Maleisië: Een tempel en een doolhof van winkelcentra

Kuala Lumpur (M1 City Center Hotel) 1712), donderdag 16 februari 2023

Mensen vragen me vaak wat me bezielt om naar een moslimland als Maleisië te gaan. Laat ik het zo stellen: ’27 dagen in Thailand met een gemiddelde van 23 foto’s per dag, 10 dagen in Maleisië met een gemiddelde van 44 foto’s per dag.’
Er is hier veel te zien en te doen, dat zwarte hoedjes gebeuren kun je ontlopen en is ook niet zo nadrukkelijk aanwezig als in Noord-Afrika en het Midden-Oosten.

Wanneer ik om tien voor zeven voor het raam van onze hotelkamer sta kan ik alleen maar concluderen dat het vandaag een mooie dag word. Er zijn enkele wolken aan de horizon maar dat is niet voldoende om het vandaag te laten regenen. Vandaag gaan we een klassieker doen! Onze eerste halte is de “Thean Hou Tempel” en daarna wandelen we naar de “Mid Valley Megamall” voor de lunch.
Op deze donderdagochtend zit Lyka op hete kolen, om kwart over negen verlaten we ons hotel om twintig minuten later tot de ontdekking te komen dat ook de “Sunway Putra Mall” ook pas om tien uur haar deuren opent. De lege maag doet haar humeur geen goed! Wat nu?
We staan naast het “PWTC LRT Station” dus het lijkt mij een goed idee om direct van deze locatie met de trein naar “KL Sentral” te gaan en daar een paar broodjes te scoren. Het is in ieder geval een eind in de juiste richting. Lyka stemt er mee in want ik kan de trek in de broodjes in haar ogen zien. Een ècht volle maag komt in Azië niet zo snel voor. Alles is licht verteerbaar en na een nacht slapen schreeuwt je lichaam om voedsel.
Er is onderweg werk aan het spoortraject en we worden tussen twee stations met bussen vervoerd. Vanzelfsprekend zijn alle aanwijzingen in het Maleis en daardoor maken we, mede door de haast en de lege magen, een klassieke fout. We laten onze tokens (reismuntjes) in de poortjes vallen om door te kunnen lopen. Later bemerken dat er een poortje open is gelaten voor de reizigers met een token! Het gevolg: we moeten twee keer betalen voor dezelfde treinreis. Weten jullie nog dat ik vertelde over het uitpersen van toeristen?
In de tweede trein kan ik het niet laten! Ik kijk omhoog naar de lege handgrepen en stop een visitekaartje in een van de handgrepen aan de rails. Ik weet dat er openingen in zitten want in de beginjaren zaten ze allemaal vol met reclame. En zo maak ik reclame voor mijn weblog!
Op weg naar de monorail kopen we broodjes en een flesje water. Geen 100+ want de koelkasten in de “Family Mart” zijn door de dagelijkse forensen die het KL Sentral passeren al helemaal leeg gekocht.
Met volle magen en een voldaan gevoel worden we geconfronteerd met de donkere schaduwzijde van een wereldstad. Zwervers, daklozen en druggebruikers. Dat hebben ze het hier in Kuala Lumpur ook allemaal! Ondanks de zeer zware straffen, inclusief de doodstraf, voor het gebruik en het bezit van drugs. Hier zijn er geen zorg- en hulpinstellingen. Hier wordt iedereen aan zijn lot overgelaten totdat de persoon zich bij hun schepper kan melden. Ik wil hier geen mening over ventileren maar wel een kleine kanttekening.
‘Hebben al die hulpinstanties met duizenden werknemers en dure managers en directeuren in Nederland het probleem ook maar een beetje verkleind?’
Nee! En zal het drugsprobleem in Nederland ooit worden opgelost? Nee! Hoe noem je dat? Je gooit het (belasting)geld in een bodemloze put! Maar er leven tienduizenden ambtenaren en hun gezinnen van dat probleem, dus houden we het probleem gewoon in stand!
Kuala Lumpur veranderd langzaam in een stad waar er ook aan de voetgangers wordt gedacht. Helaas moeten de buitenwijken nog even wachten op de renovatie dus lopen we over gevaarlijke trottoirs en stroken gras naar de “Thean Hou Tempel”.
