Thailand: Verandering van plannen

Ayuthaya (Baan Are Gong Riverstay (10), zaterdag 26 oktober 2019

Na de rustdag van gisteren zijn we vandaag begonnen aan onze laatste dag in Ayuthaya. Er is relatief veel gebeurt gisteren dus moet ik daar eerst even naar terug! Zoals verwacht heb ik weer geschreven en bijna twee honderd foto’s verwerkt. Dat kost aardig wat tijd en energie. Maar het moet nu eenmaal gebeuren en elke foto moet op de juiste manier worden gewogen en beoordeeld. Een foute beslissing en die foto, en dat is een nadeel van het digitale tijdperk, is voor altijd verdwenen.  

De lunch was fantastisch, het uitrusten fenomenaal en de avond heerlijk koel en dorstig. We maakten ook weer nieuwe vrienden in de vorm van een groep Spaanse jongens uit de buurt van Madrid die voor twee weken in Thailand zijn en een wel heel volle agenda hadden. In twee weken heel Thailand te zien van de bergen voorbij Chiang Mai tot en met de stranden en eilanden in het zuiden is mogelijk maar ik verzeker u dat je een maand nodig hebt om weer bij te komen! Het was in ieder geval gezellig met de jongens en op dezelfde avond heb ik afscheid genomen van Robert. Misschien hoor ik ooit nog van ze maar voor hetzelfde geld blijven ze voor altijd een fotoloze herinneringen.
Veel belangrijker is ons gesprek van gisterenmiddag! We beginnen Thailand een beetje zat te worden. De sleet zit er nu toch wel goed in! De sterke baht in combinatie met de belasting- en prijsverhogingen maken het geen aangenaam land meer voor onze Europese portemonnee. Amerikanen zijn het al veel langer zat en zij zijn massaal vertrokken naar andere landen in zuidoost-Azië.
Ook de visa voor Laos en Cambodja (Laos 1.200 baht, Cambodja 1.000 baht), die je in Thaise baht of knisperend nieuwe US-dollars, moet voldoen zijn aardig prijzig geworden. Lyka kwam met het idee om met de motor naar Maleisië te rijden omdat dat ongeveer net zoveel kost als met de bus en trein naar Laos of Cambodja. Ik was het meteen met haar eens! Het is alweer zes jaar geleden dat ik zo’n monstertocht heb gereden.

Terug naar vandaag.

Als eerste moest het hotel in Bangkok worden geannuleerd en ondanks de kosten van de annulering vinden we het nog steeds een goede verandering in onze reisplannen.
Ten tweede moeten we morgen terug naar Bua Yai om de motor voor deze rit tip top in orde te brengen.

Van de vele ritjes met vrienden in de toeristen tuk-tuk’s rond Ayuthaya kan ik me herinneren dat het altijd leek dat de tempels een flink stuk uit elkaar lagen. Je was zo maar vier à vijf uur onderweg zonder dat je gebruik maakte van de lucht bij een bevriend restaurant van de chauffeur.
Nader onderzoek op het internet wijst uit dat het allemaal goed is te belopen vanuit ons kleine knusse hotel aan de rivier. Die mobiele telefoons en het overal aanwezige internet heeft veel gezelligheid weggenomen maar ook veel misstanden en vormen van oplichting weggenomen. Elke medaille heeft nu eenmaal een keerzijde! Zo maar, midden op een rotonde, zien we de eerste eeuwenoude pagode op weg naar de tempel genaamd “Wat Yai Chaimongkol”.

Ook in Thailand heeft de “burgerlijke ongehoorzaamheid” zijn irritante entree gedaan. Waar Nederland langzaam aan ten onder gaat is nu ook hier schering en inslag. Simpel genoeg omdat er net als in Nederland niet wordt gehandhaafd. Schreeuwt in Nederland een groep altijd om racisme dan is het hier de groep rijken die boven de wet staat.
In Nederland rijden bijvoorbeeld nu hele gezinnen op de elektrische fiets tegen het eenrichtingsverkeer in over het voetpad naar huis. De uitleg waarom ze deze regels niet accepteren gaat naar de de donkerste vorm van egoïsme, zoals je ook bij deze Thaise foutparkeerders ziet.
‘We doen er toch niemand kwaad mee?’, gevolgd door een verontschuldigende glimlach van een minder begaafde.
Het meest schrijnende is eigenlijk toch wel dat met de beste bedoelingen, en met uw belasting geld, aangelegde opritten aan hoge trottoirs voor rolstoelen nu worden gebruikt door scootertuig om het verkeer op straat te omzeilen. Er zijn al meerdere doden gevallen!Ik kan er nog steeds slecht tegen maar ik heb me er bij neergelegd dat het niet meer de wereld is waarin ik ben geboren en opgegroeid. Het zal hoogstwaarschijnlijk nooit meer verdwijnen dus zal ik op zoek moeten naar een land waar het (nog) niet wordt geaccepteerd!
De Parkeerplaats van “Wat Yai Chaimongkol” staat om kwart voor tien al helemaal vol met toeristenbussen, de zware dieselmotoren motoren blijven draaien totdat de laatste passagier weer is ingestapt en de excursie kan worden vervolgd. Voor een moment denk ik gaan de groene milieu waanzin uit het land waarvan ik het paspoort bij me draag. Pure onwetendheid over wat er in de wereld allemaal gebeurt geeft alleen maar slechte beslissingen. En het ergste van alles vind ik nog de steevaste opmerking van die milieu schapen: ‘Alle kleine beetjes helpen!’

