Japan: Een Yaki dag

Osaka (Cote House) 408), zondag 4 februari 2024

Onze tweede dag in Osaka begint voor mij ook om zeven uur. Ik voel me uitgeslapen en uitgerust. Gisterenavond heb ik ontdekt hoe de verwarming op onze kamer werkt en dat was eigenlijk veel gemakkelijker dan ik met mijn Nederlandse hoofd had kunnen bedenken. De verwarming is elektrisch en gaat gewoon met de de airconditioning. Die staat op 22 graden en in de zomer koelt de airconditioning af tot 22 graden en in de winter verwarmt de airconditioning tot 22 graden. Dat is toch een fantastisch systeem? Een Japanse versie van de warmtepomp. Beter dan de Polderlandse centrale verwarming die het hele huis warm houd, en daardoor veel belasting oplevert voor de overheid, en vandaag de dag nog veel meer dan gehoopt met 71 cent gasbelasting per kubieke meter aardgas? Milieu politiek? Laat maar! Nederland en Europa zijn reddeloos verloren. En links? Daar kom ik later wel een keer op terug vanuit het conservatieve Japan.
Na het ontbijt gisteren bij de gouden bogen is er vandaag een Japans ontbijt aan de beurt. Ieder een halve sandwich van de 7-11 in de variaties “Eiersalade” “Varkens Ham, Kaas en Sla”. Voor twee euro per pakje is het niet te duur maar ook gezond, en heerlijk vers. De vers gezette koffie, gewoon op de kamer, maakt ons ontbijt tot een compleet feest in den verre.
We zouden ook in de kleine gemeenschappelijke keuken op onze vierde verdieping van het Cote House kunnen ontbijten maar het beeldscherm van de afstandbediening van de airconditioning is defect en ik weet niet hoe ik daar “de kachel” moet aanzetten. En om in de 10 graden Celsius te gaan zitten ontbijten gaat me ook een beetje te ver. Ik zal Wilhelmina of Ken eens vragen op welke knop ik moet drukken voor de verwarming. Gisterenavond heb ik, onder het genot van een heerlijk koud Japans biertje, zitten experimenten met “Google Maps”. Er zijn meerdere redenen waarom dit ook voor ons een heel bijzondere reis is!
Ten eerste, het is natuurlijk Japan en dat is nu niet een vanzelfsprekend vakantieland voor de gemiddelde polderbewoner.
Ten tweede, wij verblijven voor het eerst 28 dagen op dezelfde plaats in een wereldstad met 2,75 miljoen inwoners.
Ten derde, alles wat we gaan ondernemen moet met militaire precisie worden voorbereid op dit onbekende terrein en met het onbekende en zeer ingewikkelde openbaar vervoer.
Ten vierde, we hebben afgesproken om regelmatig een rustdag, voor zover dat mogelijk is in dit bijzondere land, te nemen en op die dag dan zo weinig mogelijk te doen om onze zintuigen rust te geven.
Vandaag krijgt de toepassing voor de routes via Google Maps haar eerste test! De route voor vandaag is van mijn MacBook naar mijn iPhone gestuurd en goedgeluimd stappen we samen het hotel uit de frisse winterochtend in. Ik kijk op mijn iPhone en zie duidelijk waar we in Osaka staan en welke richting we moeten om naar ons eerste herkenningspunt voor vandaag te komen. De route gaat meestal via de brede hoofdstraten maar daar wijken we al snel van af want door de smalle straten zwerven is veel interessanter. Zo passeren we een klein “Shinto altaar” midden in een woonwijk.

Dat heeft wat meer uitleg nodig!

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Het shintoïsme (Japans: 神道) of shinto is de oorspronkelijke religie van Japan. Het woord is een combinatie van twee Chinese karakters (神道) en betekent "de weg der goden".

In het shintoïsme worden zogeheten Kami oftewel natuurgeesten aanbeden. Sommige kami zijn plaatselijk, dat wil zeggen de geesten die bij een bepaalde plek horen, terwijl anderen vereenzelvigd worden met grotere objecten en verschijnselen in de natuur. Amaterasu, bijvoorbeeld, is de Zonnegodin.

