Thailand, voor het eerst alleen

Chiang Mai (Eagle Guest House 2)

Daar zat ik dan, na ruim twee weken was ik voor het eerst alleen. Een erg vreemde gewaarwording in een heel erg grote warme stad. Tijdens het ontbijt dacht ik na over wat er zou gaan gebeuren de komende drie dagen als Marieke op trekking was.
Ten eerste zou ik nu natuurlijk enkele van mijn eigen plannen gaan realiseren. De meest belangrijke was een cursus Thais koken. Koken is al jaren een uit de hand gelopen hobby van mij en de onstilbare honger naar meer kennis moet nu eenmaal ook worden gevoed.

Ten tweede zou ik nu eens alleen op pad gaan in de oude stad om de tempels te bezoeken, ook in “Chiang Mai” zijn en meer dan honderd tempels en monumenten om ontdekt te worden overdag maar vooral ook ’s avonds.
Het vinden van een kookschool was eenvoudiger dan ik had gedacht. Net achter de “Tha Phae Gate”, een oude stadspoort, vond ik een klein kantoortje waar ik kon boeken. De informatie die aan mij werd verstrekt bracht mij echter aan het twijfelen. De prijs was 800 baht per dag of 2000 baht voor drie dagen. Ik had meer tijd nodig om dit te verwerken en het beste was natuurlijk om dit tijdens het eten te doen.
Aan de buitenkant van de stadsgracht lag een leuk restaurant/guest house met een kleine maar gezellige tuin ervoor. Het “Daret’s Guest House”. Ik bestudeerde het menu op zoek naar iets nieuws en kwam tenslotte bij de “Massaman Kerrie”, volgens het menu een zoete gele kerrie met kip, pinda’s en aardappelen. Laat maar komen! De kerrie was echt verrukkelijk en ik kon weer een nieuw gerecht toevoegen aan de lijst “goedgekeurd Thais voedsel”.
Ondertussen stond mijn besluit ook vast, ik zou het maar gewoon doen voor die 2000 baht. Mijn herinneringen waren terug gegaan naar Australië waar ik ook niet op een paar centen had gekeken. Wat is het punt om op 11.000 kilometer van huis zuinig aan te doen? Dan ga ik gewoon wat eerder naar huis.
Bij terugkomst in het kleine donkere kantoortje was er een tegenslag te incasseren. De eerste dag zat nu vol en ik kon de tweede, derde en eerste dag in deze volgorde doen. Wat nu? Het zou niet logisch zijn om het in deze volgorde te doen!

“Eh, heeft iedereen al betaald?” vroeg ik.
“Nee, er staan nog redelijk wat betalingen open”, kreeg ik als antwoord.
“Als ik u nu voor drie dagen betaal, krijg ik dan één van die plaatsen morgen voor de eerste dag als er iemand afvalt?”, stelde ik voor.
“Natuurlijk, dan is de eerste plaats die vrijkomt voor U”, antwoordde de vrouw.
“Dan betaal ik nu voor drie dagen kookcursus met als start over vier dagen, maar als er een plaats vrijkomt dan kan ik morgen al beginnen”!
“Akkoord”, en wij waren het er over eens.
De rest van de middag bestede ik aan het ontdekken van “Chiang Mai”, vooral binnen de gracht. En dat was al een flinke oppervlakte. Smalle straatjes vol met kleine winkeltjes, restaurantjes afgewisseld met oude tempels en monumenten. Het was hier een mengeling van wat ik tot nu toe had gezien. De middag vloog om en voor het avondeten liep ik nog even langs bij het kleine kantoortje om te kijken wat de uitslag was. En ik had geluk, morgen begon mijn driedaagse kookcursus. Maar het meest vreemde was dat er een Engels stelletje binnen zat die ik vorig jaar in Australië had ontmoet. We begroeten elkaar verbaasd. De wereld wordt met de dag kleiner!
Mijn buit voor de dag was ook bevredigend, ik had eindelijk een goede reiswekker gevonden. En die heb ik nodig als ik straks alleen op pad ga.

De avond was de meest vreemde tot nu toe, geen drinkmaatje. Het guest house waar ik vandaag twee keer had gegeten werd mijn doel voor een paar grote koude “Bier Chang”. Ik was overgeschakeld en dat was goed bevallen, vooral omdat dit bier bijna de helft koste van het “Bier Singha”. Na een paar biertjes ben ik nog op zoek geweest naar de avondmarkt en daar vond ik een “McDonalds”, en dat was lekker na twee weken rijst! Om half één lag ik tussen de veren om vooral fit te zijn morgen. Koken leren op zijn Thais.

