Singapore, op rolletjes

Singapore, 24 maart 2009

Slecht, heel slecht heb ik de afgelopen nacht geslapen, ondanks dat ik de hele kamer voor mezelf had. Ik weet niet voor hoelang maar ik hoop wel dat ik nog een nachttje alleen kan slapen. Het gratis ontbijt in het hostel sloeg ik wegens de grote groep schranzende budgeterende rugzakkers in de keuken maar over. De gouden bogen voor mijn ontbijt zoals jullie weten!
De gouden bogen dichtbij Bugis MRT Station waren deze keer uitverkoren om mij het ontbijt te mogen serveren. Trots stapte ik in mijn nieuwe bergschoenen de regen in. Ja, het weer was helaas toch omgeslagen. Ik had regen verwacht en was gisteren op een blauwe lucht getrakteerd, nu lag het net andersom.
Na het ontbijt had ik een paar taken te verrichten. Het allerbelangrijkste zou ik natuurlijk als eerste doen! Vier treinpassen voor Japan Rail kopen bij het kantoor van Japan Airlines in Singapore. Het kantoor in het Hong Leong Building was zo gevonden en het liep allemaal precies zoals ik had verwacht. Hier werd er uiterst effectief gewerkt en binnen dertig minuten stond ik weer buiten met de vier treinpassen, een stapel documentatie van het Japans Bureau voor Tourisme en een rekening van een kleine veertienhonderd Euro. Inderdaad, de treinen in Japan zijn niet goedkoop en deze passen zijn echt de moeite waard. Zo kost alleen de enkele reis van de Narita luchthaven naar het centrum van Tokyo al vijfentwintig Euro voor een enkele reis. Je moet deze passen ook al voor je aankomst in Japan kopen, ze zijn namelijk in Japan zelf niet te verkrijgen. Eigenlijk is het een voucher die je samen met een speciale stempel in je paspoort recht geven op de echte treinpas.
De tweede opdracht was aan de andere kant van stad en een kort ritje met de MRT zou me naar het Dhoby Ghaut MRT station brengen. In het Singapura Plaza is namelijk een Carrefour gevestigd die heerlijke Sushi pakketten verkoopt voor een klein prijsje. De regen was ondertussen verdwenen en er jaagden grote witte wolken aan de blauwe hemel. Elf van die kleine smakelijke kleurige rijsthapjes voor € 3,50. Een koude Coke Zero voor € 0,65 erbij en je geniet van een heerlijke lunch in het zonnetje.
Aan het einde van Orchard Road gaat deze naadloos over in Tanglin Road. Een stukje verder aan de linker kant heb je het Tanglin Place Shopping Center. Hier is de Treknology Bikes 3 gevestigd. Mocht je ooit plannen hebben om een lange fietstocht door Azië te gaan maken dan is dit de winkel om je start te plannen. Ze hebben hier werkelijk alles en tegen zeer goede prijzen. Het grootste voordeel ligt echter in het feit dat je je eigen fiets niet mee hoeft te slepen naar Azië. Een fiets meenemen in een speciale fietskoffer kost al gauw een vierhonderd euro per enkele reis! Zonder de aanschaf van de koffer! In deze winkel kun je een goed uitgeruste fiets kopen vanaf € 750,-, en dat is dan voor een hybrid mountainbike inclusief tassen, spatborden en verlichting. Volgens de medewerkers in de winkel kunnen ze bijna elke fiets binnen drie dagen voor je klaar hebben staan. Ik denk er zelf ook nog steeds over om een keer zoiets te proberen. Misschien iets voor volgend jaar Tettje? Indonesië op de fiets?
Als laatste bracht ik nog even een bezoek aan Adventure 21 in Chinatown. Ik was nu al echt in de stemming voor Nepal en wilde nog een paar dingen vragen. Tijdens ons bezoek aan Japan gaan Tettje en ik ook proberen om de Fuji-San te beklimmen. Natuurlijk moet je op 3776 meter hoogte wel zorgen dat je de juiste kleding hebt. Thermisch ondergoed had ik de vorige keer al gekocht. Nu kocht ik op advies van Gordon ook een sneldrogend t-shirt en een nieuwe fleece. Alleen niet goedkoop maar wel topkwaliteit. Een water en winddicht jack had ik vorig jaar al in Hong Kong gekocht en die was volgens Gordon goed genoeg voor Nepal. In Japan zal ik dan ook testen met de vier basislagen die je in de bergen van de Himalaya nodig hebt.
Mijn eerste drukke dag zat er op en werd besloten met een paar ijskoude biertjes en een heerlijke Chinese maaltijd bij koffiehuis 99 naast het Funan IT center. Bij terugkomst in het Hostel was er echter ook een kleine tegenvaller. Vannacht zou ik drie nieuwe mensen op de kamer krijgen. De manager wist alleen niet hoe laat ze zouden arriveren. Laat ik er maar het beste van hopen en proberen om zoveel mogelijk slaap te krijgen. Tot morgen.

