Duitsland: Een dierenpark

Isselburg (naast een gesloten restaurant), donderdag 10 mei 2018

Zoals door “Buienradar" voorspelt tikken de eerste druppels al voor zes uur op het dak van de camper. Het regent niet hard maar het geluid is sterk genoeg om me uit mijn ondiepe maar comfortabele slaap te halen. Afgelopen nacht zijn we van 27 naar 14 graden, ook zoals voorspeld, gegaan in de leefruimte. Dat zijn ideale temperaturen! Onbewust, tijdens onze slaap hebben we ons onder het dunne zomer dekbed gewriemeld. Het contrast tussen mijn frisse neus en warme lichaam is een sensatie die me nog even in bed houd. Normaal gesproken was ik direct opgestaan maar in dit geval blijf ik nog even liggen om te genieten van de kleine dingen die het leven te bieden heeft.
Om zeven uur wordt het toch echt wel tijd om op te staan. Mijn dagelijkse bezigheden roepen en ik heb zin in een kop koffie. Eerst het water in de fluitketel, dan mijn medicijnen en dan loopt de wekker in mijn iPhone af. De gordijnen zijn al open en buiten is een natte grijze wereld. Geen vreemde wereld, het is moeder aarde met vreemde gebouwen maar bekende geluiden. Ik de verte kraait een haan en in de fluitketel begint het water te zingen als teken dat het niet lang meer zal duren voordat ik de koffie kan opgieten.

Ja, water opgieten voor de koffie, na alle mogelijkheden te hebben geprobeerd zijn we weer terug bij het ouderwets water opgieten op een filter gevuld met snelmaling koffie. De Senseo op gas hebben we nog wel bij ons maar alleen voor noodgevallen! Sinds Lyka de Nescafé heeft afgezworen is een filter de betere optie, een liter koffie per keer die in een thermoskan staat te wachten om te worden gedronken.
Met een dampende kop koffie naast me en NPO Radio2 op de achtergrond begin ik met veel plezier om het verhaal van gisteren, dat alweer zo lang geleden lijkt, na te kijken, te herschrijven, aan te passen en te publiceren. Dan is dat klaar voordat we aan deze dag beginnen.

Zodra mijn verhaal is gepubliceerd schuift Lyka het gordijn van de alkoof open en onze dag samen kan beginnen. Eerst een engels ontbijt! Dat is een goed begin van de dag, een bodem vol energie waar je even mee vooruit kan. Het smaakt ons goed en een tweede thermoskan koffie wordt snel gezet.
Onder het ontbijt bespreken we wat we op deze regenachtige dag gaan doen. Geen van ons beiden heeft ook maar enig idee dus ga ik op zoek op het internet en op de GPS. Dit is de luxe van de vrijheid van het reizen met een camper! Het wordt moeilijker dan ik had kunnen denken dus schakelen we over op een ander zeer belangrijk aspect voor deze dag: Brood! We zijn beiden gisteren vergeten om het halve brood uit de vriezer naar het vriesvak van de camperkoelkast te verplaatsen. Uiteindelijk kom ik uit op de Lidl in Emmerik, het is een gok voor deze hemelvaartsdag maar we moeten wat proberen.

We kiezen voor de toeristische route en voor de eerste keer dit jaar komen we voor een te laag viaduct te staan. Ook de omweg die op mijn Garmin verschijnt komt weer uit voor hetzelfde viaduct. Wat nu? Een passerende vrouw die haar hond uitlaat bied hulp. Ze wijst naar de weg achter het bord verboden voor auto’s en motoren! Dat is een dilemma, moet ik omrijden of de gok wagen? Ik kies voor de laatste, we rijden dus “per ongeluk” de weg in en rijden zonder problemen over de smalle dijk naar de andere kant van het te lage viaduct.

