Japan: Konnichiwa Osaka

Osaka (Cote House) 408), vrijdag 2 februari 2024

Het is moeilijk het exacte punt te bepalen waar ons reisverhaal van gisteren is overgegaan in het reisverhaal voor vandaag. We hebben heel weinig geslapen dus hou ik het maar op het punt dat we het vliegtuig in Manilla hebben verlaten om aan onze vijf en een half uur wachten te beginnen. Het is kwart over drie in de nacht en wij zijn heel erg moe!
We zoeken een plaatsje, met redelijke comfortabele stoelen, in Terminal 1 van het “Ninoy Aquino International Airport”. Een saaie luchthaven in de nacht omdat bijna alles is gesloten. We weten dat koffie je wakker houd maar het is het enige dat ik eigenlijk wil drinken en Lyka kiest voor een cappuccino. Daar zitten we dan! Ik leg de hand aan mijn laatste reisverhaal en Lyka speelt wat op haar telefoon omdat iedere passagier/bezoeker twee uur gratis internet krijgt. Van slapen komt er deze nacht dus helemaal niets.
De minuten kruipen voorbij en wanneer ik te moe ben om te schrijven blijkt dat ik ook te moe ben om te lezen. Ik registreer de woorden op mijn e-reader afzonderlijk maar in mijn hoofd kan ik er geen samenhangende zin of verhaal van maken. Daar stop ik dus ook maar snel mee en sluit mijn ogen. Voor mijn gevoel zit ik te knikkebollen maar volgens mijn horloge is het een aaneengesloten reeks hazenslaapjes.
Zodra de komst van het daglicht de nieuwe dag aankondigt schakelt er ook iets in mijn hoofd om en mijn lichaam voelt meteen anders aan door het bioritme van dag en nacht. Het is al veel onderzocht maar voor mij staat het als een paal boven water dat een menselijk lichaam anders functioneert in het daglicht. Je hebt niet voor niets dag- en nachtmensen. Daarom wil ik ook nog steeds graag een keer naar het hoge noorden om boven de noordpoolcirkel de eeuwige nacht en de eeuwige dag te zien en vooral ook om het te lichamelijk voelen.
We verkassen naar gate 15 en wachten tot er word aangegeven dat onze vlucht hiervandaan gaat vertrekken. Nog tweeënhalf uur wachten! Tijdens het bezoek aan het toilet ontdek ik dat onze vlucht naar gate 7 is verplaatst. Er lijkt geen einde aan aan het wachten te komen. Gelukkig is gate 7 niet al te ver weg maar wij zitten ondertussen al op de derde plaats van deze overstap te wachten.
Zodra het personeel zich laat zien die het aan boord gaan van de passagiers in goede banen moet leiden laat ik er geen gras over groeien. Ik moet er erg vermoeid uitzien want zonder enige moeite te hoeven doen kunnen we ook bij deze laatste etappe op weg naar Osaka als eerste aan boord van de Airbus A321-200. Niet het kleinste vliegtuig maar wel een vliegtuig voor de kortere afstanden zonder een amusement systeem in de stoel voor je. Niet dat dat voor ons wat uitmaakt.
Zodra we onze plaatsen hebben ingenomen probeer ik weer te slapen. Tevergeefs! Lyka kruipt tegen me aan en spint binnen de kortste tijd als een volwassen kat. Fijn voor haar, zij heeft haar slaap heel hard nodig en zoals elke Aziaat krijgt ze die ook heel gemakkelijk. ‘Aziaten kunnen overal en altijd slapen’, dat is mijn persoonlijke ervaring.
Omdat ik de maaltijd gisteren in het vliegtuig heb overgeslagen knort mijn maag als een wild dier. De geurslierten van de opwarmende maaltijden trekken door de cabine en mijn maag begint nog harder te knorren en mijn mond loopt vol met speeksel. Eerst worden de speciaal aangevraagde maaltijden uitgeserveerd en het blijkt dat er heel veel moslims aan boord zijn. Mag ik dat opmerkelijk vinden? Zijn dat allemaal toeristen of zit er ook een groot contingent buitenlandse arbeiders tussen? Ik zal het nooit weten.
