Maleisië: Het einde van de backpackers?

George Town - Penang (Spices Hotel) J), zaterdag 11 februari 2023

Na de geforceerde rustdag van gisteren hebben we nu een geplande rustdag. Het is niet anders want de lijst om dingen te doen op Penang is niet zo lang meer. Eigenlijk hebben nog maar twee dingen op die lijst staan en daar hebben we nog drie dagen voor. Dus het komt wel goed.
Sinds is minder bier ben gaan drinken slaap ik als een roosje. Afgelopen nacht, ondanks het gezang uit de moskee, slaap ik zonder problemen meer dan negen uur! Ik ga er maar van uit dat ik veel slaap heb in te halen. Het eten smaakt me prima en het lijkt zelfs dat ook de koffie beter smaakt. Misschien is het een goed idee om, af en toe, wat minder te drinken.
Ik neem uitgebreid de tijd op deze zaterdagochtend. Foto’s en verhalen, jullie zien het resultaat. Om half elf zijn we klaar om op stap te gaan voor ons ontbijt. Met een uitgebreide omweg gaan we richting “Bread History” voor twee van hun overheerlijke broodjes per persoon, met een flesje 100+ natuurlijk.
Onderweg is er altijd weer wat nieuws te ontdekken. Een enorme muurschildering op de zijkant van een gevel en een hofje met Chinese shophouses die echt worden bewoond. Er worden namelijk niet meer zoveel shophouses bewoont binnen het gebied dat is aangewezen als UNESCO-werelderfgoed.
De meeste pandjes bevatten horeca en souvenirwinkeltjes. Er is nog een stevig gedeelte dat moet worden opgeknapt of gerestaureerd maar dat zal waarschijnlijk pas gaan gebeuren wanneer de stinkrijke eigenaren toekomst zien in de verhuur, en ik bedoel natuurlijk niet als woning.
In de onderdoorgang onder de Komtar toren is het goed vertoeven. Een frisse wind waait door de tunnel en dat is verkoelend. De broodjes smaken ons goed en we maken plannen voor de rest van de dag. De twee varianten die ik heb gekozen met de (kip)knakworsten zijn heerlijk en het is genoeg om me tot de lunch op gang te houden.
Lyka wil graag naar het “Times Square Penang” winkelcentrum omdat daar twee enorme robots staan die in elkaar zijn gelast met auto- en machineonderdelen. Ik vind het heerlijk dat mijn reisgenoot nu ook op het internet onderzoekt wat er zo allemaal, bij voorkeur gratis of in ieder geval niet te duur, te doen is.
We passeren een Hindoe tempel met haar kleurrijke beelden en afbeeldingen. Met een bevolking die meer dan 30% Hindoe is mag het duidelijk zijn dat deze tempels een veel voorkomend bouwwerk zijn in het straatbeeld.
Wel minder dan de moskees want die worden allemaal door de overheid betaald en onderhouden. Met slechts een doel! De andere 45% van de bevolking er onder te houden en steeds weer met de neus op het feit te drukken dat Maleisië bij de wet een islamitisch land is.
En hoeveel islamitische vluchtelingen uit het midden-oosten heeft Maleisië in 2022 opgenomen? Precies! Nul komma nul! Waarom? Maleisië is al islamitisch er is hier geen werk meer te verrichten in opdracht van god.
Aangekomen bij “Times Square Penang” zijn de twee robots inderdaad indrukwekkend.
Maar wat nog indrukwekkender is is dat het hele “Times Square Penang” winkelcentrum leeg staat! Het licht is uit! Alle deuren zijn op slot. De banken zijn vertrokken. De pinautomaten zijn buiten werking gesteld en een verdwaalde koffieverkoper van een wereldberoemde franchise keten zit op een hoek tegenover een kantoorgebouw.
Is dit een gevolg van de Covid-19 of van veel te rooskleuring investeringsplannen? Zijn de dure en ongetwijfeld exclusieve appartementen in de drie torens bovenop het winkelcentrum wel allemaal verkocht? Ik zal het nooit weten, maar het is op zijn minst zeer opmerkelijk.
We dwalen verder langs de grenzen van het oude George Town. Het is natuurlijk ondoenlijk om elk huis en bijzonder geveltje te fotograferen. Alleen de in het oog springende gaan op het plaatje. Er waait een frisse bries van zee en die maakt onze wandeling heel aangenaam.