We hebben een oude brug gepasseerd die me intrigeert, de brug lijkt een beetje op een “Bailey bridge” uit de oorlog maar is tegelijker tijd ook anders. Het lijkt me haast onmogelijk dat er hier bruggen zijn die de tweede wereld oorlog hebben overleefd! Ik spring uit de camper om de brug nog eens rustig te bekijken. Het blijkt de oudste stalen brug in Duitsland te zijn. Op zich bijzonder genoeg om een paar foto’s van te schieten. Dan gaan we snel op zoek naar brood.
De Lidl blijkt gesloten maar in het zelfde gebouw bevind zich ook een warme bakker. De geur van vers brood komt me tegemoet. Heerlijke verse broodjes en ook nog twee aparte koffiekoeken voor vier euro zestig, daar kunnen we wel mee leven.

De parkeerplaats naast de Lidl is niet gezellig dus zoek ik nog even snel naar een wandeling op Route.nl (340549). Die wandeling is door een dierenpark. Lijkt ons een goed idee want de regen lijkt plaats te hebben gemaakt voor een voorzichtig zonnetje. Op de parkeerplaats van het dierenpark maken we gelijk van de mogelijkheid gebruik om te lunchen. Even eten voor de wandeling lijkt ons wel zo slim. Vers brood, kaas, olijven en deze keer zure haring. Ik kan me niet herinneren dat ik die heb gegeten en Lyka vind ze gelukkig ook heel lekker.

We werpen ons, nadat we eerst uitgebreid van het toilet gebruik hebben gemaakt, op de wandeling van een kilometer of zes. Omdat het park officieel een berenbos is valt het een beetje tegen dat de hoofdrolspelers heel erg in de minderheid zijn.

Een dierenpark is dus altijd gewoon, nooit echt leuk maar tegelijk ook nooit oninteressant. De wandeling is prettig, slechts enkele druppels regen bereiken de aarde en de zon laat zichzelf steeds vaker zien. Na bijna anderhalf uur zijn we weer terug bij de camper. Het is wel jammer dat we hier niet (gratis) kunnen blijven staan. Overnachten kost zeven euro, zonder enige voorzieningen dus het is gewoon ordinair parkeergeld, en om zes uur gaat de slagboom naar beneden en op slot. Ook in dat laatste heb ik geen zin, we gaan nu eenmaal graag weg wanneer we dat zelf willen.

De NKC app geeft twee overnachtingsplaatsen aan in de buurt van het dierenpark. De eerste blijkt bezet door een feesttent voor de dorpsfeesten dit weekend maar de tweede is ongewild een pareltje en precies wat we zoeken. Het is een parkeerplaats van een restaurant dat nog niet zo heel lang geleden haar deuren voorgoed heeft gesloten. We verwachten dat het hier vannacht erg rustig zal zijn omdat de parkeerplaats aan het einde van een doodlopende weg ligt.
Ons avondeten is een half experiment! We gaan voor het eerst op een nieuwe, experimentele, manier onze rijst koken. Wij gebruiken vanzelfsprekend geen voorgekookte of snelkookrijst. Nee, met een Filippijnse vrouw, en haar echtgenoot die half Azië heeft doorkruist, moet de rijst van hoogstaande kwaliteit zijn en niet minder!
De rest is mijn pakkie aan! De Thaise saus mag dan wel uit een zakje komen maar de smaak is verrassend goed. En wanneer ik bedenk dat er weer tien zakjes onze kant op komen worden we alleen maar blijer.

Daar staat het dan gesneden Speklapjes in Thaise basilicumsaus met snijbonen en rijst! Op twee kleine gaspitten in de camper is dat haast de grens van wat je kan bereiken.
Na het eten nog een koffie en dan voor het eerst gaat de tv aan. Op zich ook een experiment om te zien hoe de huishoudaccu zich houd. Een nieuwe tv en een gerenoveerde zonnestroom installatie gaan aan de slag met de tweede halve finale van het “Eurovision Songfestival”. Lyka geniet en ik begrijp het niet. Is Australië tegenwoordig ook Europa? Ik neem nog een bokbier en geniet op mijn manier.