Drie stewardessen met de trolleys passeren mij en ik maak meteen Lyka wakker zodat ze enige tijd heeft tussen het ontwaken en het ontbijt. Ontbijt? Jammer, gewoon kip met rijst en varkensvlees met pasta. Het blijken dus populaire gerechten aan boord van Philippine Airlines. Een omelet met een worstje en wat gebakken aardappelen zou lekkerder zijn geweest maar in dit geval komt de oude rugzakartiest weer in mij boven. Je moet nu eenmaal eten wat er voor je neer wordt gezet want je weet nooit wanneer je weer kan eten. Gelukkig smaakt het goed en nadat mijn lege dienblad, en het schattige bento-achtige dienblad, is opgehaald laat ik mijn Toronto koffiebeker tot de rand volgieten met zwarte koffie. Mijn vermoeidheid blijft door mijn geest onderdrukt en de cafeïne helpt daarbij een handje.
Eenmaal boven Japan zien we besneeuwde bergtoppen en op dat moment beseffen we beiden dat we in een heel andere wereld en heel ander klimaat terecht zullen komen. De middagtemperaturen van ruim boven de dertig graden worden omgewisseld voor temperaturen van net boven de tien graden in de middag. Daar zitten dus twintig hele graden Celsius tussen. Schoenen in plaats van sandalen en de fleece, met windjack, in plaats van katoenen shirts met korte mouwen. De korte broek blijft vanzelfsprekend gehandhaafd, ik heb niets anders.
We landen ruim op tijd, of veel te vroeg, het is maar met hoe je het wil noemen, en dat heeft tot gevolg dat onze gate op het “Kansai International Airport”nog niet beschikbaar is. Dus we moeten ruim een half uur wachten voordat de slurf wordt aangekoppeld en de passagiers ons vliegtuig kunnen verlaten.
“Kansai International Airport” is gebouwd op een kunstmatige eiland midden in de “Baai van Osaka” door een Nederlandse baggermaatschappij. Het is het ultieme voorbeeld voor het nieuwe Schiphol op een eiland in de Noordzee! Helaas denkt de politiek hier anders over want de Apenheul in Ter Apel is veel belangrijker. Net als een Noordzee vol met lelijke windturbines.
Eenmaal door de immigratie en de douane, met vier koffers op een trolley, neem ik het zekere voor het onzeker en ga op zoek naar een wereldberoemd Japans toilet. Het rommelt weer in mijn darmen na al dat onregelmatig eten. En ja, het is echt waar, je gaat zitten op een voorverwarmde toiletbril met naast je een schakelpaneel met knoppen die vergezelt gaan met Japanse tekens. Is er angst? Geen enkele! De nood is hoog en er hangt ook een rol toiletpapier dat zo dun is dat je de krant erdoor kunt lezen.
Ik bestudeer uitgebreid de symbolen op de knoppen en kom snel tot de conclusie op welke knop ik moet drukken om mijn anus te laten schoonspoelen. Lachen man! Na een hoop gezoem en mechanische geluiden kietelt een warme waterstraal aan mijn kontgaatje. Dat is wel heel wat anders dan het waterkanon op kamertemperatuur dat we in Thailand gewend zijn! Ik heb gevonden hoe ik de waterstraal moest starten maar hoe laat ik die waterstraal weer stoppen?
Vanzelfsprekend heeft de Japanse bedenker een knop om te stoppen ingebouwd maar ook een timer als fail-safe voor het geval de stroom warm water niet door de gebruiker van het toilet wordt stopgezet. Ik kies voor de laatste optie en blijf gewoon zitten tot het zoemen en de mechanische geluiden opnieuw beginnen als teken dat het spoelprogramma is doorlopen. Het toiletpapier wordt alleen maar gebruikt om de sproeiplaats droog te deppen.
Lyka staat geduldig op me wachten met een gezicht van: Waar blijf je zolang?
Mijn opluchting zal ook zichtbaar zijn geweest want ze zwijgt terwijl we op zoek gaan naar een Pin-Automaat voor onze eerste Japanse bankbiljetten. Er komen zes knisperende briefjes van 10.000 yen uit de gleuf. Later kijk ik wel welke omrekenkoers er is berekend! We hebben nu eenmaal contant geld nodig.
