Australië, naar het zuiden

Esperance, 22/11/2003

Vroeg naar bed betekend ook vroeg op. Ik was na de rustige avond van gisteren zo fris als een vogeltje. Bij het eerste zonlicht in mijn heerlijke kamer was ik meteen wakker. Niet dat ik meteen ben opgestaan, het was kwart over vijf. Ik heb nog even heerlijk liggen genieten van mijn rust. Een lekker bakkie koffie en een douche. Gepakt en gezakt stond ik om zeven uur op de stoep voor het hostel. Alles ging van een leien dakje. Ik werd netjes opgehaald en afgezet op de parkeerplaats van het centraal station in Perth.
De bus was ruim op tijd en ik koos voor mezelf een bank op de eerste rij. Een goed uitzicht en altijd als eerste in het toilet. Nadat de koppen waren geteld en iedereen een plaatsje in de bus had gevonden reden de zon tegemoet richting “York”. Niets bijzonders op zich. Omdat er in een straal van 200 km niets anders te zien is hebben ze deze plaats tot een toeristische trekpleister verheven. West Australië. Het is nu eenmaal een feit dat er heel weinig te zien is behalve natuurschoon. Deze schoonheid van de natuur is en blijft de hoofdmoot.
Veel nietszeggende plaatsen worden tot toeristisch hoogtepunt verheven. Een van die vreemde plaatsen die tot toeristische trekpleister is verheven is het “Hondenkerkhof“.Deze attractie sprak ons zo aan dat niemand de bus verliet en dat we maar snel doorreden. Jim, onze chauffeur, grapte dat we het hoogtepunt van de dag links lieten liggen.
We hadden nog één stop over die wat zou kunnen opleveren en dat was “Wave Rock“. Een rots in de vorm van een gigantische 15 meter hoge golf. Best leuk om te zien. Het is wel jammer dat ze in de jaren vijftig boven op de rots een betonnen muur van een meter hoog hebben gestort. Dit om het regenwater op te vangen en leiden naar een reservoir voor drinkwater.
Vanaf hier gingen we de oneindige leegte in. Mijn gedachten dwaalden af naar de leegte en de eenzaamheid die ik had ervaren een week of twee geleden. Het landschap veranderde ook weinig. De bush en velden vol graan wisselden elkaar af. Hier en daar doorsneden met een stuk laaggelegen land dat door het zout was aangetast. Er waren zo al duizenden hectaren goed akkerbouw land verloren gegaan. Het landschap veranderde zo weinig dat binnen een half uur negentig procent van de bus in diepe slaap was gedompeld. Eigenlijk werden ze alleen wakker voor een rookpauze en de toiletstop.
Tijdens één van die stops was alle aandacht gevestigd op een jong wicht uit “Texas USA”. Zij vond dat het tijd was om te gaan joggen. Dit in het midden van het grote onbekende. Na de stop op de afgesproken tijd zocht iedereen zijn plaats weer op in de bus en de koppen werden geteld. Niet iedereen was aan boord en ik had al het slechte voorgevoel dat het kind weg was. En ja hoor, ze was nog niet terug. Jim reed het dorp uit in de richting waarin ze was verdwenen. Geen jogger! Jim kon haar natuurlijk niet achterlaten en reed terug het dorp in. De meeste van ons begonnen nu zachtjes te klagen tegen hun buurman of buurvrouw. We moesten wachten tot ze weer terug was. Na ongeveer tien minuten kwam ze aangewandeld. Een Colgate lach vergezelt met een goedkoop excuus. Dit voorspelde weinig goeds.
De finale van het wereldkampioenschap rugby tussen Engeland en Australië ging helaas aan ons voorbij. We hadden dit graag live op de tv gezien. De drie uur tijdverschil met Sydney was in ons nadeel. We moesten het doen met de radio. Tot zo'n twee minuten voor tijd konden we naar het langzaam wegstervende radioverslag op de FM luisteren. Twee minuten voor het einde stond Engeland nog voor. We reden een aantal minuten met een ruisende radio, het signaal ging over onze hoofden heen. De meeste hoopten op een wonder. Toen de radio na ongeveer tien minuten weer een geluid produceerde dat we konden ontcijferen bleek dat de wedstrijd nog bezig was. Dit kon maar één ding betekenen en dat was dat het de Wallabies was gelukt om gelijk te maken, daarna hoorden we niets meer op de krakende radio. Op de parkeerplaats van ons hostel te horen kregen dat Engeland wereldkampioen was. 17-20, Australië was er dicht bij geweest om het huzarenstukje van vier jaar geleden te herhalen. We realiseerden ons dat we vanaf nu het tot in de oneindigheid aanhoren dat Engeland wereldkampioen is geweest.
Gelukkig hoefden we niet te koken na deze lange dag in de bus. Er stonden een paar grote ovenschalen lasagne voor ons klaar. Een kleine groep van ons maakte een salade voor bij het diner. De lasagne smaakte ons goed, samen met een paar boterhammen. Ik dronk voor het slapen gaan een paar biertjes die ik onderweg samen met Tobias had gekocht. Ik ging met een tevreden gevoel slapen. Een kleine 800 kilometer op de eerste dag. Ik ben erg benieuwd voor morgen.