Duitsland: Het laatste bedrijf

Düffelward (Gemeinde Platz), woensdag 9 mei 2018

Om tien voor vijf kruip ik uit bed. Helemaal verkreukeld en helemaal leeg als een uitgeknepen spons, er is geen greintje energie meer in mijn lichaam over. De bezigheden van het afgelopen weekend hebben alle energie en levenslust opgesoupeerd. Ik ben er nu eindelijk klaar mee! Vandaag begint het laatste bedrijf van de klucht met de Gemeente Zaltbommel die meer dan vijftien jaar heeft geduurd. Eindelijk zijn ze aan de Hogeweg zo ver dat we aan het laatste bedrijf kunnen beginnen. Het einde lijkt nu in zicht maar dat weet je maar nooit met ambtenaren! Die werken en denken nu eenmaal anders.
Enkele koppen koffie, en enkele wijzigingen en verbeteringen aan mijn beroepschrift, verder verlaat ik in stilte om iets over half negen ons huis om deze belangrijke brief persoonlijk op het gemeentehuis af te geven. Lyka kijkt me geluidloos na, ook zij heeft blijvende littekens overgehouden aan dit slepende conflict. Onze relatie heeft meerdere keren onder hoogspanning gestaan door de problemen met de gemeente.
Onderweg denk ik diep na over het slepende conflict waar, ondanks de duidelijke bewijzen, maar geen einde aan wil komen. De receptioniste van het gemeentehuis heeft al een bewijs van afgifte voor haar liggen wanneer de laatste glazen schuifdeur tussen mij en mijn tegenstander geruisloos openschuift. De glimlach die me tegemoet komt geeft me toch nog enige hoop dat het hier op het gemeentehuis uiteindelijk wel goed zal komen. Op de terugweg is mijn hoofd leeg en de zaak alweer haast vergeten. Dat moet ook wel want ik kan er nu niets meer aan doen, de bal ligt bij de burgemeester en wethouders, tenminste, zo zou het moeten zijn.
Eenmaal thuis gaan we na het ontbijt meteen aan de slag. De camper moet worden geladen want we gaan een paar dagen Duitsland in. Iets nieuws! De camper heeft met ons achter de voorruit nog nooit de Duitse bodem betreden. Als er een ding is waar ik een vreselijke hekel aan heb is om noodzakelijke dagelijkse attributen tussen de keuken en de camper heen en weer slepen. We nemen ons dan ook eendrachtig voor dat dat niet meer zal gebeuren! Alles wat we in de camper missen wordt opgeschreven en bij de eerste zich voordoende mogelijkheid gekocht voor in de camper en alles wat we thuis missen wordt ook meteen in Zaltbommel gekocht en blijft in huis. Het grote voordeel is dat je weinig tot niets meer vergeet bij het inpakken!
Met een zak verse kaiser broodjes van de Jumbo, zes voor een euro, en een volle koelkast vertrekken we richting Nijmegen want achter die stad begint Duitsland. Door de instellingen van de GPS verlaten we ergens onderweg de Van Heemstraweg en gaan een heel stuk binnendoor, ook de binnenstad van Nijmegen word vereerd met een kort bezoek.
Zodra we weer langs de Rijn rijden wordt het echt tijd voor de lunch. Het is al een uur, mijn hoofd wordt met de minuut frisser en mijn trek groter. Een groene salade met olijven, gerookte makreel en vers brood, koude thee en een flesje bronwater met bubbels. Een mens in een camper heeft niet veel nodig om een gelukzalig gevoel te krijgen. Zeker niet na de moeilijke jaren, maanden, dagen die achter me liggen. Het is moeilijk voor me te bevatten dat er waarschijnlijk nu een einde in zicht is en dat ik deze zaak voorgoed achter me kan laten. Ik voel een maagzweer broeien dus ik moet de komende dagen maar eens goed ontspannen.