Het tweede wat opvalt aan het shintoïsme is de grote liefde en eerbied voor de natuur. Een waterval, de maan of slechts een apart gevormde steen kunnen voor een kami gehouden worden. Hetzelfde geldt voor charismatische personen en voor meer abstracte verschijnselen zoals groei en vruchtbaarheid. Geleidelijk aan werden de oorspronkelijk natuurgodsdienstige aspecten van het shintoïsme minder duidelijk en namen de kami meer antropomorfe (mensvormige) vormen aan, met daaraan gekoppeld vele mythen. De kami zijn echter geen transcendente godheden in de Westerse zin van het woord; hoewel goddelijk bewonen zij dezelfde wereld als wij.

Kami worden vooral vereerd in openbare heiligdommen, maar ook wel in kleine privéheiligdommen, die soms slechts bestaan uit een hoge plank met enkele rituele objecten. Sommige van deze heiligdommen zijn grote structuren oftewel jinja, maar de meeste zijn kleine gebouwen in de karakteristieke Japanse stijl. In vergelijking tot bijvoorbeeld het christendom met zijn imposante kathedralen, met dure materialen, zijn jinja vaak erg eenvoudige houten gebouwen. Het gaat ook niet zozeer om het gebouw, dat eigenlijk vooral een bepaalde plaats aangeeft. Jinja zijn meestal gebouwd op een verhoging en sommige zijn moeilijker te bereiken. Meestal wordt de toegang tot het terrein gemarkeerd door een typische Japanse torii-poort, die bestaat uit twee palen met daarbovenop twee dwarsbalken. Het geheel is vaak (vermiljoen) rood geschilderd. Er zijn meer dan 100.000 van deze heiligdommen in gebruik, elk bemand door enkele shintopriesters.

Er is niemand bij de “Akatenuguiinari Shrine” aanwezig en wij snuiven in alle stilte de Japanse cultuur op. “Liefde en eerbied” is waar het om draait. “Liefde en eerbied” om alles om je heen. Na even te hebben stilgestaan gaan we verder en ontdekken een grote supermarkt op loopafstand van ons hotel. Wie met mij heeft gereisd weet dat ik een supermarkt in een ver land bekijk als een museum voor de moderne maag. ‘Je bent wat je eet!’, wordt er vaak gezegd, en ik ontdek dat graag.
Ik hou er van om te kijken uit welke dagelijkse etenswaren de lokale bevolking kan kiezen om hun lichaam en geest te voeden en te reinigen. We kijken onze ogen uit en schrikken af en toe ook van de prijzen. Een galiameloen van ruim drieëntwintig euro doet je ogen wel even knipperen. Een ding weten we al zeker. We hebben hier zoveel lekkers gezien dat we deze supermarkt de komende weken wel vaker zullen bezoeken.
Ons eerste doel voor vandaag is de “Namba Yasaka Shrine”. Een zeer belangrijk Shinto altaar waar het altijd heel erg druk is en voor alle spirituele rituelen een lange rij wachtenden staat.
Ik sluit aan om een foto te maken en ritueel mijn handen te wassen uit een langzaam stromende bron uit een bamboe stok.
De symboliek druipt overal van af en liefde en eerbied overheerst overal. Het is muisstil op het terrein en alles en iedereen om ons heen lijkt samengesmolten tot een enkele entiteit.
Er is een klein monument voor het Japanse slagschip “Mutsu”. Gezonken op 8 juni 1943. Een monument dat in jullie “WOKE” wereld niet meer zou kunnen, of mogen, bestaan. Hier worden de geesten en zielen van de 1021 manschappen die omkwamen vereerd en gebeden voor hun oneindige rust.

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

De Mutsu (Japans: 陸奥) was het tweede en eveneens laatste slagschip in de Nagato-klasse gebouwd voor de keizerlijke Japanse vloot aan het einde van de Eerste Wereldoorlog. Het was vernoemd naar de gelijknamige Japanse provincie.
In 1923 heeft het schip hulpgoederen vervoerd voor de slachtoffers van de Grote Kanto aardbeving. Gedurende de periode tussen 1934 en 1936 is het gemoderniseerd met verbeteringen aan bepantsering en machinerie, ook werd de brug herbouwd in de pagodemast stijl.

