Nederland: Opnieuw beginnen

Zaltbommel (In een koud huis), dinsdag 27 september 2022

Na twee en een half jaar zijn de vastgeroeste gewoontes uit het verleden om een verhaal voor mijn weblog te schrijven moeilijk weer los te weken. Mijn oude vertrouwde Adobe Lightroom6, voor de verwerking van de foto’s, wordt niet meer ondersteund door het OS X van mijn MacBook Air en daarom ben ik verplicht om over te stappen op een prijzig abonnement dat ik voortaan maandelijks zal moeten betalen. Het is niet anders, het is het nieuwe verdienmodel voor de software huizen. Geen programma’s en updates kopen. Geen kopieën meer downloaden van het internet! Aftrekbaar van de belasting voor de bedrijven maar toch wel kostbaar voor de mensen met een hobby. En hobby's kosten nu eenmaal geld.
Een andere enorme vernieuwing is dat ik deze herfst en winter, voor een tijdje, afscheid ga nemen van mijn oude getrouwe Nikon D600. Het gewicht van het enorme glazen objectief, en de omvang van de camera en het objectief, wordt me teveel. De fantastische camera in mijn iPhone 13 Max Pro doet aan de kwaliteit die ik voor mijn herinneringen, en weblog, nodig heb weinig meer onder voor de grote zware camera’s. Ik weet dat je als persoon met zo’n grote camera anders wordt bekeken door omstanders, meer professioneel dan iedereen met een mobieltje. Toch laat ik me daar niet door leiden! Dan zie ik er maar uit als een amateur. Tenslotte weet ik als geen ander waar mijn foto’s voor worden gebruikt en vooral worden bewaard.
Het is wel onwennig om met een mobiele telefoon met zo weinig knoppen om te bedienen en in te stellen tot een goed resultaat te komen! Ik moet er zelf af en toe zelfs om lachen dat ik met een mobiele telefoon op pad ga. Mijn Nikon in ik zijn dertien jaar onafscheidelijk geweest. Wat zijn we dan toch in een kleine vijf en twintig jaar ver gekomen van dichtgeknoopte dubbele waterdichte plastic zakken met daarin 36 rolletjes 200 asa kleurenfilm van 36 opnamen in je rugzak naar een lichte en betrouwbare mobiele telefoon in je borstzak, inclusief je reiswekker en muziekspeler!
Die belichte rolletjes film werden vanuit verre vreemde landen met veelal een onbetrouwbare postservice trouw naar Nederland gestuurd om ze bij het Kruidvat te laten ontwikkelen en dubbel af te drukken. Die tweede afdruk was altijd gratis! Maanden en maanden later beleefde je je reis opnieuw tijdens het bekijken en sorteren van je foto’s. Het was altijd weer een verrassing of die foto nu wel of niet was geslaagd. Of er doemde plotseling een vraag op: ‘Heb ik die foto genomen?’ Hoeveel, of beter gezegd hoe weinig, foto’s gemaakt met een mobiele telefoon worden er tegenwoordig nog afgedrukt? Wat gebeurt er eigenlijk met die miljoenen foto’s die elke dag worden gemaakt? Ik bewaar ze ook niet allemaal maar wel meer dan 75%. Het is tenslotte een tijdsbeeld dat nooit meer langs komt. Ik slenter na een bezoek aan het ziekenhuis door de binnenstad van Zaltbommel en aanschouw een surrealistisch tafereel dat representatief is voor het falende beleid van de (lokale) overheid in Nederland.
Het is niet “onze overheid”! Wij, alle inwoners van Nederland, wij zijn de overheid, de gehele bevolking van Nederland. Een volk zonder enige inspraak of macht wie de machtige ambtenaren mogen zijn die ons moeten beschermen en vertegenwoordigen. Een volk dat mislukkelingen van ambtenaren niet kan ontslaan of wegsturen. Mislukkelingen die naar een nieuwe salarisschijf worden gepromoveerd om elders nog meer schade aan te richten. Falen en crisis zijn de twee woorden die nog lang na 2030 zullen nagalmen door de Nederlandse samenleving.
De regen tikt tegen het venster en binnen staat de thermostaat op een comfortabele 15 graden Celsius. Ook het resultaat van een falende overheid? Nee, niet alles, maar wel heel veel! Beroeps bestuurders die zaken moeten doen, en handel drijven, met het geld van een ander is een explosieve mix die gedoemd is te mislukken. Hoogmoed, zelfoverschatting en zelfingenomenheid zijn de gebaande wegen waarlangs veel ambtenaren zich bewegen.
Ondertussen werkt mijn “Adobe Lightroom Classic” weer zoals ik twee jaar geleden gewent was en ook al mijn plug-ins werken weer naar behoren. Rustige Jazz stroom uit de rode JBL GO3 de kamer binnen. Het zit nog niet helemaal goed tussen mijn oren maar ik heb goede hoop dat dit wel weer goed zal komen en ik hoop vanzelfsprekend in een niet al te verre toekomst.
Tijdens het opmaken voor de publicatie op dit mooie medium loop ik ook nog tegen wijzigingen binnen Blogger aan waarmee ik nog niet bekend ben. Lettertypes en HTML-verwijzingen. Ik moet weer diep in mijn geheugen hoe dit ook weer zat. Wat dat betreft komen die jaren met Dreamweaver, om websites te bouwen, nog steeds goed van pas. Vanzelfsprekend wil ik het aanzicht van mijn blog niet al teveel veranderen. Jullie lezers, en ook ikzelf, zijn gewend aan de indeling en het algehele beeld.
Na uren experimenteren en opnieuw proberen heb ik dan eindelijk na bijna anderhalf jaar weer een stukje op mijn weblog gepubliceerd. Laat het een nieuw begin zijn?

