Thailand, met de trein naar Lampang

09/02/1999

Gisteren was een rustdag en ook meteen stond deze dag in het teken van afscheid.
We voelden allebei dat het einde nabij was en de lichte kater versterkte het gevoel. We hadden allebei weinig meer te doen en gingen meteen na het ontbijt uit elkaar. Ik ging weer op pad voor een wereldontvanger en ik had vandaag meer geluk. Ik vond een mooie Sony ICF-SW 30. Nadat ik een korte blik op het internet had geworpen was dit de machine die ik wilde kopen. De prijs was niet mis, ruim achthonderd gulden omgerekend. Maar ja, als je het beste wilt hebben dan moet je ook niet zeuren.
De rest van de dag slenterde ik maar wat rond. Dit was de eerste keer dat ik doelloos door de stad zwierf en eigenlijk alleen maar wachtte totdat het avond werd. Ik wilde niet gaan drinken omdat dit misschien de avond zou verpesten.
Het gebruikersgemak van de wereldontvanger viel mij toch wel tegen. Om half zes begon ik te zoeken naar de uitzendingen van de wereldomroep maar ik kon niets vinden. Alleen geruis en af en toe een stem in een taal die ik nog nooit had gehoord. Hoe was mogelijk? Ik snelde naar het “Daret’s guesthouse” om de uitzendschema’s en frequenties van de wereldomroep te printen. En ja hoor! Om half negen klonk er uit de luidspreker, “Goedemiddag, dit is de wereldomroep vanuit Hilversum”. We keken elkaar met een glimlach aan en luisterden naar het nieuws en een actualiteitenprogramma.
We waren weer op de hoogte van het laatste nieuws en gingen voor de laatste keer naar de “Riverside” waar alles in het teken stond van ons afscheid. We hadden kleine afscheidscadeautjes gekocht voor elkaar en begroeven de strijdbijl. We zouden vrienden voor het leven zijn, dat wisten we zeker. Haar cadeau voor mij was een “Lonely Planet van Laos”, een hint naar mijn kant om dit land te bezoeken. Helaas stond dit niet in mijn planning. Ik wilde naar het zuiden gaan, Maleisië en Indonesië, en dan oversteken naar Australië om de oostkust een beetje anders te doen dan de vorige keer. Maar je weet nooit hoe het loopt als je onderweg bent.
Morgen zou Marieke al heel vroeg vertrekken, ze had een lange reis voor de boeg.


Vandaag was het een reisdag. Nou ja, ongeveer anderhalf uur in de trein is niet echt een reisdag te noemen. Toch vreemd zo alleen, mijn gedachten zijn nog steeds bij Marieke en het is niet zo vreemd dat ik haar mis.
De verwachte anderhalf uur werd uiteindelijk drie en een half uur. Ik heb de tijd dus valt het allemaal wel mee, het uitzicht vanuit de trein was zo mooi. Met gemiddeld zo'n 60 km/u door het berglandschap met de ramen open. Het was net een rit in een achtbaan en veel mooier dan ik op de TV had gezien.
Aangekomen in Lampang ging ik eerst maar eens op zoek naar het “Riverside guesthouse”. Jullie raden het al, er was een verband met Judith die mij, op een moment dat Marieke naar het toilet was, een briefje had gegeven met een tip voor een guesthouse. De kamer zag er best netjes uit maar de badkamer was wat anders. Badkamer? Het was een grote ommuurde plaats met drie grote potten water. In die potten dreven kleine fel gekleurde plastic bakjes waarmee je het water over je hoofd moest gieten. Ik stond perplex, ik was best bereid om wat Spartaans te overnachten maar een hete douche staat wel hoog op mijn verlanglijstje.
Ik wachtte niet langer en ging meteen op zoek naar een alternatief. Hier bleek dat de Lonely Planet ook zijn beperkingen heeft. Sinds de laatste uitgave was deze stad dusdanig gegroeid dat de helft van de stad niet op de kaart stond. Ik liep compleet verloren in een wereld met alleen uithangborden en wegwijzers in het Thaise krulletjes schrift.
De eerste de beste westerling die ik tegen kwam werd bestookt met de meest belangrijke vragen!
“Waar verblijf jij”?
“Is het schoon en rustig ’s nachts”?
“Hebben ze een warme douche”?
“Waar is het precies en wat kost het per nacht”?
Op alle vragen kreeg ik een antwoord en de antwoorden klonken als muziek in de oren. IK haastten mij terug naar het “Teleurstelling guesthouse”, pakte mijn spullen en verdween als een dief in de nacht. Ze zullen wel vreemd hebben opgekeken dat ik in het niets was opgelost.
Zijn aanwijzingen waren niet 100% goed maar ik moest eerst op zoek naar het huis met de vele pilaren. Dat was redelijk snel gevonden. In de verte zag ik een bord met daarop geschreven: “T.T. and T. Guesthouse”. Ik had het dus gevonden.
Een mooie kamer en het vooruitzicht van een warme douche in de ochtend voor honderd baht. Dit zijn toch de dingen waar ik scherper op moet zijn! Niet zomaar accepteren maar eerst goed controleren! Weer wat geleerd. De rest van de dag deed ik niets, een beetje lezen en naar de radio luisteren. Mooi machientje, de hele wereld aan je voeten door een setje transistors.
Voor het avondeten ga je op minder toeristische plaatsen naar de avondmarkt. En die is normaal niet zo moeilijk te vinden. Heerlijk Thais eten met een grote bier voor 80 baht (fl. 4,50), niet te geloven. Wat ook niet te geloven was dat er een buitenlander aanschoof aan mijn tafel. Het was een Australiër die ook alleen op pad was in Thailand. De gewoonlijke vragen en vreemde antwoorden. Hij was een professor die de genen structuur van honingbijen bestudeerde. Hij had er al uitgebreid over gepubliceerd.
Het kon mij een worst wezen, na het eten ging ik terug naar het guesthouse. Heel vreemd om zo alleen op de kamer te liggen om tien voor half tien. Lekker slapen en morgen op pad in en om Lampang.