Na een stevige klim, die we weer in onze kuiten en op onze dijen kunnen voelen staan we voor het indrukwekkende tempelcomplex.
Kleurrijke beelden begroeten ons voordat we aan het hoofdgebouw komen. En hier hoor ik het opnieuw! Ik hoor het al twee dagen overal om me heen Russisch, of in ieder geval een taal die er veel op lijkt, praten. Kuala Lumpur lijkt overspoelt door vakantie makende Russen! En dat zou ook zo maar kunnen. Ook nu Rusland een oorlog is begonnen tegen een vredelievend buurland.
Maleisië is namelijk een bevriende (olie)staat van het Rusland van Putin. Er studeren veel Maleisiërs in Moskou. Wat op zich erg vreemd is want Moskou is in oorlog met de moslims in enkele autochtone deelstaten. Maar geld stinkt niet en liefde kan zich in de meest vreemde vorm uitten. Dat de islamitische regering van Maleisië fout is sinds de onafhankelijkheid is een publiek geheim. De verplichting om te gaan stemmen, met zware straffen wanneer je weigert aan de stemplicht te voldoen, zegt genoeg!
Eenmaal in het hoofdgebouw zien we hoe fotogeniek deze tempel is. Trouwauto’s met vandaag gehuwde echtparen rijden af en aan om hun huwelijk ook in deze belangrijke tempel te laten registreren. Het blijft een heerlijk zoet gezicht om al die blijde mensen voorbij te zien komen.
De hemel van rode lantaarns tegen de staalblauwe hemel blijft een schitterend gezicht. Hoeveel keer ik deze foto al heb genomen durf ik niet te zeggen. Maar heel veel vrienden hebben onder mijn leiding deze tempel bezocht.
De schoenen gaan uit en ik betreed de belangrijkste hal van de tempel. Ik wordt overspoeld met Boeddha’s in heel veel verschillende formaten. Er is ook duidelijk minder goud en veel meer rood in het interieur dan in andere tempels.
Hier zitten drie verschillende Boeddha’s en na al die jaren en meer dan een handvol aan bezoeken heb ik nog geen enkel idee wat het achterliggende verhaal hier is. Normaal is een Boeddhabeeld voldoende.
Het kan zijn dat het met de drie wijze mannen te maken heeft die in de Chinese cultuur belangrijk zijn. De drie belangrijkste filosofen die de Chinese denkwereld beheersen. Lao Zi, Confucius en Boeddha. Dit is het ideale moment om te vertellen dat de Boeddha geen profeet of god is. Het Boeddhisme is dan ook geen geloof maar een levensfilosofie!
Ik kijk nog een keer over mijn schouder en verlaat de grote hal.
Ik trek mijn schoenen weer aan en zie opnieuw een goede foto van de rode hemel van lantaarns, maar deze keer met de enorme bronzen wierookbrander. Op de achtergrond staat een net getrouwd echtpaar te poseren voor de trouwfoto’s.
Ook vanaf dit hoge punt in Kuala Lumpur is de “Merdaka 118” nadrukkelijk aanwezig aan de horizon. Als ik me niet vergis zie ik daar ook de 454 meter hoge “The Exchange 106” aan de rechter kant van de foto.
En dan ben ik Lyka kwijt! Helemaal weg! Onvindbaar! Geen paniek, ze kan nooit ver weg zijn en ze weet wat te doen, als het goed is! Ik ga verder met mijn bezoek aan de tempel want dit zou zo maar de laatste keer zijn dat ik hier kom. Er is nog zoveel te zien in de wereld.
Een niveau lager is een lange galerij met vijf verschillende witte Boeddha’s beschermd door een draak. Hier komen niet veel bezoekers, waarom?
Terug op de tweede verdieping is er nog steeds geen spoor van Lyka te bekennen. Ik begin me nu toch wel een beetje zorgen te maken. Is ze onze afspraak vergeten?
Toch ga ik verder naar de derde verdieping waar de hemel van rode lantaarns is veranderd in een zee van rode lantaarns.
Nog enkele foto’s van het hoogste gedeelte van de tempel en dan daal ik weer af naar de kelder van de “Thean Hou Tempel” waar een vegetarisch restaurant is gevestigd. Daar loeit een airconditioning dus daar zal Lyka waarschijnlijk wel op mij wachten. Helaas! Ik doorzoek de hele tempel twee keer tevergeefs. Het is nu eenmaal zo dat wanneer je allebei beweegt de kans dat je elkaar tegenkomt wel heel klein word.