(Te)Veel aan mijn hoofd?

Nederland (Aan de eettafel), dinsdag 29 juni 2021

 
Zeg maar ja! Ik doe mijn best om verhalen uit het verleden te herschrijven en de juiste foto’s erbij te plaatsen. Soms gaat het wat sneller, en dan weer wat langzamer. Herinneringen worden opgediept en de foto’s naar een nieuwe server verhuisd.

 

Het laatste verhaal dat ik heb herschreven en gepubliceerd staat hier:

 

India: “Vrede begint met een glimlach” deel 3

 

Veel plezier bij het lezen en de foto’s.

Nederland: Een koninklijke wandeling

Oisterwijk (Oisterwijkse Bossen en Vennen), dinsdag 27 april 2021

Hoewel we niet veel hebben veranderd aan ons ochtend ritueel voelt “het nieuwe doen” een stukje natuurlijker en ontspannender aan. Ik sta zoals gewoonlijk extra vroeg op om een stukje te schrijven en Lyka blijft een uurtje langer liggen zonder last te hebben van mijn nachtelijk gedraai in het smalle bed boven in de alkoof. Mijn schouder doet een beetje minder pijn dan twee weken geleden maar het is nog steeds zo pijnlijk dat ik er ’s nachts wakker van wordt wanneer ik me omdraai.
Zodra Lyka ook beneden is schenk ik koffie voor haar in en zet het ontbijt voor ons op tafel. Er is absoluut geen haast want we hebben in onderling overleg besloten om voortaan de wandeling na de lunch te beginnen. Tenzij er een gegronde reden is om dat niet te doen! Bijvoorbeeld als er regen is voorspeld in de middag. Na wat brood met leverworst, boerenmetworst en oude kaas brengen we de camper in gereedheid voor de verplaatsing. Alles dat niet vast zit, of breken kan, wordt opgeruimd en/of weg gestouwd.
Op weg naar onze bestemming loop ik nog even bij de Lidl in Chaam binnen om de belangrijkste boodschappen voor vandaag te doen die we nog in de camper missen. Ter plaatse bedenk ik onze lunch en koop ook een verse baguette die vandaag maar € 0,50 kost.
Dan gaan we richting Oisterwijk waar onze wandeling voor vandaag ligt. De wandeling is een stevige met haar 10 Km. Dat lijkt veel maar het is belangrijk dat we gaan opbouwen zodat we straks ook weer de vlakke wandelingen tussen 15 en 20 Km aankunnen, ook in heuvelachtig terrein. In een bergachtig terrein spreekt men niet meer over kilometers maar gewoon in uren, zo weet iedereen wat hij van een wandeling kan verwachten.
Op de parkeerplaats van “Natuurpoort Groot Speijck” in Oisterwijk is hét startpunt voor je tocht door dit prachtige gebied. En wij zijn niet de enigen vandaag! Het is namelijk koningsdag en heel Nederland lijkt door de Covid-19 buitensporter geworden. Met moeite vinden we een plekje voor onze relatief grote camper op de parkeerplaats. We zijn redelijk vroeg en hebben nog tijd genoeg om wat dingen voor onszelf te doen voordat we aan de wandeling gaan beginnen. Vanachter het raam zie ik de drukte steeds meer toenemen totdat het punt is gepasseerd dat de geparkeerde automobielen elkaar in de weg gaan staan. Het is vanaf nu voor veel auto’s niet meer mogelijk om weg te rijden wanneer dat nodig zou zijn. Ook wij staan muurvast, maar dat is voor ons geen probleem. Indien mogelijk blijven we hier zelfs overnachten. De frikandellen speciaal op het stokbrood smaken fantastisch!

