Over de helft

Pattaya, 01-07-2007

Het is alweer zondag en we zijn met zijn allen alweer over de helft van het jaar 2007. Henk en Tettje zijn goed aangekomen en om eerlijk te zijn heb ik weinig kunnen rusten. Het was veel regelen en zorgen dat er niets wordt vergeten.
Tettje en ik zijn klaar voor de tocht van vier weken naar Sarawak, Brunei en Saba.
De plannen liggen er en na overleg gaan we waarschijnlijk de volgende tocht ondernemen.

Aankomst Kuching
Serubah Longhouse
Kuching - Bako Nationaal Park
Bako Nationaal Park – Miri
Brunei
Miri - Mulu Nationaal Park
Mulu Nationaal Park / headhunters
Kota Kinabalu - Mount Kinabalu Nationaal Park
Mount Kinabalu Nationaal Park - Sukau via Sepilok en Sandakan
Sukau - Pulau Manukan via Kota Kinabalu
vertrek Kota Kinabalu

We kunnen hier natuurlijk altijd van afwijken mocht het noodzakelijk zijn.

Een korte samenvatting voor het merendeel overgenomen uit de gids van koning aap.
Hier zijn nog wat links:

http://www.malaysiasite.nl
http://www.malaysiasite.nl/sarawak
http://www.malaysiasite.nl/sabah

Kuching is een sfeervolle stad aan de Sarawakrivier met een gezellige boulevard en restaurantjes waar je terecht kunt voor een heerlijke curry of saté. De naam 'kuching' betekent 'kat' en overal in de stad zie je de beeltenis van dit dier.
We gaan vervolgens naar een 'longhouse' van de Iban, die je gastvrij een eenvoudig onderkomen bieden. Je kunt wandelingen door het oerwoud maken, varen in typische smalle bootjes of zwemmen in de rivier. 's Avonds kom je samen in het 'longhouse', waar je ongetwijfeld de traditionele rijstwijn 'tuak' aangeboden wordt.
Eén van de mooiste natuurparken is het Bako Nationaal Park, waar de zeldzame neusaap nog veelvuldig voorkomt.
We duiken Brunei in voor een paar dagen, een stadstaat die zijn rijkdom te danken heeft aan olie. Een strenge moslim staat waar alcohol officieel verboden is.
Het Mulu Nationaal Park staat vooral bekend om het uitgebreide grottenstelsel. Het is indrukwekkend om te zien hoe duizenden vleermuizen tegelijkertijd met de schemering de grotten verlaten op zoek naar voedsel.
In Mulu maak je diverse wandelingen door weelderige jungle, ondermeer de headhunters-trail. Hier ben je echt weg van de bewoonde wereld.
In het Kinabalu Nationaal Park kun je prachtige dagwandelingen maken of ervoor kiezen Mount Kinabalu te beklimmen, de hoogste berg van Zuidoost-Azië (4100 m) Sprookjesbossen met vleesetende bekerplanten en orchideeën bepalen het beeld onderweg.
Bij Sukau bezoeken we het Kinabatangan Orang-utan Conservation Project, dat het onderzoek coördineert naar en de bescherming van de orang-oetans in deze regio. Men kweekt er bijvoorbeeld boompjes voor herbebossing, werkt als gids en zorgt voor je overnachtingen,bij de bevolking thuis. In 2005 is Red Ape Encounters (RAE) opgericht en daarmee heb je dé kans wilde orang-oetans te zien. Want alleen onder begeiding van de RAE mogen toeristen het beschermde gebied in. Lokale gemotiveerde gidsen leren je alles over het gedrag van deze imposante dieren, en hopelijk zijn ze ook te vinden. Je gaat op bezoek bij de lokale bevolking, en ’s nachts maak je een tochtje op de rivier op zoek naar nachtelijk leven.
Omgeven door koraalriffen en kristalhelder water gaan we enkele dagen uitrusten van het verblijf in de jungle op het tropische eilandje Manukan. Het paradijselijke strandje en de kleurrijke onderwaterwereld vol koraal en bontgekleurde vissen zul je niet snel vergeten.

Jullie zien dat er weer genoeg op het programma staat. Als ik geluk heb is mijn computer ook weer gerepareerd zodat ik de foto’s direct kan invoegen.
Tot woensdag!