Voor een paar baht kunnen we naar binnen en het is al snel duidelijk dat het hier om een “levende” tempel gaat en niet om een antieke tempel die wordt beheerd door de staat. Deze tempel valt niet onder de verantwoording van het UNESCO comité, het is hier allemaal een beetje vrijer. De enorme liggende Boeddha aan de ingang van het tempelcomplex is nog net zo indrukwekkend als ruim twintig jaar geleden toen ik hier voor het eerst met Marieke naar binnen stapte.

In de grote hal, waar de heilige Boeddha zit, is het voor ons veel te druk met biddende en om offerende gelovigen die hulp of geluk zoeken bij een probleem. Wij lopen gelijk naar de grote Stoepa die het hoogtepunt is van deze eeuwenoude tempel.    


Ondanks de vele bezoekers lukt het me toch om wat leuke foto’s zonder al teveel mensen te schieten van de “Wat Yai Chaimongkol”.

Tijdens dit bezoek zijn veel van de iconische Boeddha's nog niet in de oranje gewaden gekleed. Het kan natuurlijk zo zijn dat ze vannacht allemaal weer van hun kleden zijn ontdaan om zo ruimte te maken voor nieuwe offers. Je moet nu eenmaal een bedrag doneren om een Boeddha aan te mogen kleden. Een te kleine vrouw wringt zich in vreemde posities om de stenen Boeddha aan te kleden.  

Binnen een uur zijn we klaar met de bezichtiging en nemen voorgoed afscheid van “Wat Yai Chaimongkol”. Het is nu echt wel duidelijk dat we hier nooit meer zullen komen. Sterker nog, we denken dat we morgen voorgoed afscheid nemen van Ayuthaya. We hebben zoveel mooie warme herinneringen aan deze plaats die we niet door de moderne tijd willen laten verpesten. Ik ben niet eens meer bij Chai van het “Ayuthaya Guest House” geweest omdat ik vrees dat de eenvoudige gezellige slaapplaatsen ook zijn opgeslokt in de naam van de vooruitgang.