Daarom hebben we, wanneer we op reis zijn, een duidelijke afspraak: “Wanneer we elkaar kwijt raken ga dan terug naar de plaats waar we elkaar voor het laatst hebben gezien! Ik kom je daar ophalen.”
Ik denk dat ze die afspraak is vergeten. Gelukkig tref ik haar na de derde ronde op het bordes van de eerste verdieping in de schaduw met een gezicht als onweer. Ik ben opgelucht haar weer te zien. Dan beginnen we aan de wandeling naar de “Mid Valley Megamall”
Die wandeling onder de brandende zon en zigzaggend om bouwplaatsen waar enorme woontorens verrijzen is gewoonweg oncomfortabel en oninteressant geworden. Ook dat is veranderd! Kuala Lumpur is een grote bouwplaats. Eenmaal bij de “Mid Valley Megamall” binnen krijg ik de schrik van mijn leven.
Dit voorheen vriendelijke familie winkelcentrum voor de gewone man heeft een metamorfose ondergaan. Dure exclusieve merken over alle verdiepingen zover het oog reikt. Ik schud afkeurend met mijn hoofd terwijl Lyka de laatste mode in een van de (te) dure winkels bekijkt. Heel veel winkels met geen enkele klant binnen!
Ik probeer me te oriënteren in het winkelcentrum en mijn geheugen verteld me dat we naar de vierde verdieping moeten voor het foodcourt. Ook dat is een tegenvaller! Van het eenvoudige, maar overheerlijke, Maleisische en Chinese eten is er helemaal niets over! Alleen nog maar franchise’s van nietszeggende ketens die eenheidsworst serveren tegen een veel te hoge prijs.
We kijken elkaar aan en Lyka’s gezicht staat nog steeds op onweer, haar maag schreeuwt om gevoerd te worden. En dan blijkt er ergens op een verdieping in een dode hoek toch nog een foodcourt te zijn verstopt. Maar helaas, met een oppervlakte van een half voetbalveld en minder dan twee elftallen aan de tafels is dit voor ons ook een “No Go” eetgelegenheid.
We hebben er genoeg van en proberen het openbaar vervoer naar het centrum te vinden, dat is in de afgelopen jaren ook ingrijpend veranderd. De trein, KTM, is een hindernis voor de toerist geworden omdat ze overal om een (Maleisische) identiteitskaart vragen voordat je een pas kan/mag kopen waarop je geld moet storten, een aanzienlijk bedrag, om met de trein te kunnen reizen. Kaarten worden niet terug genomen en het bedrag dat op je kaart staat kun je de volgende keer gebruiken! Welke volgende keer?
Dan maar op zoek naar de LRT of de MRT! En dan komen we terecht in een doolhof van winkelcentra die allemaal goederen aanbieden waar we geen interesse in hebben. We gaan naadloos over van de “Mid Valley Megamall” naar de “The Gardens Mall”, meer van die dure winkels zonder enige klanten. De grote Franse en Italiaanse modehuizen lopen hier niet binnen!
Ik zweer dat de bordjes die ons de weg in dit doolhof moeten wijzen ons een rondje laten lopen om zoveel mogelijk winkels te laten passeren voordat we bij het openbaar vervoer zijn. Een marketing truc waar wij op dit moment weinig trek in hebben!
En dan zijn we eindelijk ontsnapt aan de grip van de winkelcentra en de Franse en Italiaanse modehuizen. Ik ben opgelucht wanneer we in de MRT naar “Pasar Seni” zitten. Op weg naar de lunch!
Het is al na twee uur in de middag wanneer we onze lunch geserveerd krijgen in het “Restoran Yusoof dan Zakhir” tegenover het oude marktgebouw. De naam van het restaurant is veranderd en het management waarschijnlijk ook, maar de kwaliteit is nog net zo hoog als twintig jaar geleden! Lyka een rijst met “Honey Chicken” en “Ikan Bakar” en voor mij een “Garlic Naan” met een “Chicken Masala”. En dat is lekker!
Met een volle maag gaan we terug naar het hotel want we hebben het voor vandaag wel gehad. Lekker rusten en ontspannen in de koelte van de airconditioning met een uitzicht op de “Petronas Twin Towers”.
