Filipijnen: Fiësta

San Antonio (Mamsi Residence) VIP1), zaterdag 13 juni 2026

Vanochtend is de dag aangebroken waarom Lyka en ik in San Antonio de Padua zijn. Het is vandaag Fiësta, zeg maar dè feestdag van het dorp zonder een braderie. Ik heb het idee dat niemand weet waarom het vandaag Fiësta is. De datum staat gewoon en veranderd elk jaar mee zodat het op een zaterdag valt?
Ik ben nog niet eens halverwege mijn eerste beker vers gezette koffie wanneer Eric, de broer van Lyka, mij komt vertellen dat we samen op de motor naar Donsol gaan om in de natte markt garnalen en krab te gaan kopen. Tegenstribbelen heeft geen zin want ik respecteer dat bijna het hele gezin hier samen is gekomen om deze belangrijke dag samen te vieren. Vragen stellen is op dit belangrijke moment in de tijd niet zo slim!
De motor is een hele vooruitgang tijdens het verblijf op het platte land van de Filipijnen. De motor geeft mij een ongekende vrijheid in dit zeer beperkte land. De wind door mijn witte haren, een valhelm is verplicht maar er wordt niet gehandhaafd. € 1,10 voor een liter benzine tanken is op zichzelf al een feest.
Terwijl Eric in grote haast de natte markt bestormt blijf ik buiten bij de motor. Het is maar een eenvoudige Honda 125cc die zich al heel lang bewezen heeft in de Filipijnen. Elke monteur kent de Honda van haver tot gort en onderdelen zijn overal eenvoudig te verkrijgen. Het is de aankoop van het jaar!
Met twee druipende plastic tassen vol met zeevruchten klimt Eric weer achterop de motor. Er wordt weinig gesproken tussen ons. Het was eigenlijk altijd al een vreemde koele relatie tussen ons. Het zal wel over geld gaan! De blanken zijn altijd rijk en moeten hun weelde delen met de gekleurde minder bedeelden op de aarde. Links wint ook terrein op de Filipijnen.
Iedereen in het kleine huisje is druk met het voorbereiden van het buffet voor vandaag. Er zijn veel vrienden en kennissen uitgenodigd om wat te komen eten. In een land waar de honger nog niet is uitgeroeid wordt een uitgebreide maaltijd gezien als een teken van weelde.
Lyka probeert een Suman Moron. Het is de Filipijnse versie van de in Azië wijd verbreide lekkernij gemaakt van kleefrijst en kokosmelk. Deze versie is een samensmelting van de Filipijnse Suman en de Moron. Het is het gebruik van cacao van Filipijnse bodem die het gerecht authentiek maakt. Het geroosterde varken van het spit is gearriveerd en het beestje is toch wel een stuk groter dan ik heb verwacht.
Wanneer we weer in het huisje zijn aangekomen neem ik mijn plaatsje aan de klaptafel in op de veranda. Iedereen die mij passeert heeft een bewegende mond als teken dat er al flink wordt geproefd van het buffet. Hoe mooi het er ook allemaal uit mag zien voor deze roomblanke westerse man zit er weinig tot niets van zijn gading bij.
Lyka is zichtbaar blij met het Fiësta buffet en alle heerlijkheden die er klaar staan om door de gasten te worden genuttigd. Zelf hou ik het bij een bruine boterham met Luncheon meat en mayonaise. De mayonaise is in de plaats van de boter gekomen, net als in Groot-Brittannië gebruikelijk is. Boter is schreeuwend duur in de Filipijnen, de boter is keihard uit de koelkast en zuur binnen een paar dagen in de tropische hitte. Mayonaise is een goede vervanger om toch wat extra vet binnen te krijgen om de stoelgang eenvoudiger te maken.
Nog voor half twaalf ’s ochtends verschijnen de eerste uitgenodigde gasten van het gezin Reverente. Ik ken niemand van de gasten, ik spreek hun taal niet en ik zou ook niet weten waar ik met deze mensen over zou moeten praten. Mamsi houdt het buffet nauwlettend in de gaten. Iedereen mag eten wat hij wil maar wel met mate. Er moet tenslotte nog wat overblijven voor de volgende gasten!