Onze tweede missie na aankomst is een toeristen simkaart voor 30 dagen. In Japan kun je als toerist alleen maar een speciale simkaart voor toeristen kopen. Voor een andere kaart moet je een geregistreerde inwoner zijn van Japan. Dat blijkt moeilijker dan ik had verwacht. Of de specifieke simkaart die ik zoek is niet verkrijgbaar of de simkaart is schreeuwend duur. Zes euro per dag, € 168,- voor onze verblijf in Japan, mag ik met gerust hart erg duur noemen? Onverrichter zaken maar ook een beetje teleurgesteld verlaten we de aankomsthal.
Nu gaan we op weg naar het treinstation vanwaar we naar de stad Osaka moeten zien te komen. Ik heb geen enkel idee welke trein en/of metro we moeten nemen dus de eerste puzzel dient zich aan zodra we in de grote hal vol met machines komen die treinkaartjes uitspugen. Zonder een werkend internet is het zoeken met Google ook uitgesloten. Een groot blauw bord met een witte cirkel met een grote witte “i” er in is internationaal duidelijk, hier is de informatie. Lyka blijft midden in de grote hal van het treinstation met de vier koffers achter.
Ik kijk zoekend en vragend om me heen en een dame buigt en wenkt in mijn richting. Om me heen staan geen andere mensen dus ik neem aan dat het voor mij is. Wanneer ik niet meteen reageer bukt de dame nog een keer en wenkt opnieuw in mijn richting. Schoorvoetend beweeg ik me richting de informatiebalie. Efficiënt als de Japanners bekend staan heb ik binnen enkele minuten twee treinkaartjes voor 970 yen voor de Airport-Express naar het Namba treinstation in Osaka.
Ik neem buigend afscheid van de dame in de wetenschap dat we op het Namba treinstation op zoeken moeten naar de roze metro en dat de korte rit naar het “Sakuragawa metrostation” ons 190 yen per persoon zal kosten. Vanuit de trein zien we het landschap buiten langzaam veranderen. Dit is Japan en de beelden die onze netvliezen raken zijn met geen ander land in de wereld te vergelijken. Japan heeft geen dubbelganger!
Ook in het metrostation van Namba heb ik al snel de benodigde kaartjes naar het “Sakuragawa metrostation” gekocht zei het met enige hulp van een beambte van de metro. Bij het passeren van de poortjes gaat het helaas fout. Door mijn geklungel met de twee koffers ben ik niet snel genoeg om het kaartje aan de achterkant van het poortje uit te nemen waardoor het wordt terug getrokken en ingeslikt door de automaat en wij verbouwereerd achterblijven.
De oplettende verantwoordelijke beambte van de metro ziet de twee toeristen niet voor het eerst stuntelen waarna hij snel in actie komt om ons te helpen. Buigen en even later ligt het ingeslikte kaartje voor de metro weer in mijn handpalm. Nog een keer buigen en verder gaan we. Het is de eerste halte en zodra we de trein hebben verlaten, en voor de lift van uitgang vijf staan, kunnen we opgelucht ademhalen omdat we voor de eerste grote test is Osaka zijn geslaagd.
Met de lift van uitgang 5 omhoog, rechtsaf en meteen weer rechtsaf de onderdoorgang in, aan het einde van de onderdoorgang linksaf en we staan voor het “Cote House”, onze verblijfplaats voor de komende vier weken. We worden opgewacht door een meer dan vriendelijke man die van alles in redelijk Engels aan ons uitlegt dat ook op een informatiekaart staat die we krijgen aangereikt. Onze kamer is knus en gezellig, dat is belangrijk. Misschien krijgen we volgende week een grotere kamer maar zijn het er meteen over eens dat we dit ook een heerlijke kamer vinden.
Nadat we eerst de meest benodigde spullen uit de koffers hebben gehaald en de boel in de kamer op orde hebben gemaakt, en de koffers een plaatsje hebben gegeven, gaan we snel weer op pad om de eerste indrukken van de buurt te krijgen. We moeten nu eenmaal eten omdat het de afgelopen twee dagen niet al teveel is geweest. Voordat we vertrekken moet ik eerst weer gaan zitten omdat mijn spijsvertering weer stevig in de war is. Het zal de komende dagen wel weer beter worden, tenminste, dat mag ik hopen. Ik ben ondertussen al bekend met de Japanse Wc-bril zodat die geen verrassing meer voor me is.

