Portugal: Blaffende honden

Alter do Chão (op een parkeerplaats), zaterdag 14 januari 2017

Wat gisteren op het eerste gezicht een mooie ruime veilige plaats voor de nacht leek bleek net na middernacht een overnachtingsplaats uit de hel. Zodra de stilte over de grote parkeerplaats viel werd die door een troep blaffende honden weer uiteen gereten. Daar lig je dan te luisteren naar de stilte en een concert van zwerfhonden. Voor een moment twijfel je nog om te gaan verkassen. Om één uur ’s nachts? Dat lijkt me achteraf toch niet zo’n goed idee! Dus een nacht van draaien, oordoppen en weinig slaap ligt voor me. Naast me hoor ik zachtjes snurken, ik zou graag willen dat ik ook zo gemakkelijk als mijn Aziatische vrouw kon slapen.
Bij het eerste daglicht verlaat ik ons bed en ik ben gebroken. De honden zijn gaan slapen nu het daglicht is teruggekeerd. Een koffie, Nederlandse radio via het internet en een broodje. Ik heb trek en ik heb slaap.

Door het grote raam van de leefruimte zie ik een militaire colonne verschijnen die op een klein pleintje aan de overzijde van de parkeerplaats enkele kanonnen afkoppelt. Ik ben het gevoel voor de datum en de dagen na al dat reizen helemaal kwijt. Zaterdag staat er op mijn computerscherm! Dan zal het ook wel zo zijn.
Ik kleed me snel aan en grijp mijn camera. Door het schudden van de camper is Lyka intussen ook wakker geworden. Het gordijntje van de alkoof schuift open en een slaperig gezicht komt tevoorschijn. Ik vertel haar in het kort wat er buiten gebeurd. Ze begrijpt wat ik ga doen en wenst me veel plezier. Het Portugees is helaas een taal waar ik echt geen touw aan kan vastknopen. Het doel of de gelegenheid waarom de kanonnen de saluut schoten afvuren blijft een groot vraagteken. Het is wel luid en indrukwekkend.

Op de terugweg overvalt de omvang van het eeuwenoude aquaduct me een beetje. Vanuit deze hoek kun je pas echt zien hoeveel werk er is verzet om het stadje Alves in een ver verleden van vers water te voorzien. Natuurlijk kunnen we na het ontbijt niet direct de oude stad verlaten. Hoewel Lyka er niet veel zin in heeft vertrekken we toch samen te voet naar de top van de heuvel waarop de oude stad is gebouwd.

Na een stevige klim komen we hijgend aan bij de buitenste rand van de vesting en het valt me meteen op hoe rustig het hier is. Een verdwaalde auto passeert ons maar ik kan me moeilijk voorstellen dat dit de enige toegang tot de imposante vestingstad is. Auto’s hebben wel veel verpest, zonder die stalen koetsen zou je je in vervlogen tijden wanen.

Eenmaal door de enorme poort staan we oog in oog met de geschiedenis! De geschiedenis van Portugal welteverstaan. Hoewel het hier toch een beetje als Spanje aanvoelt kun je ook kleine verschillen zien. Binnen in de poort is het ook nog opvallend rustig en heb ik voldoende gelegenheid om foto’s zonder vreemden in het beeld te maken.

Op het kleine dorpsplein is er een festiviteit aan de gang die ongetwijfeld met de kanonnen van eerder heeft te maken. Mannen op paarden die staan te wachten. We hebben geen idee waarop ze staan te wachten en we zijn ook niet in de gelegenheid om te vragen waarop we staan te wachten. Na even te hebben rondgehangen hebben we het eigenlijk wel gezien! Beter gezegd, we begrijpen dat de oploop op het dorpsplein betekend dat de bezienswaardigheden in Elvas waarschijnlijk leeg zijn. En dan ook nog eens omdat we tot nu toe maar heel weinig buitenlandse toeristen hebben gezien. We hebben het in de binnenlanden van Spanje en Protugal veel beter naar ons zin! De stranden, en de zee, zijn wel mooi maar we houden er beiden niet zo van. Cultuur, rust en goed eten, daar houden wij van.

In de “Our Lady of the Assumption Cathedral” kijken we onze ogen uit. Het blijft mooi en indrukwekkend, en toch ook weer een beetje anders na al die kerken en kathedralen die we de afgelopen maanden al hebben gezien! We zijn samen in de kerk en dat maakt het nog specialer. Vooral het kleurenspel met al die verschillende soorten marmer maakt deze kathedraal heel bijzonder.

Aan het plafond hangt een vreemd hemelgordijn. Die driehoek met het oog er in herken ik uit Vietnam. Daar heb ik jaren geleden een sekte bezocht, de Cao Dai in Tây Ninh, die deze driehoek met het oog er in ook gebruikte. Het alziend oog van god? Ik weet het niet meer, het is tenslotte al meer dan twaalf jaar geleden.
We slenteren rustig verder door het stadje en over de stadsmuren. Ik beeld me in hoe hier eeuwen geleden de verdedigers uitkeken over de aanvallers. Dan staan we plotseling voor de plaatselijke overdekte markt. We moeten zeker nog langs de Lidl maar toch koop ik ook op deze markt nog wat voor een latere lunch.