De Mutsu heeft het grootste deel van de oorlog op de Stille Oceaan doorgebracht in training en heeft enkel deelgenomen aan de slag bij Midway en de slag bij de oostelijke Solomon eilanden. In begin 1943 keerde het terug naar Japan. Juni 1943 ontplofte het achterste magazijn. Dit zorgde voor het zinken van de Mutsu samen met het verlies van 1121 bemanningsleden en bezoekers. Het merendeel van het wrak werd na de oorlog gesloopt, maar een klein deel ligt nog steeds op de originele locatie.

In Japan is de tweede wereldoorlog nog steeds geen probleem en er is zeker geen schaamte om het Japanse oorlogsverleden. Ze zijn er zelfs enigszins trots op dat ze ervoor hebben gezorgd dat de westerse kolonialisten hun bezette gebieden/landen in zuidoost-Azië na de tweede wereldoorlog moesten opgeven en daardoor er onafhankelijke naties ontstonden. Ze hebben wel een punt? Ik weet zeker dat de “WOKE” beweging in Japan niet omarmd word.
Het meest indrukwekkende op het terrein is het eigenlijke altaar in de vorm van een leeuwenkop. Het is moeilijk te geloven dat terwijl ik deze foto neem er zeker honderd mensen achter me staan om dezelfde foto te maken. Allemaal voortkomend uit de “Liefde en respect”. “Normen en waarden” die in Hollandistan nergens meer te vinden zijn.
Overal staan kleine altaren met ieder hun eigen doel. Welk doel? Daar kom ik niet uit. Alles is in het Japans of er staat helemaal niets bij. Maar het is wel heel erg indrukwekkend.
Wanneer ik mezelf zo zie met mijn iPhone als belangrijkste camera moet ik nog steeds een glimlachen. Mijn twee jaar oude iPhone 13 Pro Max werkt bijna net zo goed als mijn twaalf jaar oude, en loodzware, Nikon D600. Ik zie maar weinig verschil in de gepubliceerde foto’s en jullie zien ook maar weinig verschil, dat is het enige dat telt! Ik ben nog steeds blij dat ik ben overgestapt en dat ik die zware Nikon camera niet meer hoef mee te zeulen.
We gaan weer verder door de miljoenen stad Osaka en de zon schijnt er lustig op los. De temperatuur loopt langzaam op en gaat zelfs richting de stand “aangenaam”. Wanneer je op de plattegrond kijkt van Osaka dan valt het meteen op dat bijna alle wijken zijn gebouwd volgens een raster. De enige afwijkingen in dat raster zijn de eeuwenoude paden en wegen die Japan al duizenden jaren doorkruisen en waar de gevreesde Samoerai al gebruik van maakten.
Dat maakt het wandelen, en afwijken van de geplande route, heel eenvoudig. Het linksaf, rechtsaf wandelen door de smalle straten brengt je altijd naar de plaats van bestemming. Op een bankje in een park eten we wat in zon en kijken onze ogen uit. Een groepje jongens van rond de twaalf jaar loopt rond met grote doorzichtige plastic zakken en ruimt het weinige zwerfvuil op. Zeer therapeutisch omdat deze jongeren zelf haast zeker nooit afval op straat zullen gooien. Of dit een goed idee voor Nederlandse jeugd zou kunnen zijn? Ik denk het niet, de Nederlandse jeugd is volgens mij voor het grootste deel al verpest en verrot tot op het bot.