Bij de 7-11 direct om de hoek van de onderdoorgang wordt als eerste het bier menu, inclusief de prijzen, gecontroleerd. Alle bekende Japanse biermerken zijn voorradig en aangevuld met Japanse biermerken waar ik nog nooit van heb gehoord. De prijzen liggen rond de € 1,75 voor een halve liter bier in blik dus dat gaan we zeker wel overleven dit bezoek aan Osaka in Japan.
Moderne architectuur komen we overal tegen. Osaka is op het eerste gezicht geen mooie stad maar zeker ook geen lelijke stad. Het valt wel meteen op hoe stil en schoon het hier midden in de stad is. Iedereen werkt? In een glazen wand zie ik een gele M gespiegeld en we twijfelen geen moment om de trappen af te dalen naar de kelder. Dat is niets bijzonders omdat onroerend goed in Japan zo duur is dat ook alle kelders voor commerciële doeleinden worden gebruikt.
Onze eerste maaltijd in Japan is natuurlijk geen hamburger van de gouden bogen, maar een Japanse Spaghetti in een klein restaurant naast het hamburger restaurant. Ik kies voor de klassieke tomatensaus en Lyka voor de spinazie met bacon. Het is heerlijk hoewel ik wel het (knoflook)brood mis. De Parmezaanse kaas maakt daartegen weer veel goed. Voor nog geen dertien euro hebben we samen heerlijk gegeten. We hebben echt het gevoel in Japan te zijn. Het ‘Hai’ klinkt veelvuldig en de mensen zijn vriendelijk en zeer beschaafd. Iets dat het westen heeft verloren in de bouw van een multiculturele samenleving! Een vreemdeling zal ook zijn/haar slechte gewoontes meebrengen, een vos verliest wel zijn staart maar nooit zijn streken.
Op de terugweg naar het “Cote House” koop ik vier blikken bier bij de 7-11 om van te genieten terwijl ik onze ervaringen van vandaag en gisteren digitaal ga vastleggen. Het is pas kwart over zes en we zijn vol, voldaan en zeer vermoeid. Het schrijven lukt me van geen kanten en ik ben te moe om van het bier te genieten. Twee blikken is op deze eerste avond meer dan voldoende! Om negen uur gaat het licht uit. Het is fris in de kamer maar daardoor zullen we zeker goed slapen onder het dikken donzen dekbed. Ik heb de verwarming nog niet kunnen vinden dus morgen moet ik maar eens op onderzoek uit. Morgen is ook de echte kennismaking met Osaka! Welterusten.

Japan: Het reguleren van slaap

In het vliegtuig, donderdag 1 februari 2024

Het voelt vreemd aan op deze ochtend van onze vertrekdag naar de volgende bestemming. We gaan bijna 23 uur onderweg zijn maar eigenlijk moet ik deze hele donderdag, die ook helemaal in het teken van onze verplaatsing staat, erbij tellen. Dan kom ik op 32 uur reistijd! Wanneer je zo lang onderweg bent is het heel belangrijk om de slaap voor, tijdens en na deze verplaatsing goed te reguleren!
Dan ga je de avond voor je vertrek op een redelijke tijd, half elf, naar bed om de eerste grote slaap in ieder geval achter je te hebben. Helaas voor ons gaat er in de kamer naast ons om half vijf een telefoon trillen en de eigenaar is waarschijnlijk zo dronken dat hij er gewoon doorheen slaapt. Wanneer de telefoon om vijf uur eindelijk stopt is de grootste slaap bij mij verdwenen en lig ik nog wat te rollen tot ik om kwart over zeven op sta en de eerste beker koffie zet. Zie het als een valse start voor deze lange, en hopelijk niet te zware, reisdag?