Zodra we bij Milligen aan de Rijn Nederland verlaten is het vakantie gevoel nog groter. De wegen zijn anders, de huizen zijn anders, de auto’s zijn anders en zelfs het rivierlandschap lijkt anders. Slechts een paar kilometer verder in Duitsland sla ik van de provinciale weg af en parkeer op de “Gemeinde Platz” in het dorpje Düffelward”. Lyka kijkt me verbaasd aan. Zonder een woord te wisselen weet ze dat we op de plaats staan waar we vannacht hoogstwaarschijnlijk zullen slapen. Düffelward is een heel rustig dorp verscholen in het stroomgebied van de rijn. Aan de overkant van de Rijn is het zelfs nog Nederland! Voor mij is het genoeg voor vandaag ik wil rusten en ontspannen. Het is nu gewoon afwachten. Ervaring leert dat wanneer er om zes uur nog niemand is geweest om te informeren er vanavond ook niemand meer zal komen.

Tijdens de gebruikelijke korte oriëntatie wandeling rondom de slaapplek komen we op een dijk terecht die tegen het water van een kleine zijstroom van de Rijn beschermd. Het is een schitterende omgeving en erg rustig. Volgens de regels die ik bij de NKC heb gelezen mag je overal met je camper 24 uur zonder problemen op een officiële parkeerplaats overnachten. Daar hoeven we ons dus geen zorgen over te maken! Ons plan is altijd om de volgende dag verder te gaan, al is het maar tien kilometer. De enige beperking die we hebben is de energie in de huishoudaccu. Die is namelijk hoofdzakelijk om de koelkast draaiende te houden om het bier te koelen en ons eten vers te houden.

Ook de agressors uit de wereldgeschiedenis kennen slachtoffers! Niet elke soldaat onder de Duitse adelaar ging vorige eeuw met plezier en fluitend naar het front! Ook in Duitsland weenden vaders, moeders, grootouders, vrouwen en vriendinnen om de gevallen soldaten. Vergeet niet dat er ook heel veel gevallenen nooit meer naar Duitse bodem zijn teruggekeerd. Wat alleen nog kan worden herinnerd is een naam die toebehoort aan de resten in vreemde bodem aan een front in een ver vreemd land.
Helaas zijn er heden ten dage hele stromingen binnen onze maatschappij die de wereldgeschiedenis willen herschrijven om hun eigen ego’s te strelen of om hun eigen problemen te rechtvaardigen. Mijn mening? Ik ventileer hem voor de laatste keer! Binnen de islam zijn er zoveel stromingen dat er wel een wereldoorlog binnen hun eigen gelederen moet uitbreken. Syrië is nog maar het begin! Wanneer deze oorlog om het geloof uitbreekt zal het van epische proporties zijn en het conflict in Noord-Ierland degraderen tot een kinderfeestje! Geen politiek meer.
Het eerste waar ik aan moet wennen, zodra we onderweg zijn, is dat de inhoud van de koelkast in de camper minder dan de helft is dan van dat monster thuis in de keuken. Elke maaltijd moet zijn overwogen en er wordt niets tot zeer weinig weinig gegooid. Je kan ook nooit meer inkopen dan dat je opeet want dan is de koelkast al snel te vol.
Geen foto’s van de eenvoudige mediterrane maaltijd! Kaas, salami, brood en olijven, witte wijn en koel bier. Allemaal restjes uit de koelkast thuis. De klok tikt en een koele bries blaast door het woongedeelte van de camper. De radio gaat ook weer aan, dat is op zich vreemd te noemen dat we nu al geen zin in tv hebben. Ook het internet detox gaat op rolletjes. De laptop staat aan maar ik maak geen verbinding met het internet. Al dat dwangmatige inloggen en gebruiken van nutteloze applicaties om te zien dat hondjes salto’s maken en berichten van vage kennissen die Facebook je vrienden laat noemen zijn plotsklaps niet meer belangrijk. Dat is een audio/visuele drug die gratis verspreid lijkt te worden maar waarvoor later een stevige rekening voor moet worden betaald. Gelukkig ben ik al bijna helemaal afgekickt.