Tussen de twee en drie uur schatten wij de wandeling voor vandaag in inclusief de pauzes. Rond half een gaan we op pad. Alle elektronica draait ondanks dat ik al bijna zeker weet hoe onze fotografische en navigatie toekomst er uit gaat zien. Nog geen honderd verder schrik ik me een hoedje. Dat het druk zou zijn hadden we wel verwacht maar een groot veld vol met honderden picknickers overtreft al onze verwachtingen. Het lijkt wel alsof ze vanochtend allemaal zijn los gelaten! We kijken elkaar verbaasd aan en dan naar de enorme rij klanten bij het raam van de ijsmachine. De Nationale Feestdag denk ik dan maar. En die anderhalve meter afstand? Ja, verticaal!

Onze wandeling voor vandaag heet “Oisterwijkse 14 vennen route”. Dan weten we meteen wat te verwachten! Enkele honderden meters verder lopen we eenzaam en alleen door de bossen en langs de Oisterwijkse vennen. Een specht, waarschijnlijk een groene specht, slaat in de verte haar snavel tegen een boom. Een onmiskenbaar geluid in de gecontroleerde natuur. Want dat is natuurlijk waar we zijn, een door de mensen beheerd bos. Echt oerwoud bestaat al heel lang niet meer in Europa.

Het is duidelijk warmer dan gisteren en daarom draag ik vandaag mijn fleece en niet mijn jas. Er staat haast geen wind en dat maakt de wandeling van vandaag erg aangenaam. Na een kilometer of drie genieten we onder een staalblauwe lucht van onze eerste pauze. We zijn de koekjes vergeten! Da’s jammer. Ik had wel wat extra energie kunnen gebruiken.

Ook vandaag kijken we naar veel van hetzelfde. Bossen zonder enig cultureel erfgoed. Gelukkig is het niet storend omdat het heerlijk weer is en drukke gebieden worden afgewisseld met rustige stukken. Het water in de vennen is kraakhelder en nodigt ongetwijfeld uit om te gaan zwemmen. Zou dat hier mogen op een warme zomerdag? Ik ben bang van niet. Mijn gedachten dwalen voor een moment af naar 1978. Het “Culturele Kamp” op de Drentse heide. Japke, Carla, Coen en Coosje, twee bijzondere weken die veel hebben opgebracht. Het zwemmen in de ven in het midden van de nacht! Een onvergetelijke ervaring.

Tijdens de tweede pauze worden we twee keer ruw gestoord door andere bezoekers/wandelaars. Die lockdown en avondklok hebben het slechtste in de mens boven gebracht! Wat zal ik blij zijn als al die Covid-19 problemen voorbij zijn.