Na het gebruikelijke ontbijt van een tosti en een half broodje hamburger ga ik mijn dagelijkse wandeling maken. Mijn tred is zwaarder als gewoonlijk. Er rust een last op mijn schouders van ons aanstaande vertrek. Een gevoel dat ik me niet kan herinneren. Voor de Covid-19 samenzwering was ik altijd opgewonden wanneer ik weer op reis ging. Covid-19 heeft veel in de wereld voorgoed veranderd, ook dingen die je zelf blijft ontkennen. Ik kijk om me heen maar ik registreer niets uit mijn omgeving. In mijn hoofd gebeurt er veel meer. Er zijn voldoende problemen en puzzels in Nederland die ik de komende weken nog moet oplossen. Hoewel ik me realiseer dat ik me meer bezig moet houden met onze komende reis blijft het erg moeilijk om me daar op te concentreren.
We hebben zoals altijd bij “Instyle Travel and Service” de taxi besproken rond half zeven. Dat is laat in de middag, of vroeg in de avond, dus heb ik ook een extra nacht in het hotel geboekt om de middag voorafgaande aan ons vertrek in alle rust en in alle comfort op de kamer door te kunnen komen. Ook dit voelt vreemd aan omdat het niets anders is dan een veredeld wachten op ons vertrek. En wachten moeten we vandaag en morgen nog veel doen.
Om kwart over zes, net voordat de duisternis valt, staat Yuki met haar grote zwarte Toyota RV voor het hotel. Precies op tijd zoals verwacht. Er is nog enige consternatie voordat we kunnen vertrekken, ik heb boven de sleutel van de kamer vergeten en de borg is al terug gegeven. We worden nog een moment opgehouden totdat het bericht van boven komt dat de sleutel nog in de onderbreker op onze kamer zit. Niet veel later glijden we in stilte door het verkeer van Pattaya op weg naar het “Suvarnabhumi International Airport” in Bangkok. Lyka opent de grote fles Beer Leo voor mij die gisteren is blijven staan in de koelkast. Ik vind het zonde om die heerlijke fles Thais bier weg te gooien of te laten staan in de koelkast van het hotel. Gewoon meenemen en onderweg opdrinken als een passend afscheid van drie weken Thailand.
De bekende routines van het inchecken en de immigratie gaat over rolletjes. Het geluk is aan mijn zijde en ik speel de “Senior Citizen” charme kaart met veel zwier en gemak. Voor het eerst aanschouw ik met mijn eigen ogen het veel beschreven en besproken moderne elektronische digitale systeem van de immigratiedienst voor het verlaten van Thailand met mijn eigen ogen. Ik moet wel wat aandringen bij de vrouwelijke beambte voordat ik wordt toegelaten omdat er een streng beleid is ingesteld voor welke paspoorten de nieuwe technologie moet worden getest. Mijn charme is gelukkig voldoende om de beambte van de immigratiedienst te verleiden en samen met Lyka de enorme rij wachtende toeristen te omzeilen.
Afgelopen middag hebben we een broodje tonijn van Subway als lunch gegeten en ook voor vanavond heb ik twee broodjes gemixte Italiaanse salami voor het avondeten meegebracht. Mijn opspelende spijsvertering van de afgelopen dagen moet rust hebben en alle stress voor mijn spijsvertering moet absoluut worden vermeden. Het zekere voor het onzekere is de enige manier. Diarree in een vliegtuig is iets dat je ten koste van alles moet vermijden! Ik weiger te geloven dat het door mijn vers gezette koffie komt.
Na het broodje en de heerlijke koffie, “Whittard of London” is helaas verdwenen maar het nieuwe koffietentje serveert ook een heerlijk bakkie, gaan we naar de gate omdat we iets willen doen dat in ieder geval niet op wachten lijkt. Maar we ontkomen niet aan het eindeloze wachten.
Ook voor het aan bood gaan van de Airbus A321-200 speel ik in op het personeel dat het aan boord gaan van de passagiers in goede banen moet leiden. Met een speels gemak krijg ik het voor elkaar dat we als eerste aan boord mogen omdat ik opnieuw de “Senior Citizen” kaart met veel zwier en gemak heb gespeeld. Zoals verwacht bij het online inchecken hebben wij als een van de weinigen drie stoelen voor ons tweeën te beschikking. Helaas is het maar een korte vlucht en dan ook nog eens op een ongelukkig tijdstip.
