Thailand: Eindelijk weer op pad

In het vliegtuig (18A/26E), woensdag 2 oktober 2024

Met gemengde gevoelens stap ik in Zaltbommel op de trein naar ’s-Hertogenbosch. Ik kijk om heen op het perron en zie duidelijke sporen van het verval waarin zich onze beschaving en met name de Nederlandse samenleving zich in bevind. Het Nederland dat we achter ons laten is smerig, zonder enige moraal, en ernstig vervuild.
In de trein is het niet anders. Brutale jeugd die zich niets aantrekt van de regels en waar fatsoen en opvoeding geheel ontbreekt. Graffiti op de wanden en de ramen, kapotte kussen en aangekoekt vuil en zand in de hoeken. Praat alsjeblieft niet over de toestand van de toiletten in de trein?
Meer dan negentig procent van de jeugd zit geheel hersendood naar hun telefoon te staren en maakt zich zo te zien geen enkele zorgen over de toekomst van de verzorgingsstaat. En of die nog wel bestaat over enkele tientallen jaren. Kan ik nog wel over een beschaving spreken? Of is het een beschaving in verval?
De overstap in Den Bosch verloopt snel en zonder problemen. Zo zitten we al snel in een sneltrein die ons rechtstreeks naar Schiphol zal brengen. Al is dit tegenwoordig in Nederland niet meer vanzelfsprekend omdat er nog wel eens een trein kan uitvallen en Schiphol onbereikbaar wordt. Het voelt alsof ik een grote emotionele last in Zaltbommel heb achter gelaten maar niet alle lasten. Die laatste lasten zullen ongetwijfeld de komende tijd ook wel weer van me afglijden. Stress is nu eenmaal heel slecht voor een mens.
Een half uur eerder dan gepland stappen we de enorme hal van de Amsterdamse luchthaven binnen. Als mieren krioelen mensen van alle kleuren en nationaliteiten zonder problemen door elkaar heen. Een vredig tafereel in een wereld vol met geschillen en oorlog.
Natuurlijk weet ik mijn weg op Schiphol en in vertrekhal 3 is de plaats waar we onze koffers moeten achter laten al snel gevonden. We moeten nog wel anderhalf uur wachten. Het reizen met een vliegtuig is nu eenmaal een keten van wachten, meestal heel erg lang wachten. Het wachten is op zichzelf een verdienmodel.
We nemen plaats op een klein terras waar Lyka zich tegoed doet aan een ouderwets saucijzenbroodje met een medium Cappuccino. € 7,51 met de korting er af omdat ik een set heb besteld. Op zo’n moment vraag ik me altijd af waar dit naartoe gaat leiden. Als een oude rekenaar zet ik tegenwoordig alles wat ik koop af tegen het minimum uurloon dat in Nederland wettelijk verplicht is en de leidraad is voor de maandelijkse uitbetaalde bijstand en toeslagen. Hoeveel van die € 7,51 is belasting om de onstilbare honger van de overheid te verlichten?
Ik zet me er snel overheen want ik ga niet meer tegen windmolens vechten. Een blik naar mijn paspoort stemt me ook weer somber. Overal in de vertrekhallen staan terminals waar je snel en economisch je instapkaarten kan uitprinten. Wij hebben dat ook gedaan met als resultaat dat we drie instapkaarten, een te weinig, uit de terminal hebben gekregen. Verbazing alom. Is er een oplossing voor ons, en misschien voor het probleem van duizenden andere reizigers, zodat we wel de juiste instapkaarten krijgen?
Die oplossing, dat is juist het probleem! Het zakenmodel waar ik naar kijk is het creëren van een probleem waardoor er een organisatie moet worden opgezet om die problemen weer op te lossen. Het eindresultaat is een hele grote groep mensen die dagelijks naar hun werk gaan, niets produceren, maar wel betaald worden voor iets dat niet aantoonbaar helpt maar wel veel geld kost. Een soort van ondergrondse werkverschaffing terwijl de mannetjesputter die elke dag peest voor het minimum uurloon de klos is! Het is me nu wel duidelijk waarom er zoveel vacatures openstaan terwijl het aantal werkelozen ongeveer gelijk is. Haal die terminals gewoon weg? Dan is het probleem opgelost en kunnen er een paar handen extra naar de bagage afhandeling.