Koffie en later op de avond nog een borrel, een borrel voor mijn maat die er helaas niet meer is, een borrel voor mijn maat Ben die nooit zal worden vergeten.

Nederland: Aan het werk

Zaltbommel, woensdag 25 april 2018

Zoals gewoonlijk sta ik alweer voor zeven uur onder aan de ladder. Het is koud in de camper, de verwarming is gisterenavond uitgezet omdat je nu eenmaal beter slaapt wanneer het binnen wat koeler is. Tien graden en een beetje verklapt de thermometer! Nog voordat de Senseo op het gas gaat controleer ik de koelkast. De thermometer in de koelkast geeft nu zes komma zes graden aan, daar ben ik erg blij mee omdat ik nu weet dat ik me om niets zorgen heb gemaakt.
De gordijnen gaan op een kier en ik maak gretig gebruik van het internet. Ik kan bij Kroppie inloggen maar ook de 20Gb van de KPN is ruim voldoende zodat ik niet zuinig hoef te zijn. De geur van koffie trekt door het leefgedeelte en de kachel brengt de binnentemperatuur langzaam op een comfortabel niveau. Wat is het leven in een camper toch simpel en goed. Lyka slaapt gewoon door terwijl ik met duizend en een dingen bezig ben. Niet aan het multitasken, daar krijg ik hoofdpijn van! Nee, ik doe het ouderwets een voor een en maak aantekeningen met een potlood op een kladblok.

Om acht uur is het tijd om Lyka wakker te maken omdat ik nu wel een hele grote trek krijg! Een gebakken ei op een plak kaas met wat groenten is een prima begin van de dag. Mijn maaltijden zijn nog kleiner geworden dan ze al waren en de positieve uitwerking daarvan is door de dokter bevestigd. Het gaat een stuk beter met mijn diabetes, ondanks dat ik nog graag een (zwaar) biertje drink.
Zo rond negen uur wordt het de hoogste tijd om Jos op te zoeken. De koffie is al bruin! Voordat we buiten aan de slag gaan, de temperatuur is haast onaangenaam te noemen, bespreken we nog kort wat we gaan doen en in welke volgorde we het gaan doen. Dan gaan de fleece en winterjas aan en we stappen de koude zeelucht in. Hier in de Noord-Hollandse polders snijd de wind scherp als een koksmes over het vlakke landschap. De motorkap gaat open en de elektrische installatie zoals hij nu is wordt helemaal gecontroleerd en gelezen. Waar zit de fout?

Als eerste verwijderen we het diode scheidingsblok en plaatsen een nieuw scheidingsrelais. Het is niet veel werk maar wanneer Jos de multimeter tevoorschijn haalt komen we toch ook de eerste problemen tegen. Het zweet breekt me uit maar Jos blijft zo rustig als een plattelandsdominee op zondagochtend.
‘Meten is weten!’, klinkt er vanonder de motorkap van de camper.
Starten, meten, losmaken, vastmaken, starten, meten, enz. enz. Uiteindelijk hebben we het euvel gevonden en met een nieuw stukje draad is het probleem opgelost. Mijn goedkope Chinese voltmeter op het dashboard geeft nu 14,1 Volt aan! Dat is een voltage dat ik in de afgelopen jaren nog nooit voorbij heb zien komen. De uitleg van Jos is me gelukkig ook duidelijk! De flexibele koperen draad is in de afgelopen acht en twintig jaar gecorrodeerd en er zijn aardig wat koperen kernen gebroken. Het directe gevolg is dat de draad nog maar de helft van de stroom kan doorgeven dan dat waar het voor gefabriceerd is.
Ook het raadsel van het “tweede scheidingsrelais” is ondertussen opgelost. Dat is hoogstwaarschijnlijk het relais dat de 12V naar de oude koelkast verzorgde. Sinds ik een 230V compressor koelkast op een 1000 watt omvormer aan boord heb is die leiding overbodig geworden en wordt ook niet meer gebruikt. Toch kiezen we er voor om het relais te laten zitten, baat het niet dan schaad het niet!

