Nieuw Zeeland, Mist!

Kaitaia (Mainstreet Lodge), 18 februari 2010

Wat kan het weer snel veranderen in Nieuw Zeeland!

Gisteren was het een schitterende dan en vandaag was het een donkere depressieve dag! Een dikke mistdeken lag over het landschap en het zag er niet naar uit dat die snel zou verdwijnen. En ik had gelijk, het langste gedeelte van vandaag reed ik alleen door de mist. Er is normaal gesproken al heel weinig verkeer maar de mist verstrekt dit gevoel alleen maar.

Ergens halverwege de rit opende de lucht zich en liet de zon zich voor een paar korte momenten zien. Het was op een plaats waar de jaarlijkse veemarkt werd gehouden. Een korte stop was welkom om dit unieke schouwspel voor altijd vast te leggen.

Later, op weg naar Cape Reigna kwam de mist weer opzetten en op bijna het noordelijkste puntje van het Noord-Eiland stond ik opnieuw in de mist te staren. Er was dus helemaal niets te zien.
En dat was het dan! Dat was het virtuele einde van mijn reis in Nieuw Zeeland. Vanaf dit punt zou ik naar het zuiden reizen en morgenavond slaap ik weer in Auckland. Een beetje opruimen, nog wat kleine dingen kopen en relaxen. En dan naar Australië voor wat vakantie.
Het hostel met de gemakkelijke naam “Mainstreet Lodge” was gelukkig een pareltje. Mooie vijfpersoonsdorms waar ik met twee anderen sliep. Ik liet me de gebakken rijst met lamsvlees goed smaken en mijn etenswaren zijn nu ook bijna allemaal op. Het was nu nog één keer verkassen in Nieuw Zeeland.

Nieuw Zeeland, Bushwalking!

Paihia (YHA Paihia), 17 februari 2010

Ja, ik kon het zelf ook moeilijk geloven maar vandaag stond mijn instelling op wandelen. Nadat ik de blonde Deense optocht had zien vertrekken ging ik ook zelf op pad. Gelukkig was de praatgrage Engelsman met een Nederlands meisje naar het strand gegaan en zo kon ik alleen op stap.
Het is misschien een “grote tegenstelling”, zie ik jullie denken maar ik ben niet zo wanhopig dat ik met iedereen op stap wil.

Ik sloeg de “Waitangi Treaty Grounds” maar over. Gisteren had een meisje verteld over meer oorlogskano’s, houten beelden en meer van die onzin. En om twintig dollar entree te betalen om een foto van een nagebouwde hut te maken ging me te ver. Vanaf het terras van de koffieshop kon ik een glimp opvangen van wat er te zien was. Weinig dus!

En zo begon ik aan de “Haruru Falls Track”, het was maar vijf kilometer maar ik moest ook weer terug. Een mooie wandeling door het regenwoud en Mangrove bossen. Aan het einde viel ik vermoeid op het bankje voor mijn kamer neer. Zeventien kilometer totaal afgelegd onder de brandende zon! Niet slecht voor zo’n oude kerel als ik!

De praatgrage Engelsman viel me meteen aan met excuses dat hij te laat terug was en dat hij het jammer vond dat ik al weg was toen hij in het hostel terugkwam. Volgens mij verzon hij maar wat en ik had zeker niet de indruk dat hij oprecht was want nog voordat hij zijn laatste zin had afgemaakt klampte hij weer aan bij een ander aan! Deze keer was het slachtoffer een rok uit Canada.
“Ja, daar ben ik ook geweest!”
“Hoe lang blijf je in Nieuw Zeeland?”
“Heel mooi, waar kom je vandaan in Canada?”
“Ja de Rockies zijn prachtig!”
En meer van die oppervlakkige vragen en antwoorden.