Na de uitbundige avondmaaltijd van Mee Goreng met twintig stokjes kipsaté is het einde oefening voor ons. We gaan vanavond niet meer op pad. We gaan eens op het internet onderzoeken wat we de komende dagen willen en kunnen gaan doen in Kuala Lumpur. Bij voorkeur gratis! We zijn hier niet voor de eerste keer dus we hebben al heel veel gezien. Met een koud biertje binnen handbereik, jaren zeventig rockmuziek op de achtergrond blader ik door onze mogelijkheden. Proost en tot morgen.

Maleisië: Selamat Pagi Kuala Lumpur

Kuala Lumpur (M1 City Center Hotel) 1712), woensdag 15 februari 2023

Goedemorgen Kuala Lumpur! Dat je veel bent veranderd in de afgelopen tien jaar hebben we gisteren vanuit de monorail al gezien. Vandaag willen we met onze eigen ogen zien of je bent verbeterd of niet. De eerste nacht in ons nieuwe hotel in Chow Kit was goed genoeg. Voor deze prijs per nacht is de prijs/kwaliteit verhouding goed te noemen voor een hotel op deze locatie. We zijn bekend met het zingen van de muezzin in de vroege ochtend en of er nu vier of veertien muezzin wordt gezongen maakt voor ons weinig meer uit. Lyka slaapt er dwars doorheen en ik vindt het niet erg om om half zeven al aan de koffie achter mijn MacBook te zitten.
De benen voelen elke ochtend beter aan en ik zit na te genieten van onze avonturen op Penang wanneer ik het laatste verhaal schrijf over onze leuke week op Penang en de foto’s plaats in het verhaal. Ik loop altijd een paar dagen achter met schrijven en het publiceren. Soms is er een gecompliceerd verhaal dat enkele dagen extra op de digitale plank blijft liggen. Vroeger ging ik dan verder met publiceren en sprong later weer een paar dagen terug. Daar ben ik mee gestopt! Eenmaal achter, dan is dat niet meer in te halen.
Dat is geen onwil, maar gewoon een gevolg van de tsunami aan indrukken en ervaringen die we dagelijks te verwerken krijgen en proberen op te slaan. Neem dit verhaal als voorbeeld? Ik ben op vrijdag 17 februari om ongeveer half zeven begonnen met het schrijven. Nadat de foto’s al zijn verwerkt!
Na twee bekers koffie gaan we op stap voor ons eerste ontbijt in een nieuwe (wereld)stad. En wat is er dan mooier dan het traditionele Maleisische ontbijt van “Roti Canai”?
De Roti, brood, is een soort van dubbelgevouwen pannenkoek die wordt gebakken op een grote bakplaat en geserveerd met een dunne pittige kerriesaus, daal (een dunne soep van peulvruchten) en een schep sambal. Niet van die hete sambal maar een met een smaakexplosie in je mond wanneer je er van proeft. De kleine gedroogde ansjovis, “Ikan Bilis”, is duidelijk te proeven. De omgeving is natuurlijk ook een onderdeel van je ervaring. Lekker buiten op een terras met een beker hete zwarte thee erbij.
Na het ontbijt gaan we weer naar de kamer om ons gereed te maken voor het eerste uitstapje in Kuala Lumpur. Lyka masseert haar kuiten door ze ritmisch over de rand van het bed te laten glijden. Een zelf massage waar ze veel baat en genot van heeft!
De beste manier om pijnlijke benen weer los te krijgen is gewoon wandelen zonder een extra inspanning zoals afdalingen en beklimmingen. Dat klinkt eenvoudig maar in een stad met gebieden zoals “Bukit Bintang” en “Bukit Nanas” is dat moeilijker dan je verwacht. “Bukit” betekend namelijk “Heuvel”!
Vanuit het hotel slaan we meteen linksaf richting “Pasar Chow Kit”. Een natte markt die niet geschikt is voor de gevoelige Nederlandse sneeuwvlokjes. Hier regeert de realiteit nog en zijn de idealistische dromen iets voor de decadente westerse wereld.
Groente, fruit, specerijen, vis en vlees (van dode dieren) en alles wat er nog meer nodig is voor het bereiden van een dagelijkse maaltijd is hier te koop. Gelukkig hangt er ook op deze Aziatische markt die karakteristieke geur van de dood die ik in de Nederlandse supermarkten altijd weer mis wanneer ik thuis kom.