Australië, Hollandse geschiedenis op zijn best

Perth, 21/11/2003

Mijn tweede volle dag besteedde ik in Freemantle. Een oude havenstad die uniek is voor Australië. In plaats van de trein nam ik nu een soort veerdienst. Het is niet echt een rondvaart maar ze proberen het toch zo te verkopen. Het is een aangename manier om in de voorjaarszon de oevers van de Swan river te bekijken.
Tijdens mijn dagen in en om Perth had opnieuw de eenzaamheid toegeslagen. Het is niet leuk om alleen naar een bar te gaan. Het is niet leuk om alleen door een stad te slenteren. Het is niet leuk om alleen koffie te drinken. Nee, ik wilde niet meer alleen zijn. Ik ging nu een tour maken en geen auto huren.
Lekker sociaal met een groep. Nieuwe vrienden maken en samen plezier maken. Ik had gekozen voor een tour met “Redback Adventures”. Het reisbureau waar ik zou boeken was toevallig ook in Freemantle. Mijn eerste zorg was om deze tour te betalen, daarna ging ik richting het “Maritiem Museum”. Een flink modern gebouw aan de haven. In dit museum volgde ik de scheepvaart met al zijn aspecten door de eeuwen heen. Ik leerde over de oude navigatie methoden. Een stok met een touwtje eraan die je gestrekt voor je uit moest houden met het touwtje in je mond. Het aantal knopen tussen de punt van de stok en je mond bepaalde je plaats ten opzichte van de evenaar. De lengte van een arm kon het verschil zijn tussen een ramp en een behouden vaart. Het verbaasde mij niet dat er zoveel schepen zijn vergaan door fouten in de plaatsbepaling. Naarmate ik dichterbij de moderne scheepvaart kwam des te minder interessant het voor me werd. Maar waar was dat beroemde tinnen bord? Het bleek zich in een heel ander gebouw te bevinden en wel in de oude gevangenis.
Het museum met de “Shipwreck Galleries” in Freemantle maakte ongetwijfeld de grootste indruk op mij. Een heel museum geweid aan de Hollanders die hier ongeveer 400 jaar geleden voor het eerst kwamen. Veel opgegraven, vanaf de zeebodem, gebruiksvoorwerpen die henkenbaar waren. Een zilveren daalder met het wapen van Gelre. Het tinnen bord dat door een kapitein aan een paal was gespijkerd en daarmee Terra Australis claimde voor de VOC. Oude pijpen van gips, Chinees porselein met een afbeelding van Hollandse molens. Een stuk achtersteven van de “Batavia”. Veel geschiedenis van het Rood/Wit/Blauw over alle wereldzeeën. Op de terugweg bedacht ik mij nog wat een vruchtbare dag het was geweest. Ik was heerlijk tot rust gekomen en had ook mijn tour geboekt. Ik had nog één nachtje voordat ik zou vertrekken en het zuiden gaan ontdekken.
Bij terugkomst in mijn nieuwe hostel voelde ik me meteen op mijn gemak. Wat een heerlijke kamer! Een kleine kleuren tv en een koelkast. Het lekkerste was eigenlijk wel het tweepersoons bed. Nog even snel een wasje draaien zodat alles weer fris is en dan naar bed. Morgen loopt de wekker om half zes af.