Door de wandeling van vandaag is er ook iets in me veranderd. Ik ga met veel plezier mijn laatste week in. Morgen ga ik verder naar het noorden en vrijdag slaap ik nog ergens halverwege tussen Kaitaia en Auckland. Maar ik zie dat morgen wel. Nu ik weer meer tijd heb om mijn foto’s te bekijken realiseer ik me dat ik wel heel veel mooie dingen gezien heb, maar ik blijf ook bij mijn stelling dat het een land is dat je samen met een ander moet bereizen. Misschien ben ik mentaal niet sterk genoeg om al die treks alleen te gaan maken maar ik ben niet op reis om mezelf te zoeken.

Ondertussen is de teller op “Travels and Troubles” de 70.000 gepasseerd!

Mijn dank aan jullie trouwe lezers. En mochten jullie nog ideeën of op en aanmerkingen hebben dan hoor ik dat graag. Je kunt het anoniem doen en later gewoon je naam onderaan het bericht toevoegen.

Nieuw Zeeland, een dikke boom en een ijsje

Paihia (YHA Paihia), 16 februari 2010

Een lullige titel voor een dag zonder echte hoogtepunten.
Maar eerst nog even terug naar het “Malolo House”! Ik heb heerlijk geslapen in de frisse bedden en ‘s morgens stond er een uitgebreid ontbijt voor je klaar. Het ligt niet aan René Vos dat ik geen fan ben van Muesli met koude melk. Na de twee gebakken eieren met toast stapte ik voldaan in de auto. Deze slaapplaats zal ik me nog lang herinneren en zeker onderweg aanbevelen.

Heerlijk rustig rijden door een schitterend landschap met heel weinig verkeer. In een nationaal park moest ik nog even een dikke boom bezoeken die de mooie naam “Tane Mahuta” draagt. In de Maori belevenis is hij de vader van de wereld en de wetenschappers denken dat het zaad is gekiemd rond de tijd dat Jezus van Nazareth werd geboren.

Verder was het vandaag toch wel heel dun en ik ben nu dus in Paihia aangekomen. Een badplaats aan de Bay of Islands. Spaanse taferelen met blonde Scandinavische meisjes en donkere beach boys. Rijen pizzeria's, Zwitserse restaurants en strandcafés.

Ik heb het hier dan ook maar meteen ingekort tot twee nachten. Ik zie dit vaak genoeg in Thailand en om eerlijk te zijn voel ik me een beetje opgelaten met die witte pyama aan. Ik heb al een hele lange tijd geen strand meer gezien.

De drie jonge Deense meisjes geven me ook een onbehagelijk gevoel. Na een kort gesprek is er wat van de spanning weggenomen maar ze hadden mijn dochters kunnen zijn en daarom blijft er wat van die spanning hangen. Ze gedragen zich ook een beetje ongemakkelijk. Na een gesprek met de moeder van één van de meisjes is het meeste van de spanning gelukkig verdwenen.

En plotseling begrijp ik ook wat er mis is met Nieuw Zeeland, voor mij persoonlijk dan. Het is een speelplaats voor de jongere generaties. Een verlengstuk van Australië en ook hier wordt er dankbaar gebruikt gemaakt van hun goedkope arbeidskracht. Een jaar visum met een werkvergunning maakt dat het populair is bij jonge rugzakartiesten en wat nog beter is dat ze al het verdiende geld weer in Nieuw Zeeland uitgegeven. De economie wordt zo enorm gestimuleerd. Je komt hier trouwens opvallend weinig Marokkanen tegen?

De avond breng ik door met een six-pack koude biertjes op de veranda voor mijn kamer. Voor een moment overweeg ik nog een pizza te gaan halen maar uiteindelijk besluit ik om toch maar een roerbakschotel te maken.
Het op reis zijn is een zoet bestaan maar ik was liever samen met een vriend op stap geweest. Nu ik er toch aan denk! Is er iemand van jullie die in jan/feb/maa van 2011 voor minimaal vier wekenen maximaal zes weken naar zuid India wil? Laat het me weten en misschien kunnen we wat afspreken.