Korea, het zit er op

Seoul, 21/06/2007

Het zit er op. Mijn laatste dag in Korea was een slechte. Het regende vanaf het moment dat ik mijn ogen opende tot en met het moment dat ik mijn ogen sloot. Neerlands weer op zijn best een kleine 9000 kilometer van huis.
Natuurlijk heb ik de hele dag op mijn bed gelegen en een beetje met de computer gespeeld en het één en ander geschreven. De twee keer dat ik mijn kamer heb verlaten was het om te gaan eten. Mijn laatste Koreaanse maaltijd was een heerlijke bami en dim sum, natuurlijk met voldoende kimchi.
Morgen vlieg ik weer terug en de wekker staat op zeven uur, ik wil namelijk niet later dan half acht het hotel verlaten. Ik twijfel nog tussen de trein en de bus. Mocht het regenen dan wordt het 100% zeker de trein.
Jullie hebben nog twee verhalen van mij te goed, deze zullen dan voor deze blog verschijnen. Ik heb namelijk het systeem van de data veranderd. De nieuwe verhalen zullen de datum hebben van de dag of de laatste dag van het verhaal. Zo kan het zijn dat er verhalen tussen de laatste en voorlaatste worden ingevoegd. Dus even goed opletten. Dat was het voor nu, ik ga mijn biertje opdrinken en nog wat TV kijken.
Als ik morgen weer in Thailand ben ga ik een paar dagen heerlijk uitrusten en daarna weer aan de slag met de volgende reis. Ik vertrek samen met Tettje naar Saba en Sarawak op 4 juli voor een reis van vier weken met als hoogtepunt de beklimming van de “Mt. Kinabalu, een berg van 4095 meter hoog. Tot dan.

Korea, de oorlog als propaganda

Seoul, 20/06/2007

Vandaag zou ik voor de laatste keer mijn heil buiten Seoul zoeken. Korea is voor altijd verbonden met de oorlog, ook wel de “vergeten oorlog” genoemd. En overal waar je in Korea komt zie de monumenten of andere zaken die ermee te maken hebben.

Een korte inleiding:
Op 25 juni 1950 werd Zuid-Korea door Noord-Koreaanse troepen binnengevallen. Daarop besloot de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties tot militaire steun aan Zuid-Korea. Uiteindelijk bestond die militaire steun uit een troepenmacht waaraan naast troepen van de Verenigde Staten nog vijftien landen deelnamen: Australië, België, Canada, Colombia, Filippijnen, Ethiopië, Frankrijk, Griekenland, Verenigd Koninkrijk, Luxemburg, Nederland, Nieuw-Zeeland, Thailand, Turkije en Zuid-Afrika. De Amerikaanse generaal Douglas MacArthur werd benoemd tot bevelhebber.
Na enkele dagen werd de Zuid-Koreaanse hoofdstad Seoel bezet en begin september 1950 was 90 % van Zuid-Korea in handen van Noordelijke troepen. Alleen een klein gebied rondom Busan hield nog stand. Bijna waren de Zuid-Koreanen op de knieën gedwongen. Dankzij een tactisch hoogstandje, de amfibische landing bij Incheon, ver achter de Noord-Koreaanse linies, en het nodige geluk slaagde bevelhebber MacArthur erin de Noord-Koreanen terug te dringen tot ver over de 38e breedtegraad. De Chinezen, beducht voor een uitbreiding van de oorlog tot hun eigen grondgebied, intervenieerden en drongen de westerse coalitie terug. Opnieuw viel Seoul in communistische handen. MacArthur stelde voor de atoombom in te zetten tegen Volksrepubliek China, maar dat werd verworpen. Dit zou de wereld volgens president Truman in een nucleaire oorlog duwen, wat rampzalige gevolgen zou hebben. Douglas MacArthur werd 11 april 1951 ontheven uit zijn functie als bevelhebber over de VN-troepen in Korea.
In de periode die volgde sleepte de oorlog zich voort waarin successen en tegenslagen elkaar afwisselden. Medio 1951 werden er pogingen gedaan vredesonderhandelingen te beginnen. Daarmee kon op 10 juli 1951 in Kaesong worden begonnen. De onderhandelingen sukkelden maandenlang voort en werden herhaalde malen gestaakt. Groot struikelblok was de uitwisseling van krijgsgevangenen. Pas na de dood van Sovjetleider Stalin in maart 1953 werd er weer voortgang geboekt en kon er op 27 juli 1953 te Panmunjeom een wapenstilstand worden afgekondigd.
De onderhandelingen hadden dan wel tot een staakt-het-vuren geleid, maar de vrede tussen Noord- en Zuid-Korea is nooit gesloten, zodat beide landen officieel nog steeds in staat van oorlog verkeren. De Koreaanse Oorlog kostte aan twee miljoen burgers en militairen het leven. Noord- en Zuid-Korea bleven als puinhopen achter.