Ik voel me bekeken want ik ben natuurlijk een vreemde eend in de bijt. De blanke, goed gebruinde westerling met het witte haar, is een verschijning die de inwoners van het dorp en de omgeving niet vaak zien. Elke beweging die ik maak wordt goed in de gaten gehouden.
Lyka is blijer dan blij met de aanwezigheid van haar klasgenoten van twintig jaar geleden. Om eerlijk te zijn ben ik ook heel blij om mijn vrouw zo gelukkig te zien. Ik ben hier op het platteland niet altijd het zonnetje in huis. De andere manier van leven en het totaal andere sociale gebeuren zakt mij soms in de schoenen.
Dit is zo’n moment! Ik trek mijn sandalen aan en ik ga wandelen naar de brug, naar “Dawitan”. Ik neem afscheid van de schoonfamilie en de gasten. Met een koud flesje drinkwater in de kontzak van mijn LIDL werk-bermuda stap ik de brandende zon in. Wandelen is een van die filosofische bezigheden die ik tijdens een reis vaak heb.
Een van de eerste zaken waar ik tijdens de wandeling aan denk is het buffet waar ik geen hap van heb gegeten. Het ligt aan mij! Ècht! Ik weet het! Nu ik op een respectabele leeftijd ben aangekomen let ik extra op wat ik voor voedsel naar binnen werk. Ik vermijd elk risico met het eten indien mogelijk.
Over de Blauwe Zwemkrab kan ik kort zijn. Ik heb daar helemaal niets mee. Ik heb ze rauw gegeten in Thailand en gekookt in de Filipijnen. Het is voor mij smakeloos en overtrokken. Garnalen zijn voor mij hetzelfde laken en pak! De kleine diep roze Noordzeegarnalen zijn een delicatesse maar alles groter dan mijn pink is niet aan mij besteed.
Ik slenter rustig verder en begroet passerende motorrijders en tricycles, en hun passagiers, die mij ondertussen herkennen. Ik omarm deze eenvoudige mensen. Ze zijn niet rijk en ze moeten elke dag een gevecht leveren om te kunnen overleven. Toch zijn ze in mijn ogen niet arm. Het leven is hier veel eenvoudiger dan in de westerse wereld en geluk is altijd dichterbij dan je denkt.
Dat gevoel overvalt mij vaak dat ze hier op het platteland van de Filipijnen gelukkiger zijn dan de belasting slaven in de westerse landen. In de westerse landen werk je eerst tot de middagpauze voor de belasting en daarna voor jezelf. In de Filipijnen werk je alleen voor jezelf!
De samenleving in de tweede wereld lost haar problemen met elkaar op. In het westen betaal je veel belasting voor ambtenaren die proberen jouw problemen op te lossen. Mocht dat niet lukken dan is je geld weg en moet je nog een keer belasting betalen voor een mogelijke tweede poging om de problemen op te lossen. De Filipijnse oplossing is veel efficiënter, goedkoper, en bouwt ook een groep gelijkgezinden die voor elkaar, en schouder aan schouder naast elkaar, staat.
Een klein anderhalf uur later kom ik weer thuis bij Mamsi. Het huis is bijna leeg en gezin is erg blij. Hun gasten waren onder de indruk, en hebben genoten, van het geserveerde buffet. Ik verbaas me over de hoeveelheid voedsel die nog op tafel staat in een temperatuur die in Nederland door het KNMI “CODE PAARS” genoemd zou worden.
Om zeker te zijn haal ik mijn Ali-Express thermometer uit mijn schoudertas en om eerlijk te zijn ben ik geschokt door de temperatuur die ik meet. Overal in de woonkamer is het rond de 38 graden Celsius terwijl het buiten rond de 31 graden Celsius is. Dit is een probleem waar ik mijn grijze hersenmassa maar eens op los moet gaan laten!