Australië, Vissen en voedsel

Perth, 20/11/2003

De laatste twee dagen voordat ik mijn beslissing voor de westkust zou nemen hing ik nog wat rond in Perth en Freemantle. Ik wilde nu genieten van de rust en het eten dat hier uit vele landen werd geserveerd. Ik bezocht restaurants en trendy café’s af en toe met live muziek. Alhoewel ik vaak Aziatisch voedsel eet viel ook hier mijn keuze meestal op de Aziatische keuken. Ik at een heerlijke curry noedels uit Maleisië, kippesaté uit Indonesië en Singapore noedels. Als een uitzondering op de regel genoot ik van een kangoeroe steak uit Australië. Het eten is in Australië van een hoge kwaliteit en ook nog redelijk geprijsd. Een waar hemelse ervaring voor iedereen die van eten houd. Drink dan ook nog de goede Australische wijnen en je geluk kan bijna niet meer op.
De eerste dag zou een dag met een toeristisch tintje worden. Ik zou de hele reis naar AQWA ondernemen. Eerst met de trein en daarna met de bus. De heenreis ging voorspoedig. Ik kwam al snel tot de ontdekking dat een treinkaartje ook voor de bus geldig is. Eigenlijk is het voor heel Perth geldig als je maar binnen twee uur weer uitstapt. Goed geregeld dus, geen gezeul met strippenkaarten.
Bij aankomst in Hillary's Boat Harbour moest ik een stevig stukje stappen naar het aquarium. Het lag natuurlijk aan het einde van de pier. Eerst naar het restaurant voor een kopje koffie! Nadat ik mijn koffie had gedronken ging ik het aquarium binnen. Het bleek niets bijzonders te zijn. De tunnel onder het aquarium was een grote cirkel. Er waren maar een paar vissen te zien en het voeren van de haaien ging volgens mij niet door. Ik had het aan de oostkust beter gezien. Ik hing nog wat rond en bekeek de zeeleeuwen. Daarna besloot ik om terug te gaan.
De terugreis was wat avontuurlijker. De buslijnen hebben hetzelfde nummer als ze op een neer een route rijden. Op zich niets bijzonders want in Bangkok hebben ze hetzelfde systeem. Je weet aan welke kant je van de weg moet instappen. In Perth echter stopt de bus maar bij één bushokje. Het nummer is gelijk dus je weet eigenlijk niet wat de eindbestemming is. Er is ook geen eindbestemming want de bussen rijden in een rondje. Voordat ik uiteindelijk op een bus kon stappen was er al heel wat tijd verstreken. Twee bussen per uur dus. De chauffeur van de eerste bus had mij verteld dat ik beter de volgende kon nemen omdat die mij ook op een treinstation zou afzetten. Het zou mij zeker vijftien minuten schelen. OK, ik wacht dus op de volgende bus. Die chauffeur vertelde mij dat ik beter de volgende bus kon nemen. Die ging naar een ander station waar ik een betere aansluiting met de trein zou hebben. Ik stond nu in dubio want waarschijnlijk kwam diezelfde buschauffeur weer terug. Ik nam dus de tweede bus en vroeg de chauffeur mij te waarschuwen als ik uit moest stappen. Ondertussen had ik een gezin Japanners achter mij aan die in de veronderstelling waren dat ik het allemaal wel zou regelen. Nu begon het ook nog te regenen.
Op het signaal van de buschauffeur verliet ik de bus met het Japanse gezin in mijn kielzog. Een wachtend persoon in het bushokje kreeg de volgende vraag voorgeschoteld. “Eh, excuseert u mij, waar zijn de treinen”? Er zijn hier helemaal geen treinen! Geen treinen? Nee, het station is een paar haltes verderop, U hebt net de bus gemist! Daar gaat hij! Dat was dus de bus waar ik net was uitgestapt. Ik vloekte bij mijzelf en de Japanners die naast mij stonden keken mij vol onbegrip aan. Uiteindelijk kwam er weer een bus. Met diezelfde chauffeur natuurlijk die mij de raad had gegeven om een bus later te nemen. Ik zei niets en nam plaats. Het kaartje was immers nog steeds geldig. Veel later als gepland zat ik weer in de trein naar de city. De Japanners hadden mij het honderdvoudige "Thank You", inclusief het buigen toegeworpen. Ze waren blij dat het allemaal goed was afgelopen. Als het vanzelfsprekend is dat je al die talen beheerst sta je er niet bij stil hoe moeilijk het is als je geen talen beheerst. Het was nu wel erg laat toen ik op het centraal station arriveerde.
Ik deed snel nog wat boodschappen en ging lekker naar mijn kamer. Ik had die avond nog een afspraak met oude vrienden. Het was leuk om ze weer te zien na een lange tijd. Twee jaar is tenslotte niets. Ze pikten mij op bij mijn guesthouse en namen me mee naar een trendy restaurant waarvan er veel zijn in Perth. We aten en dronken en praatte over van alles en nog wat. De avond was te snel voorbij. Ik wilde nog een laatste biertje voor het slapen gaan en ging nog de stad in. Ik slenterde door Northbridge, een soort rosse buurt maar toch anders. Ik kwam uiteindelijk in een bar terecht waar een band disco en funk speelde. Alle gouwe ouwe van de jaren zeventig passeerden de revue. Ik zong uit volle borst mee, dronk een paar bier en danste wat op de plaats.