Filipijnen: Nog geen mug gehoord of gezien

San Antonio (Mamsi Residence) VIP1), woensdag 24 juni 2026

Na drie weken in het vissersdorp ben ik gewend aan mijn nieuwe omgeving. De Polynesiërs op de Filipijnen zijn emotionele wezens met weinig gevoel voor anderen. Ik sta bijna altijd als eerste naast mijn bed om gebruik te kunnen maken van de relatieve rust in de ochtend. Met een sterke koffie op de tafel luister ik naar de zware bas die zich een weg baant door de dikke begroeiing tussen de kleine rijstvelden. Ik kom eerst! Dat is een ongeschreven regel op het platteland van de Filipijnen.
Druppel voor druppel valt met een lange pauze op de gegalvaniseerde golfplaten. Langzaam versnellend en aanzwellend tot het geluid van het geroffel op een trommel voor een executie door een vuurpeloton. Ik zit droog op de veranda en bekijk het laatste nieuws van het thuisfront op mijn beeldscherm.

Ik kan het beter niet doen want de oranje bovenkant van de pagina van de telegraaf gaat over het voetbal waar ik nog geen seconde van heb gezien. De rest van het nieuws uit het thuisland is crisis nieuws en nieuws over nieuwe wachtlijsten. Er is een wachtlijst voor nieuwe wachtlijsten! De ene crisis na de andere crisis die de komende tientallen jaren niet door de ministers zullen worden opgelost maar wel enorme budgetten zullen opslurpen. Je moet je vrienden nu eenmaal aan het werk houden!
Ministers komen en gaan maar de hoge ambtenaren op de departementen hebben allemaal hun eigen agenda die ze er tientallen jaren doorheen kunnen drukken Er zullen extra belastingen blijven komen zodat nog meer bevriende nietsnutten tot in de eeuwigheid een goedbetaalde baan bij de overheid krijgen.

Er vormen zich plassen en holtes die gevuld worden met regenwater. De ideale kweekvijver voor de “Aedes albopictus”, beter bekend als de Aziatische tijgermug. In Singapore krijg je een boete, of in Nederlandse termen een belasting, opgelegd wanneer je stilstaand water op je grondstuk heb staan. De overheid stelt dat je daardoor bewust de bevolking van Singapore in gevaar brengt voor Malaria, Dengue Fever, Gele Koorts en Japanse encefalitis. En dat is strafbaar!
De afgelopen weken heb ik nog geen mug gehoord òf gezien. Dat is toch wel opmerkelijk te noemen. Zou het door de airconditioning komen in de slaapkamer? Ach, dan hadden we ze wel in de woonkamer of de natte keuken gevonden. Of is het niet het muggenseizoen? Zou de klimaatverandering ook positieve invloeden hebben op de nederige mensheid die de atmosfeer heeft volgepompt met kooldioxide? Allemaal zaken die voor de mensen om mij heen ver van hun bamboebed met een klamboe zijn. Voor hun is elke dag een gevecht om te overleven.