Ik kan het beste denken, en lezen, in onze kamer bij een temperatuur van 27 graden Celsius. Ik trek mijzelf op het bed terug in “Mijn wil geschiede” van James Patterson. Een fantastische thriller die je maar moeilijk naast je neer kan leggen. In mijn achterhoofd speelt de hoge middagtemperatuur in het kleine huisje. Wat kan ik daar aan doen?
Om half vijf ga ik richting de afsluiting van mijn dag in San Antonio de Padua. Ik weet dat het gezin voor een tweede keer het buffet gaat aanvallen en dat ik vanavond op mijzelf ben aangewezen. Dat is jammer! Maar het is niet anders. Vanaf mijn vaste stekkie op een stoeprand langs de dorpsstraat zie ik het dorpsleven aan mij voorbij trekken. IJskoude San Miguel Pilsen voor ₱ 50 (€ 0,71) maken het einde van deze vreemde dag goed.
Mijn gedachten dwalen af naar het varken op de keukentafel in het warme huisje. Gaan ze daar nog van eten? Het varken is onderhands in het dorp gekocht en niet gekeurd. Misschien is dat geen probleem maar parasitaire wormen zijn niet vreemd in varkens. Was het varken wel door en door gaar? Kan ik de man die het varken heeft gegrild wel vertrouwen? Eerst nog maar een tweede flesje bier halen!
Het jonge weesmeisje heeft mijn hart gestolen. Ze heeft alles tegen zich in deze harde wereld in de Filipijnen maar haar tante heeft haar goed opgevangen. Ze moet werken! Maar iedereen, jong en oud, moet zijn steentje bijdragen in deze samenleving. Ik vergeet het servetje en dat brengt herinneringen bij mij boven. Die metaalsmaak bij de eerste slok uit je flesje San Miguel Pilsen wanneer je vergeet de hals van de fles waar de dop heeft gezeten schoon te maken. Welkom in Zuidoost-Azië!
Uit het bamboehutje, de foto links hierboven, kruipt een hoopje mens. Het is Amboy, hij is een slachtoffer van het polio virus toen hij jong was. Het is hartverwarmend hoe iedereen, en ook ècht iedereen, uit het dorp deze hulpeloze mens elke dag helpt. Hoe weinig het ook is aan het einde van de dag gaat hij nooit met een lege maag naar zijn bed. Ik wil best wat bijdragen maar een gevoel van schaamte overheerst. Geef ik hem teveel, of misschien te weinig? Zal het zijn beeld over de roomblanke oude man vertroebelen?
Nog maar een koude rakker! Het weesmeisje verzekerd mij dat ze er nog vijf voor me koud heeft staan. Wat een heerlijke frisse ontwapende glimlach heeft het kind. Ik denk dat ik haar ook nog wat toe steek voordat ik vertrek. En daar zit nu juist het dilemma, ik wil haar bedanken voor haar goede zorg en haar vriendelijkheid maar ik wil niet de rijke roomwitte westerling uithangen. Niet alles is met geld te koop!
Voor mij staan twee mannen die ouder lijken dan ik maar zeker jonger zijn. Ze leggen voorzichtig, maar met enige zekerheid, de peso bij elkaar voor een sigaret. Ze delen samen een sigaret aan het einde van de dag. Om de beurt een trekje tot de sigaret te dicht bij het filter is gekomen. Ik sta verbaasd naar het tafereel te kijken want ik weet ook nog dat in Nederland sigaretten per stuk werden verkocht.
De twee oude mannen staan te genieten van de tabak terwijl ik nog maar een volgend flesje bier bestel. Een flesje bier kost vijf sigaretten! Mijn flesje ijskoude San Miguel Pilsen vertegenwoordigd een fortuin voor deze twee oude versleten mensen!
De zon daalt langzaam achter de kokospalmen en rond zes uur, net voordat de duisternis valt is het tijd om terug te gaan naar mijn schoonfamilie. Het was een vreemde maar heerlijke dag in de Filipijnen. Straks wat Fita crackers met Hollandse oude kaas eten en mijn dag is ook ten einde!