22:50 vertrekken betekend dat je voor de verplicht gereserveerde maaltijd aan boord geen oog dicht kan doen! Lyka kiest voor het varkensvlees met pasta en ik laat de maaltijd voor deze keer maar wat het is. Ik ben met mijn gedachten al heel ergens anders en zie midden in de nacht overal beren op de weg. Het zal wel mijn gebrek aan slaap zijn. Ook speelt mijn spijsvertering me weer parten. Ik zit niet goed in mijn vel voor deze reis! Gelukkig weet ik waarschijnlijk ook waarom, dat maakt mij strijdbaar en weet ik bijna zeker dat het uiteindelijk allemaal wel weer goed zal komen. Knikkebollend komen we in het luchtruim boven de Filipijnen en deze eerste reisdag is ten einde zonder dat er een duidelijke grens is die we kennen als slapen. We hebben nog geen oog dicht gedaan.

Thailand: Het is koud op het balkon

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 605), donderdag 25 januari 2024

Ja we zijn nog steeds in Thailand! Dat is niet het probleem. Het mag een vreemde titel lijken voor een verhaal uit de tropen maar het is echt koud wanneer ik ’s morgens op het balkon plaats neem!
Warmte en koude zijn subjectief, maar ze zijn ook onlosmakelijk met elkaar verbonden. Zo kan bijvoorbeeld 23 graden Celsius zowel koud als warm aanvoelen! De airconditioning in de hotelkamer staat altijd op 26 of 27 graden. Dat is de meest comfortabele temperatuur om in in te slapen en in te verblijven. Anders is het te koud en kun je ernstig verkouden of ziek worden. Vanuit de 27 graden in je blote lijf naar de 23 graden buiten op het balkon is dan ook een flinke stap omlaag. De loeihete vers gezette koffie smaakt goed en de warme vloeistof geeft een aangenaam gevoel zodra ik het door mijn uitgeruste lichaam naar beneden voel stromen. Toch maar snel een shirt aan om de koele strelende zeebries van mijn lijf te houden.
We zijn alweer bijna twee weken in Pattaya en we hebben het nog steeds prima naar ons zin. Na de acht weken stationair te zijn geweest in Angeles City komen we ook deze drie weken in Thailand niet van de plaats. Ik mag op zijn minst zeggen dat dat onder normale omstandigheden heel vreemd voor ons is. Maar niet deze keer! We hebben er bewust voor gekozen om eens zelf te voelen hoe het is om ook deze dagen in Thailand door te komen met de dagelijkse routines.
Het is niet dat we niets doen of de hele dag op bed of op het strand liggen! Ik sta elke dag ruim voor zeven uur op om koffie te zetten en op het balkon achter mijn MacBook op het nieuwe houten klaptafeltje te kruipen. Genietend van de relatieve stilte en koelte van de afgelopen nacht.
Zodra de zon boven de horizon verschijnt verwarmen haar stralen mijn lichaam en de wereld om me heen. Rond acht uur maak ik Lyka wakker waarna ik mijn tweede beker koffie zet en de korte wandeling naar de 7-11 maak voor ons ontbijt. Dat ontbijt bestaat uit een steeds wisselende mix van ham/kaas tosti’s, een dubbele varkensvlees hamburger, een Koreaanse rijstrol gevuld met BBQ varkensvlees en kimchi, een banaan en de onvermijdelijke hard gekookte eieren. Een ontbijt voor kampioenen!
Na het ontbijt begin ik aan mijn dagelijkse ochtendwandeling die ik enkele dagen na aankomst in Thailand van de gebruikelijk vijf kilometer verlengd heb naar bijna elf kilometer. Mijn benen voelen gelukkig nog steeds goed en mijn heupen spelen ook niet meer op, het is veilig wandelen op de brede boulevard en een heerlijke wind van zee werkt verkoelend in de ochtend. Heel anders dan de omgeving die we in de Filipijnen hebben achtergelaten!
Elke ochtend hetzelfde rondje in Pattaya maar het rondje verveeld nooit. Elke ochtend zie je weer wat nieuws en verbaasd je over wat je allemaal te zien krijgt! Zoals de kweek van rode sla in oude gebruikte piepschuim dozen! Enkele dagen laten zijn de sla planten geoogst en de nieuwe planten gezaaid. Je eigen gezonde voedsel kweken vanuit een zaadje is toch de droom van ieder mens. Het zijn natuurinstincten die zelfs de overheid niet uit je kan wringen!