En dan sta ik plotseling voor de poort van een “Jewish Cementery”! Ik schrik van verbazing. Een Joodse begraafplaats in een islamitisch land? Ook opmerkelijk? Of is het mogelijk omdat dit Penang is en Penang toch wel anders is dan het vasteland van Maleisië?
Voorzichtig en met respect vraag ik aan de Indiër die in de schaduw van een boom zit of ik de begraafplaats mag bezoeken. Hij knikt en zegt verder geen woord.
De meeste grafmonumenten zijn versiert met een marmeren plaat met daarop een tekst in het Hebreeuws. Daar begrijp ik dus niets van. Ik slenter verder over de begraafplaats en probeer grafmonumenten te vinden met een tekst er op die ik wel kan begrijpen.
De oudste graven die ik kan vinden zijn uit 1896 en 1898. Rond de 125 jaar oud. Uit een tijd dat het geloof veel minder met de politiek was verbonden. Iedere geloofsgroep, in welk land dan ook, had zijn eigen buurt, gebruiken en cultuur. Maleisië was toen ook nog een Britse kolonie dus de zwarte hoedjes waren nog niet aan de macht.
Jammer genoeg is het er allemaal niet beter op geworden. Ook Maleisië steunt de extremistische Palestijnen en de bevolking in de door het westen onderdrukte islamitische landen. Maar ze nemen er geen een op, daar zijn die onderdrukten dan weer te gevaarlijk voor!
Een bijzonder graf wil er uit nog uit lichten. Het graf van een 22 jarige luitenant die op 9 oktober 1941 is gesneuveld. De aanval op “Pearl Harbor” was op 7 december 1941 dus de tweede wereldoorlog was nog niet begonnen. De enige logische verklaring is dat hij is gesneuveld tijdens gevechten met Islamitische opstandelingen.
Wij gaan verder en zien meer Chinese tempels en meer en meer armoedige moskeeën. Plekkie vrij, zet er maar een moskee neer! Grote aantallen maken nu eenmaal ook indruk.
Mede door het late ontbijt zitten we pas om half drie aan de lunch. Een lichte lunch van “Wan Tan Noodle (wet)” soep. Het is ons een beetje te groot en te veel maar voor € 1,75 kun je best een beetje in je kom achterlaten.
Tijdens de middagrust kijk ik naar mijn voeten en zie de witte sandaal strepen op mijn voeten. “Backpacker strepen” noemden Kris en ik die altijd!
Mijn gedachten dwalen af naar Thailand en Bangkok. Waar zijn die jonge backpackers eigenlijk allemaal gebleven? Ook hier op Penang in George Town heb ik er maar enkele gezien. De meeste rugzakartiesten die ik onderweg ontmoet zijn boven de veertig. Zijn wij blijven hangen in het verleden? Zijn wij de enige die nog Spartaans willen reizen met af en toe een luxe slaapplaats om onszelf te verwennen?
Tien jaar terug was het ook al aan het veranderen! Chai van het “Ayuthaya Guest House” vertelde toen al over verwende jeugd die een guesthouse wilden met een zwembad, internet (wifi) en 24/7 airconditioning en een rugzak met wieltjes. Ik kan me nog herinneren dat ik bij Chai sliep voor € 1,50 per nacht voor een kamer met een tweepersoonsbed en een gedeelde badkamer! Spartaans, dat wel, maar schoon en gezellig.
De westerse jeugd die ik vorige week in Bangkok heb gezien heeft geld genoeg voor drie sterren hotels en is tot op het bot verwend en verpest. Drugs vieren de boventoon in hun leven, bij voorkeur chemische drugs, en ik voorzie dat Bangkok/Thailand het centrum voor drugs gaat worden voor de backpackers in Zuidoost-Azië. Die backpackers kiezen niet voor landen waar zware straffen staan op het in je bezit hebben van drugs!. Hebben ze echt niets anders in hun leven dat interessant genoeg is?