Rond half acht is het gedaan met de rust. De woonkamer stroomt vol en iedereen geeft zich volledig over aan de telefoon om de nieuwste filmpjes op te sporen en die zo luid als mogelijk is af te spelen. Er is geen enkele sprake van humane communicatie, het zijn dolende doofstomme geesten op een rots met een vloeibare kern die door het oneindige universum raast. Ik kan niet wachten om dit tafereel van een schilderij van Jan Steen achter me te laten.
Nadat ik mijn eenvoudige ontbijt van drie sneetjes bruinbrood met spam, kaas en veel mayonaise heb genuttigd is het de hoogste tijd om inkopen te gaan doen. De motor is een uitstekend middel om de drukte te ontvluchten! Met Lyka achterop rollen we over de betonplaten via Ogod naar Donsol, de hoofdplaats van de Filipijnen om walvishaaien te bekijken.
Wij gaan naar Donsol toe omdat er sinds een tijdje een ATM is waar ik onze VISA-kaart kan gebruiken. Dat scheelt bij elke geldopname een paar euro’s, dus biertjes, en een dag in Jeepney’s en achterop motoren of Tri-Cycles.
Nadat ik geld heb opgenomen gaan we eerst naar de kleine supermarkt. Een paar flesjes water,een paar blikjes suikervrije cola, een heel bruin brood, Bouillonblokjes varken en servetten. De rest is voor morgen wanneer we weer ontsnappen aan de drukte en de herrie in het kleine huisje.
Bij de slager kopen we een kilo varkensvlees voor ₱ 200 (€ 2,90) zodat de familie maar kan happen. Ik eet daar wat minder van omdat ten eerste het tijdstip voor de lunch 11:30 voor mij veel te vroeg is wanneer ik om 08:30 mijn ontbijt heb gegeten.
Ten tweede, voor de lunch komen alle restjes van de avondmaaltijd van gisterenavond weer op tafel. Ik heb mijn vraagtekens bij etenswaren die twaalf uur, bij temperaturen van meer dan achtentwintig graden Celsius, op tafel hebben gestaan. Pas wanneer het vreemd ruikt of smaakt gaat het twijfelachtige voedsel naar de (over)buren of de zwerfhonden.
Na de lunch blijkt dat Lyka ook genoeg heeft van de drukte. Ze wil naar SexyBeBe in Pilar voor een manicure. Of ik de chauffeur wil zijn? Natuurlijk wil ik dat, anders breng ik de halve middag door in de koelte van de slaapkamer met mijn Kobo e-reader.
Op weg naar Pilar laat de majestueuze Mayon vulkaan eindelijk haar piek aan ons zien. Het is Mt Fuji in het klein, een schitterend gezicht!

