in Nederland woonden. Dit overzicht van Freed over Molukkers en repatrianten is voor het eerst te zien in deze tentoonstelling.

Ik heb in het verleden wel eens geschreven over deze groep van onze bevolking die helaas te vaak alleen wordt herinnerd door de treinkapingen en de rellen in Culemborg. Sinds mijn bezoek aan Indonesië ben ik meer geïnteresseerd in dit hoofdstuk van de Nederlandse geschiedenis.

Kokkie leert Nasi Goreng bakken in de supermarkt (1960)

Thailand: Een weekend Bangkok

Bangkok (Heritage Baan Silom Hotel)

Wanneer ik vanaf het bed naar het kleine scherm van mijn MacBook kijk realiseer ik me dat het alweer anderhalve week geleden is dat ik een stukje heb geschreven. Ik weet van jullie reacties, het zijn er teveel om ze allemaal persoonlijk te beantwoorden, dat er veel mensen zijn die iedere dag even kijken. En na een paar dagen niet publiceren komen de eerste voorzichtige vragen.
‘Is alles OK?’
‘Waar zit je?’
En meer van die schoorvoetende informerende korte vragen. Het antwoord is veel simpeler dan menigeen denkt.
‘Ik doe gewoon niets en dus maak ik weinig mee!’
Ook mijn camera blijft vaker op de kamer omdat ik gewoonweg niets zie dat ik voor de eeuwigheid wil opslaan in enen en nullen. Eten en slapen, mijn harddisk uitspitten en oudere foto’s catalogiseren en bewerken. Oude publicaties wijzigen met de nieuwe foto’s en meer van dat zinloze werk. Alles in de comfortabele temperatuur van de airconditioning met de Nederlandse radio op de achtergrond.

Op de basis die Pattaya heet is er nu helemaal niets meer te doen. De regen die af en toe uit de lucht valt helpt daar ook niet echt bij en dus besloten we om een weekend naar Bangkok te gaan. Er zijn voldoende boekingssite’s voor hotelkamers op het internet te vinden en op mijn favoriete site kon ik ook deze keer weer het “Heritage Baan Silom Hotel ****” boeken voor 1250 Baht per nacht inclusief ontbijt. Een koopje!

Samen met Jack ging ik met de bus naar Bangkok. Het ritmisch schudden en schokken bracht me in een trance en mijn gedachten dreven naar het verleden. Rekenent en denkent kwam ik tot de conclusie dat het alweer ruim een jaar geleden was dat ik voor het laatst in Bangkok was. En dat was te merken aan de nieuwe bebouwing langs de weg. Ik had moeite om veel plaatsen nog te herkennen.


De drie dagen werden doorgebracht met goede gesprekken boven een kop koffie en ontmoetingen met oude vrienden.


Een bezoek aan een Irish Pub waar de Beatles optraden en lui slenteren over Bangkok’s beroemde “Chatuchak Weekend Markt”.


De drie dagen van avontuur in de wereldstad gingen weer over in het voortkabbelende leven op de basis.


Nog vijf nachten slapen en dan ga ik weer naar huis. Het lijkt wel dat ik steeds luier wordt naarmate die dag dichterbij komt.

Nederland: 65 jaar na de capitulatie van Japan

Pattaya (Boxing Roo)

Het is vandaag precies vijfenzestig jaar geleden dat Keizer Hirohito (Showa) zichzelf en Japan onvoorwaardelijk overgaf en het einde van de tweede wereldoorlog inluidde.
‘Wat weten de mensen van nu nog van deze historische dag?’
‘Heel weinig!’
Verder dan een paar atoombommen en het zachte klaagzang van de overlevenden van de Jappenkampen gaat de algemene kennis niet. Het onderwijzen en ontwikkelen van het volk is niet meer zo belangrijk. Spelletjes en Quizzen op TV brengen nu eenmaal meer op dan een documentaire over de verschrikkingen van de oorlog.
Geschiedenis is op school afgegleden tot een vak dat je alleen maar kiest als je echt niets anders meer weet te kiezen. Maar in het vak geschiedenis ligt niet alleen het verleden en de ziel van de natie. Witte en zwarte bladzijden uit het verleden van een roemrijke geschiedenis. De “nieuwe” Nederlanders kunnen zo leren waar hun nieuwe vaderland voor staat. Want ook de toekomst veranderd zonder uitzondering in geschiedenis.

Gelukkig ben ik een bevoorrecht mens om op de twee plaatsen te hebben gestaan waar de atoombommen hun geschiedenis schreven. Twee plaatsen die me diep hebben geraakt en die veel indruk op me hebben gemaakt.

Nagasaki Peace Memorial

Hiroshima Peace Memorial

Kanchanaburi Death Railway

“Opdat wij nooit vergeten!”