Onderweg passeren we een enorm evenementengebouw waar op 10 februari een groot Sumo worstel toernooi zal plaatsvinden. Mocht ik deze bijzondere sport nu al altijd graag een keer in het echt willen zien! Helaas staan de prijzen elders aangegeven en die toegangsprijzen passen helaas, op dit moment, niet in ons budget. De duurste zitplaats moet € 500,- kosten en de goedkoopste € 50,-. Dat is veel geld om twee kleine poppetjes van grote hoogte met elkaar te zien worstelen.
Het is nog veel te vroeg voor de lunch en na het wandelen door de (overdekte) winkelstraten van Namba hebben we toch wel trek. Er is een snack waar Osaka bekend om staat en dat is de “Takoyaki”. Een soort van poffertje gevuld met een stukje octopus, niet te verwarren met ze in Nederland inktvis noemen, dat is heel wat anders.
Nadat de balletjes op een grote gietijzeren plaat zijn gebakken worden ze bestreken met een zoete donkere saus, gevolgd door Japanse mayonaise, ook een zoete variant, en bedekt met geschaafde gedroogde gefermenteerde tonijn, Katsuobushi. Een symfonie van smaken en texturen, heerlijk.
Ze lijken klein maar vier van die balletjes per persoon zijn echt voldoende om onze trek te stillen.
Het is zondag en het is heel erg druk op straat. Ik wist het al maar ik ervaar het opnieuw dat de Japanners echte buitenmensen zijn. Zodra het weer het toelaat trekken ze er massaal op uit, zonder een mobiele telefoon in de hand, om te wandelen en ook om te eten. Overal om ons heen zie je beelden voor, en hoog, op de gevel wat er binnen, of voor de deur, wordt verkocht.
Het is nog geen half twee en wij gaan alweer terug naar het hotel. We hebben genoeg, of misschien wel teveel, gezien voor vandaag. Onze zintuigen hebben overuren gedraaid op een hoger niveau dan gewoonlijk.
Het is zo aangenaam om te wandelen in de zon dat we het er snel over eens zijn om bij wijze van uitzondering samen op deze zondagmiddag een biertje te drinken aan het kanaal/rivier. Heerlijk genietend van de zon, en uit de wind, laten we onze indrukken van deze inspirerende ochtend opnieuw de revue passeren.
We kopen bij de “CoDeli”, ook een Japanse supermarkt keten met kleine winkels, twee magnetron maaltijden en een grote bak sla voor de lunch. Hoe het smaakt hoef ik jullie niet te vertellen want het smaakt beter dan het er uitziet!
De middag op de verwarmde kamer is aangenaam en ik doe zelfs een dutje omdat ik toch wel vroeg opsta elke ochtend. Het aantal foto’s dat ik moet verwerken is altijd meer dan ik heb gedacht. Boven de honderd per dag wordt geen uitzondering deze reis maar eerder de regel. Daardoor zal ik zeker de komende weken achter gaan lopen met de verhalen. Misschien sla ik af en toe wel een dag over, en haal die dan later weer in, maar ik probeer zoveel als mogelijk van niet.
Ons avondeten bestaat uit “Okonomiyaki”. Okonomiyaki is een Japanse hartige pannenkoek. De naam is een samenstelling van 'okonomi' en 'yaki', wat vrij vertaald 'gebakken/gegrild zoals je wilt' betekent. Lyka kiest voor de garnalen en ik voor het varkensvlees. Het smaakt ons uitstekend en de ijskoude pul “Asahi beer” maakt het alleen maar lekkerder.
Takoyaki en Okonomiyaki als snack en avondeten, twee “Yaki’s” die we zeker nog wel vaker zullen eten tijdens deze reis.
De toon voor ons verblijf in Japan lijkt gezet en wanneer het zo blijft kunnen we alleen maar blij zijn dat we zulke mooie dagen zullen doorbrengen in Osaka. Helaas moeten we ons wel aan een streng budget houden maar dat zijn we als rugzakartiesten wel gewend. Roeien met de riemen die hebt en het beschikbare budget zo goed als mogelijk besteden.
Het weerbericht voor morgen is niet al te best maar laten we er maar het beste van hopen!