Singapore, een langzame start

Singapore (Sky Orchids Hostel)

Wat een start van de dag! Ik weet nu ook weer waarom ik altijd op dinsdag wil vertrekken. Zondagavond was er namelijk een voetbalwedstrijd op de tv die ik voor geen goud wilde missen. Liverpool tegen Aston Villa, een topper in de Engelse competitie. Het enige probleem was dat de wedstrijd om elf uur ‘s avonds begon en ik om kwart over vijf ‘s morgens mijn bed uit moest.
Natuurlijk had het gerstenat rijkelijk gevloeid en ik kan nu niet zeggen dat ik mijn hoofd erbij had toen de wekker afging. Mijn rugzak was gelukkig al gepakt en alleen de hoognodige elektronica moest nog worden toegevoegd. Achterop de motortaxi probeerde ik nog na te denken of ik misschien iets was vergeten. Tevergeefs, de systemen werkten wel maar er werd tijdelijk geen data meer opgeslagen.
Om iets voor zes kwam ik op het busstation aan en kocht nog even snel wat te drinken voor onderweg. Een ijskoffie en een flesje water. De eerste gleed meteen naar binnen maar het beoogde cafeïne effect bleef uit! Nog voordat we Pattaya hadden verlaten was ik alweer in diepe slaap.
Met een schok schoot ik wakker toen we om half acht op de luchthaven van Bangkok arriveerden. Mijn eerste etappe zat er op en ik voelde me na anderhalf uur slaap niet echt beter. Eten! Ik moest eerst iets eten! Ik herinnerde me dat er aan het einde van de vertrekhal een kleine supermarkt was die van die voorverpakte sandwiches verkocht. Alles zou nu voldoen, zolang ik maar iets in mijn maag kreeg.
Een Chickenham and Cheese Sandwich viel mij ten deel, terwijl ik met lange tanden de droge boterhammen naar binnen zat te werken beloofde ik mezelf om nooit, en dan ook écht nooit, meer op een maandag te vertrekken. Waarom ik het deze keer had gedaan was voor mezelf ook nog steeds een compleet raadsel.
Met de batterijen van mijn lichaam nu op 25% geladen sloot ik met een licht gevoel in mijn hoofd aan bij de rij mensen die voor de balies van de immigratiedienst stonden. Ik keek eens goed om me heen en zag dat het een mengelmoes van rassen en kleuren was. Natuurlijk stond ik weer in een rij met een paar Indiërs en Chinezen die hun papieren niet goed hadden ingevuld. Balpennen ruilen en lenen en dan die verrekte formulieren invullen terwijl mijn blaas zich langzaam vulde.
Nadat ik ook deze tweede etappe goed was doorgekomen viel ik met een plof in de zachte fauteuil bij “Whittard of Londen”. Een echt kopje koffie en kijken naar de passagiers en cabincrew van een Russische chartermaatschappij. Dikke stewardessen die vroeger waarschijnlijk in de mijnen hadden gewerkt! De meiden van de KLM waren er schoonheden bij. Ik was te moe en te lui om mijn laptop te voorschijn te halen. Eigenlijk wilde ik zo snel mogelijk het vliegtuig in om nog een paar uur te kunnen pitten. Het was nog geen half negen en ik moest zeker nog drie uur langer wachten voordat we vertrokken.
Bij het inchecken ontdekte ik een grote verandering voor het vliegen met Air Asia. Voor het eerst had ik een stoelnummer toegewezen gekregen. Was het voorheen zo dat het niet hebben van een stoelnummer al problemen gaf vroeg ik me nu af hoe het vandaag zou gaan. De reden was me echter wel duidelijk! Je kon sinds een paar weken voor een klein bedrag extra vooraf een stoel boeken. Natuurlijk moesten dan ook de andere passagiers een stoelnummer krijgen.
Inderdaad, het was precies zoals ik verwacht had. Het voorheen zo gemakkelijk instappen en een stoel zoeken was omgewisseld voor een chaos die geen grenzen kende. Het was ook duidelijk te zien dat de normaal zo lief glimlachende stewardessen er ook niet erg blij mee waren. Bekvechten over kinderen aan het raam en een stel bebaarde mannen in witte jurken met theedoeken om hun hoofd stemde in het algemeen niemand blij.
Eindelijk rolde de Airbus A320 langzaam achteruit over het beton. We waren op weg naar Singapore en ik had nu weer zin in een broodje en een cola. Lichtjes beter voelde ik me nu en ik wilde nog even een uurtje slapen. Van dat slapen kwam niets! Achter me zat een kleuter van een jaar of vier die ruim twee uur onafgebroken tegen de achterkant van mijn stoel zat te schoppen. Ik keek kwaad naar de moeder maar die was Thai. Kinderen zijn de baas in dat land en ik moest me dan maar met mijn eigen zaken bemoeien.