Terwijl Lyka achterover met haar ogen dicht aan haar nagels laat peuteren slenter ik door het slaperige stadje Pilar. Het enige bestaansrecht van Pilar is de veerboot verbinding naar het nabij gelegen eiland Masbate. Ik heb het stadje met mijn eigen ogen door de jaren zien veranderen in de vijftien jaar dat ik hier kom. Elke keer is het weer een beetje beter en een beetje luxueuzer. Toeristen trekken investeringen aan en met met die investeringen komen er hotels en restaurants.
Aan de kade naast de natte markt ligt een werkeloze vissersboot. Er is veel wind wegens een tyfoon enkele honderden kilometer naar het noorden. Het geeft ons een verkoelende wind maar de vissers missen hun broodnodige inkomsten.
Bij de 7-Eleven geef ik me over aan mijn trek en koop voor ₱ 39 (€ 0,55) een Siaopao Asado. Dat lijkt weinig maar voor deze mensen is het een stevig bedrag voor een tussendoortje. Na mijn broodje raak ik op het terras voor het kleine winkeltje aan de praat met een Amerikaan uit Californië die zich ook van de naam Johnny bedient.
Hij woont al een langere tijd op Basmate en wacht op de veerboot terug die vertraging heeft opgelopen. Hij is druk met het ontwikkelen van land dat hij koopt, bebouwd, en dan weer verkoopt. Hij is in Pilar om bouwmaterialen te bestellen voor zijn nieuwste project. Twee bungalows aan zee met een privé strand. Je moet er maar zin in hebben! Gelukkig heb ik andere hobby's.
Hij hengelt meteen of ik geen interesse heb in een van de bungalows die in aanbouw zijn. Ik lach hem voorzichtig uit. Voor USD 200.000 kan ik een kleine duizend nachten slapen waar ik wil in Azië. Voor minder dan USD 50.000 koop ik een huisje buiten de stad in Japan. Waarom zou ik dan op een moeilijk bereikbare plaats, op een eiland dat regelmatig door tyfoon’s en aardbevingen wordt getroffen, in de Filipijnen naar de zee gaan zitten kijken? Niets is vervelender dan zeezicht.
Hij begint zelf ook te twijfelen aan zijn plannen dus laat ik het maar voor wat het is. We nemen afscheid en ik slenter weer verder door de stoffige straten van Pilar. Lyka heeft nog een uurtje nodig in de schoonheidssalon en heeft geen behoefte aan een flesje koud water. Er rest mij niets anders om het rondje in Pilar nog een keer te maken. Johnny zit nog steeds voor de 7-Eleven op zijn veerboot naar Masbate te wachten en is in gesprek met enkele Filipino’s.
Ik hou de klok in de gaten en met nog een half uurtje te gaan zijg ik neer op de stoeprand tegenover de LCC-Supermarkt. Lyka is vroeger dan verwacht, ik ben blij dat ik heb afgezien van het koude biertje dat ik in gedachte had. Alcohol drinken en rijden is nooit een goed idee, zeker niet in de Filipijnen waar verkeersregels niet lijken te bestaan en de meeste voertuigen in Nederland niet eens door de APK zouden komen.
Eenmaal terug in de drukte van het kleine huisje is het mij snel duidelijk dat er vandaag een van mijn favoriete gerechten op tafel komt. Pancit Marit zoals ik het plagend noem is de Filipijnse uitvoering van de Indonesische Bami. De restanten in de koelkast kunnen worden weggewerkt en er wordt plaats gemaakt voor een nieuwe voorraad.
Voordat ik aan tafel ga maak ik eerst mijn gebruikelijk weg naar de hoek waar ik vier biertjes drink uit de koelkast van Magna. Aan de zijkant van de “Mark Albert Store”, waar die man in het witte t-shirt zit, is mijn plaatsje. Er is altijd wel wat wind die voor enige verkoeling zorgt
Ook heb ik elke dag aanspraak van de klanten, en de kinderen, die de winkel aantrekt. De lokale taal, het Bicol, ben ik natuurlijk niet machtig. Ook het Filipijns, Tagalog, kan ik maar geen grip op krijgen. Het zal de leeftijd wel zijn vermengd met onwil omdat ik weet dat ik hier nooit van mijn leven zal gaan wonen. De blinde vrouw spreekt Bicol tegen mij en ik antwoord terug in het Engels. Noem het vreemd, we verstaan geen woord van elkaar maar zitten wel altijd samen te lachen!
Helaas heeft de bereiding van de Pancit Canton niet de gebruikelijke liefde en aandacht gekregen. De deegwaren hebben het vocht niet volledig opgenomen waardoor het lijkt dat er een afgegoten bamisoep op mijn bord ligt. De noedels hebben nog teveel beet. Sommige zijn zelfs nog hard. De smaak is ook achtergebleven door het gebrek aan liefde en aandacht. Jammer, het zal wel aan mij liggen. De familie verwacht teveel van deze oude man. Of stel ik teveel eisen aan het eten?
Het internet is jammer genoeg niet snel genoeg om de gebruikelijke sportkanalen te bekijken. Ook Plex werkt niet naar behoren dus zit er niets anders op dan een film of TV-serie van mijn USB-stick te kijken. Om negen uur zoek ik mijn bed op. Wanneer je om half zes opstaat dan heb je voldoende uren slaap gekregen. Morgen is het weer een avontuur in de Filipijnen.