We staan om tien voor half drie vooraan in de rij die de “Drop Off” balie moet verwerken. Ook dit is een vreemde ervaring. Bij deze incheck-balie voeren ze precies dezelfde handelingen uit als bij de twee balies voor de economie klasse. De koffers worden gewogen en ze zijn ruim binnen het gewicht van de 30 kilo die is toegestaan voor deze vluchten naar Bangkok. Het is alweer een tijdje geleden maar de cabine bagage moet ook worden gewogen voordat we het label krijgen dat we de kleine koffertjes mee naar het vliegtuig mogen nemen.
Die van mij weegt 9,5 kilo en daarmee anderhalve kilo te zwaar. Ik kijk zo onschuldig mogelijk de vrouw aan die het gewicht van mijn grote koffer nog eens nakijkt en controleert. Samen zitten ze ruim onder de toegestane 38 kilo en alleen een kleine verwijzing is terecht dat ik de volgende keer meer in de grote koffer moet doen. In knik onderdanig en toestemmend. Daarna gaat de kleine koffer van Lyka op de band. Die is in orde dus binnen vijf minuten kunnen we naar de immigratie.
De paspoorten worden tegenwoordig op Schiphol ook door scanners gelezen omdat het moeilijk is om personeel voor de Marechaussee te vinden die deze zware werkzaamheden moeten uitvoeren. Lyka’s nieuwe paspoort wil maar niet worden goedgekeurd en achter mij in de rij hoor ik gemor en geklaag. Iedereen heeft sinds de Covid-19 samenzwering haast en is het middelpunt van het universum.
Ik buig wat naar voren om haar aanwijzingen te geven en binnen een fractie van een seconde staat er een naar armzweet ruikende twee meter lange man naast me die met de precisie van een VAR heeft geconstateerd dat ik wel zeker minimaal twee en een halve centimeter met mijn voet over de zwarte lijn op de vloer sta.
‘Back behind the black line!’, blaft hij als een ouderwetse Poolse kampbewaker. Ik kijk hem minachtend aan en hij verblikt of verbloost niet. De onbeschoftheid van het personeel op Schiphol druipt er vanaf! Ook zo’n onzinnige en zware baan zonder enige voldoening! Ook met prepensioen zeker?
Binnen een half uur hebben we de eerste twee hordes genomen en gaan we op weg naar de gate. Waarom? Een halve liter blik bier voor € 7,- een een pistolet kaas voor € 8,25 is ons te gortig in de belastingvrije zone! Het lijkt er in ieder geval op dat ons vliegtuig naar Istanboel al aan de gate staat dus wordt op tijd vertrekken gelukkig geen probleem. En weer wordt het wachten en deze keer ook een beetje prakkiseren over de problemen die we achter gaan laten.
Zodra de dames van Turkish Airlines verschijnen neem ik mijn kans en vraag over het met voorrang aan boord gaan voor ouderen. Ze knikken instemmend en hiermee is voor mij ook meteen de laatste hindernis genomen.
Turkish Airlines blijkt aan het einde van de middag drie vluchten naar Istanboel te verzorgen binnen twee uur! Het is dus niet verrassend dat ons vliegtuig voor de verandering niet tot aan de rand is gevuld. We hebben voor de eerste drie en een half uur in het vliegtuig voldoende ruimte en daarmee voldoende comfort.
Er komt een jonge blonde vrouw aan de andere kant van het gangpad naast ons zitten die onder begeleiding van het cabine personeel naar de drie vrije stoelen wordt begeleid. Het ziet er allemaal een beetje vreemd uit maar het is tegelijkertijd ook niet meteen zorgwekkend. We kijken elkaar nieuwsgierig aan en knikken begroetend.
Tijdens het wachten tot we worden terug geduwd van de gate tikt je jonge vrouw mij op mijn arm en begint een gesprek.
‘Het spijt me, maar mag ik u wat vragen?’
In knik instemmend als goedkeuring.