Ik kan alleen maar zeggen dat ik blij ben dat ik het oude belegen reizen met een rugzak heb meegemaakt. Geen dure elektronica in de rugzak, geen computerbestanden maar gewoon, na een enorme stapel papieren te hebben ingevuld, een stempel halen op de ambassade aan een straat in een afgelegen wijk van de hoofdstad. Bij Narin een Subin een papieren ticket bestellen met losse pagina’s die er op de luchthaven werden uitgescheurd. De Lonely Planet was je enige houvast in de nieuwe onbekende wereld. Die Lonely Planet ruilde je vaak met een andere reiziger om er allebei mee vooruit te kunnen op je volgende bestemming. Een romantische blik op het reizen die ik de afgelopen jaren heb vastgelegd in duizenden, zo niet tienduizenden foto’s
Laat de moderne jeugd haar dingen maar doen! Ik zat achter zo’n jonge snuiter in de bus en kon onbedoeld meekijken wat hij op zijn telefoon aan het doen was. Ik ben pas 63 maar ik begrijp de fascinatie van die jongelingen voor de mobiele telefoon niet. Een filmpje over een man die een vis aan een vislijn in een boot hijst. Verder scrollen, een vrouw die een ei bakt, in de lucht gooit en het ei blijft aan het plafond hangen. Verder scrollen, een hond op een fiets. Verder scrollen en verder scrollen, een vrouw die vreemde hoge geluiden produceert.
Ik begrijp er helemaal niets van! Dus kies ik er voor om rustig alleen een biertje te drinken en naar de wereld om me heen te kijken. De eindeloze optocht van mensen en verkeer die aan me voorbij trekt.
Ik denk echt, deze sociale media, de mobiele telefoon, wifi en drugs zijn ‘Het einde van de backpackers!’
Terwijl wij in het “Jetty Food Court” van ons eerste biertje zitten te genieten kijk ik over mijn schouder en zie hoe de assistent van de kok de rijst noedels uit elkaar zit te halen. Het is een grappig gezicht.
Bij de volgende fles bestellen we de beproefde gerechten van gebakken rijst noedels en de gewone noedels. De garnalen zijn altijd voor Lyka en halverwege ruilen we van bordje om zo van alle smaken op tafel te kunnen genieten.
Onze “luie zaterdag” zit er op en morgen gaan we naar “Penang Hill”. Dat wordt een zware dag want we nemen de trein omhoog en wandelen de ruim 700 meter hoogte in 5 kilometer naar beneden. Lyka springt nog snel in een onbeheerde Trishaw voor een rustiek moment van George Town als een vervroegd afscheid van dit speciale eiland. Welterusten.

Maleisië: Een teleurstelling

George Town - Penang (Spices Hotel) J), vrijdag 10 februari 2023

Afgelopen nacht was een van de beste nachten die ik me van de afgelopen maanden kan herinneren. Ik heb vast en heel lang geslapen! De eerste oproep van de muezzin kan ik me maar vaag herinneren. De tweede, de heel luide oproep, maakte me wel wakker maar nadat de muezzin was gestopt met het roepen sliep ik weer snel in. De derde oproep van de muezzin, ik heb geen idee of hij heeft geroepen of dat hij na de tweede naar huis is gegaan. Het is vrijdag dus hij zal best wel wat geroepen hebben!
De wekker van zeven uur heb ik uitgedrukt dus het signaal om acht uur om mijn medicijnen in te nemen was het uiteindelijke geluid dat me heeft gewekt op deze ochtend. Natuurlijk eerst koffie maken. Tijdens het koffie maken realiseer ik me dat ik anderhalf uur heb verloren om aan mijn verhaal van gisteren te werken. Ik moet zelf om die gedachte lachen. Het is geen aangenomen werk! Het is geen verplichting! Het is gewoon een uit de hand gelopen hobby!
Ik maak Lyka wakker zodra de koffie iets is afgekoeld en we genieten samen van het overheerlijke bakkie leut! We hebben weinig te bespreken over vandaag want de plannen zijn gisterenavond al gemaakt onder het genot van de biertjes. We moeten wachten tot het tien uur is geweest van voor die tijd is de luxe bakker “Bread History”, onze ontbijt leverancier, nog niet open.
Tien over tien gaan we op stap en we weten precies wat onze doelen voor vandaag zijn. Drie grote schalen vol met gepelde tenen knoflook staan te drogen in de zon op de stoep voor een Chinees restaurant dat we passeren. Zouden ze dat elke dag doen? Vampieren hebben hier in ieder geval geen schijn van kans!
Ieder twee broodjes en samen een flesje 100+. Een ontbijt (€ 2,50) voor kampioenen dat we rustig in het busstation onder de Komtar toren opeten in afwachting van bus 101 die ons naar “Teluk Behang” zal brengen. De poort naar het “Taman Negara Penang”.