Filipijnen: Geen blad aan de boom beweegt

San Antonio (Mamsi Residence) VIP1), maandag 15 juni 2026

De problemen van de LTO met de computersystemen zijn opgelost. Er is veel, en lang, onnodig gediscussieerd over hoe we de nieuwe kentekenplaat zouden gaan ophalen. Iedereen heeft een mening maar niemand heeft een oplossing.
Met andere woorden: ‘Iedereen denkt in problemen maar niet in oplossingen!’
J&T Express kan het het pakket wel bezorgen maar niet verpakken en ophalen. We moeten eerst iemand in Legazpi de kentekenplaat laten ophalen, inpakken en versturen. Die mogelijkheid valt meteen af want je moet je identiteitsbewijs laten zien bij het verzekeringskantoor. Een vriend van JanJan kan dat dus niet voor ons doen!
Zelf met de motor, samen met Lyka, zonder kentekenplaat, naar Legazpi rijden lijkt mij ook geen goede keuze. We zouden eerst een tweede helm moeten kopen en in het huisje hebben ze geen enkel idee waar we die helm zouden kunnen kopen. Ze praten al over een helm lenen. Dat lijkt mij niet erg hygiënisch.
De rust bewaren en slim gebruik maken van de mogelijkheden die ik tot mijn beschikking heb is de beste optie. Mamsi moet vandaag haar nieuwe bril ophalen in Legazpi. Lyka gaat vanzelfsprekend mee en ook Roxanne ziet een ontsnapping uit de drukte van het overbevolkte huisje wel zitten.
Probleem opgelost!
Mamsi haalt zelf met haar identiteitsbewijs via een korte omweg de kentekenplaat op!
Ik ben meer dan gelukkig wanneer ik om negen uur in het doodstille huis, JR en JanJan slapen elke dag lang uit, achter mijn ontbijt zit. Het bruine brood is goed genoeg en met een paar plakjes Hollandse oude kaas en Koreaanse wasabi er op is het een smakelijk ontbijt. Ook de Koreaanse Spam smaakt uitstekend.
Reizen is aanpassen en lijden! Zevenentwintig jaar geleden in Laos hadden Kris en ik maar een keuze, een ontbijt bestaande uit koude witte rijst met twee koude hardgekookte eieren. Zonder zout of enige andere smaakmaker. Het moest ook naar binnen want je lichaam heeft nu eenmaal brandstof nodig.
Tijdens mijn ochtendwandeling zijn de dames ongetwijfeld druk in Legazpi. De kentekenplaat wordt zonder problemen afgegeven en nadat de bril is opgehaald wordt er natuurlijk gegeten in de Pacific Mall. De tijdstempel van de foto’s veteld geen leugens. Ik ben blij voor Lyka dat ze een fijne tijd en veel plezier heeft in haar geboortedorp en geboorteland. Dat is niet altijd vanzelfsprekend!
Mijn ochtendwandeling is anders dan anders! Het is absoluut windstil vandaag. Dat is uitermate vreemd voor een land dat bekend staat voor haar tyfoons. Geen blad aan een boom beweegt en de enige verkoeling die ik heb is de wind die ikzelf opwek terwijl ik wandel. En dat is niet veel! Bij terugkomst in het kleine huisje is het net alsof ik in een oven stap.
De thermometer, die ik tegenwoordig altijd bij mij draag om de airconditioning te controleren, geeft aan dat het ruim 38 graden Celsius in de woonkamer van het kleine huisje is. Code donkerpaars in Jihadstan aan het Noordzeekanaal!
Daar kan geen ventilator tegen op draaien. Daar moet wat op gevonden worden want in het verleden was het zeker nog veel warmer in het huisje wanneer de zon de hele dag op het groene dak brandde.
Terwijl mamsi trots poseert voor de zijden bloesem sta ik in de verlaten natte keuken mijn lunch te bereiden. Niets bijzonders, gewoon Nongshim Shin Instant Ramen met diepvries groenten en een hard gekookt ei. Het mag eenvoudig lijken na onze uitgebreide lunches in Korea maar voor Filipijnse begrippen is dit een uitstekende en gezonde lunch.
Na het eten duik ik in het e-boek: “Mijn wil geschiede” van James Patterson. Het is een heerlijk spannend boek om het grootste gedeelte van de middag door te komen. We zijn er ondertussen aan gewend dat communiceren met de telefoon via het GSM-netwerk bijna onmogelijk is tenzij je midden in de stad woont. Dus ik heb geen enkel idee wat er gebeurd of hoe laat de dames weer thuis zijn.
De seconden tikken weg en de ventilator op veranda zoemt zachtjes. De jongens, beter gezegd ‘de mannen’, zijn aan het basketballen en ik kan nergens heen totdat de dames terug zijn. Ik weet niet waar de sleutels zijn en mocht ik die vinden dan heb ik geen idee waar ik ze zou moeten laten wanneer ik het huisje verlaat. Afspraken maken is moeilijk maar je aan afspraken houden is voor een Filipina nog veel moeilijker.
Zodra de dames arriveren ben ik verlost van mijn verantwoordelijkheden. Nu is het tijd voor mij om te ontsnappen en mijn gedachten tijdens een wandeling naar de brug weer op een rijtje te zetten. Natuurlijk ga ik na mijn middagwandeling rond vijf uur weer naar Magna voor de gebruikelijke vier flesjes koud bier. Vandaag heb ik er een die bevroren is geweest, het koolzuur ontbreekt. Laat ook maar! Ik drink het gewoon leeg alsof het een Engelse Ale is met heel weinig koolzuur. Er zijn genoeg mensen die daarvan houden.