Japan: Steeds grotere cirkels

Osaka (Cote House) 408), zaterdag 3 februari 2024

Goedemorgen Osaka! Na een lange en redelijke nacht in een onverwarmde kamer hebben we weer kunnen genieten van een lage temperatuur en twee elkaar omstrengelende lichamen onder een dik donzen dekbed. Op deze eerste ochtend moet er van alles worden uitgezocht en uitgeprobeerd voordat we op gang zijn gekomen. Het licht in de kleine keuken is nog steeds een raadsel maar de waterkoker werkt naar behoren zodat we al snel aan een dampende beker koffie zitten.
De eerste prijzen die ik op de prijskaartjes in Japan heb gezien gaan door mijn hoofd en ik bereken voorzichtig wat ik verwacht dagelijks voor ons tweeën te besteden. De eerste indrukken kunnen haast niet correct zijn. Het lijkt er in ieder geval op het eerste gezicht op dat Japan zomaar goedkoper dan Nederland zou kunnen zijn. Dan is het zeker een goed idee om Hollandistan voorgoed achter je te laten. Maar het is maar een eerste indruk! De boekhouding liegt niet dus over een paar weken weten we meer. Met een 90 dagen visum bij aankomst zou het zeer aantrekkelijk kunnen zijn om voor een langere tijd in Japan te verblijven.
We gaan vandaag de eerste indrukken maken van de wereldstad Osaka. We wandelen in steeds groter worden cirkels weg van ons hotel voor de komende vier weken. Alles is nieuw en mijn sensoren staan op de hoogste stand ingesteld, ik wil helemaal niets missen. Japan is weer heel iets anders dan vegeteren in de Filipijnen en Thailand. Een putdeksel met de afbeelding van het “Osaka Castle” er op springt meteen in het oog! Op weg naar het ontbijt voor vandaag, bij de MacDonald’s, ontdekken we op een steenworp afstand van ons hotel al enkele kleine restaurants waar we onder de zes euro per persoon kunnen eten. Ik vraag me af of die prijs wel inclusief rijst is maar wetende dat de Japanners eerlijk en oprecht zijn moeten we vanavond toch maar een van die restaurants gaan proberen.
Voor 1.100 Yen (€ 7,38) hebben we twee heerlijke broodjes ei met wat vlees, echt vlees, twee hash browns en twee heerlijke bekers koffie. Dat zijn nu geen prijzen waar we wakker van liggen! Wat ons ook meteen opvalt is dat de lage buitentemperatuur onze eetlust en gezonde trek heeft aangewakkerd. We lopen zelfs na het ontbijt nog met een stevige trek weg van de gouden bogen.
Er is een opdracht van gisteren naar vandaag overgeheveld en er is een nieuwe opdracht bijgekomen. Gisteren zijn we tot de conclusie gekomen dat het toch wel erg koud is in de wind en Lyka een wollen muts nodig heeft. Die is snel gevonden in een enorm warenhuis waar ze zo te zien alles verkopen wat er in Japan en China geproduceerd word. Een mooie muts voor minder dan vijf euro, minder dan 20 cent per dag afschrijving! Een goede investering om niet verkouden of ziek te worden. We kijken onderweg onze ogen uit en een roze gebouw springt er echt uit! Het blijkt een hotel te zijn en binnen zullen de kamers wel allemaal een eigen thema hebben uit de tekenfilm waarop het gebouw is gebaseerd.