Tijdens een kort bezoek aan een air geconditioneerd koffiehuis zijn we ook weer geconfronteerd met de domheid van de lokale bevolking en het systematisch oplichten van buitenlanders.
Lyka ging voor de verandering een groene ijsthee en een koffie bestellen. Lyka komt met de bestelling aan tafel en geeft mij zonder te hebben nagekeken het wisselgeld terug. Ze geeft mij dus 820 baht retour. Er klopt wat niet, dat begrijp is meteen want deze twee drankjes kunnen onmogelijk bij “Café Amazon” 90 baht per stuk kosten! Hoofdrekenen is in Thailand hoofdbreken want zodra alle rekenmachines zouden verdwijnen zou het land tot een krakende stilstand komen! 2 x 3 = al een onmogelijke opgave voor de Thaise basisschool leerlingen!
Ik kijk op de kassabon, ik kan alleen maar de getallen lezen, en zie duidelijk dat de kassabon aangeeft dat er 870 baht moet worden teruggegeven. Met mijn open hand laat ik de puisterige puber, verantwoordelijk voor het afrekenen het terug geven van het juiste wisselgeld, zien hoeveel hij terug heeft gegeven. Zijn pogingen om mij te negeren lukken niet want deze stevige “Farang” zorgt er in zijn eentje voor dat de stroom bestellingen tot stilstand komt. De rij achter mij zwelt langzaam aan en de van nature nieuwsgierige Thai willen graag weten wat er aan de hand is.
We kijken elkaar recht in de ogen en hij komt al snel tot de conclusie dat ik standvastiger ben en dat hij is betrapt. Met neergeslagen ogen kijkt hij demonstratief op de kassabon en dan naar mijn hand. De kassa gaat open en hij legt zonder een woord te zeggen en zonder mij aan te kijken een blauw briefje van 50 baht op mijn nog steeds voor hem open staande hand.
Terwijl onze kassabon in de vuilnisbak verdwijnt werp ik het in het Thais demonstratief een cynisch bedankje toe: ‘Kap Khun Phap!’
Op de kassabon stond de persoonlijke code voor het internet in het “Café Amazon”! Pfffffff, terug gaan naar die puistenkoning heeft geen zin dus ga ik om me heen zitten kijken. En tot mijn grote verbazing lees ik op de in het Thais, en half engels, geschreven prijslijst: Een hete koffie is 55 baht en een groene ijsthee 65 baht. Dan heeft die oplichter ons toch nog voor 10 baht ( € 0,30) te pakken gehad. Ik kies ons moment om de oplichter te verlaten precies tussen twee stukjes achtergrond muziek!
‘Chok Dee Khamoi!’ (Veel geluk dief!), roep ik in een gepast volume naar de jongen.
Zijn hoofd kleurt tomatenrood en iedereen in de koffiezaak kijkt naar hem. Dat is nu het gezichtsverlies dat iedere Thai probeert te vermijden.
Na dit voorval genieten van onze lunch. Het eten in het “Baan Are Gong Riverstay” is goed en redelijk geprijsd. Helaas is ook vanavond de keuken weer wegens persoonlijke problemen gesloten dus kiezen we opnieuw voor een pizza avond. Deze keer bestel ik wel de juiste pizza’s!
We weten wat we kunnen verwachten en zijn eigenlijk voor het eerst verbaasd dat tachtig procent van de pizza’s van de “Pizza Company” een andere saus dan de ons bekende tomatensaus als basis hebben.
Onze vier dagen in Ayuthaya zitten er weer op en morgen gaan we de andere kant op dan dat we vier dagen geleden in gedachten hadden. Weer een flinke treinreis maar deze keer wel over een ander traject.

Thailand: Historical Park Ayuthaya

Ayuthaya (Baan Are Gong Riverstay (10), donderdag 24 oktober 2019

Met nog drie dagen in Ayuthaya te gaan en een rustdag te besteden besluiten we aan het ontbijt om morgen als de rustdag in te plannen. Na de rustige vrijdag blijft er dan nog een relatief rustige zaterdag over voordat we weer verder gaan.

Vandaag bezoeken we het "Historical Park Ayutthaya”. We varen over met het pontje naar “ ’t eiland van Ayutthaya”. Honderden jaren geleden koos de koning van Ayuthaya voor het eiland, omsloten door dezelfde rivier, om zijn paleizen te bouwen en zijn hof te vestigen. Dit natuurlijk omdat het een veilige plaats was die ook gemakkelijk is te verdedigen wanneer ze wordt aangevallen. In de loop der tijden is er natuurlijk het een en ander bijgebouwd maar sinds Ayuthaya een “UNESCO Heritage Site” is is het bouwen op het eiland aan banden gelegd en moet nieuwe bebouwing aan strenge eisen voldoen.
Er waren de afgelopen nacht maar drie kamers in ons hotel gevuld en ook op het kleine veerbootje zitten er maar vier personen, twee Thai en twee Farang. Aan de overkant staan boven op de oever de bekende rijen fietsen en brommers op klanten te wachten. Voor de meesten jonge backpackers is de fiets het ideale vervoermiddel tussen de tempels van Ayuthaya. Middelbaren kiezen vaak voor een brommer en de ouderen voor een Tuk-Tuk maar wij gaan zoals verwacht te voet. Ik heb nu eenmaal een reputatie hoog te houden dat wij graag wandelen.
De eigenaars van de vervoersmiddelen nemen niet eens meer de moeite om ons aan te spreken. Zien wij er dan zo vreemd of zelfverzekerd uit? Er ligt een deken van berusting en onzekerheid over de korte steeg naar de hoofdstraat. Een Tuk-Tuk chauffeur probeert het bij ons met een toon van wanhoop in zijn stem. Het is tenslotte al bijna tien uur en normaal gesproken had hij allang met een groepje toeristen op pad moeten zijn.
Het is een aardig stukje stappen van de veerpont naar de rand van het park. Links en rechts zie je overblijfselen van het gouden tijdperk van de onafhankelijke rugzak artiesten die in hun eentje, of hooguit met z’n tweeën, een paar maanden door Thailand trokken om zichzelf en/of “de zin van het bestaan” te vinden. De filosofie van het Boeddhisme helpt daarbij! Dat heb ik zelf ook ondervonden na de dood van mijn grootmoeder.
Haast alle guesthouses langs de weg zijn gesloten. Bordjes met “For sale, For Rent” op de gevels schreeuwen om nieuwe ondernemers om deze plaats nieuw leven in te blazen. Van de restaurants die voor de westerse ontbijtjes voor de rugzak artiesten moesten zorgen zijn alleen nog de enorme afgebladderde en verbleekte reclames op de ramen van onverhuurbare panden over. “Breakfast and Bicycles for Rent” voor zover het oog reikt. Het is deprimerend, maar aan de andere kant zijn de FIT’s (Foreign Indepentend Travellers) ook geëvalueerd, ze hebben vandaag de dag een groter budget tot hun beschikking en nemen vaak geen genoegen meer met een slaapplaats zonder zwembad.