Filipijnen: Happy Independence Day

San Antonio (Mamsi Residence) VIP1), vrijdag 12 juni 2026

De Filipijnen, in de persoon van Generaal Emilio Aguinaldo riep de vrijheid uit van de Spaanse overheersing op 12 juni 1898 na driehonderd jaar Spaanse overheersing. Er zijn nog andere data geweest mede door de Spaans-Amerikaanse oorlog.
12 juni wordt uitbundig gevierd over de hele wereld door de geëmigreerde, en in het buitenland werkzame, Filippini’s. Hoe arm de lokale bevolking ook mag zijn, ze weten als geen ander hoe ze een feest moeten vieren. Zelfs in dit kleine vissersdorp wordt het beste been voorgezet om op deze speciale dag zo goed mogelijk voor de dag te komen.
Ik stond zoals gewoonlijk om kwart over vijf naast mijn bed. De combinatie van zonlicht en honderden kraaiende hanen zorgt voor een concert dat je niet overal ter wereld kan horen. Tel daar dan de vele (waak)honden bij op en het kabaal gaat naar een bijna niet verdraagbaar volume!
Eerst koffie! Dan een korte sessie op het internet brengt mij terug naar de werkelijkheid van de slechte wereld waarin we leven. Is het propaganda of kunnen we de ondergang van de mensheid echt niet ontlopen? Volgens het nieuws lijkt het in ieder geval van niet. Nepnieuws verdringt de waarheid en de propaganda vergiftigd veel niet voor zichzelf denkende mensen
De familie Reverente die over elkaar heen in VIP2 slapen komen ook de wakkere wereld binnen gedruppeld. Het wordt mij al snel te druk op de veranda en de ongeorganiseerde chaos kan ik nog steeds moeilijk verwerken. Misschien komt het door mijn leeftijd maar ik hou steeds meer van een rust om mij heen. Ze doen maar wat en grijpen alles dat eetbaar is als hun ontbijt. Over enige interactie met de overige gasten is geen sprake.
Vanuit de verte komt het tromgeroffel langzaam dichterbij. Het is wachten op de optocht die om acht uur is vertrokken voor de kleine barangay hall, het gemeente secretariaat, en om acht over acht trekken ze aan het kleine huisje voorbij. De totale afstand van de start tot het draaipunt is minder dan driehonderd meter!
Er is een heuse drumband die wordt gevolgd door een groep majorettes. De meisjes nemen hun taak meer dan serieus en het is goed te zien dat ze vele uren hebben geoefend op de synchronisatie van het dansen.
Vijftig meter voorbij ons huisje, bij de grens van het dorp onder de welkomstboog, draait iedereen om zodat het voor ons een onafgebroken optocht lijkt. Het blijft bijzonder!De grootste verrassing is altijd dat wanneer de optocht paseert je beseft dat je niet met Aziaten te maken hebt. De Filippini's zijn, net als veel Taiwanezen aan de oostkust, niet Aziatisch maar Polynesisch van DNA. Zeker niet Spaans zoals veel westerlingen denken!
Een kleine drie kwartier nadat de optocht om de hoek is verdwenen zit ik op de veranda aan mijn ontbijt. Er zijn dagen dat ik bijna niet eet omdat ik de Filipijnse maaltijd die het gezin heeft gekookt niet kan aanzien.
Een goed ontbijt is daarom een absolute noodzaak voor mij. Alles wat in de ochtend belangrijk voor mij is staat op deze foto! Mijn koffie in de Japanse drinkbeker, een halve liter goed drinkwater, tomaten ketchup en geen banana ketchup, bruin brood, heel moeilijk te verkrijgen, twee Tender & Juicy knakworsten en twee gebakken verse eieren. Het mag dan niet het meest gezonde ontbijt zijn maar het vult me en stimuleert ook nog redelijk mijn spijsvertering!