Changi International Airport is met haar ruim dertig jaar nog steeds een deftige dame. Het is altijd aangenaam om er te arriveren en kennis te maken met haar vriendelijke medewerkers. Ja, daar zouden ze op Schiphol nog wel wat van kunnen leren. In de MRT op weg naar Aljunied sloeg uit het niets de paniek toe. Mijn bed in het Sky Orchids Hostel was niet bevestigd en ik hoopte vurig dat ik toch op mijn vaste kamer zou kunnen slapen. Met een raam namelijk, de anderen hebben geen ramen of zijn een verdieping hoger waar niemand zicht heeft op je spullen.
Ik had me weer voor niets opgewonden want mijn reservering was wel doorgekomen en ik sliep ook gewoon op mijn vaste kamer voor de speciale prijs van € 9,- per nacht. Ja, Singapore is echt niet duur als je een beetje de weg weet! Nadat de papierwinkel was afgehandeld en mijn bedje was opgemaakt ging ik meten verder naar Chinatown. Aan mijn voeten zaten namelijk sandalen. Nu het moment aangebroken om de schoenen te kopen die ik waarschijnlijk in november nodig zou hebben.
Bij Mustafa in Little India moest ik wel eerst even wat van die oude travellercheques omwisselen. Die dingen had ik al jaren liggen en met de opmars van de ATM zijn ze eigenlijk overbodig geworden. Met een flink pak Singapore Dollars liep ik door de drukke straten van Singapore op weg naar Adventure 21.
Het was leuk om mijn oude vrienden weer te zien. Een uurtje later was ik de nieuwe eigenaar van een paar grijze bergschoenen en een kwitantie voor SGD 1500 voor aanbetaling voor mijn reis naar Nepal. Yep, het is nu eindelijk definitief. In november ga ik voor twee weken naar Nepal, het doel is een trek naar het Anapurna Base Camp. In het kort ook wel de ABC trek genaamd.
De schoenen gingen meteen aan en de sandalen in de plastic tas. Een Chinese maaltijd en één grote fles Tiger bier waren genoeg voor me vanavond! Om half tien lag ik in mijn stapelbedje. Morgen heb ik weer een belangrijke dag voor de boeg. Ik moet nog enkele zaken afhandelen en dan kan in de laatste twee dagen lekker wandelen. Welterusten.

Singapore, Op weg naar Nederland

Pattaya, maandag 23 maart 2009

En vanochtend gaan we weer om half zes op pad. De eindbestemming van deze reis is Nederland, zei het wel met een flinke omweg. Wanneer de Airbus A320 van Air-Asia om ongeveer kwart voor twaalf opstijgt van Suvarnabhumi Airport begin aan een lange reis die me via Singapore, Melaka, Kuala Lumpur en Pattaya naar Zaltbommel zal brengen.

Het is een reis waar ik erg naar uit kijk! Het meest spannende aan deze reis is het aanmeten van een stukje uitrusting die ik in november van dit jaar hoop nodig te hebben. Gordon Tan, de eigenaar/directeur van Adventure 21 in Singapore, zal me adviseren bij wat ik zo allemaal nodig zal hebben voor mijn reis. Omdat ik niet alles in één keer kan meenemen wegens mijn bagagebeperking zal ik in twee keer de complete uitrusting kopen en meenemen. Natuurlijk zal ik ook een aanbetaling doen voor de reis.
Een andere belangrijke zaak is dat ik vier treinpassen voor Japan weet te bemachtigen. Het reizen binnen Japan is nogal prijzig en daarom heeft de regering besloten om voor toeristen speciale treinpassen in het leven te roepen. Ik heb er vier nodig voor Tettje en mezelf. Één voor een week en één voor drie weken. We gaan namelijk vier weken naar Japan maar zo’n pas bestaat niet. De pas moet ook buiten Japan worden aangeschaft en is niet in Japan zelf te koop, vandaar. Verder staan er weer de normale zaken op het programma is Singapore, lekker eten, een paar biertjes en een beetje wandelen.
Na deze drukke vier dagen vertrek ik via de Queenstreet Busterminal en Larkin Bus and Taxi Station (Johor Bahru) naar Mijn geliefde Melaka voor nog meer lekker eten en koude biertjes. Een beetje rusten en onder het genot van een kop koffie bij de Starbucks plannen voor de reis naar Japan.







Dan staat de Formule 1 race op het circuit van Sepang weer op het programma. Kuala Lumpur veranderd dit weekend in een stad vol met racefans. Enkele vrienden zullen zich bij me voegen zodat het een bijzonder leuk weekende lijkt te worden. Het is alweer de tiende keer dat ik in Kuala Lumpur voor de Formule 1 ben.




Op maandag ga ik dan nog voor een paar dagen terug naar Pattaya voor veel vertier en plezier. Donderdagochtend vlieg ik voor de eerste keer met Air Berlin naar Düsseldorf. De veelbesproken vliegtax heeft ook mij over de streep getrokken! Mocht het bevallen dan is Schiphol voor altijd verleden tijd.