Japan, een tweede verblijf in K’s Hostel

Kyoto, 24 mei 2009

We maken nu elke dag zoveel mee dat ik niet meer dan een paar dagen kan bevatten wat we allemaal hebben gezien. Het zijn over het algemeen lange dagen. De wekker loopt om zeven uur af en het is meetal een uur of elf als we onder de dekens kruipen.
Vandaag gaan we weer in een dorm, slaapzaal. Zes bedden? Acht bedden? We weten het niet. Ik heb ondertussen wel bijna alle hostels geboekt. Het maken van een dagtrip gaat hier zo eenvoudig dat we gekozen hebben voor nog drie slaapplaatsen.
Kyoto eerst voor vijf nachten en dan gaan we verder naar Fukouka waar we zes nachten zullen doorbrengen, en dat ook weer in een dorm.
Elke keer als er weer zo’n monster van 400 meter lang een station binnenrijd komen de camera’s tevoorschijn.
Elke keer mompel ik in mezelf, “dit zijn nu echt de laatste foto’s van een trein!”
Maar ze zijn zo mooi en elegant dat we de verleiding niet kunnen weerstaan.
Het is vandaag maar een heel kort ritje. Zevenendertig minuten om precies te zijn. Kyoto lacht ons rond de middag tegemoet en de eerste aanblikken laten ons een vriendelijk stad zien. We krijgen het erg druk hier!
Het K's House Kyoto was van dezelfde kwaliteit dan in Kawaguchico. Het was dan ook nog maar een maand open, althans, de nieuwe vleugel.
Helaas mochten we kamer niet voor drie uur betreden. Het werd dus twee uur wachten op de sleutel. Met de laptop en gratis wifi waren die dus zo om!
Een korte wandeling door de stad maakte de dag vol. Op zoek naar restaurants en McDonald’s voor het avondeten en het ontbijt voor morgen.

Het avondeten werd Okonomi-yaki, een pannenkoek gevuld met groenten. Natuurlijk ontbraken de biertjes niet naast het bord.

Morgen gaan we op stap in Kyoto. Een paar tempels en een wandeling door de oude stad.

Japan, een mooie betonnen bunker

Nagoya, 23 mei 2009

Het was dus inderdaad een heel klein kamertje. Een minuscuul schuifraampje in het met staalgaas versterkte matglas zou open blijven om voor wat frisse lucht te zorgen. Dat zou geen probleem zijn want de kier onder de deur van onze kamer was zo groot dat je gemakkelijk de gouden gids van Tokyo eronder door zou kunnen schuiven.
Geen geklaag over het kleine kamertje meer dus maar weer terug naar de realiteit. Ook in Nagoya hadden we een McDonald’s kunnen lokaliseren zodat het gebruikelijke ontbijt ook in deze miljoenenstad was veiliggesteld. Na het ontbijt stond één van de weinige bezienswaardigheden in deze op het programma.
Ook deze Japanse industriestad heeft in de tweede wereldoorlog veel bombardementen te verduren gehad. In één van de laatste momenten van de gewapende strijd was helaas het eeuwenoude kasteel geraakt en volledig in de as gelegd. Ook dit mooie unieke overblijfsel uit de Japanse geschiedenis is herbouwd met moderne materialen. Het resultaat is een mooie betonnen bunker die er echt uitziet maar die in de Efteling niet zou misstaan.
De lokatie in het oude kasteelpark midden in de stad is natuurlijk ook mooi maar veel valt er niet over te vertellen. Voor een moment zagen we in onze gedachten de Samoerai op hun paarden door de bossen van het oude Japan rijden. Toyota’s, Suzuki’s en Mazda’s hebben tegenwoordig hun plaatsen ingenomen. In het kasteel was er ook een interessante expositie over hoe het er vroeger allemaal aan toe ging in en om de kastelen.

Maar het meest interessante van vandaag was het Sushi en Sashimi restaurant van deze avond. Schoorvoetend gingen we naar binnen en zochten een plaatsje aan de lopende band. Mies Bouwman schoot nog even door mijn hoofd. Haar populaire spelprogramma “ Één van de acht” was aan het begin van de jaren zeventig vaste kost bij ons thuis en eindigde altijd met een deelnemer achter de lopende band.

Toen Tettje en ik klaar waren met het eten kon ik de bordjes met de kunstig gemaakte hapjes al niet meer voor de geest halen. Morgen verder naar Kyoto waar ons ook weer een druk programma te wachten staat.

Japan, samen weer verder

Nagoya, 22 mei 2009

Dat waren een paar leuke en opwindende dagen onder de rook van de Mt. Fuji. Helaas moeten we nu weer samen verder. Helaas? Zo erg is het nu ook weer niet maar nadat je nieuwe vrienden hebt gemaakt is het altijd moeilijk om weer afscheid te nemen.
Gisterenavond namen we afscheid van Carlos en vanochtend had ik Cynthia voor de laatste keer in mij armen. We hebben samen tot half vier zitten drinken en een paar persoonlijke geheimen uitgewisseld.

Met een lichte kater maar met een goed humeur gingen we dus weer verplaatsen en deze keer naar Nagoya. Nagoya is bekend voor het kasteel dat aan het einde van de tweede wereldoorlog helaas plat werd gegooid maar later weer als een betonnen bunker is opgebouwd.
Als kleine jongens genoten we weer van de treinrit met de shinkansen en op het station van Nagoya praatten we nog na over het lijk dat we hadden gevonden. Het leek nog steeds af het allemaal een droom was geweest.

De stad leek op het eerste gezicht minder vriendelijker dan de andere plaatsen die we hadden bezocht. Een lichte motregen maakte het ook niet veel gezelliger. Een eerste korte oriënterende wandeling bracht ons bij een restaurant waar er mooie borden gevuld met plastic voorbeelden van het eten in de etalage stonden. De gebakken noedels met een gebakken ei lachte ons tegemoet.
Nadat we hadden besteld bleek het spaghetti te zijn met bacon en prei, overgoten met een saus en een gebakken ei er naast. Het maakte voor ons weinig uit. Zelfs Tettje had zijn bord helemaal leeg.

Wat wel vreemd was was de afmeting van onze goedkope kamer. Deze was zo klein dat we onze schoenen moesten verplaatsen als we naar buiten wilden. De kabel met een internet aansluiting en de automaat die bier verkocht maakte toch veel goed.
Morgen lekker vroeg op en de stad in. Een kasteel bezoeken en dan zit het er voor ons weer op in deze stad.