Na een kleine drie kilometer wandelen is er een eerste pauze en drink ik een flesje sodawater. In de tropen moet je er altijd voor zorgen om voldoende te drinken, ook het zout niet vergeten, omdat je heel veel zweet om je lichaam te koelen.
Hier geef ik me hier voor het eerst over aan mijn iPhone! Ik controleer mijn e-mail, de bankzaken, het nieuws en Whatsapp. Geen Facebook meer voor mij op mijn mobiele telefoon. Ik ben helemaal klaar met Facebook! Ik heb geen flauw benul van Tik-Tok of X! Waarom? In mijn Omgeving zie ik de hele dag mensen die als zombies naar hun telefoon zitten te staren en onzinnige filmpjes zitten te kijken of spelletjes zitten te spelen. Zelfs gezellig uit eten is veranderd in gezellig met elkaar naar je mobiele telefoon staren! Ieder zijn ding maar ik kijk liever naar de wereld en de tijd die langzaam langs me heen glijden en in de eeuwigheid verdwijnen. Herinneringen voeden me.
Ik vervolg mijn weg langs de boulevard die nu al 25 jaar onafgebroken voor en na, en vaak ook tijdens, “het hoogseizoen” wordt verbouwd en verbeterd. Elke burgemeester heeft zijn eigen familieleden of vrienden in de aannemerij die elk jaar worden gespekt met belastinggeld uit Bangkok of Pattaya zelf. Je raakt er aan gewend. Of beter gezegd, je wordt er immuun voor en accepteert gewoon de kleine ongemakken van het leven in de familie badplaats Pattaya.
Na enkele honderden meters over de weg met snel en gevaarlijk tegemoet komend verkeer ben je eindelijk weer veilig op het voetgangers pad. Een voetgangers pad dat elke elke dag stiller lijkt te worden. De zestig dagen visa toeristen vertrekken rond deze tijd terug naar hun thuisland en laten een steeds stiller en minder gezellig Pattaya achter. Na een tijdje herken je de verschillende groepen dagelijkse wandelaars. De expats, die hier voor een langere periode verblijven, en de toeristen die na de vakantie weer naar huis moeten. Je ziet het aan de houding en de kleding! Het gehalte van de Europese Henkies is snel aan het afnemen!
Bij een open plek tussen de strandtentjes verbaas ik me opnieuw over het ontbreken van toeristen en de gebruikelijke zonaanbidders. Hoeveel geld is hier wel niet besteed in de afgelopen jaren aan het verbreden en verfraaien van het strand in het centrum van Pattaya. Hoeveel geld is er besteed aan reclame en promotie om van Pattaya op papier een familie badplaats te maken en het slechte imago van een bestemming voor sekstoeristen weg te poetsen?
En nog steeds zijn de stranden leeg? Natuurlijk heb je ook nog “Naklua” in noord-Pattaya met haar “Wong Amat Beach” en “Jomtien” met haar kilometers lange brede zandstrand in het zuiden maar zou het daar echt zoveel drukker zijn? Aan het einde van de boulevard bij het enorme “Dusit Thani Hotel” draai ik om en loop weer terug in de richting het centrum. Het is heerlijk wandelen en er gaat van alles door mijn hoofd. Ik begroet bekende gezichten en maak gebruik van een 5 baht toilet aan de overkant van de straat.
Ik sla de “Central Pattaya Road” in en na enkele honderden meters ben ik aangekomen bij mijn tweede rustplaats van elke ochtendwandeling. Een flesje sodawater en een stoel in de schaduw voor de deur van een 7-11 winkeltje. Ik kijk vanaf dit rustpunt recht in “Soi Bhua Khao” en dit is normaal gesproken een van de drukste kruispunten in het centrum van Pattaya. Maar niet vandaag!
In de stoelen naast mij vallen twee oudere mannen neer die meteen beginnen over hun amoureuze veroveringen van de vorige avond en nacht. Niet mijn ding maar ze spreken door hun opwinding zo luid dat ik gedwongen wordt om mee te luisteren. Ik heb geen interesse in hun verhaal maar ik laat me niet wegjagen door de twee getatoeëerde Henkies met hun ranzige verhalen!