‘Mag ik straks bij het opstijgen uw hand vasthouden en misschien wat in uw arm knijpen? Ik ben niet zo sterk hoor dus u houdt er geen blauwe plekken aan over. Ik heb last van een enorme vliegangst en ik ben heel erg bang tijdens het opstijgen en het dalen.’
Ik kijk haar verbaasd aan en ook naar Lyka die het korte gesprek heeft gevolgd.
‘Geen probleem!’, antwoord ik op het moment dat er weer iemand van het cabine personeel komt vragen of alles in orde is met de jonge vrouw.
We beginnen een kort informeel gesprek om het ijs te breken en op het moment dat het vliegtuig met een schokje in beweging komt zie ik de angst in haar ogen verschijnen. Tja vliegangst, een bekend fenomeen waar niemand over durft te praten terwijl je je er echt niet voor hoeft te schamen. In een aluminium pijp samen met drie honderd andere mensen op ruim tien kilometer hoogte de zeespiegel is geen natuurlijke situatie voor eens mens. De ouderen onder ons zijn nog opgegroeid met de lotgevallen van Icarus.
Een eerste voorzichtige kneep wanneer het vliegtuig begint te taxiën naar de toegewezen startbaan. We kijken elkaar aan en glimlachen voorzichtig om elkaar op ons gemak te laten voelen. Vanaf hier praat ik haar door de hele procedure van het starten, opstijgen en vliegen. Bij elk vreemd geluid verkrampt ze en krijg ik kneepjes in mijn hand en mijn arm.
‘Dit geluid is de hydraulische pomp die de flappen bediend’, vertel ik haar.
Ik kan alleen maar hopen dat het haar enigszins op haar gemak stelt. Het lijkt wel te werken. Zodra we de 15.000 voet, ongeveer 5.000 meter, zijn gepasseerd, en in relatieve rustige luchtstromingen terecht zijn gekomen, laat ze me los en knopen een gesprek aan over koetjes en kalfjes. Ze komt uit Enschede en is op weg naar Zuid-Afrika en gaat een enkele maanden vrijwilligerswerk doen. Ze blijkt ook al heel wat reizen naar het verre oosten te hebben gemaakt. Dat op zich heel bijzonder is in de wetenschap dat ze voor elke reis met haar angsten wordt geconfronteerd en de demonen die ze dient te overwinnen voordat ze op de plaats van bestemming is.
De maaltijd wordt geserveerd en voor de verandering drink ik voor een keer geen rode wijn maar kies voor Turks Efes biertje. De vegetarische pasta is niet van restaurant kwaliteit maar het smaakt en het vult de maag. Ik kijk vol verwondering naar het Turkse Efes biertje in mijn hand. Het is alweer bijna een jaar geleden dat kwaadaardige Islamitische terroristen onschuldige Joodse mensen vermoordden, verkrachtten en ontvoerden.
En nu drink ik een lokaal bier in een vliegtuig van een Islamitische natie die de aanval niet afkeurde, sterker nog, ze steunen openlijk de terroristen en keuren de verdediging van de aangevallen vrije wereld af. Zo tegenstrijdig kan de Islam zijn! Daarom moeten wij ons niet laten verleiden om alle islamieten over een kam te scheren. Maar we moeten de misdaden uit naam van de Islam niet bagatelliseren.
De aankomst in Turkije op de nieuwe "Istanbul International Airport” opent onze ogen in deze nieuwe wereld. Het is totaal anders dan de oude luchthaven aan de Bosporus. De enorme afmetingen springen als eerste in het oog al snel gevolgd door de absurd hoge prijzen voor eten en drinken. Hier kost een blik bier van een halve liter € 15,- en een soort KFC-menu met een broodje gefrituurde kip van een lokale fastfood keten € 18,50. Het verbaasd me niets dat er geen hond zit in een van de restaurants die we tijdens onze lange wandeling door de terminal passeren.
Er is nog geen gate beschikbaar of bekend voor onze volgende vlucht naar Bangkok. We worden door het weinige personeel op dit tijdstip van hot naar her gestuurd en niemand lijkt ook maar een idee te hebben, of geïnteresseerd, wat er aan de hand is. Het is nog vreemder dat onze vlucht helemaal niet wordt vermeld op de borden met de vertrektijden. Ik raak niet snel in paniek maar er bekruipt me wel een onaangenaam gevoel.