Mamsi en ik noemen de familie schertsend “de mieren”. Wanneer ze voedsel vinden kun je er vergif op innemen dat ze het opeten! Ze vallen rond half twaalf neer rond de tafel om te lunchen. Het mag nog vroeg zijn maar mieren hebben geen tijd of horloges. Waar ik nu naar sta te kijken is ook een reden om het Filipijnse eten te mijden.
Elke maaltijd die in het huisje wordt gekookt is te ruim ingeschat. Er is nooit te kort of genoeg! Er is altijd teveel! De restjes blijven op tafel staan met een bordje of een beschermkap van een gaas om de insecten weg te houden. De restjes staan uur na uur in temperaturen van ruim boven de dertig graden Celsius op de eettafel. Meestal worden ze ook nog een keer opgewarmd.
‘Nee dank je!’
Na de lunch wordt de Karaoke Box opgestart door Roxanne terwijl ik rustig in mijn boek “Mijn Wil Geschiede” van “James Patterson” zit te lezen. Het geluid van mijn kleine JBL-GO3 verdwijnt in de alles overheersende herrie van popmuziek die ik niet herken en die ik niet waardeer. Wat dat betreft zijn de Filipijnen net als Thailand. Muziek moet hard staan, ook wanneer er niemand echt luistert.
Ik zucht diep, berg mijn spullen op in onze kamer VIP1 en trek mijn sandalen aan. het is de hoogste tijd voor mijn middagwandeling! Met een halve liter fles koud drinkwater in mijn kontzak vertrek ik richting Dawitan, de brug over de Ogod rivier.
Vol verbazing aanschouwen de familie mijn handelingen. Zij zullen mij nooit begrijpen en ik zal hun nooit begrijpen! De muziek van de Karaoke Box sterft langzaam weg met elke stap richting de betonnen brug. Vroeger liep ik hier met Apple Airpods in mijn oren, luisterend naar mijn favoriete muziek. Tegenwoordig geniet ik van de natuurlijke geluiden en de stilte om mij heen.
De tijden veranderen en ik realiseer me dat ik langzaam sluimer naar het einde van mijn aardse bestaan. Dat betekend niet dat ik mij heb onderworpen aan de tijd/plaats theorie van Albert Einstein! Dat is een bijna bewezen theorie. Ik geniet van elke milliseconde van mijn leven op deze rots in een baan om een anonieme ster.
Ik zit niet lang alleen bij de brug. Een groepje wielrenners wil hun kennis van de Engelse taal met mij testen. Het zijn jonge mensen uit een omgeving waar ze met weinig kansen zijn geboren. Het zijn zowel jongens als meisjes! De groep straalt uit dat ze iets van hun leven en iets van hun vaderland willen maken. Ondanks de enorme tegenstellingen tussen rijk en arm die normaal gesproken bepalen wat je toekomst wordt in de Filipijnen.
Met lood in mijn schoenen ga ik de wandeling terug naar San Antonio de Padua aan. Het is druk op de betonweg en alle passerende voertuigen toeteren en zwaaien naar de buitenlander met de Cowboy hoed. Ik lijk wel een bekende Nederlander! Zelf loop ik in gedachten verzonken. Ik moet deze dagen gewoon door zien te komen! Rustig blijven en mijn eigen ding doen.
Ik passeer het kleine huisje, ik ga niet eens naar binnen want wat zou ik daar moeten doen. Vanaf de weg hoor ik het geluid van de tv. Zo te horen liggen de mieren naar een actiefilm te kijken. Gelukkig is de luide muziek al verdwenen maar je weet nooit wanneer die weer terug komt!
Voordat ik bij mijn vaste stekkie ben aangekomen klinkt er in de verte muziek uit enorme luidsprekers. Ik ben de enige die verbaasd is en om mij heen kijk wat er allemaal gebeurd. Ze lijken te weten wat er gaat komen. De muziek komt langzaam dichterbij en het is de volgende optocht in het kleine dorp. Het spandoek tussen de twee dragers voorop de optocht verbaasd mij. Er staat met grote letters “Lawlaw Festival”.