Ik ga niet in details treden maar ze vertellen elkaar in geuren en kleuren, onder het genot van grote flessen Chang bier rond elf uur in de ochtend, hun ervaringen met de lichtekooien inclusief de prijs voor de erotische escapades, de fooi en het eten dat ze hun geliefde voor de nacht hebben betaald. Hoe vaak heb ik dit soort verhalen niet aangehoord? En zij voelen zich dan oprecht de verlossers en weldoeners voor deze onontwikkelde en hulpeloze vrouwen! De moderne ridders op hun witte paarden.
Lyka zit al op me te wachten wanneer ik terug kom in het hotel. Tijd voor een eenvoudige lunch in het winkelcentrum. Het smaakt ons weer goed en voor minder dan drie euro voor twee bordjes hebben we niets te klagen. Een klein ijsje voor dertig cent als toetje en we gaan voldaan weer richting het hotel.
De teller voor vandaag staat op bijna veertien kilometer wanneer ik de app op mijn iPhone stop. Een prima afstand voor een gezonde man van vier en zestig jaar jong. Ons mooie balkon ligt ondertussen in de schaduw en het is er goed vertoeven. “Moby-Dick”, geschreven door “Herman Melville” in 1851 voor het eerst gepubliceerd is een klassieker die ik altijd heb willen lezen. Het is vreemd om een boek in een soort van oud-Nederlands te lezen dat bijna 175 jaar geleden is geschreven maar het bevat ook veel waarheden die na al die jaren nog steeds recht overeind staan.
Pagina na pagina, met radio5 op de achtergrond, wordt elektronisch omgeslagen totdat het “Bier ‘o’ Clock” is geworden en ik mijn eerste grote fles Leo bier van de dag open. Genietend van de innerlijke rust die ik lijk te hebben teruggevonden in Thailand kabbelt ook deze dag weer speels naar haar einde.
Op weg naar mijn vaste drinkplaats kan ik me er opnieuw niet aan onttrekken dat er maar heel weinig te doen is in Pattaya aan het einde van de middag. Zelfs de stoelen bij de “Nikom Court” bar blijven nu regelmatig leeg! Wat een meer alarmerende zaak is dat de berooide westerlingen weer met plastic tasjes van bar naar bar zwerven om gekopieerde voetbalshirts voor een tientje te verkopen. Dat kan toch geen geld opleveren? Maar ja, wanneer je maar weinig te besteden hebt kan twee euro winst op een voetbalshirtje een avondmaaltijd voor je betekenen. Het is een terugkerende conclusie en verhaal. Gelukkig genieten er veel van de overgebleven toeristen en expats nog wel van de heerlijke temperaturen en hun verblijf in Thailand. Zij zijn het er in ieder geval over eens dat het de laatste jaren, na de COVID-19 samenzwering, het niet veel duurder is geworden in Pattaya.
De Thaise avondmaaltijd bij de “Captain’s Bar” is elke keer weer een hoogtepunt van de dag. Het is een van de positieve dingen van een langer verblijf in Pattaya! We bezoeken dit restaurant gewoonlijk drie keer per week omdat het eten geweldig is en de prijzen eerlijk zijn. De vrouw van de Kapitein kookt zelf dus we zijn altijd verzekerd van een maaltijd van een hoge kwaliteit. Voor de een misschien helaas maar voor ons juist goed, je moet voor kwart voor acht je eten hebben besteld want om acht uur precies sluit de keuken. Twaalf uur per dag in de keuken moet toch voldoende zijn?
Na de heerlijke Thaise maaltijd zoeken we de rust van onze kamer en ons balkon op. Een koud biertje, rustige muziek en een zakje nootjes. In de rust van de avond hoog boven Pattaya. Zo komen we de avond wel door totdat we rond tien uur naar bed gaan. Het is weer een mooie dag geweest.
Welterusten Pattaya, vandaag was als gisteren en morgen is weer als vandaag. “Op reis" zijn is niet hetzelfde als “op vakantie” zijn. Dat mag duidelijk zijn? Nog een week en we gaan verder op reis richting het land van de reizende zon.