Met het gratis internet is ook nog eens haast onmogelijk te verbinden totdat ik een rij mensen zie bij een terminal van Türk Telekom. Je haalt je paspoort door een scanner en niet veel later verschijnt er een code op het beeldscherm die je het beste maar snel kan fotograferen omdat de code sneller verdwijnt dan dat ze verschijnt! Het gratis internet helpt de tijd wat sneller te gaan maar inclusief ruim een half uur vertraging was het al met al een stevige tijd wachten op onze tweede vlucht.
Ook hier gaan we weer als een van de eerste aan boord om snel onze stoelen in te nemen. Om iets voor half vier locale tijd wordt er nog een maaltijd geserveerd. Ik sla die maaltijd maar over en met de oordoppen in ben ik snel in dromenland. Niets meer drinken gewoon slapen, morgen zijn we in Thailand…

Nederland: Mooie herinneringen

Zaltbommel (Op de bouwplaats), zaterdag 18 mei 2024

Terwijl ik bezig was met het verhaal “Japan: De ziel van de Matcha thee” moest ik weer regelmatig denken aan mijn reismaat van 25 jaar geleden, Kristof Masschelein. Ik koester warme herinneringen aan onze omzwervingen door Azië. Zijn kameraadschap, zijn humor en zijn liefde voor lekker eten zijn onvergetelijk. Kristof Masschelein heeft ook een grote invloed gehad op mijn leven na onze reis door Azië in 1999.
Ik heb heel lang niets meer van hem gehoord en al mijn pogingen om contact met hem op te nemen waren tevergeefs. Dat was niet vreemd want wij reizigers zijn sociaal op onze eigen solitaire manier. Dus laat ik nog maar een keer op het internet zoeken met behulp van de zoekmachine van Google.

En dan krijg je dit te zien, een brok in mijn keel!

Mijn maat is op 5 maart 2024 aan zijn laatste reis begonnen naar Walhalla.

Hou een plaatsje voor me vrij aan de lange tafels waar rondborstige blonde deernen grote ijskoude pullen bier serveren aan de grote krijgers, reizigers en ontdekkers van nieuwe werelden?

Ik ga je missen, een goede reis vriend!

