Net als twee jaar geleden worden we ook deze keer in december overvallen door een tyfoon. Sinds de route van deze tyfoon, Kai Tak (in de Filippijnen “Urduja”), is berekend wordt het nieuws door mamsi nauwlettend in de gaten gehouden.
Sinds afgelopen donderdag regent het! Niets, absoluut niets, nodigt uit om naar buiten te gaan. Het geraas van de uit elkaar spattende regendruppels op het staalplaten dak is oorverdovend. Mijn huisgenoten horen het waarschijnlijk niet meer maar ik wordt er langzaam gek van. Het geluid is zo luid dat de tv twee keer zo hard staat als normaal. Ik lig op bed en lees “Hartzuur” (The Last Coyote) van Michael Connelly. Ik lees met oordoppen in omdat ik anders mijn gedachten niet bij het verhaal over “Harry Bosch” kan houden. “Harry Bosch” heb ik opgepikt in een tv-serie van Amazon, ook zeer de moeite waard wanneer je de kans krijgt om deze serie te bekijken! De boeken zijn tot nu toe ook zeer bevredigend.
Terug naar de provincie in de Filippijnen. Buiten lopen armoedige mensen en kinderen voorbij, onder paraplu’s en gehuld in doorzichtige plastic zakken, die door de neerdalende regen er nog treuriger uitzien dan op een zonnige dag. Hier op het platteland van de Filippijnen woont de armoede en de ellende! Èchte armoede en ellende! Gelukkig ben ik door al mijn reizen enigszins gehard tegen deze beelden. Voor een moment drijven mijn gedachten af naar de vluchtelingen knuffelaars in Nederland met hun argument dat de vluchtelingen uit het midden-oosten en Afrika ‘alles zijn kwijtgeraakt’, nou, de mensen die hier in de regen passeren hebben nog nooit wat gehad!
Even twee foto’s. Nee, dit is niet in het Midden-Oosten, dit is in de Filippijnen, dit is de realiteit van 2017. Ook hier zijn militante moslims bezig de wereld zoals wij die kennen te vernietigen in naam van Allah en zijn eeuwige liefde. Hoeveel christenen heeft Nederland opgenomen uit dit oorlogsgebied? Ik denk een stuk of nul. Waarom? De linkse geitenwollen vluchtelingen knuffelaars zien geen brood in dit gebied. Het zal ze wel niet genoeg publiciteit opleveren! De islamisering van Europa staat hoger op de agenda! De legers van Allah staan aan de poort als een Trojaans paard. Oeps? Begin ik toch weer over de politiek.
Liggen op het dunne matras en lezen is het enige wat ik kan doen tussen de maaltijden. Gelukkig zijn de eenvoudige maaltijden nog wel te pruimen. Geen hoogstandjes maar het is warm en het voed. Het voedsel warmt me op. Het is moeilijk te geloven maar de 24 graden op de thermometer voelen koud aan. Alles is vochtig, mijn schone kleren in de koffer voelen klam aan. Mamsi loopt de hele dag met een omslagdoek en ik zit in mijn fleece jack terwijl ik dit stukje schrijf. De ventilator staat al dagen stil, de kunstmatige wind is onder deze omstandigheden onaangenaam.
En dan klinkt er boven het lawaai van de regen uit een angstaanjagende kreet. Mamsi is in paniek of in een doodsstrijd verwikkeld. Alle levende zielen in huis haasten zich naar de slaapkamer om zelf te zien wat de aanleiding is voor deze grote paniek. Mamsi kan door de omstandigheden geen woord meer uitbrengen, ze kan alleen wijzen naar de muur net onder het raam. Een zwarte, bewegende, pulserende streep van zeker vijf centimeter breed tekent zich af op het asgrijze cement van de muur.
‘Mieren! Mieren! Mieren!’, roept ze zo hard als ze kan.
De twee kinderen zetten zich onmiddellijk in beweging en alsof ze het honderden keren geoefend hebben zetten ze zonder een woord te wisselen de reddingsprocedure in werking. Het bed wordt verplaatst, het spoor wordt gevolgd tot de plaats waar het weer onder de grond verdwijnt of waar de mieren een nieuw nest willen maken. Je kan duidelijk zien dat ze voor de overvloedige regen op de vlucht zijn. Enkele werksters dragen ook de nog niet uitgekomen eieren mee naar hun nieuwe nest.
Eerst komt de bezem tevoorschijn om alle zichtbare zwarte mieren op te vegen en buiten in een grote plas regenwater te dumpen. Dat wordt zwemmen voor de opruimers van de natuur. Punt twee is de optocht te stoppen! John-John heeft ondertussen voor 20 peso petroleum gehaald bij Magda. Mamsi laat er geen gras over groeien! Ze sprenkelt ruimhartig de petroleum over de vensterbank en de stoet komt plots tot een halt. Mamsi rent naar buiten, waar de rest van de kolonie op de muur wacht tot de stoet weer in beweging komt, en herhaalt de handeling van het vegen en ruimschoots sprenkelen van petroleum.
De eerste klap is een daalder waard! John-John wordt nog een keer naar Magda gestuurd om petroleum te halen. Deze keer gaat het over de vloer langs de muur tot aan het punt waar de mieren in een scheur van de vloer onder de grond verdwijnen.
Gefascineerd kijk ik het hele tafereel aan. Ik wacht op het hoogtepunt met de camera in de aanslag. Helaas voor mij, en voor jullie, komt het niet zover. Waar wacht ik dan op? Nou, twee jaar geleden in een gelijkwaardige situatie werd de petroleum ontstoken. Dat gaf mooie foto’s. Omdat het deze keer niet gebeurd plaats ik de foto uit 2015 nog maar een keer.
Na een half uur gaan we nog een keer kijken of de opmars van het mierenleger is gestuit. En ja hoor, de verschillende divisies zijn door het geweld uit elkaar geslagen en van de zwarte manschappen is geen spoor meer te bekennen.
’s Avonds laat, wanneer ik in bed naar de oneindige neerdalende regen lig te luisteren ruik ik nog steeds de petroleum. Het lijkt wel of we vannacht in een benzinestation slapen. En om alles nog een beetje leuker te maken met de kerst, er is een nieuwe tropische storm met zeer veel neerslag op weg naar de Filippijnen. Het is nu eenmaal tyfoon seizoen dus het is niet allemaal onverwacht.