Oh, wat zie ik daar? Een hoofd van een rund en zijn hoeven? De rest van het dier is met een chirurgische precisie uit elkaar genomen en hangt aan haken in de niet gekoelde marktkraam. Dat zou een leuk beeld zijn voor de kinderen van die linkse sneeuwvlokjes in de Nederlandse supermarkten die graag vegetariër of veganist willen worden!
Hoe dat kan bij 26 graden? Eenvoudig, hier zijn er geen peletons ambtenaren die alles onnodig moeten controleren en zelf ook nog eens gecontroleerd moeten worden. Hier is alles vers en aan het einde van de dag is er niets meer over! Efficiëntie heet dat!
Een marktkat grijpt een visje van de kraam er maakt zich snel uit de voeten. Deze katten worden hier getolereerd omdat ze de ratten weghouden. Honden zijn “Haram” en die zul je dus niet veel zien in Maleisië.
We zijn op weg naar het mooiste gebouw van Kuala Lumpur, eigenlijk de twee mooiste gebouwen maar omdat ze met elkaar door een brug zijn verbonden worden ze vaak als een gebouw genoemd.
De regering heeft een nieuw miljard euro kostend prestige project opgetuigd om weer op de (islamitische) wereldkaart te worden geplaatst. Het “Merdaka 118”, met haar 160 meter hoge stalen naald op het dak, is officieel met haar 679 meter het op een na hoogste gebouw van de wereld, en het hoogste in Azië. Van de huidige top vier van de hoogste gebouwen in de wereld staan er drie in islamitische olielanden. Dus da’s geen toeval!
Toch is het een iconisch project dat helaas nog niet is geopend voor het publiek. De “Merdaka 118” is wel bijna altijd en overal zichtbaar wanneer je in Kuala Lumpur bent.
We lopen verder naar mijn liefde van ruim twintig jaar geleden. Zij is nog steeds, zonder enige twijfel, het mooiste architectonisch bouwwerk dat ik met mijn eigen ogen heb mogen aanschouwen.
Geheel opgetrokken uit roestvast staal en beton, rondom glas, en het hoofdkwartier van de staats oliemaatschappij “Petronas”. Perfectie tot in de kleinste details! Helaas mag je niet meer naar de brug zonder heel erg diep in je broekzak te tasten. Voor € 21,- per persoon mag je naar boven en de kaartjes zijn al weken van te voren uitverkocht. Vooral aan passagiers van cruiseschepen.
Terwijl ik dit zit te schrijven kijk ik over mijn schouder uit het raam van onze hotelkamer en zie de torens staan. Schoonheid in het kwadraat! Ik schat dat ik een kleine dertig keer op die brug ben geweest, toen het in een ver verleden nog gratis was. Om half zeven in de rij staan en om een uur of elf naar boven. Daarna lunch in de food court van het KLCC. Samen met mijn maat Kristof Masschelein.
Het was altijd moeilijk om uit te leggen hoe hoog deze torens zijn en de omvang van het hele gebouw. Totdat ik jaren geleden Kuala Lumpur bezocht met een vriend uit Zaltbommel.
Terwijl hij, in het park achter de torens, stond te filmen sprak Henk de Vries de legendarische woorden: ‘Die brug is de Bommelse toren op zijn kant!’ En hij had nog gelijk ook! Die brug tussen de twee torens heeft ongeveer de afmetingen van de toren van de Sint-Maartenskerk in Zaltbommel.
Petronas is een winnaar in Azië en dat willen ze ook op andere gebieden uitstralen. Een van die projecten is de samenwerking met het Mercedes Formula 1 team. Jaren heeft de overheid/Petronas de Grote Prijs van Maleisië voor Formule 1 auto’s gesubsidieerd maar helaas is daar een einde aan gekomen. De financiële crisis en daarna de Covid-19 samenzwering heeft er een einde aangemaakt. Gelukkig organiseren ze nog wel de MotoGP!
De food court in het KLCC onder de torens is nog steeds zo goed als al die jaren geleden. En niet te duur. Het personeel van Petronas dat in de torens boven ons werkt komen hier allemaal eten. Zie het als een publieke bedrijfskantine? Voor Lyka een rijst met zwarte peper kip en voor mij noedels met kip en Chinese champignons. Een prima lunch voor nog geen zes euro!
