dinsdag 26 januari 2010

Nieuw Zeeland, leven in de brouwerij

Dunedin (Chalet Backpackers), 26 januari 2010

Toen ik vanochtend wakker werd had ik weinig zin om ook maar iets te gaan doen! Een bestemming als Nieuw Zeeland maakt me nog luier dan ik al ben. (Voordat één van jullie dat opmerkt!) Er is gewoon heel weinig te doen. Althans voor een persoon zoals ik in elkaar zit.

Het belangrijkste voor vandaag was een paar ogen op de band van mijn tas laten maken, zodat ik mijn GPS daar kon ophangen. John Wessels, met Hollands bloed in de aderen, hielp me perfect en toen ik naar de prijs informeerde kreeg ik alleen maar een brede glimlach te zien.
“Bedankt John!”

De dag was lang maar beperkt! Ten eerste was het oude treinstation mooier dan de trein en de prijs van de trein was te hoog om nog een ritje met die trein te maken. Ten tweede heb ik nu echt genoeg van Maori ontmoetingshuizen en oorlogskano’s en ten derde de tentoonstelling over dinosaurus eieren was erg interessant maar viel ook een klein beetje tegen.


Het hoogtepunt van de dag was een bezoek aan de Speights Brouwerij in Dunedin. Natuurlijk heb ik het allemaal al een keer gezien. Maar al het oude koper en de enthousiaste gids, Jason, maakte het alleen maar beter. En bij het proeven aan het einde van de tour was er geen limiet aan de gedronken biertjes. Er was een mooie verzameling verschillende biertjes, ales, op tap. Natuurlijk heb ik de meeste geprobeerd en de donkere ale was de lekkerste.

En zo kwam mijn dag aan een einde met een lamskerrie en een fles witte wijn. Het leven is hard maar mooi!
Morgen ga ik echt de wildernis in. Stille dorpen aan het water omringt door bergen. Lekker eten en uitrusten.

maandag 25 januari 2010

Nieuw Zeeland, eenzaamheid?

Dunedin (Chalet Backpackers), 25 januari 2010

We gaan weer verder en vandaag heb ik maar net iets meer dan honderd kilometer te overbruggen. Met een speciaal gevoel neem ik afscheid van de Empire Hotel Backpackers, ik zal deze plaats niet snel vergeten!
Rustig, heel rustig rij ik richting Dunedin. Ik probeer de weg zo veel mogelijk te verlengen met een mooiere route links en recht van de hoofdweg nummer één, en soms lukt dat ook. Nu komen ook de kleine gebreken van de gratis kaarten voor mijn GPS naar boven. Veel wegen staan er nog niet op. Misschien moet ik morgen toch maar een goede kaart van Nieuw Zeeland kopen?
Alleen in de auto is net als alleen op de motor! Het is niet leuk om te stoppen en alleen naar plaatsen te kijken. Langzaam doorrijden lijkt een betere oplossing. Ik voel me niet eenzaam maar het zou leuker zijn als er iemand bij was geweest.
Als ik om vier uur de Chalet Backpackers binnenstap weet ik meteen dat ik weer op een goede plaats ben. De Zwitserse eigenaar “Heinzie” lacht onafgebroken. Een handdoek is zo geregeld. Een mooi hostel zoals ik dat later samen met mijn gezin nog eens hoop te beheren.

Nieuw Zeeland is puur natuur en dus heb ik weer weinig te melden, de foto’s spreken voor zich.
Ik heb nog geen idee wat ik morgen moet gaan doen.

zondag 24 januari 2010

Nieuw Zeeland, een eindje rijden

Oamaru (Empire Hotel Backpackers), 24 januari 2010

Ik stond vanochtend gelukkig weer met een goed gevoel op. De slechte ervaring in Swaggers Backpackers was helemaal weggewerkt door de uiterst vriendelijke ontvangst in de Empire Hotel Backpackers.
In dit kleine dorp is zo weinig te doen dat ik maar met de auto op pad ging. In de Lonely Planet had ik een kleine route uitgetekend en die zou ik vandaag gaan rijden. Je moet toch wat tenslotte! Het viel een lichte miezerde regen toen ik het slaperige Oamaru verliet. Het eerste dat op de lijst stond was de auto voltanken, ik was benieuwd naar het verbruik van deze kleine auto bij lage snelheden.
Nadat ik de tank had afgevuld was ik nog blijer, 1 liter benzine op 15 kilometer. Bij de benzineprijs van nz$ 1,71 kwam dat neer op ongeveer zes Eurocent per gereden kilometer. Mooi meegenomen dus!

Het landschap veranderde elk kwartier en met het landschap veranderde ook het weer. Het was ongelofelijk vreemd om van de regen in nog geen half uur naar de zon te gaan. Ik bezocht eerst de Moeraki Boulders aan de kust en ging toen het binnenland in. Het is moeilijk te beschrijven dus laat ik de foto’s maar het woord doen.

Na bijna acht uur en een kleine vijfhonderd kilometer kookte ik zelf mijn avondeten. Ik voelde me goed en wat er gisteren was gebeurd was verleden tijd.
Maar het meest vreemde aan deze zaak was eigenlijk toch dat Agra, de manager van Swaggers Backpackers, naar mijn hostel had gebeld om te informeren of ik daar misschien was ingetrokken. En ja, nadat die vraag bevestigend was beantwoord had ze mijn geld teruggebracht. Er was een envelop onder de deur doorgeschoven met mijn naam er op! In de envelop zat een briefje van vijftig dollar, vier dollar meer dan ik had betaald! Misschien heeft ze begrepen dat het allemaal niet zo vriendelijk van haar was geweest of probeert ze negatieve reclame te vermijden? Voor mij maakt het niets uit, ik heb eerlijk geschreven wat er gebeurd is en hoe ik het heb ervaren.

Morgen gaan we weer verder en deze keer naar de laatste stad uit het rijtje van Nieuw Zeelandse steden, Dunedin.


Copyright/Disclaimer