Er is een heuse sardine prinses en de danseressen dragen symbolische lege vismanden met zich mee. Het einde lijkt nog niet in zicht dus laat ik de symboliek even op me inwerken. Waarom ben ik verbaasd?
De Lawlaw is van origine een zeldzame zoetwater sardine die voorkomt op Luzon, het grootste eiland van de Filipijnse archipel. In Bicol hebben ze de naam over genomen voor de Indian Oil sardine, een sardine die in november en december in enorme hoeveelheden wordt gevangen in de wateren voor de kust van San Antonio de Padua.
De vissers staan bij terugkomst op het strand letterlijk tot aan hun knieën in de gevangen sardines. De sardines gaan snel op ijs en worden afgevoerd naar de conserven fabrieken waar ze in blikjes verdwijnen voor de overal geliefde Sardines in Tomato Sauce. Het is nu juni, waarom is er vandaag een festival?
Het wordt me snel duidelijk. Na de lege manden volgt er een nieuwe prinses die het beeld van de beschermheilige San Antonio in haar armen draagt. Vaandels met grote zilveren vissen erboven en rieten schalen vol symbolische sardines. De beschermheilige wordt gevraagd om een goed paringsseizoen van de sardines met als gevolg een goede vangst. Het Christendom en het Paganisme zijn hier in de Filipijnen nog steeds vermengt.
Het einde van de optocht nadert wanneer een verveelde dikke jongen, die een goede katholieke visser voorstelt, in een kleine vissersboot aan ons voorbij wordt getrokken. Hij is zichtbaar niet blij met zijn verkiezing en hoopt dat deze nachtmerrie snel voor hem voorbij is. De schitterende onverwachte optocht is ook aan ons voorbij en ik ga me voorbereiden op een rustige middag in San Antonio de Padua met een koud flesje bier en misschien nieuwe ontmoetingen met de lokale bevolking.
Het weer is goed en ik koop mijn eerste flesje San Miguel Pilsen bij de Mark Albert Store. Dat is de echte naam van de winkel die ik Magna Mall noem. Het is druk op de hoek rond de winkel en veel mensen gebruiken het Peso internet. Het lijkt dat het woord is rondgegaan in het dorp. De buitenlander is hier in Sapa voor de Fiësta! Jammer genoeg kan ik maar moeilijk communiceren met deze mensen. Alleen Charlie spreekt redelijk Engels omdat hij vroeger op de koopvaardij heeft gewerkt.
Het is druk aan de toonbank van de kleine kruidenier zodat ik een poosje moet wachten voordat ik aan de beurt ben. Ik bekijk de pure armoede en vreemde blikken van de inwoners van het vissersdorp. De vrouw voor mij koopt voor haar avondmaaltijd een klein zakje plantaardige olie, een kleine rode ui en twee eieren. Er ligt een vleug van schaamte over haar wanneer zij mij recht in de ogen kijkt. De volgende klant maakt het nog erger. Die heeft nog maar een paar peso in zijn zak en koopt een zakje crackers voor twintig cent.
Mijn flesje bier kost meer dan de twee avondmaaltijden voor de lokale bevolking bij elkaar. Toch voel ik mij niet schuldig! Dit is karma, dit is hoe de goden, welke dan ook, het leven voor je hebben uitgestippeld.
Laat ik het nog maar een keer zeggen: ‘Hoe armer de mensen zijn des te gelukkiger ze lijken!’
De enige zorg die ze hebben is om elke dag een paar maaltijden bij elkaar te schrapen. En dat is hier in het vissersdorp niet zo moeilijk! De vissers geven een deel van de bijvangst aan de minder bedeelden en er is altijd wel iemand die een pond rijst geeft.
Wat wel moeilijk is is de vraag of ik hier, zo ver weg van de ontwikkelde wereld, maanden achter elkaar zou kunnen doorbrengen. Het gebrek aan fatsoenlijke maaltijden is en blijft voor mij een torenhoge hindernis. Variatie in de maaltijden en verse groenten is het probleem. Het wordt wel elk jaar wat beter maar zoals in de omringende landen zal het voorlopig nooit worden.