Een enorm uitgebreid assortiment van kaasjes ligt tentoongespreid. Ik ken ze natuurlijk niet allemaal! Ik kan alleen maar ruiken en knijpen. Het is moeilijk te communiceren wat er voor melk is gebruikt. We worden vriendelijk toegelachen door de boeren bevolking. Wij lachen hartelijk terug met meer tanden dan de mensen tegenover ons. Met een mooie mix van harde en zachte, geiten en schapen kaasjes verlaten we de markt. Bij de Lidl wordt er weer voor de gebruikelijke twee dagen verse groenten en vlees ingeslagen en wij gaan weer op pad richting de kust. De Pecan koekjes en rode wijn worden niet vergeten.
Maar nu wordt het toch echt tijd om Elvas te verlaten. Het eerste stuk is dezelfde weg zoals we zijn gekomen. Voor een moment twijfel ik om de berg langs de weg op te rijden maar zonder overleg gaan we verder. We hebben al zoveel gezien en we moeten ook nog wat overlaten voor ons volgende bezoek. Er hangt nog steeds een onrust tussen ons in de camper. Het is geen ruzie maar het wringt wel.

De maag begint te knorren en we kijken uit naar een plek om te lunchen. Net buiten Monforte zien we een vreemde verzameling van eenzame kapelletjes, tenminste, daar lijkt het op. Er is er een met een ronde toren, een langwerpige en een met twee kleine torentjes. Mijn vrouw is niet erg geïnteresseerd en ze is allang weer blij dat ze met haar troepen in “Clash of Clans” aan de slag kan. Ik heb me voorgenomen om me er niet meer druk over te maken. Zij doet haar ding en ik doe mijn ding!
De kaasjes blijven vandaag in de tas want we hebben eerst nog wat anders op te maken. Eten kopen is wel heel gemakkelijk maar eten weggooien is natuurlijk zonde. En om eerlijk te zijn heb ik het gevoel dat Lyka ook niet op die kaasjes zit te wachten! Wat de boer niet kent dat eet hij niet.

Het is net half drie wanneer we op een lege parkeerplaats aan de rand van “Alter do Chão” arriveren. Ik heb geen zin meer om verder te rijden. Het boekje geeft geen bezienswaardigheden aan en de parkeerplaats is vlak genoeg. Ik wil even alleen zijn en een stukje wandelen. De spanning tussen ons hangt nog steeds in de camper en ik krijg langzaam het gevoel dat we misschien te lang onderweg zijn. Het is tenslotte niet niets om enkele maanden met z’n tweeën op zo’n kleine oppervlakte lief en leed te delen.

Het kleine stadje blijkt genoeg aan cultuur verstopt te hebben en heeft zelfs een heus kasteel. Een stadskasteel om even aan Nederland en Zaltbommel te denken. Het kost maar twee euro om naar binnen te gaan maar toch loop ik door en neem plaats op een houten bank op het plein. Mijn gedachten razen door mijn hoofd, onze culturele ontmoetingen, de weinige tegenslagen en ik probeer tevergeefs een oplossing te vinden voor de onvrede die er in de camper heerst. Moeten we doorgaan met de reis? Tegen de zin van mijn vrouw in? Of moeten we er maar een einde aan breien en sneller dan gepland naar het koude Nederland teruggaan? Ik kom er met mezelf niet uit en besluit om maar een paar dagen verder te gaan. Volgende week ben ik tenslotte jarig en ik heb weinig trek om dat thuis te vieren.

Zonder een oplossing voor het probleem te hebben gevonden vervolg ik mijn eenzame wandeling. Een stuk verder passeer ik de plaatselijke brandweerkazerne en wordt helemaal warm vanbinnen. Buiten op het terrein staat een oude Ford brandweerauto op blokken. Een terecht museumstuk wanneer zij zou worden gerestaureerd. Voorzichtig loop ik door de openstaande poort naar de brandweerauto en maak foto’s. Steeds op mijn hoede of er misschien iemand komt zeggen dat ik me op verboden terrein bevind. Gelukkig is het ook hier net zo rustig als in het centrum! Eigenlijk zo rustig als op het hele platteland van Portugal. Een rust die Portugal beminnelijk maakt.

Terug is de camper lijkt de lucht weer opgeklaard en ik begin aan het eten. Eerst moet ik nog wat restjes uit het vriesvak wegwerken, rijst met omelet en boontjes met garnalen. Het smaakt ons na al die maanden onderweg te zijn geweest nog steeds goed. Gelukkig wel, want wanneer mijn eten ons niet meer smaakt dan gaan we zeker terug naar huis!
Op de parkeerplaats blijven we ook deze nacht weer alleen achter. Het angstgevoel van onveiligheid tijdens het alleen staan is na drie maanden helemaal weg. De regels voor een plaats om te overnachten zijn een stuk simpeler geworden. Wanneer ik het niet vertrouw dan rijden we op voorhand al verder naar een plaats die we wel vertrouwen.