Dit is de foto van mijn avondeten. Nee, jullie zien het goed! Helaas vanavond geen eten want de dames zijn moe van het uitstapje naar Legazpi en zitten zelf nog vol. Nog maar een paar flesjes San Miguel bier en morgenochtend proberen voor mezelf zorgen. Het is een heel andere wereld in de Filipijnen!

Zuid-Korea: Op verkenning uit (Twee)

Busan (So Yu Hotel) 209), vrijdag 8 mei 2026

Ik was gebleven bij het kleine museum naast de “Daegaksa Temple”. De geschiedenis van het Boeddhisme in Busan is belangrijker wegens de nabijheid van Japan. Een van de weinige landen in het verre Oosten die nooit werden gekoloniseerd maar wel handel dreven met de Westerse zeemachten. De Nederlandse nederzetting in Japan was Dejima, of Deshima. Dit was een kunstmatig eilandje in de baai van Nagasaki dat vanaf 1641 tot 1859 diende als de enige officiële Nederlandse (VOC) handelspost in Japan. Religie is altijd een van de kolommen geweest waar de samenleving, van het diep georganiseerde, Japan op gebouwd is.
Zoals lakzegels vroeger een document officieel maakte in Europa waren er in het verre oosten stempels van de verschillende heersers en diplomaten die de documenten officieel maakten.
Helaas ontbreekt de uitleg over de stempels in het museum maar ik heb in 1999 zelf stenen stempels in China laten snijden. Ik heb alleen geen idee waar ze zijn gebleven of dat ik ze ooit nog zal terugvinden. Jammer genoeg heb weinig meer te stempelen.

Chinese historische documenten schrijven de ontdekking van papier toe aan de eunuch Cai Lun in het jaar 105 n.Chr. In welke mate deze ambitieuze eunuch het papier werkelijk heeft ontwikkeld is onduidelijk, maar hij was degene die als eerste de ontdekking aan keizer He van Han (regeerperiode 88-105) voorstelde. Papier is dus al heel oud maar het was erg lang ook zeldzaam.
De Japanse economie kende in het begin van de Muramachi-periode een grote groei. Net zoals andere handwerk- en landbouwproducten, werd papier op grote schaal geproduceerd zowel voor handel als voor lokale consumptie. Er werden gilden opgericht die zich onder de bescherming van een kerkelijke of aristocratische patroon plaatsten. Het gildesysteem wakkerde de groei en ontwikkeling van de papierproductie aan.
Vanaf de Edo-periode was papier na rijst de belangrijkste bron van inkomsten voor het Japanse regime. Er werd zelfs zoveel papier geproduceerd en sommige soorten werden zo goedkoop verkocht dat papier voor alle rangen en standen verkrijgbaar was. Rond 1620 werd een eerste vorm van papieren geld in gebruik genomen.