We gaan op weg naar een elektronica warenhuis van zeven verdiepingen waar ze hoogstwaarschijnlijk de simkaarten voor toeristen verkopen waar we naar op zoek zijn. In het “Bic Camera” warenhuis zijn de balies van “Rakuten Mobile” snel gevonden. Op mijn telefoon staat een beeldschermfoto van de simkaart waar we naar op zoek zijn. Zodra ik de foto aan een baliemedewerker laat zien ontstaat er spontaan een paniek die ik maar moeilijk kan omschrijven. Zonder een woord te zeggen verlaat de baliemedewerker zijn post terwijl een handvol van zijn collega’s hem verbaasd nakijken. Ik kan alleen maar wachten.
Na enkele minuten verschijnt hij weer met een collega die een mondjevol Engels brabbelt. Dit gaat natuurlijk nergens heen en de taalbarrière is veel hoger dan ik had verwacht. Ik haal mijn iPhone tevoorschijn en laat hem het icoon van “Google Translate” zien. Een brede glimlach onthult een ongelofelijke scheve rij hagelwitte tanden, hij begrijpt meteen wat ik bedoel zonder dat ik een woord heb gezegd. Hij haalt zijn telefoon tevoorschijn en zijn duimen schieten met een ongeëvenaarde snelheid heen en weer over het kleine toetsenbord.
“Deze simkaart voor toeristen is hier niet te verkrijgen! Misschien bij “Rakuten Mobile” in de Namba Walk!”, verschijnt er in het Engels op het beeldscherm van zijn telefoon. Buigen en bedanken en iedereen achter de balies begint terug te buigen als poppen in een kermisattractie. Weer wat geleerd! Maar waar is in hemelsnaam de “Namba Walk”?
De “Namba Walk” is een ondergrondse winkel promenade op een verdieping die tussen de perrons van een metrostation en de begane grond ligt. Ook hier is de winkel van “Rakuten Mobile” snel gevonden maar een toeristen simkaart kunnen ze me niet verkopen. Ze bestaan niet meer of ze zijn niet meer op voorraad? Een diepe zucht en ik zoek naar een oplossing want er mag dan overal gratis wifi zijn maar ik wil niet op pad gaan zonder de zekerheid van Google Maps zodat ik altijd weet waar we ons bevinden.
De medewerker van “Rakuten Mobile” haalt zijn mobiele telefoon tevoorschijn en gaat op zoek naar een toeristen simkaart voor ons. Hij zoekt met Google in het Japans en komt voor mij met een wel zeer opmerkelijke oplossing. Ze verkopen goedkope toeristen simkaarten in “Bic Camera”, het grote elektronica warenhuis dat we eerder hebben bezocht. Er zit dus niets anders op dan terug te gaan naar waar we net vandaan zijn gekomen.
We verlaten de ondergrondse wereld bij de eerste uitgang die zich aanbied. Maar niet voordat ik weer naar de WC ben geweest. En dat bezoek aan een openbaar toilet in Japan is een openbaring die ik me nog lang zal herinneren!
Hoe is het in hemelsnaam mogelijk dat een gratis openbaar toilet in een drukke ondergrondse winkelpromenade in Japan schoner is dan een betaald toilet op een willekeurig treinstation in Nederland?
Ik wil niet eens nadenken over het antwoord omdat ik het al weet. Nederland, Europa is reddeloos verloren door de import van andere culturen met een veel verschillende moraal die snel door de overheid wordt opgedrongen en overgenomen door de oorspronkelijke bevolking. Het “Hunnie en Hullie” syndroom!
Hoe dit kleine Shinto altaar langs de straat er na een week in Nederland uit zou zien wil ik niet eens over nadenken. Dat maakt me depressief!