EXPO Kung Ming 1999

Nederland: Een nieuwe terminal

Zaltbommel (op de bouwplaats), woensdag 20 maart 2024

Het was gisteren een heerlijke rustige dag als afsluiting van onze reis. Hoe lang je ook op reis gaat, er komt altijd een einde aan. Het was een gewone dag, dat klinkt vreemd maar we hebben de dag doorgebracht zoals we haast elke dag in Pattaya hebben doorgebracht.
Zoals elke andere ochtend sta ik vandaag om kwart voor zeven alweer naast mijn bed om aan mijn dag te beginnen. Ik hoef niet op de wekker te wachten zodat ik weet dat het zeven uur is. Ik zet meteen een beker verse koffie, ook dat is een winnaar geworden deze reis, en keuvel wat op het internet.
Ik probeer het laatste nieuws uit Nederland en de wereld te lezen maar Ik wordt daar tegenwoordig treurig en wanhopig tegelijk van. Ik verzet me zo goed als mogelijk tegen dit gevoel. Het eerste wat ik doe wanneer we weer in Nederland zijn is de krant opzeggen. Het (valse) nieuws is een vergif in mijn hoofd. In deze moeilijke en politiek gevaarlijke wereld waar op elk ogenblik een Armageddon kan losbreken, inclusief een nucleaire nacht.
Zodra Lyka wakker is en haar eerste slokken verse koffie heeft genuttigd maak ik de gang naar de 7-11 voor een gebruikelijk ontbijt. Ons laatste ontbijt in Thailand is natuurlijk de klassieker van ieder een ham/kaas tosti, een hard gekookt ei en samen een dubbele varkensburger.
Lyka gaat haar ding doen en ik ga voor de laatste keer een wandeling langs de boulevard van Pattaya maken Mijn totale route is ongeveer acht kilometer lang die ik meestal onderbreek voor twee drinkpauzes, en af en toe voor drie drinkpauzes. Het is als een stil afscheid.
Na de “Covid samenzwering” was deze ooit zo levendige stad op sterven na dood. Dat valt niet te ontkennen maar de patiënt is van de intensive care af en komt weer langzaam tot leven. Inclusief het moordende verkeer maar vandaag nog zonder de grote aantallen voetgangers.
Nat tot op het bot van het zweet kom ik terug op de kamer waar we het er al snel over eens zijn dat de laatste lunch in Pattaya een broodje tonijnsalade van de “Subway” wordt, samen met een flesje Coke Zero.
Dan gaan we eindelijk onze koffers pakken voor de terugreis. De twee grote koffers gaan open op het bed omdat Lyka relatief veel volume heeft en in mijn koffer zit er hoofdzakelijk massa. Na wat heen en weer schuiven van onze bagage zijn we het erover eens dat het gewicht in de koffers nu goed is verdeeld. Alleen onze kleine rolkoffertjes voor in de cabine zouden nog iets te zwaar kunnen zijn. Helaas kunnen we het gewicht niet controleren dus besluiten we onze kansen maar te wagen.
Sinds deze reis boek ik altijd een nacht langer in het hotel zodat we de kamer nog de hele dag tot onze beschikking hebben. Ik het verleden boekte ik nog wel eens een halve dag extra maar daar kwam vaak meer gezeur dan gemak van. Die extra vijftien of twintig euro zullen je echt de kop niet kosten na een lange reis en geven je het gemak van heerlijk wachten op de koele kamer totdat de taxi naar de luchthaven verschijnt.
We hebben zelfs genoeg tijd om voor de laatste keer te gaan eten bij de “Captain’s Bar”. Dit restaurant in “Soi Honey Inn” is ook deze laatste periode van ons verblijf in Pattaya weer een winnaar gebleken.
We checken uit en nemen uitgebreid afscheid van het hotelpersoneel dat om kwart over acht ’s avonds nog aanwezig is. Nu zit deze reis er echt op en zoeven we door nacht richting de “Suvarnabhumi” luchthaven in Bangkok. De taxi is zoals altijd weer perfect geregeld en op tijd. Ik kan me wel andere tijden herinneren in Pattaya.
De op 28 september 2006 geopende luchthaven kraakt aan alle kanten in zijn voegen. De luchthaven die achttien jaar geleden enorme onvoorstelbare aantallen en passagiers kon verwerken is nu te klein geworden voor de wereldstad Bangkok. Er is al langer sprake van uitbreiding en extra start- en landingsbanen maar in de veelal bebouwde omgeving van de huidige luchthaven is dat niet gemakkelijk.
Zoals gewoonlijk praat ik mezelf naar het begin van de rij om in te checken en hier gaat het fout! Onze koffers zijn net boven de twintig kilo maar onze cabine bagage is drie en vier kilo te zwaar. En nu zijn wij aan de beurt om onze dichtgeplakte koffers te openen en enkele kilo’s van de kleine koffer naar de grote koffers. Daar zitten we dan in de vertrekhal op onze knieën naast de koffers en overleggen wat we naar de grote koffer moeten verplaatsen terwijl een groot deel van de driehonderd medepassagiers ons bekijken omdat ze toch niets anders hebben te doen tijdens het wachten.
Zodra we klaar zijn met het (zinloos) verplaatsen van bagage laten we onze cabine bagage wegen en die wordt goedgekeurd. De grote koffers worden weer dichtgeplakt en verdwijnen op de bagageband terwijl wij onze instapkaarten voor beide vluchten ontvangen.
Onderweg naar de bagage controle en immigratie mijmer ik nog maar wat over de grote mysteriën van het leven.