In de supermarkt in de kelder kopen we een paar ijsjes en achter het KLCC genieten we van onze omgeving. Het voelt goed om weer in Kuala Lumpur te zijn.
Op weg naar de trein kan ik het niet laten om snel even bij een “Watson” drogist binnen te lopen. Ik zoek al zes jaar, tevergeefs, naar dezelfde pillendoosjes die ik ruim vijftien jaar geleden bij de “Watson” in Singapore heb gekocht.
Zes jaar geleden heb ik er een in de Filipijnen bij Lyla’s moeder in huis kapot laten vallen. Deze zijn zo goed dat ik me nog als de dag van gisteren kan herinneren waar ik die precies heb gekocht. Sinds die rampdag in de Filipijnen zoek ik naar deze doosjes. Tot mijn verbazing zijn we weer in het assortiment opgenomen. Ik moet er zelf om lachen maar ik hoop echt dat deze twee doosjes ook weer zeker vijftien jaar meegaan!
Onderweg schiet ik een plaatje van de laatste islamitische damesmode waarna we met de trein, zonder een machinist sinds 1998, richting “Pasar Seni”, dicht bij China Town, gaan. We hebben “Pasar Seni” langzaam zien ontwikkelen tot een toeristen attractie zonder ziel waar ik nog steeds mijn twijfels bij heb of de toeristen dit wel willen zien. Eindeloze rijen van winkelcentra, daar vlieg je toch niet voor naar Zuidoost-Azië?
Ook in China Town bepaald de “Merdeka 118” het beeld van de horizon. Dan passeren we een deur waar ik tientallen keren omhoog en omlaag ben gelopen. Meer dan twintig jaar geleden sliep ik hier in kamer 201 onder de trap. Voor minder van vijf euro per nacht! Ik ga de trap op en herken de receptie meteen. De oude Chinees moet lachen om mijn verhaal want hij herkent al mijn anekdotes. Mooie herinneringen uit vervlogen tijden van de rugzakartiesten!
Ik ben nog steeds op zoek naar de eenvoudigste adapter voor onze Europese stekker die je maar kan vinden in Maleisië. Ik had het nog niet vermeld maar in Maleisië en Singapore hebben ze nog steeds de Britste standaard voor stekkers en stopcontacten. Die verbinding met de “Brits Gemenebest” is nooit verbroken!
Onze dag zit er op en helaas hebben we geen adapter kunnen vinden. Er zijn wel voldoende van die dikke, logge en dure adapters te koop maar daar heb ik geen zin in. We nemen de LRT naar “Kampung Baru” en wandelen langzaam door het echte Maleisische dorp richting het hotel. Hier en daar doe ik nog een poging om een adapter te kopen. Tevergeefs, ze kennen de oude adapters allemaal maar niemand heeft ze nog te koop.
Totdat we op de hoek van ons hotel een klein winkeltje binnenstappen. De oude bebaarde man heeft een zakje achteraf aan een rekje hangen dat hij zelf even moet zoeken. En daar zijn ze! Voor RM 1 pers stuk (€ 0,25) kan ik er net zoveel meenemen als ik er wil hebben. Ik koop er maar een maar de verkoper wordt er niet minder vriendelijk om. Dat is dan ook weer Maleisië.
Voor onze avondmaaltijd gaan we naar hetzelfde restaurant als voor het ontbijt. Ik vraag vriendelijk of het een probleem is dat ik saté bij een ander restaurant koop en bij hun aan tafel op eet. Dat is geen probleem wat zij verkopen geen saté! Selamat Makan!
Lyka neemt een bord rijst met verschillende Maleisische heerlijkheden, ik ga voor de bekende Mee Goreng en vanavond is het aangevuld met overheerlijke kipsaté. Een diner voor kampioenen in een lokaal restaurant.
Na het eten koop ik nog twee blikken bier voor op de kamer. Ik ben nu bekend met de gebruiken van het meisje achter de kassa. Ze laat me duidelijk merken dat ze het op prijs stelt dat ik haar handelswijze respecteer. En dat zonder te flirten.
Het was een mooie eerste dag ik Kuala Lumpur. Straks maar eens nadenken wat we morgen kunnen gaan doen.