Het is een heerlijke busrit van 21 kilometer naar het noordwesten van het eiland. Zodra we George Town hebben verlaten schrik ik toch wel van wat ik te zien krijg. Overal heeft het toerisme flinke klappen gekregen tijdens de Covid-19 pandemie maar ik heb sterk het idee dat het toerisme aan de noordkust, rond “Batu Ferringhi” van Penang totaal is weggevaagd! Enkele van de grote hotels en resorts zijn zo te zien al jaren gesloten.
Eindeloze rijen restaurants, souvenirwinkels en andere bedrijven zijn vervallen en dichtgetimmerd. Alsof er een burgeroorlog heeft gewoed. Het valt me nu pas op dat wij de enige twee toeristen in de stadsbus zijn op weg naar een van de grootste publiekstrekkers op het eiland.
De chauffeur schreeuwt iets onverstaanbaars door de lege bus als teken dat wij de bus hier aan de hoofdweg moeten verlaten. Ik haal mijn schouders op, ik weet niet beter dat de bus een rondje rijd en je vlakbij de ingang van het nationale park af zet. Deze keer moeten de twee toeristen maar de kilometer naar de ingang lopen.
Er is een nederzetting rond de toegang naar het park ontstaan die ik me niet kan herinneren. Ook in het islamitische Maleisië dijt de bevolking met een sneltreinvaart uit, maar niet door islamitische vluchtelingen.
’De islam wordt door sperma verspreid!’, zie een wijze man ooit.
Ook hier heeft het ontbreken van toeristen diepe sporen achtergelaten. Ik realiseer me dat ik tegenwoordig een te romantisch beeld heb van Maleisië. Ik ben natuurlijk wegens diverse redenen al sinds december 2013 niet meer in Maleisië geweest. Negen jaar is een heel lange periode waarin er veel is veranderd. Maar niet de opstelling van de islamitische regering en bevolking tegenover de niet islamieten, de Kaffers! Die is alleen nog maar verhard!
Dit heb ik vanochtend van de officiële website van de “My Hometown Penang Welcomes You” gehaald. Met “You” bedoelen ze de buitenlandse toeristen mag ik aannemen? Of bedoelen ze de lokale toeristen? Wat begrijp ik verkeerd aan de entreeprijs?
Eenmaal aan de poort worden we geconfronteerd met dit.
Of we aan de kassa samen even RM 100 willen aftikken voor een wandeling van een uur of wat in een door de natuur geschapen bos! RM 100 (€ 21,90) lijkt misschien op het eerste oog niet veel voor een Nederlander, of buitenlandse toerist, maar het is hier in Penang, en zeker in Maleisië, bijna een astronomisch bedrag! Dat is meer dan een dagloon voor een arbeider! Daarnaast heb ik van nature een afkeer tegen dubbele prijzen voor de lokale bevolking en voor de gasten/toeristen. De zwarte hoedjes betalen RM 10 per persoon en ik RM 50? Echt niet! Nooit van mijn leven zolang ik bij mijn volle verstand ben.
Ondertussen is er een taxi gearriveerd met twee Duitse meisjes die bijna net zo gechoqueerd zijn als ik. De blonde wereldverbeteraar neemt het woord en probeert aan mij, in het Engels, uit te leggen dat Maleisië een arm land is en wij rijk zijn. Mijn argument dat vijf keer de prijs voor een lokale wel een heel groot verschil is wordt resoluut van de hand gewezen. Zij hebben hun keuze al gemaakt en betalen samen de RM 100.
Ze kijkt me nog voor een laatste keer aan in een poging om me over te halen of me te overtuigen. Tevergeefs!
Ik schud weemoedig met mijn hoofd en vraag haar: “ Hebben jullie thuis een schoteltje op het toilet staan met een bordje erboven “Toilet voor gasten € 2,50”? Gasten verzorg je toch goed, dat heet gastvrijheid.
De wereldverbeteraar twijfelt voor een moment en ik weet uit ervaring dat dit voorval nog lang de gedachten in haar hoofd zal omwoelen. Uiteindelijk zijn wij “Gasten in Maleisië”, en mochten wij niet welkom zijn dan vertrek ik met heel veel plezier om mijn zuurverdiende geld ergens anders uit te geven!