• Hoeveel hotels zijn er op de wereld?
• Hoeveel hotelgasten reizen met het vliegtuig?
• Waarom heeft een hotel nooit een weegschaal in de ontvangsthal bij de receptie staan om het gewicht van je koffer te controleren?
De laatste twee hindernissen zijn snel genomen en zodra we in de vertrekhal staan ben ik alle twijfels en spanningen kwijt. Het enige dat nu nog mis kan gaan is dat in Brussel onze koffers niet tevoorschijn komen. Lyka overhandigt mij een instapkaart omdat ze het niet echt begrijpt. En om eerlijk te zijn begrijp ik er ook niet veel van. Gate S115 staat er met dikke letters op de instapkaart geprint. Wat is er met gates D en E gebeurt?
Ik kijk eens goed om me heen en zie een richtingsbord met daarop aan gegeven S101-S128. Dat is dus de richting waarin wij ons moeten begeven. De twee pictogrammen van een roltrap naar beneden en een vertrekkend vliegtuig scheppen wel enige verbazing.
We volgen de pijlen en nemen de roltrap naar beneden. Daar komen we bij twee perrons waar de shuttle treinen arriveren en vertrekken. Het gaat allemaal heel georganiseerd en rustig. Ik kijk mijn ogen uit. Het lijkt wel of we in Singapore of Doha zijn. Thailand heeft zich ondertussen ontwikkeld tot een eerste wereldland.
Zodra we weer boven de grond zijn kijken we onze ogen uit. We staan in de nieuwe terminal van de Suvarnabhumi luchthaven. Wat een luxe, wat een pracht en praal, en dat terwijl de werkzaamheden nog niet eens zijn afgerond. Helaas zijn de prijzen voor de catering/horeca ook opgeblazen tot Bijbelse proporties. Twee euro voor een blikje fris en zes euro voor een blikje bier is ook hier in Bangkok op de luchthaven het nieuwe verdienmodel.
Dan begint voor ons het lange wachten! Wat heb ik daar toch een hekel aan. Ik probeer van alles om de tijd sneller te lijken gaan. Ik loop wat rond en ontdek dat ze zelfs Japanse toiletbrillen hebben geïnstalleerd maar niet de voorverwarmde toiletbril versie. We hebben onszelf voorgenomen om in Nederland ook zo snel als mogelijk over te stappen van het griezelige toiletpapier op de lauwe douche om je poepuitlaat goed, comfortabel en snel te reinigen. Met een beetje geluk heb ik de meeste materialen al in huis zodat ik ze alleen maar hoef te installeren.
Het vliegtuig is tot aan de laatste stoel bezet en gelukkig zit er naast ons een man aan het raam die als een roosje in slaap valt. De oordoppen gaan in en ik ben na twintig uur wakker te zijn geweest ook snel in slaap. Ik laat de maaltijd en drankjes tijdens deze eerste vlucht maar voor wat ze zijn.

Op de luchthaven van Doha gaat ons vliegtuig naar een parkeerplaats en vanaf de trap zien we dat ook hier in Doha de “Hamad International Airport” uit haar voegen is gebarsten. Overal zijn ze aan het werk en worden er nieuwe terminals gebouwd om de toekomstige passagiersaantallen te kunnen verwerken. Stikstof- en klimaatproblemen lijken hier niet te bestaan!
De eerste etappe naar Europa is sneller gegaan dan ik heb verwacht. Na twee kopjes koffie met een “Pain au Chocolat” (€ 16,81) gaan we weer met de bus naar een ander vliegtuig op de parkeerplaats van de “Hamad International Airport”.
Nu we eenmaal onderweg zijn van Doha naar Brussel ga ik over tot de orde van de dag. Na aankomst in Brussel gaan we weer met de trein naar Zaltbommel en direct na thuiskomst moet ik naar de Lidl om boodschappen te doen. Wat wil je eten na een lange periode in Zuidoost-Azië?
Nou, daar hadden we het zelfs een maand geleden in Japan al over! Vanavond eten we Shoarma met friet en sla. Daar hebben we nu echt zin in. Ik begin in mijn hoofd mijn boodschappenlijstje te maken. Alles dat aangebroken in de koelkast stond is voor ons vertrek in de vuilnisbak gekieperd. We moeten weer van vooraf aan beginnen en alles vers en nieuw inkopen.