Wanneer ik terug kom in het kleine huisje tref ik drie generaties Revente druk bezig met de voorbereidingen voor de Fiësta van morgen. Het zijn de ingebakken tradities en een van die tradities is het maken van een grote Buko Salade. Buko is de naam voor een jonge kokosnoot in het Tagalog. Het jonge vruchtvlees is nog erg mals en sappig, het is een delicatesse. Er wordt een gedeelte van de salade in kleine bakjes gedaan die worden ingevroren en zo een soortgelijke structuur krijgen van schepijs.
Ook vanavond zonder ik mijzelf af op de veranda met een biertje, crackers, kaas en Koreaanse Luncheon Meat. Met mijn Kobo e-reader, muziek uit mijn Macbook Air vindt ik het niet erg om zo de avond door te brengen.
Er klinkt muziek door in mijn klassieke Country & Western. Ik kan mijn oren niet geloven maar er komt nog een optocht aan! Het is opnieuw de beschermheilige van San Antonio de Padua. Dit beeld is een maatje groter dan het beeld uit de optocht voor de Lawlaw.
Deze keer krijg ik de indruk dat het meer religieuzer is. Er wordt gezongen en kaarsjes meegedragen door de toegewijde gelovigen. Het gezin is stil als kerkmuizen wanneer het beeld op de praalwagen passeert. Dat zegt genoeg.
De ontwapenende glimlach van de kleine onvermoeibare Darcy maakt mijn dag altijd weer beter dan ze al was. Er is ondertussen een plastic zak met een Filipijnse delicatesse genaamd Suman bezorgt.
Er is nu zoveel eten in huis dat ik maar moeilijk kan geloven dat het ook allemaal wordt opgegeten. Er wordt morgen ook nog een heel varken bezorgt! Of er moeten morgen tientallen gasten komen. Het zijn mijn zaken niet, mijn dag zit er alweer op. Wanneer deze dag de aanloop naar de grote Fiësta was dan staat mij morgen nog heel wat te wachten! Nu nog wat lezen en mijn dag zit er ook op!
‘Happy Independence Day!’, morgen is het Fiësta!

Filipijnen: Wanneer je beseft dat je naar het einde toe wankelt

San Antonio (Mamsi Residence) VIP1), woensdag 10 juni 2026

 
Al veertig jaar verzamel ik video’s van de beste films en tv-series voor later, wanneer ik meer tijd heb. Afgelopen week kwam ik tot de conclusie dat die tijd wegstroomt als het water van de rivier de Waal langs mijn geboorteplaats Zaltbommel.
In de jaren tachtig had ik meer dan vierhonderd VHS-video banden vol met de beste en klassieke films en tv-series! Wie had ooit veertig jaar geleden kunnen bedenken dat we nu Netflix hebben en zoveel films en series op verzoek over het internet kunnen bekijken als we willen?
Verzamelen is een oerinstinct van mens, en dier,dat moeilijk kan worden onderdrukt! Zet een persoon in een leeg huis en niet veel later staat het vol met nutteloze zaken die in de toekomst misschien van pas zouden kunnen komen. “Altijd makkelijk”, heet dat in de volksmond.
We zijn nu een week in de Filipijnen en mijn belevingswereld is al totaal afgeremd. Het leven gaat langzaam aan je voorbij en de tijd vliegt! Een uur wachten op een luchthaven lijkt nu eenmaal langer dan een spannende aflevering van je favoriete tv-serie!
Er zit een Sandisk SSD in mijn kleine koffer gevuld met films en tv-series die ik later nog een keer wilde kijken. Dat later blijkt al heel lang geleden te zijn begonnen. De afgelopen maanden heb ik weer enkele vrienden en kennissen uitgezwaaid voor hun laatste reis. De meesten waren jonger dan ik!
Het einde van het aardse leven beangstigd me niet. Dat is de invloed van de jarenlange blootstelling aan Oosterse filosofieën en religies. Wat me wel beangstigd is dat ik de tijd die mij nog gegund is op deze aardkloot verspil. Verloren tijd kun je nooit meer terugvinden!