Op minder dan vijf meter afstand van de balie van “Rakuten Mobile” waar ik een half uur eerder stond wordt ik geholpen door een oudere man die meteen begrijpt wat ik nodig heb. Even later reken ik 4.300 yen af voor een toerist simkaart af voor 30 dagen met 20Gb data. Die 20Gb data zou toch ruim voldoende voor ons moeten zijn tot aan ons vertrek. Ik zeg “ons” omdat Lyka af en toe mijn iPhone gebruikt voor toegang tot het internet.
Nu moet die simkaart nog in mijn telefoon en dan zou het moeten werken. Op de vierde verdieping zit een service balie die me ongetwijfeld zal kunnen helpen met het plaatsen van de simkaart. Met de roltrap omhoog en bij de service balie hebben we weer een ervaring met service met een hoofdletter ’S’! Dit is de service die ik me herinner uit mijn jeugd bij de “Uniek”, en later de “HEMA”, in de Boschstraat in Zaltbommel.
Wanneer ik aan de beurt ben, mijn nummer verschijnt op een grote SONY tv, schuifel ik voorzichtig naar de balie van de man die naar mij wenkt en ik overhandig hem mijn iPhone en het pakje met de simkaart. Hij kijkt verbaasd op. Hij ratelt wat op zijn toetsenbord en wijst daarna op zijn beeldscherm. Er staat in grote letters Y 2.200. Dat is een stevig bedrag voor het plaatsen van een simkaart! Hij beseft dat ook en wil de service dus eigenlijk niet aan mij verlenen. Ik kijk hem enigszins bedroefd aan waarna hij mij zijn simnaald, om de simkaart lade uit mijn iPhone te halen, overhandigd. Zonder een woord te wisselen begrijpen wij elkaar.
Op de kunstleren bankjes waar wij hebben zitten wachten op onze beurt helpt Lyka mij met het verwisselen van de simkaarten en binnen enkele minuten ben ik verbonden met het netwerk van NTT-DoCoMo. alles werkt naar behoren en wij kunnen zeggen dat het weer een heel avontuur was met een goede afloop. De stoel van de medewerker die mij zo goed heeft geholpen is leeg. Ik besluit om nog even te wachten om hem persoonlijk te bedanken. Zodra hij weer in beeld is stap ik op hem af en overhandig hem zijn eigen simnaald met twee handen terwijl ik een buiging maak als teken van dankbaarheid en respect. Hij buigt nog dieper dan mij als teken dat hij zich ervan bewust is dat zijn taak is om de klanten tevreden te stemmen. Wat een heerlijke ervaring!
Alle opdrachten voor vandaag zijn succesvol uitgevoerd en nu moeten de toeristen worden gevoerd met hun eerste èchte Japanse maaltijd. We struinen het Namba district af naar een geschikt restaurant maar het aanbod is overweldigend en in verschillende prijsklassen. Het enige nadeel is dat des te meer mogelijkheden je hebt des te moeilijker de keuze is.
Een middellange rij wachtende Japanners en een foto in het raam overtuigd ons dat dit het restaurant is waar we gaan lunchen. Beef Udon, rundvlees mag duidelijk zijn en Udon is een van de drie meest gegeten noedels in Japan. Elke soort noedels heeft haar eigen toepassing en gerecht. Wanneer er binnen twee krukken aan de bar beschikbaar zijn mogen we samen naar binnen. Bestellen en afrekenen gebeurt aan een automaat die nog het meest op een oude sigarettenautomaat lijkt. Een plaatje van het gerecht op de knop, dat kan niet misgaan!
Eerst geld in de automaat steken en daarna de bestelling indrukken. Een klein kaartje valt in een bakje en dat geef je aan de persoon achter de bar die daarna je bestelling gaat bereiden. Ik zie jullie denken: Hoe zit dat dan met de fooi? Nou, die fooi zit bij de prijs inbegrepen omdat het verlenen van een service aan de klant vanzelfsprekend is en een tevreden klant zeker weer terugkomt!
De drie man sterke keukenbrigade gaat meteen aan de slag en enkele minuten later staan er twee dampende kommen Beef Udon voor onze neus op de bar. En is dat lekker! We slurpen als echte Japanners de glibberige udon noedels naar binnen, afgewisseld met een paar lepels van de bouillon dashi genaamd, naar binnen.
In dit soort Japanse restaurants kom je om te eten en niet om gezellig met anderen of je tafelgenoot te kletsen. Zodra de kom leeg is wordt je geacht te vertrekken om plaats te maken voor de volgende hongerige gast. Daarom is de prijs ook zo laag, € 3,75 voor een heerlijke kom noedels. Een grote omzet bepaald dat iedereen een goede boterham kan verdienen.
Via een omtrekkende beweging gaan we terug richting ons hotel. Het is een drukke en indrukwekkende ochtend geweest in dit bijzondere land. Dat het een bijzonder land is kan je zien aan deze begraafplaats midden tussen de flatgebouwen aan een winkelpromenade. De dood is in het verre oosten heel iets anders dan in het Christendom. De dood is niet eng maar onvermijdelijk, en de dood is niet het einde maar een nieuw begin.