De plaats die ik vandaag zou bezoeken was Incheon, de landingsplaats van de bevrijdingsmacht. Er stond nog voldoende geld op mijn treinkaart en dat wilde ik graag gebruiken voor de ruim een uur durende treinritten. Het was de eerste keer dat ik richting de westelijke buitenwijken reisde. Het leek dat de mensen hier anders waren dan in het zuiden of het noorden. Jongelui gestoken in fel gekleurde PVC kleding met de nieuwste MP3 spelers liepen overal. Vreemde haarstijlen die mij lieten denken aan de glamourbands van de beginjaren 70.
Ik was nu wel blij dat het einde van de reis zo dichtbij was. Het wordt me een beetje teveel. Vier weken is mooi maar het is wel genoeg voor nu.
Het dorp (2.500.000 inwoners) is niet al te groot, ik bedoel het centrum. Ze zijn hier een oud Chinatown aan het restaureren om de overvloed aan Chinese toeristen te behagen. Naast het Koreaans zijn hier alle uithangborden in het Chinees.
Er was dus weinig te zien, het park op de heuvel met de monumenten en een korte wandeling door het met kitsch overgoten Chinatown was voldoende. Snel terug naar Seoul om het “Korea War Memorial” te bezoeken.
Weer ruim een uur in de trein, zo schoot de dag tenminste op. Onderweg bestudeerde ik de kaart van de ondergrondse en in dit uitzonderlijke geval moest ik twee keer overstappen. Of ik moest een stukje gaan lopen? De hele dag had ik al in de trein gezeten dus waarom zou ik niet gaan lopen? Het eindstation was “Seoul Station”, eenmaal buiten het station begreep ik wat er was misgegaan zondag. Er zijn namelijk twee “Seoul Stations” en deze was het station met de elektronicamarkt. Ik was hier al eens geweest, het zag er allemaal herkenbaar uit. Het museum (memorial) lag aan de rand van Ithawon en daar had ik tenslotte al genoeg rondgelopen.
Het geheel was erg indrukwekkend. Het is zo groot dat ze buiten een enorme collectie pantservoertuigen en vliegtuigen hebben staan. Zo maar, gratis te bezichtigen. Dat deed ik dus eerst, ik ben tenslotte een “Hollander”. Vooraf had ik nog getwijfeld of ik naar binnen zou gaan maar de wandeling buiten had mijn twijfel weggenomen.
Binnen trof ik goed ingerichte zalen aan met de verhalen over tweeduizend jaar oorlog. Natuurlijk tegen de buren, Japan en China. Het was erg interessant en ik heb veel gezien dat mij onbekend was. Er waren voldoende bordjes in het engels om het allemaal wat duidelijker te maken. De verdieping over de burgeroorlog en hoe het allemaal had kunnen gebeuren was het meest indrukwekkend.
Maar wat eigenlijk voor mij het vreemdst was dat hele groepen kleuters en kleine kinderen hand in hand door de zalen met de meest gruwelijke oorlogszaken werden geleid. Alles onder het mum van vrede en leve de “Republiek van Zuid Korea” zoals het land officieel heet. Ik weet niet of het goed is maar het is wel zeker dat ik geen één Koreaan heb ontmoet die niet trots op zijn land was. Misschien iets voor de linkse regering van ons land? Voer dan ook maar meteen schooluniformen in als we toch bezig zijn. Of heerst er nog steeds een angst van dat oude oorlogssyndroom?
De rondgang had langer geduurd dan verwacht en zo was het einde van de dag sneller daar dan verwacht. De vier en een halve kilometer liep ik natuurlijk naar het hotel. Onderweg pikte ik nog mijn laatste souvenirs op en had later op de avond een neutraal maal in mijn op één na favoriete restaurant, het favoriete was gesloten wegens een verbouwing. Zo kwam er een einde aan mijn voorlaatste dag. Met elk uur dat verstrijkt ben ik meer blij om weer terug naar Thailand te gaan. Ik ben er nu ook klaar voor. Voor mijn volgende trip, over twee weken alweer, ben ik ook wel klaar. Het zal leuk zijn om met een tweede persoon op pad te gaan. Morgen nog wat rondhangen en inpakken en dan zit het er echt op.