• Shoarma
• Olijfolie, om de shoarma te bakken
• Knoflooksaus
• Chilisaus
• Verse friet voor in de air-fryer
• Mayonaise voor bij de friet
• Een bak gemengde sla
• Slasaus voor over de sla

Ik ga nog eens over de bovenstaande boodschappenlijst heen in mijn hoofd en word een beetje zwaarmoedig van de verwachtte kassabon. Dat is vast een heel ander bedrag dan waar we de afgelopen weken en maanden mee te maken hebben gehad. Eerlijk gezegd denk ik dat het leven in Japan nu veel goedkoper is dan in het multiculturele en kapot belastte Nederland.
Deze keer is het vliegtuig gelukkig niet vol en met een trucje tijdens het inchecken heb ik ervoor gezorgd dat er een stoel tussen ons in vrij is gebleven. En dat maakt de ruim zeven uur van Doha naar Brussel voor ons beiden een stuk comfortabeler.
Het is zeven uur in Qatar, elf uur in Thailand en vijf uur in de ochtend in Nederland, we zijn ondertussen vijftien uur onderweg en ik kan nu wel wat te eten gebruiken.Het ontbijt is voldoende, het smaakt me goed maar alleen de mierzoete Arabische yoghurt kan me gestolen worden. Ik laat mijn Japanse koffiebeker nog een keer door de stewardess met koffie vullen en ik zak weer onderuit in een poging nog wat slaap te pakken.
Vier uur na het ontbijt wordt aan boord van het vliegtuig de lunch geserveerd en ook die is welkom omdat mijn lichaam alweer om brandstof schreeuwt. De saus waarin de kip is verdronken smaakt voortreffelijk dus begin ik eerst met het harde droge broodje stukje voor stukje in de saus te deppen om het enigszins zachter, en smakelijker, te maken. Deze keer sla ik ook weer de mierzoete yoghurt over!
De laatste twee uur van onze vlucht naar Brussel kruipen zo snel als een slak voorbij. De lange vluchten zijn een van de nadelen van verre reizen maar het is ook onvermijdelijk. Daarom zet ik het van me af en ga in een soort van trance waarin ik de wereld om mij heen niet meer voel en zie. Daar is dan eindelijk Brussel!
Zonder ook maar een enkel probleem lopen we door de elektronische, het paspoort wordt door een terminal gelezen, immigratiedienst naar de band waar onze koffers uit de catacomben van de moderne luchthaven moeten komen. Ik kijk om me heen en voel me kwetsbaar. Dat is het nieuwe normaal! Er leeft een groep mensen onder ons die bommen af laat gaan tussen onbewuste en onschuldige mensen uit grond van een middeleeuwse woestijn gedachte en de liefde voor nieuwe god. Terreur werkt helaas!
Daar zijn eindelijk onze koffers en “al goed” lijkt “eind goed”. De douane is onbezet en met de op het internet gekochte treinkaartjes op de telefoon gaan we snel en probleemloos door de poortjes op weg naar het perron waar onze trein naar Antwerpen zal vertrekken waar we overstappen op de trein naar Roosendaal. Zodra de trein aan het perron verschijnt is het duidelijk dat we weer in Europa zijn waar simpele ambtenaren zonder enige fantasie of inleving beslissingen nemen over ingewikkelde problemen die betaald worden met de onuitputtelijke belasting opbrengsten!
Wat is er aan de hand?
Voor ons staat, twaalf minuten te laat, de trein die “Brussels Airport” door middel van een gemeenschappelijke intercity trein van de “Nederlandse Spoorwegen” en de “Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen” verbind met “Schiphol Airport” in Nederland. Mag ik voorzichtig stellen dat deze trein speciaal rijd voor de passagiers die op de luchthavens vertrekken en arriveren?