Op de terugweg woelt de gedachte van het dubbele prijzen ook al in mijn hoofd. Maar ik weet na tientallen ervaringen hoe ik ermee moet omgaan. Ik zet het gewoon van mij af. Uiteindelijk hebben zijn RM 100 minder in de kassa en wij RM 100 extra te besteden aan koude biertjes.
Ik ben blij dat ik ben omgedraaid en die zwarte hoedjes in hun eigen sop laat gaarkoken.

Mijn advies: Laat de “Taman Negara Penang” links liggen en gebruik je geld voor veel leukere dingen.

“Avoid the scam called “Taman Negara Penang”!
We hebben gisteren al afgesproken dat we een keer zouden gaan lunchen bij de “Pakistaanse Bananenblad Restaurant” om de hoek van ons hotel. We zitten helemaal vol en er kan nog steeds onbeperkt worden opgeschept. En deze lunch kost RM 22! Het mag dus voor iedereen duidelijk zijn dat ik geen RM 100 uit me laat knijpen voor een uurtje wandelen in een bos.
Na een paar uurtjes rust en muziek luisteren gaan we op stap voor nieuwe foto’s en de volgende culinaire ronde bij “Kapitan Tandoori”.
Lyka heeft weer een hele route uitgestippeld langs de muurschilderingen van George Town. Deze straatkunst blijkt een schot in de roos! Bij elke muurschildering staan toeristen op hun beurt te wachten om met de muurschildering of het smeedwerk op de foto te gaan. Op dat moment besluit ik om later een heel verhaal aan deze “Straatkunst van George Town” te wijden.
Ik geniet met volle teugen van de oude “Straits Architectuur”. De vooral Chinese huizen werden soms rijkelijk versierd. Dat hing natuurlijk af van de rijkdom van de opdrachtgever.
Bij een van de laatste muurschilderingen gaat het bijna mis! Een moment van onachtzaamheid en je ligt ruim een meter lager in het open riool! Daar wil je niet liggen met open wonden en gebroken ledematen. Een lang verblijf in een ziekenhuis met gevaarlijke infecties is een zekerheid! Waarom deze gevaarlijke situatie niet wordt opgelost? Eenvoudig. Moslims drinken in Maleisië geen alcohol! En wanneer ze dat wel doen worden ze flink gestraft met een aantal slagen met het riet.
Ik neem me voor de zoveelste keer voor om geen foto’s meer van oude huizen te maken. Tevergeefs! Dat weet ik nu al. Wat een schitterend voorbeeld van “Straits Architectuur” met lelijke aanpassingen uit een tijd dat men dacht dat die aanpassingen modern waren. Ik kan alleen maar hopen dat de sloophamer hier geen grip op krijgt en dat dit huis in een verre toekomst in haar volle glorie wordt hersteld.
We gaan tijdens ons verblijf op Penang nog twee keer bij “Kapitan Tandoori” eten en de eerste keer is vanavond. Deze keer krijg ik ook een flink stuk kip! Het smaakt als vanouds en de kwaliteit is uitmuntend. Nu woelt die RM 100 ook weer in mijn hoofd! Deze twee “Garlic Naan Tandoori Set” en de “Aloo Ghobi Masala” kosten samen RM 39. Ik neem aan dat jullie begrip kunnen opbrengen voor mijn besluit deze ochtend om geen RM 100 toegang te betalen voor een wandeling in een bos?
Na het eten gaan we nog een ijskoud “Tiger” biertje drinken in de “Jetty Food Court”. Omgeven door Chinezen en varkensvlees ben je in een heel ander land binnen Maleisië. Een land waar de zwarte hoedjes geen grip op kunnen krijgen. Een land gevreesd door de zwarte hoedjes omdat steeds meer islamitische jongeren halal gaan eten in deze “Haram” eetgelegenheden.
Om het drinken van alcohol te ontmoedigen, en de basis voedselvoorziening voor de islamitische bevolking te subsidiëren, heft de overheid achterlijke hoge belastingen op een biertje. Dat er wellicht minder toeristen komen maakt ze weinig uit. Ze hebben nog voldoende gas en olie onder de zee om de subsidies nog een lange tijd uit te keren aan hun geloofsgenoten.
Na het eerste biertje drinken we nog een tweede maar dan zit onze dag er echt op. We lopen weer een andere route en ik kan het niet laten van van deze draak een foto te maken. Ik hou nog steeds van Penang, ondanks dat het zoveel is veranderd.