De eerste tempel die we zoeken is gelijk een van de bekendste van Thailand en zeker de bekendste van Ayuthaya. In iedere brochure en op iedere website van een reisorganisatie staat deze wereldberoemde foto. “Wat Maha That” is wereldberoemd om het hoofd van een Boeddhabeeld dat in de wortels van een Banyan, of de Bohdi, boom is gegroeid. Iedere bus met toeristen stopt hier! Het is een van de meest indrukwekkende tempelcomplexen dicht bij Bangkok
Bij het kopen van de kaartjes voor de tempel houden we, puur voor de sport, de zaak een beetje voor de gek! Met mijn Thaise rijbewijs in de hand probeer ik de Thaise entreeprijs te krijgen, de dikke vrouw schud haar hoofd, kijkt langs mij heen naar Lyka en zegt: ‘Sixty baht!’
Ik geef haar drie briefjes van twintig en neem de kaartjes aan. Vijftig baht voor mij en tien baht voor Lyka die voor de vrouw achter het loket toch wel veel op een Thaise lijkt. Voor die uitgespaarde veertig baht kunnen we in ieder geval vandaag tijdens de wandeling vier flesjes water kopen!
Volg de mensenstroom! Er is net een bus met Chinezen gearriveerd. Het gele vlaggetje aan de top van een uitschuifbare vlaggenstok, die de ouderen onder ons nog kennen als een antenne op de draagbare transistor radio, leid ons de weg. Om ons heen wordt er eindeloos in een ogenschijnlijk onverstaanbare taal gebrabbeld, afgewisseld met een vreemde blik naar mij omdat ik duidelijk geen Chinees ben. Een jonge vrouw bestudeert mijn Nikon D600 en laat haar veel grotere Nikon D5 zien. Een overwinning in de ogen van de altijd om een overwinning strijdende Chinezen. Op mij maakt het absoluut geen indruk. Dat overduidelijk flirten van de jonge vrouw erna wel! China lijkt de nieuwe markt voor eenzame vrijgezelle westerse mannen te zijn.
Een veel te dikke Thaise bewaker zorgt er tegenwoordig voor dat er geen vreemde dingen gebeuren rond de beste geldmachine van het “Historical Park Ayuthaya”. In vervlogen tijden liepen we hier gewoon met z’n allen vrij rond, helaas heeft het massatoerisme ook gezorgd voor heel veel hekken en verbodsborden rond de eeuwenoude tempels!    

“Wat Maha That” is meer dan alleen het hoofd in de boom! Geloof het of niet maar meer dan driekwart van de bezoekers vertrekt weer na hun foto met het hoofd in de Banyan boom. Voor mij waren deze tempels, zoals voor zovele rugzakkers in een ver verleden, de eerste kennismaking met het antieke Thailand meer dan twintig jaar geleden. Het zijn schitterende voorbeelden van oud metselwerk. Het stukwerk en de kleuren zijn voorgoed vervaagd en verdwenen. Terugbrengen in de oude staat is ongetwijfeld overwogen en besproken, maar dat zou een culturele moord zijn! Dat heb ik helaas lang geleden in Burma gezien. De tempels en muren gaan met de dag schuiner gaan hangen en de conservatoren moeten er maar eens snel over gaan nadenken hoe ze deze heilige ruïnes voor de toekomst kunnen behouden. Een aardbeving en veel zou voor de eeuwigheid verloren zijn.