Papier is kwetsbaar dus werden de woorden van de Boeddha, de filosofen en monniken in zwarte inkt op dunne plaatjes bamboe geschreven. Kun je een verzameling van deze bamboe plaatjes een boek noemen? Ik denk het wel. Boeken in deze vorm zijn sterk, makkelijk te vervoeren en te lezen.
In een andere vitrine liggen de gebruiksvoorwerpen die de zeer gewaardeerde monnik tijdens zijn aardse leven gebruikte. het zijn de gewone alledaagse gebruiksvoorwerpen zoals een polshorloge en een bril. Het aanraken door de monnik maakt dat ze speciaal zijn geworden. Er is iets van de heiligheid door een onzichtbare kosmische straling overgegaan naar de gebruiksvoorwerpen.
Op weg naar de uitgang heb ik gelukkig nog steeds oog voor de details. Ook na de overdosis indrukken die ik net in de tempel en het kleine museum te verwerken heb gekregen. Het reliëf van de twee Koi karpers in een vijver doet ongetwijfeld Japans aan. De op het voetstuk achtergelaten beeldjes daartegen lijken voor mijn gevoel een mengeling van Chinese en Koreaanse invloeden. Maar het blijft oogverblindend mooi.
De keuken van de tempel, waar ongetwijfeld nog regelmatig monniken en leerlingen verblijven, is eenvoudig te noemen. Twee enorme pannen, een voor de rijst en een voor de vegetarische soep. Hoeveel kommen zouden er hier al zijn vol geschept met een eenvoudige maaltijd?
Op weg naar de uitgang kijk ik nog voor een laatste keer over mijn schouder. Ik heb mijn portie cultuur voor vandaag al gehad. Het is pas onze eerste dag in Busan dus ik weet zeker dat ik dit tempelterrein nog wel een paar keer zal betreden. Nu wordt Lyka’s wens vervuld en gaan we de verschillende markten in de omgeving van het Yongdusan Park afstruinen.
Ik ben niet gek op winkelen maar gemengde markten, èchte oude markten en niet van die gemaakte toeristenmarkten, afstruinen waar je van alles en nog wat tegenkomt zijn voor mij toch aantrekkelijk. Er is altijd wel die enige grappige of serieuze foto die je kan maken. De rij tasjes met een bijna echte zonnebril erop is meteen een winnaar.
Lyka kijkt haar ogen uit naar de modieuze attributen die ze ook regelmatig in de Koreaanse TV-series ziet. We zijn elkaar regelmatig kwijt. Ze loopt vaak als een blind paard verder en een kraam, of winkel, in wanneer ik wat tijd nodig heb om iets te bekijken. Andersom is dat minder. Toch geld helaas hetzelfde als is bijna heel zuid-oost Azië. Mijn vrouw Lyka van ongeveer 165 cm en stijl half lang haar. Aan die beschrijving voldoet meer dan twee derde van de vrouwen op de markt!
Zodra we de mode accessoires verlaten krijgt mijn lieve vrouw haast. Ik geniet van het kookgereedschap. Gietijzer en vuurvast aardewerk die de gerechten uit de Koreaanse keuken zo speciaal maakt. De smalle overdekte galerijen beschermen het winkelend publiek ook wanneer het weer wat minder is. Het weer is goed maar het ontbreekt aan winkelend publiek. Het ontbreekt ook aan westerse toeristen! Daar wordt ik dan weer blij van. Ik heb tot nu toe nog geen moment het idee gehad dat we in een vakantiebestemming zijn. We hebben het gevoel dat we in het èchte Korea zijn.
Aan het einde van een van die galerijen vult mijn neus zich met de zoete geur van vanille. Er wordt hier een biscuitdeeg gebakken van een extreem hoge kwaliteit. Deze luchtige biscuit wordt gemaakt zonder vet of olie en is daardoor extra luchtig. Een dame snijdt met grote toewijding ongeveer vijf centimeter dikke plakken van de cakes die uit de vorm komen. Daarna wordt er een tweede snede gemaakt die vol wordt gespoten met verse slagroom.
‘Moet ik nog meer zeggen?’
‘Dat was lekker! Nee, niet gewoon lekker, dat was hemels!’
Ons rondje voor vandaag is bijna compleet. De Busan Tower was steeds ons baken om niet ons richtinggevoel te verliezen op deze eerste dag. De klim naar de voet van de Busan Tower in het Yongdusan Park blijkt toch wel wat moeilijker dan we hebben verwacht. Er zijn steile trappen door een groen woud.