Lyka heeft onderweg nog een kleine trek en een grote reclame van twee visjes op een gietijzeren plaat trekt haar aandacht. Deze visjes van een wafelbeslag zijn gevuld met verschillende vullingen zoals de populaire zoete rode bonen of custard. De “Taiyaki” smaakt haar uitstekend maar niet voor mij, ik hou niet van die zoete rode bonenpasta dus kan zij haar visje helemaal opeten.
Terug op de kamer begin ik meteen met de foto’s en dat zijn enorme aantallen die veel tijd in beslag nemen. Tweehonderd foto’s per dag is geen uitzondering! Naast het schrijven neemt het beoordelen en verwerken van de foto’s uiteindelijk meer tijd in beslag dan het schrijven van de verhalen. Maar wat is een verhaal zonder een foto.
Ik zeg altijd tegen mezelf: ‘Je schrijft geen reisboek maar een artikel voor een tijdschrift!’
Al vroeg in de avond gaan we op stap voor het avondeten. We zijn nog wel erg vermoeid en willen ook vanavond weer vroeg naar bed. Aan de overkant van de straat vallen we neer bij een restaurant met grote posters voor de ramen en dat maakt de keuze een stuk gemakkelijker, ook wanneer je de naam van het gerecht niet kan lezen.
Ook hier gaan we bestellen op de omgebouwde “Sigaretten automaat” en daar komen we deze keer niet zo ver mee. Deze bestelautomaat ondersteunt geen Engels en de foto’s op de poster komen niet overeen met de foto’s op de knoppen van de bestelautomaat. Een oudere vrouw van het restaurant ziet ons stuntelen en schiet ons te hulp. Ik steek mijn wijsvinger op als teken dat ik graag haar attentie wil hebben. Haar ogen volgen mij wanneer ik naar de enorme posters op raam loop en naar de posters met de gerechten wijs die wij graag willen bestellen. Ik steek steeds weer mijn wijsvinger op als teken dat ik van elk gerecht een kom wil bestellen. Buigen en bedanken, wederzijds respect is door alle lagen van de Japanse samenleving verweven. Vriendelijkheid en correctheid kosten niets en brengen bij iedereen een glimlach op hun gezicht
Ik heb zin in iets nieuws en avontuurlijk dus kies ik voor de “Uni en Ikura op rijst”, Lyka kiest een conservatief gerecht van varkensvlees en kip in roerei op rijst. Beide met gefermenteerde groenten zoals we die uit de Koreaanse keuken kennen. De Ikura is ook wel bekend in Nederland, de grote oranje viseitjes worden gebruikt in verschillende gerechten maar vaak ook als garnering.
De “Uni” is een ander verhaal. Het is het vlees van een zee-egel dat vers, dus ongekookt, wordt gegeten. En is het bijzonder? Ja! Hoe smaakt het? Het begint zilt, alsof je een slokje zeewater neemt, daarna komt er een mengeling van vis smaken vrij die eindigt in een licht bittere sensatie. Maar ook de structuur van het vlees is uniek te noemen. Er valt natuurlijk weinig te kauwen aan een eetlepel zachte ronde kleefrijst maar je voelt toch in je mond dat er wat stevigs tussen de rijstkorrels zit. De wrijft met je tong het zachte vlees van de zee-egel tegen je gehemelte uit elkaar. Dat leid dan weer tot een explosie van smaken op je tong. Allemaal heel bijzonder! Zou ik het weer bestellen? Nee, er zijn nog genoeg culinaire juweeltjes te ontdekken in het mooie Japan!
Na het eten gaan we op stap om Osaka bij kunstlicht te bekijken en ook dat is ook weer een zeer indrukwekkende ervaring. Wat elk moment van de dag opvalt in Japan is de stilte die in de stad hangt, hoe schoon de straten zijn zelfs ondanks het ontbreken van openbare vuilnisbakken. De alwetende Nederlandse ambtenaren zouden hier eens op bezoek moeten om te zien wat de toekomst van Hollandistan en de nieuwe Kaapkolonie zou moeten zijn!
De rechtse foto verteld nog een anekdote. Kijk goed? De koude snijdende wind door mijn zeegras zomerhoed is zeer onaangenaam. Daarom heb ik ook snel een wollen muts gekocht om zeker niet verkouden of ziek te worden.
Japan: Elke dag weer een waterval van indrukken!