Thailand, de teleurstelling van “Wat Doi Suthep”

Chiang Mai, 07/02/1999

Gevoelens stonden nu duidelijk in de weg van het gezond verstand. Ons afscheid was aanstaande en misschien was dit wel het beste. Ik was nu bijna drie weken op reis en deze drie weken met Marieke waren mijn meest intense weken van mijn leven geweest. De onafgebroken stroom van emoties en ervaringen zouden de toon zetten voor de rest van mijn leven. Zo wilde ik leven! Niet haasten, maar de indrukken en ervaringen opvoeren tot op een punt dat mijn geheugen het moeilijk zou krijgen. Een overlading van mijn geheugen. Beeldmateriaal zou het meeste opslaan in combinatie met mijn aantekeningen. Dit is ook het moment dat ik er over nadenk om een boekje te maken over mijn ervaringen, het is misschien het dertiende boekje in het dozijn maar dat maakt mij niets uit. Ik heb er veel plezier in.
We waren dus vroeg opgestaan en voor de verandering gebruikten we nu ons ontbijt in het “Daret’s guesthouse”, we wilden een keer wat anders. Het was bijna hetzelfde maar de verandering van omgeving maakte het tot een compleet nieuwe ervaring. We hadden immers ook een Songthaew nodig om ons naar “Wat Doi Sothep” te brengen. De prijs van 30 baht per persoon zou ons de kop niet kosten maar wat we zagen bij aankomst stemde mij niet vrolijk.
We stopten ergens aan het einde van een bergweg bij een parkeerplaats vol met pick-uptrucks en schreeuwende mensen. Een groot gedeelte van die parkeerplaats was omgebouwd tot een openlucht braderie waar de bekende goedkope Chinese rotzooi onder enorme parasols werd verkocht. Een klein gedeelte van de handelaren verkocht bloemen, wierrook, olie en andere giften die in de tempel zouden achterblijven.
Onderaan een enorme trap voegden we ons tussen de stroom mensen die trapopwaarts ging. Eenmaal boven realiseerde ik mij waarom het zo druk was. Het was zondag! En dan zijn de meeste mensen vrij en gaan ze op tempelbezoek! Het reizen in een 24/7 land laat je snel vergeten welke dag van de week het is, en dat was nu ons overkomen. We waren er zeker van dat het morgen een stuk rustiger zou zijn, maar het zou mij niet kunnen verleiden tot een extra dag in Chiang Mai.
“Voor de volgende keer dat ik in Chiang Mai ben”, dacht ik.
We maakten ons, na een korte wandeling over het erf van de tempel, uit de voeten en gingen weer richting de stad. Het was tijd voor de lunch en die overheerlijke gele kerrie met kip en aardappelen stond weer op ons menu.
De hele middag lag nog voor ons en we hadden allebei behoefte aan ruimte. We namen afscheid en spraken af voor het avondeten weer bij elkaar te komen op de kamer. Ik was nog steeds op zoek naar een wereldontvanger en vanuit de Songthaew had ik een enorm winkelcentrum gezien aan de andere kant van de oude stad. Het was niet echt dichtbij maar volgens mij wel te belopen, ik had tenslotte de hele middag de tijd.
Ik koos ervoor om langs de gracht, die om de oude stad heen ligt, te blijven lopen. Van een wereldontvanger hadden ze nog nooit gehoord maar in een kapperszaak zag ik een paar pakker blonde haarverf staan. Mijn blonde lokken waren al aardig uitgegroeid en een nieuwe kleurspoeling zou niet misstaan. De prijs viel ook niet tegen en zo ging ik weer onverrichte zaken richting “Daret’s guesthouse”. Nou ja onverricht, ik had in ieder geval iets anders gevonden wat ik nodig had.
Een paar flessen bier en een oppervlakkig gesprek met een edelsteenverkoper, Sonny. We praten wat over opalen en hij zou mij die avond wel hier opzoeken met een mooie melkwitte opaal.
“Kijk maar, anders misschien morgen”, sprak ik hem toe.
“Nog even liggen voordat Marieke thuiskomt”, was mijn idee.
Tot mijn grote verbazing lag Marieke ook al in de kamer en vertelde mij dat ze al snel klaar was geweest met haar plannen. Een beetje rusten leek haar ook een goed idee. Toen ze de haarverf zag wilde ze meteen aan de slag. De nek uitscheren en kleuren maar, we hadden er beide veel plezier in.
De avond werd nu voor de zoveelste keer doorgebracht in het “Riverside” en dat was ook de blonde westerse serveerster niet ontgaan. Ze kwam naar onze tafel toe en plaatste zich op een lege stoel tegenover ons. Eenmaal de wetenschap vergaard dat wij geen stelletje waren begon ze een beetje openlijk te flirten. Steeds als ze langsliep knipoogde ze naar ons (mij) en dat schoot Marieke in het verkeerde keelgat. Judy komt uit Schagen en ik wilde niet zover gaan om haar emailadres te vragen. Ik denk dat Marieke zou zijn geëxplodeerd. Toch was mijn reisgenoot aangebrand en tijdens onze slingerende wandeling naar het guesthouse vlogen de aantijgingen weer heen en weer. Het werd nu echt tijd om uit elkaar gaan! Morgen was onze laatste dag samen en dat geduld moesten we beide opbrengen. Nog één dag samen.