Nu komt het probleem!

Er is in deze specifieke trein die twee luchthavens met elkaar verbind geen enkele rekening gehouden met de bagage van de passagiers! Hoe dom kun je zijn?

Het “Kaagmens” zou denken: ‘Wie zijn die mensen met al die zware koffers?’

Het is een hindernisbaan om over de vele koffers op het balkon naar de zitplaatsen te komen. Totale chaos voordat de overvolle trein vertrekt is nog voorzichtig uitgedrukt! Wij blijven op het balkon bij onze koffers en gaan gewoon op onze koffers zitten. We hebben namelijk geen zitplaats maar een slechts vervoersbewijs!
‘Welkom in de derde wereld’, zeg ik zachtjes tegen mezelf.
Waarschijnlijk ook bedacht door een ambtenaar om de aansprakelijkheid, en de geboden service, voor de vervoerder te beperken. Achter ons wordt op het perron omgeroepen dat we moeten uitkijken voor bagage dieven en zakkenrollers! Welkom in de Verenigde Europese Emiraten.
Op Antwerpen Centraal komen we tot de conclusie dat onze aansluiting naar Roosendaal vier minuten geleden is vertrokken en dat we 56 minuten moeten wachten op de volgende trein naar Roosendaal. Dat is een tegenvaller maar dat we een uur later thuis zijn is door het vlotte vertrek vanaf de Brusselse luchthaven geen probleem. Antwerpen is geen Europa meer, het is veranderd in Noord-Afrika! Het gevoel van onveiligheid grijpt me meteen bij de keel.
Een uur later staan we op een ander perron op een trein te wachten die niet verschijnt. Ik spreek meteen een beambte van de Belgische Spoorwegen aan die mij ook geen uitsluitsel kan geven waarom de trein niet is verschenen aan het perron. Op dit moment heb ik het eigenlijk wel weer gehad met het openbaar vervoer in Europa en we gaan op zoek naar een plaats waar duidelijke vertrekinformatie wordt gegeven.
Laat de aanwijzingen langs het perron ook niet allemaal even duidelijk zijn! Een kwartier later zitten we in een speciale trein waar we geen vervoersbewijzen voor hebben. Het is een gok die wij moeten proberen met onze charmes op te lossen mocht er een conducteur verschijnen. De conductrice is meer dan vriendelijk en zij verteld ons over de chaos in het treinverkeer tussen Brussel en Antwerpen. We knikken begrijpelijk en een korte blik naar onze koffers verraad dat wij ook slachtoffers zijn die chaos. De trein stopt in ieder geval in Roosendaal.
Na een vlotte overstap in Roosendaal en Den Bosch zien we aan de horizon de de grijze vierkante toren van de St. Maarten opdoemen. We zijn bijna thuis! Onderaan de trappen achter de glazen poortjes staan mijn schoonzuster en broer op ons te wachten om de koffers met Lyka naar huis te brengen. Er is geen plaats meer in de auto voor mij maar dat is geen probleem. Ik loop dat stukje wel, ik heb meer dan lang genoeg op mijn kont gezeten!
In minder dan een kwartier weet ik waarvoor wij samen op reis gaan. Wij voelen ons niet meer thuis in Nederland. Het zal wel aan ons liggen maar het ontmoeten van nieuwe mensen, het ontdekken van nieuwe plaatsen en het proberen van nieuwe gerechten is nu eenmaal ons ding.
Na het boodschappen doen neem ik een koud biertje dat Danny een paar dagen geleden voor me in de koelkast heeft gezet. Met een koud biertje in de hand drijven mijn gedachten af naar oktober, naar de dag dat we weer gaan vertrekken. Proost!