Zonder te reageren op deze barbaren, dat kan gewoon heel gevaarlijk zijn, beginnen we aan de laatste twee kilometer door bossen en langs vennen voor vandaag. We komen hier zeker nog een keer terug, dat hebben we al besloten!

Op de parkeerplaats is het nog drukker dan toen we vertrokken. We kunnen niet voor- of achteruit en we kunnen niets anders doen dan wachten totdat de meeste bezoekers zijn vertrokken. Het is nog te vroeg voor een biertje dus begin ik maar aan een paar glazen water met bubbels. Op de achtergrond speelt de Chinese DAB+ radio Radio2. Internet van de KPN op de iPad is brandhout. Onbeperkt 128 kbps voor € 8,99 is een lachertje. Ze zullen wel “maximaal 128 kbps” bedoelen want zelfs de 24 kbps stream voor de radio moet zoveel bufferen dat het geluid niet om aan te horen is. Morgen maar eens bellen of ik mijn geld terug kan krijgen!

Ook op mijn MacBook gaat het een en ander fout! Adobe Lightroom 6 doet niet meer wat ik ervan verwacht en sluit om de havenklap onverwacht af wat dan weer erg frustrerend is tijdens het bewerken van de foto’s. Ik pieker me suf wat de aanleiding zou kunnen zijn. Is het misschien de nieuwe SSD die ik heb geplaatst? Zou die te snel kunnen zijn voor het programma? Eerst maar kleinere groepjes foto’s proberen.
Zo kom ik ook weer terug bij mijn gedachten die me het grootste gedeelte van de wandeling hebben gefrustreerd en gefascineerd. Wat kun je als volwassene niet begrijpen aan de volgende teksten?

Honden aan de lijn

Verboden voor fietsers

Welgeteld 34 loslopende honden en ontelbare aan de lijn die minstens tien meter lang is! Dat is ook loslopend al is het niet helemaal correct. Hufterigheid in het kwadraat. Tel daarbij een handje vol mountainbikers op die de wandelaars van het pad af proberen te racen. Het ontbreken van een bel, dat is niet stoer maar wel verplicht volgens mij, maakt dat de wandelaars zich een voor een allemaal een hoedje schrikken zodra een in spandex gestoken minderbegaafde onverwacht voorbij schiet.
Het lijkt wel of hufterigheid “het nieuwe normaal” is geworden voor de maatschappij. Een verontschuldigende blik van een vrouw dat haar gezinshond los loopt zegt mij genoeg. Het postuur van de breed wandelende man met een overgewicht dat Covid zo gevaarlijk maakt is te groot om er wat van te zeggen! “Ik kan veel beter zwijgen”, het Goede Doel!  


Als afsluiting van deze mooie koningsdag eten we spaghetti met Japanse kerrie. Een fusion gerecht dat erg onbekend maar zeer smakelijk is. Alle restjes groente en vlees kunnen er in maar je kan het ook gewoon van verse ingrediënten maken. Het belangrijkste blijft de rijke en zeer smakelijke basissaus. Deze komt meestal in twee variaties, mild en pittig en is nu ook vaak in de gewone supermarkt te koop. Anders toch maar even langs bij de plaatselijke toko!

Het is al vroeg stil op de parkeerplaats. Het is de laatste avond van de avondklok. Je moet vanavond voor de laatste keer op tijd binnen zijn! De duisternis valt en een auto van handhaving controleert en passeert stapvoets de camper. Misschien dat mijn groet ze verward maar ze zwaaien terug en rijden door. Ons plaatsje voor de nacht lijkt lijkt verzekerd!
Ik begin aan een nieuwe Deense serie over een gijzeling in de ondergrondse. Morgen gaan we weer naar huis. Evalueren, schoonmaken, overbodige spullen uitladen en nieuwe gemiste spullen inladen. Water innemen en het vuilwater lozen. Vrijdag gaan we voor een langere periode weg. Minimaal een overnachting op een SVR (Boeren)-camping.