Thailand, het "Chiang Mai" bloemenfestival

Chiang Mai, 06/02/1999

Er was duidelijk iets mis! Vandaag was de dag van het "Chiang Mai" bloemenfestival en ik had geen idee wat me te wachten stond. Ik realiseerde me wel dat deze dag niet zo goed begon. We deden beide ons best om het een aangename dag te laten worden.
Na het ontbijt had ik duidelijk een dipje. Ik dacht veel aan Naomi maar tegelijkertijd voelde ik mij ook tot Marieke aangetrokken. Typisch weer Jielus die geen keuzes kan maken. Ik kreeg een heel slecht gevoel van binnen en moest na het ontbijt eerst nog een uurtje liggen. Het vele bier begon op te spelen.
Later die ochtend liepen we in stilte richting de oude stad en gingen op zoek naar een plaats langs de route waar de optocht zou langskomen. Natuurlijk liepen we weer oude bekenden tegen het lijf, Brian en Simone en natuurlijk ook Naomi. Ze zag er weer prachtig uit en het moet over mijn hele lichaam hebben gestaan dat ik een beetje verliefd op haar begon te worden. Ik voelde me ook helemaal gloeien vanbinnen. Dat was natuurlijk niet zo leuk voor Marieke. Onze omgang ging steeds stroever en een oplossing was er zo niet zo snel voor handen.
Nadat we een flink stuk van de optocht hadden gezien opperde Marieke het idee om naar het park te gaan. Hertzelfde park als gisteren waar we de schoonheidswedstrijd hadden gezien. Het leek mij een goed idee want ik was alweer aan eten toe en een koud biertje zou misschien onze strubbelingen wat oplossen. Lui in de zon met een bord Thais eten en een koud biertje voor onze neuzen begon het goede gesprek, zoals we dat noemden.
Al onze gevoelens werden ondersteboven gehaald en geen gedachte of gevoel bleef onomgekeerd. Marieke was een beetje teleurgesteld dat ik niet verliefd op haar was. Vanuit haarzelf gezien en uitgaande van mijn gedrag kon ze dit niet zo goed begrijpen. Ik vertelde haar van Tessa en mijn beeld van Naomi. Ze reageerde heel vreemd toen ik mijn gevoelens aan haar opbiechtte.
Het werd alsnog een leuke avond maar je kon voelen dat er spanningen waren en dat er wat was gebroken. Er waren steeds van die intermezzo’s dat we spraken over gevoelens en ze kwam met de beschuldiging dat ze zich afgewezen voelde door mijn gedrag van de laatste twee dagen. Ik kon daar niets aan doen, dat waren haar gevoelens en het was niet mijn opzet. We hadden afgesproken om eerlijk en open met elkaar te praten.
We gingen niet zo laat naar bed, in stilte en misschien ook allebei een beetje teleurgesteld om verschillende redenen. Morgen staan we weer vroeg op want we hebben afgesproken om een tempel in de bergen te gaan bezoeken.