Op weg naar “Wat Lokayasutharam” passeren we eerst “Wat Phra Si Sanphet”. Ook heel mooi! Maar niet mooi genoeg om ook hier opnieuw entree te betalen. Hoevaak ik hier heb gelopen is niet meer op twee handen te tellen en met elke stap die we in het “Historical Park Ayuthaya” zetten besef ik dat we hier wel eens voor de laatste keer zouden kunnen lopen.
Veel vrienden heb ik meegenomen op een korte rondreis vanuit Pattaya en Ayuthaya was altijd de eerste halte. Ik heb veel zoete, maar ook een of twee heel zure, herinneringen aan deze plaats.
We lopen in een vlaag van onoplettendheid verkeerd en staan voor een redelijk nieuw gebouw waarin een zeer oude Boeddha blijkt te staan. Lyka vraagt me of de schoenen weer uit moeten en ik kan die vraag alleen maar positief beantwoorden. Wanneer je niet je schoenen uit wil doen en naar binnen wil dan wacht je maar buiten!    

Het is uiterst vreemd maar ik kan me deze tempel helemaal niet herinneren hoe diep ik ook in mijn geheugen zoek. Benieuwd stappen we de relatieve koelte van “Wihan Phra Mongkhon Bophit” binnen. De met goud belegde Boeddha’s en de oude enorme bronzen Boeddha, de grootste in Thailand volgens de plaatselijke toeristenvereniging, zijn indrukwekkend. Maar ook het lage aantal toeristen in deze tempel geeft je het gevoel dat je op een speciale plaats bent aanbeland.

Toerisme + Thailand = Olifant rijden. Persoonlijk heb ik er niet echt een mening over en ik heb grote twijfels of de dieren er hinder van ondervinden. In de twintig jaar dat ik in Thailand kom heb ik vaak met mensen gesproken die wat met de tamme olifanten te maken hebben. Verschillende verhalen met een verschillende inhoud en steeds een andere kijk op de zaak.
Het is hier Thailand, het is hun land en hun olifant. Wie denken dat die dierenrechten organisaties in Nederland wel niet zijn om iemand de les te lezen in een land dat ze waarschijnlijk nooit hebben bezocht en een mens te veroordelen die ze nog nooit in levende lijve hebben gezien of gesproken?
Nederlandse hoogmoed in het kwadraat uit lang vervlogen koloniale tijden? Ga je liever druk maken over honden die de hele dag op drie hoog achter opgesloten zitten!

We komen uiteindelijk weer op het juiste spoor en passeren een onbekende tempel op weg naar “Wat Lokayasutharam”. Later heb ik het op het internet opgezocht dat het om “Wat Worachettharam” gaat. Geen toerist te zien en dus ook geen entree.  

“Wat Lokayasutharam” is niets meer en niets minder dan een enorme liggende Boeddha. Persoonlijk vindt ik het een van de meest indrukwekkende in de lage landen van Thailand. Ook hier is de rust overweldigend. Voor een moment overweeg ik om deze serene plaats niet op mijn weblog te vermelden. Het zijn tenslotte mensen zoals ik met een weblog die ook veel kapot maken door deze toeristische pareltjes te vermelden.
Het is bijna twaalf uur en we hebben twee uur gedaan over de ruim vijf kilometer die we te voet hebben afgelegd. We hebben nog een uur nodig om terug te keren in het hotel waar een welverdiende lunch op ons wacht.

Omdat we onderweg ook nog een keer rusten is het al half twee wanneer we “gebakken varkensvlees in rode Thaise kerrie” en “Noedels met groenten” bestellen. Het smaakt ons prima maar tijdens het opruimen van de lege borden krijgen een vreemde boodschap van het keukenpersoneel. Ik kan er werkelijk niets van maken! Uiteindelijk verteld de jongen van de receptie dat de keuken vanavond om half zes zal sluiten. Waarom is me niet helemaal duidelijk maar dat is ook niet echt belangrijk! We kunnen wel een avond improviseren.

We gebruiken de middag voor de ondertussen bekende bezigheden en zo kabbelt de dag langzaam naar de ondergaande zon en de koele avond met de koele biertjes. De jongen van de receptie besteld voor bij de “Pizza Company” ons een pizza, kippenvleugels en een zeer slechte spaghetti. De grote hoeveelheid toegevoegde tomatenketchup is waarschijnlijk om die slechte smaak weg te nemen. En geloof het of niet, ondanks dat wij de voorkeur hebben voor Thais eten, hebben we toch veel genoten van deze pizza avond!

Nog een paar biertjes terwijl we kijken naar onze kleine vriend die de vliegende insecten van de tafel eet! Morgen nemen we de rustdag.