Voordat we in het leefgedeelte van de camper aan het werk gaan lopen we alles nog eens goed na. Het enige wat we nog tegenkomen voor we naar de koffie gaan is een slecht klemmende schuifstekker. Voor de laatste keer start ik de oude dame en lopen we de verschillende meetpunten na om te zien welke spanning we kunnen meten. Overal zitten we aan de 14,3/14,4 Volt, die twee tiende verschil zit in mijn goedkope volt metertje.
Tijdens de koffie met gevulde koeken gaan we alweer brainstormen over het volgende project. We zitten duidelijk op dezelfde golflengte en ook Lyka heeft het hier prima naar haar zin bij de twee camperaars. De tijd gaat sneller dan je denkt. Omdat we vanmiddag nog een receptie hebben moeten we eerder aan slag dan we zouden willen. We gaan nu in het woongedeelte bij de huishoudaccu en nog enkele andere apparaten zekeringen aanbrengen voor de veiligheid.
Het loopt allemaal op rolletjes en rond kwart over een zijn we helemaal klaar. Nou ja, helemaal klaar, ik heb thuis nog wel het een en ander te doen maar ik kan nu met een gerust hart zeggen dat de elektrische installatie onder de motorkap in orde is. Nadat we samen hebben opgeruimd is het tijd om afscheid te nemen. Er zijn nog enkele kleine klusjes nodig maar daar komen we later wel aan toe. Jos is een kundige vriend waar ik heel veel profijt van heb.

Felgekleurde bloeiende bollenvelden onder jagende grijze luchten. Nederlandse polders op haar mooist! Maar we hebben nog meer moois tegoed op deze woensdag. Lyka heeft een paar krentenbollen gesmeerd en rijkelijk belegd met extra belegen kaas. Met een hand aan het stuur, een krentenbol in de andere hand en een oog op de kleine volt meter rijden we naar het zuiden. Rukwinden schudden de camper door elkaar. De voltmeter valt alleen wat terug wanneer ik in een tunnel het licht moet aanzetten. We zijn blij dat er weer een probleem is opgelost en de “oude Dame” stap voor stap wordt gerenoveerd.

Zodra de camper stil staat gaan we thuis aan de slag. Douchen, omkleden en dan weer op pad. Aan de Omhoeken in Zaltbommel is vandaag de officiële opening van “Kim’s Kitchen”. Het eerste Thaise restaurant in het kleine stadje. Afgelopen week heb ik al een paar keer binnen kunnen kijken. Kim en Bert waren keihard aan het werk om er een succes van te maken. We kunnen alleen maar hopen dat de, toch wel redelijk onbekende,  Thaise gerechten in de smaak valt bij de bezoekers. Het is tenslotte geen Hollandse babi pangang!

Als extra verrassing is Rene ook bij de opening aanwezig. Een oude vriend die we al heel vaak hebben ontmoet, in Thailand en in Rotterdam. De Thaise hapjes die worden geserveerd gaan er bij de bezoekers in als zoete koek. Het geserveerde valt allemaal goed in de smaak en de bordjes met Thaise saté blijven niet lang gevuld. Na een vruchtbare ochtend met prima werkzaamheden en een gezellige middag met oude en nieuwe vrienden is deze dag aan haar einde gekomen.

Wij wensen Kim en Bert veel succes met hun nieuwe restaurant “Kim’s Kitchen” in Zaltbommel.