Thailand, de eerste stappen in Chiang Mai

Chiang Mai (Eagle Guest House 2)

Gisteren was het dus alweer de zoveelste reisdag. We hadden vandaag weer geprobeerd om vroeg op te staan, ik zeg geprobeerd omdat er weer niets van terecht was gekomen. We moesten er zelf ook om lachen toen we om half tien aan het ontbijt zaten.
Bussen zijn nu de gewoonste zaak van de wereld en de enige beperking kan de frequentie zijn waarmee ze rond het middaguur vertrekken.
De eerste februari stond in het teken van bezinning en een grote kater. Ik had me sinds mijn vertrek nog niet zo slecht gevoeld. De combinatie van de kater en de ondragelijk drukkende hitte van “Chiang Mai” dwong ons om na het ontbijt nog maar even te gaan liggen. En dat deden we dan ook tot half twee.
Toen moest ik er wel uit want er moest alweer een cheque worden gewisseld. Mijn dagbudget was vastgesteld op 500 baht. Dat is in principe goed te doen als je niet teveel alcohol drinkt. De gezellige dagen hadden mijn uitgaven flink opgeschroefd en ik zou vanaf vandaag naar de 700 baht per dag gaan om gewoonweg zeker te zijn dat ik niets te kort kwam. Mijn plannen voor de Filippijnen zijn ook weer uit de kast gehaald. Het schijnt daar zo goedkoop te zijn dat je zelfs van 500 peso per dag nog geld over kan houden.
Mijn middag werd besteed aan het internet en e-mail in het “American Restaurant” met koud bier tegen de kater en veel koude lucht uit de airconditioning. Natuurlijk wilden we weer uit vanavond. Het zou namelijk voorlopig onze laatste avond samen zijn. Marieke had een driedaagse trek geboekt, ik zou achter blijven in de kamer en mijn dingen gaan doen.

Hetzelfde scenario als gisteren alleen met minder whisky, we ware al om half twaalf terug in bed. Morgen gaat Marieke vroeg weg en ik sta vroeg op om op ontdekkingsreis in “Chiang Mai” te gaan.

Thailand, reisdag

Chiang Mai (Eagle Guest House 2)

We hadden besloten om de eerste bus van de dag, om 07:30, te nemen maar toen de wekker van zich liet horen bleven we toch maar liggen. We hadden per telefoon een kamer gereserveerd dus dat zou geen probleem zijn. "Een leugen voor goedwil" laten we het maar zo noemen. Sam, de ober moest er wel hartelijk om lachen dat we pas om half tien aan het ontbijt verschenen. Zeker na het uitgebreide afscheid van gisterenavond.
De eindrekening viel wel een beetje tegen ondanks het ontbijt en een zak vol schone was. Tijdens de korte rit naar het busstation dacht ik eens goed na over wat ik nu zo spendeerde per dag en of ik het misschien kon terug brengen. Zelf schommelde ik zo rond de 700 Baht (fl 44,-) per dag en dat was duidelijk meer dan de 500 Baht die ik me had voorgenomen. Natuurlijk begreep ik wel dat de uitgaven aan de alcohol veel te hoog is maar het is nu eenmaal heel gezellig met Marieke en en als we over een week of twee uit elkaar gaan zal dat wel weer teruglopen.
De Busreis was OK met twee hobbeltjes. De eerste was dat de eigenaar van het "Eagle Guest House 2" gewoon vijftig Baht vroeg voor het ritje naar het busstation terwijl we duidelijk hadden afgesproken dat het een service van het guesthouse was.
De tweede was minder! Marieke zat ineens te huilen, haar geklaag ging zelfs over het geluid van mijn Walkman heen. Ik had wel een idee waarover het ging en het leek me veel beter om het maar zo te laten en vanavond er over te praten.
In het "Eagle Guest House 2" was er een kamer op de eerste verdieping voor ons geserveerd met een tweepersoonsbed. En we hadden nog wel zo nadrukkelijk gevraagd om een kamer met twee eenpersoonsbedden. We keken elkaar aan en konden er samen om lachen. Alles was weer goed!
Voor het eten belandden we in het "American Restaurant", Marieke deed zich te goed aan een Italiaanse maaltijd terwijl ik zelf lokaal bleef met een groene curry. Tijdens de wandeling belandden we in het "Riverside Restaurant" waar we de avond gezellig afmaakte.

We praatten, dronken, dansten en zongen op de gezellige klanken van de band. Helaas dronken we zoveel dat ik volledig de weg kwijtraakte en Marieke over de reling van de galerij in het guesthouse moest overgeven. Maar het ergste was nog dat het zo donker was dat we het slot niet openkregen. Zo'n combinatieslot met rolletjes, een drama in het donker.
Gelukkig nam de eigenaar het allemaal luchtig op toen ik hem om één uur wakker maakte voor een aansteker. Dronken en ziek konden we eindelijk gaan liggen. Voordat ik in slaap viel nam ik me voor om nooit meer zoveel Mae Khong Rum te drinken.