De kleine dingen van de dag zijn nu belangrijker geworden dan dat ze ooit waren. Bij voorbeeld een paar koude biertjes aan het einde van de middag op een betonnen balk langs de weg met de lokale bevolking. Een kind dat passeert is trots op zijn nieuwe slippers. Ze zijn wel twee maten te groot want dan gaan ze langer mee. Er is hier geen verspilling wegens de schrijnende armoede. Er wordt hier nog boerenverstand gebruikt!
Denkend aan Holland, met een koude San Miguel Pilsen in mijn hand, zie ik nu een mooi land vol met linkse wereldverbeteraars die dromen van een perfecte samenleving vol kleurloze modelburgers. Die burgers mogen niet té Nederlands zijn, of worden. Multicultureel is de toekomst! Toch moeten 15- inmiddels 18- miljoen mensen niet ’het keurslijf in’, om een bekend Nederlands lied te citeren.
Nederland als maakbaar land is Holland op zijn smalst. Met elke oproep om verworven vrijheden of voorzieningen te annuleren voel ik mij minder thuis in Nederland en meer thuis in deze voorspelbare zorgeloze omgeving. Het thuisgevoel is net zo min maakbaar als de tijdsgeest. Maar het huis afbreken helpt niet om je hier meer thuis te voelen. Helaas staan ze in Azië niet met open armen te wachten op nieuwe culturen en nieuwe inwoners. Een illegaal is hier illegaal en die moet worden verplaatst naar een land buiten de landsgrenzen.
Een eenvoudige avondmaaltijd van rijst met gefrituurde okra en longanisa is voldoende om je maag te vullen en je hersenen van brandstof te voorzien. Je hersenen, daar gebeurt het allemaal!
De verkeerde empathie heeft het grootste gedeelte van de westerse wereld in sneeuwvlokjes veranderd. Alles, en ook echt alles is heden ten dage zielig! Een kind doet de afwas! Papa zorgt voor het eten op het aanrecht. Mama kookt de maaltijd voor het gezin. De kinderen doen de afwas. Een traditioneel gevoel van trots en plichtsbesef in de kinderharten. Hier staat een ouder die later haar kinderen met liefde en plichtsbesef zal opvoeden, geen zielig kind!
De verveelde huisvrouwen en huismannen in de volgevreten westerse wereld hebben het allemaal gezien op het internet of op TV. Ze hebben de sterkste meningen over zaken en plaatsen waar ze nog nooit zijn geweest of hebben geroken. Dat ruiken klinkt vreemd maar er bestaat een heuse koppeling tussen geur en ervaren. Je kan je geen absoluut geen voorstelling van een stad als Manilla maken wanneer de geur van een drukkende warme zomermiddag in Manilla hebt geïnhaleerd.
In dit huisje dat ik dagelijks passeer tijdens mijn ochtend- of middagwandeling woont een Filipijns gezin met drie jonge kinderen. Laat dit even op u inwerken voordat de algemene empathie u weer overvalt. Het zijn Christenen en de man des huizes slaat geen enkele mogelijkheid om te werken af. Een triest contrast met de gelukzoekers die zich massaal melden in Europa! De man des huizes zou de tweede dag op het continent van melk en honing meteen aan de slag gaan en stoppen met werken wanneer hij daartoe zou worden gedwongen!
Aan het einde van de dag in deze eenvoudige armoedige wereld kijk ik op mijn MacBook Air een stukje film of een aflevering van een van mijn favoriete TV-series in de wetenschap dat ik hoogstwaarschijnlijk niet de tijd krijg om ze nog een keer te kijken.
Ik wankel langzaam naar het einde van mijn tijdelijke aardse bestaan op weg naar de eeuwigheid. Wanneer het einde van het amusement daar is druk ik op “Wissen”! Dat is het einde van de digitale bestanden op de gegevensdrager en ik ben een stapje dichter bij mijn einde gekomen.