De klim naar de top van de heuvel is toch wat zwaarder dan gedacht. Eindeloze trappen, af en toe onderbroken door een platform waar mijn vrouw een rustpauze neemt, leiden naar de top. Eenmaal boven op de top is het een verademing. Een uitzicht op een zee van groen op de heuvels om ons heen. Wat zal het hier vijfhonderd jaar geleden mooi zijn geweest.
Passagiers van grote toerbussen, waarschijnlijk gekomen met een cruiseschip, worden als schapen naar de Busan Tower geleid om de stad van grote hoogte te bekijken. Daarna worden ze meteen weer als een kudde afgevoerd naar de volgende bezienswaardigheid die op hun volgepakte programma voor vandaag staat.
Dit zijn van die: ”Kijk thuis maar op de foto’s! Dan weet je weer waar je geweest bent!” excursies.
Wij nemen alle tijd en het is ons al snel duidelijk dat het toeristenseizoen in Busan nog niet begonnen is. Alle eetkraampjes, vermomd als kleurige huisjes, zijn nog gesloten. Wanneer zou het hoogseizoen hier eigenlijke beginnen? Het is voor ons in ieder geval duidelijk dat mei een prima maand is om het zuiden van Korea te bezoeken. Het weer is goed en het is nergens druk.
Bij het volgende tafereel moet ik meteen aan de tunnels onder de terroristenstaat Gaza denken. Vergeet nooit dat de leden van Hamas bereid zijn om voor hun geloof, jouw geloof en jouw herkomst te sterven! De toekomst van de mensheid hangt af van de kracht, en de uitkomst van de Jihad.
Tijdens het bezoek aan de toegang van de toren ontdekken we in de hal een kleine cafetaria waar de foto’s aan de counter er meer dan appetijtelijk uitzien. De toren houden we voorlopig voor gezien. Kwart over een! Eerst eten. Onze keuze valt op de Tteokbokki met Chicken Tenders, lange strengen gefrituurde kipfilet. Medium pittig is de veiligste opening voor het eten dat je in Korea kan bestellen.
Op een verlaten terras, in alle rust en in de zon, knabbelen we van onze lunch. De textuur en smaak van de rijstcakejes zijn nog precies zoals ik ze me herinner van ons vorige bezoek. De Chicken Tenders zijn sappig en zeer smakelijk. Voor ₩ 14.000 (€ 7,95) is het een prima lunch inclusief een flesje drinkwater. Het is ruim voldoende voor ons samen.
Onze eerste èchte dag in Busan kabbelt langzaam naar haar einde. We hebben samen een goed gevoel over deze onbekende bestemming. We hebben nog niets kunnen ontdekken waar we niet tevreden over zijn. Maar er komt straks nog een zware test. Onze avondmaaltijd wordt een Koreaanse klassieker, daar zijn we het al lang over eens. Terugkijkend kunnen we vaststellen dat Busan leuk, schoon en veilig is. Laten we hopen dat dat zo blijft.
Voor het Mita Zen Center zit een granieten Boeddha rustig te mediteren. Zen is een vorm van boeddhisme die sterk de nadruk legt op dhyana en introspectie. Hiermee wordt inzicht verkregen in de eigen ware aard, om zo de weg te openen naar een bevrijde manier van leven.
De Boeddha wordt aanbeden, maar er zijn nieuwe digitale goden op de telefoon en andere beeldschermen opgestaan. Een voetafdruk van de Koreaanse zangeres/actrice Jung Eun-ji is een voorbeeld van het nieuwe Korea dat de wereld verovert. Van K-Pop tot K-Drama wordt overal bekeken. Ik blijf een melancholieke oude gek maar deze nieuwe golf van globalisering kan ik wel waarderen.
We gaan samen terug naar het hotel waar ik mijn bierkoeler ophaal om het Cass biertje tijdens mijn gebruikelijke middagsessie koel te houden. Zodra de deuren van de lift zich openen merkt Lyka dit mooie plaatje op.
“Hi, Busan”, inderdaad: ‘Hallo Busan!’
Ik heb gisteren mijn plekje al gevonden en ook vandaag is het er goed vertoeven. Ik moet alleen nog een toilet zien te vinden. Met een koud biertje bij de hand observeer, en bestudeer, ik het dagelijkse leven van de miljoenenstad Busan. Het trottoir achter mij is zo goed als leeg. De rijbanen voor mij zijn matig gevuld met hoofdzakelijk Koreaanse personenauto's. De blauwe stadsbussen van het openbaar vervoer zitten vol.

Onbewust maak ik een vergelijking met het land dat voor de oorspronkelijke bewoners het afgelopen decennium veel van haar glans heeft verloren. Ook wij behoren tot de groeiende groep inwoners die ontevreden zijn over hun leefomgeving en hun heil ergens anders willen gaan zoeken.

Tijdens de bezetting door het Groot-Duitse Rijk.
• De troepenaantallen door de jaren heen:
• 1940: Ongeveer 50.000 soldaten tijdens de beginfase van de bezetting.
• 1943: Het bezettingsleger groeide tot circa 125.000 man. Nederland werd door de bezetter ook gebruikt als rustplaats voor troepen.
• 1944-1945: Naarmate de geallieerden oprukten, vluchtten veel Duitse troepen terug of werden ze gestationeerd in de 'Vesting Holland'. Hierdoor schommelde het aantal rond de 100.000 tot 120.000 manschappen vlak voor de capitulatie.

Naast de Wehrmacht: Er waren ook nog duizenden Duitse politieagenten, functionarissen, en administratief personeel gestationeerd, evenals organisatieleden van de Organisation Todt (die hielpen bij de aanleg van de Atlantikwall).

Over de aantallen nieuwe Medelanders die jaarlijks in Ter Apel arriveren wordt er door alle betrokken instanties en de overheden geheimzinnig gedaan gedaan! Het gaat niet over een bezetting, het lijkt meer op een invasie! Aantallen zijn van jaarlijks, via maandelijks, nu naar wekelijks gegaan. Dan worden ze nog onderverdeeld in groepen waardoor het vluchtelingenprobleem boekhoudkundig wordt geminimaliseerd tot enkele per dag.
Laat de overheid in de toekomst alleen nog aangeven hoeveel ambtenaren er in de asielketen werkzaam zijn? Dan zal het voor veel meer mensen duidelijk zijn dat ze op een zinkend schip zitten.

Terug naar Busan? De stadsbussen komen in vier smaken: Diesel, LNG (vloerbaar aardgas), Elektrisch (Batterij) en Elektrisch (Brandstofcel met Waterstof). Wat opvalt is dat alle bussen, zonder ook maar een uitzondering, die in Busan rondrijden in Korea zijn gebouwd. De Koreanen houden de ontwikkeling en het bouwen binnen hun landsgrenzen om werk en innovatie in eigen hand te houden. Daar kunnen ze aan het einde van de Rijn nog heel wat van leren!
Samgyeopsal restaurants zijn ongetwijfeld de meest voorkomende restaurants in Korea. Je hoeft nooit lang te zoeken, alleen een keuze maken is voldoende. De menukaarten zijn overal hetzelfde en het koude bier en Soju stroomt in overvloed.
Wij hebben vandaag op goed geluk voor het Chamsut Saenggalbi Restaurant gekozen. Eerst komt de mand met het gloeiende houtskoolvuur op tafel.
Het varkensvlees kost gemiddeld ₩ 10.000 (€ 5,65) per 100 gram. De minimale afname bij de eerste bestelling is 300 gram. Dat is de startprijs voor het vuur, de banchan en de verse groenten. De koolhydraten in de vorm van rijst of instant noedels, ja, in een goed restaurant serveren ze instant noedels, zijn extra voor kleine prijsjes omdat de Koreanen voor het varkensvlees komen.
De serveerster knipt met een huisschaar de dikke speklappen in handelbare reepjes. De paddenstoel wordt gesneden en een handvol tenen knoflook grilt op de hete plaat.
De eerste 300 gram speklappen zijn in een record snelheid in slabladeren gerold en in onze monden verdwenen. We kijken elkaar aan en zien hetzelfde idee in onze ogen. Nog maar 300 gram? Nee, da’s teveel! Doe maar 200 gram! Dat doen we! Maar nu wel de speklappen in een veel dunnere versie. De Sla en banchan worden aangevuld en ik bestel nog maar een fles ijskoud Cass bier.
Het klinkt vreemd! Het vlees komt van hetzelfde stuk van het varken, het vuur is hetzelfde en toch smaken dun gesneden speklappen heel anders! Misschien zelfs nog lekkerder dan de eerste ronde.
Voor ₩ 62.000 (€ 35,25) hebben we vorstelijk zitten tafelen. Voldaan en vermoeid gaan we ons bedje opzoeken. Morgen de eerste lange wandeling.
Maar niet voordat ik beneden de slager met complimenten overlaad en bedank voor het heerlijke vlees. Hij is zichtbaar verbaasd. Volgens mij denkt hij: Ik doe gewoon mijn werk.
Op weg naar het So Yu hotel toornt de verlichtte Busan Tower hoog boven ons uit. Tot morgen!