Portugal: Terug naar Portugal

Elvas (naast het aquaduct)

Boven mijn hoofd hoor ik zachtjes snurken, buiten is het nog donker en de koffie pruttelt in de mokkamaker. Het beeldscherm van mijn MacBook komt tot leven en toont de datum. Vrijdag de dertiende januari tweeduizend en zeventien! Vrijdag de dertiende? Ik dacht dat we die gisteren al hadden gehad!
Hoewel er na de problemen van gisteren maar weinig uit mijn hoofd op het beeldscherm komt voel ik me toch goed. De koffie smaakt me prima en zodra de kleine wakker is zal ik een ontbijt maken. NPO radio2 op de achtergrond en filosofische gedachten in mijn hoofd. De oorzaak van de problemen zijn duidelijk maar worden, zoals een doorsnee mens altijd probeert, aan de kant geschoven.
We beginnen vandaag weer met een schone lei na het ontbijt gaan we weer op pad. Terug richting Portugal, terug richting “Elvas” Presley, zoals Lyka het nog steeds noemt. In Cáceres doen we eerst een Lidl aan, veel boodschappen, vooral bier en wijn, die zijn namelijk een stuk goedkoper in Spanje. Ook de dieselolie scheelt twintig cent per liter dus wordt de tank ook nog een keer tot aan de rand gevuld.
Met een muziekje op de achtergrond en een glimlach op ons gezichten rijden we over precies dezelfde weg terug naar Portugal. Het is een leeg, verlaten, eentonig, maar ook mooi landschap met onwillekeurig verspreide grote ronde rotsblokken als een knikkerspel van de reuzen. Toch gaat het me toch snel genoeg vervelen en ga ik op zoek naar een andere route. Ik weet dat het niet mag, maar onder het rijden op de verlaten weg tussen Cáceres en Badajoz kies ik voor een onlogische route die ons sneller naar Portugal brengt. De wegen worden smaller en wij zijn nog steeds in vrede. De rust werkt ook op ons in!

Bij “Alburquerque” kijken we elkaar aan en zijn het gelijk met elkaar eens. Het kasteel op de top van een heuvel is uitnodigend, maar de problematische ritten door smalle straatjes en de overdosis kastelen die we in de afgelopen weken hebben gezien laat ons besluiten om maar verder te rijden.

Deze beslissing staat haaks op wat we besluiten wanneer we het “Ermita De Carrión” zien. Het is weer tijd voor een pauze en dan is een korte wandeling op een verlaten plaats altijd welkom om even de benen te strekken.
Twee boeren zijn bezig om een hek rond een weide te repareren. Een tiental schapen staan schaapachtig te kijken naar de werkzaamheden. Meteen begrijp ik de uitdrukking en moet voor een moment aan de vaderlandse politiek denken. Schapen die volgen.
De oudste van de twee mannen stapt op onze camper af en begint in een voor mij onbekend dialect te ratelen. Ik kan niets anders doen dan vriendelijk knikken en mijn schouders ophalen terwijl ik nog achter het stuur zit. Met een vriendelijke glimlach, er komen enkele vergeelde tanden tevoorschijn, wijst hij met knokige kromme, met dik eelt bedekte, vinger richting een vlak stuk terrein voor de trappen naar het witte gebouw. Pas wanneer hij een grote oude roestige sleutel tevoorschijn tovert begrijp ik wat hij bedoeld. Hij heeft de sleutel en kan ons binnen laten om het “Ermita De Carrión” te bezichtigen.

In het begin van deze reis had ik twijfels om zomaar overal naar binnen te stappen. Je moet tenslotte, uit beleefdheid, een bijdrage doen aan alle culturele schoonheden die je bezoekt. Dat kan ik een land als Spanje of Portugal elke dag flink in de papieren lopen.
We worden binnen in het gebouw, waar het erg donker is tot de oude man de lichtschakelaars omzet, ontvangen door een overweldigende glans van goud. In dit “Ermita De Carrión” huist de beschermheilige van het ommuurde stadje waar we net langs zijn gereden. De oude boer volgt ons als een schaduw!
Het doel van een “Ermita” (een woning van een heremiet of kluizenaar) ontgaat me nog steeds terwijl het doel van een kerk natuurlijk wel duidelijk is.

Schitterende religieuze kunstwerken bevolken het sobere witte gebouw.

Na dit meer dan welkome bezoek gaan we weer rustig verder. Het wordt alweer laat ondanks we een uur in de tijd zijn terug gegaan! De rustige wegen spiegelen zich in de cabine van de “oude Dame”. Na de hectische dag van gisteren zijn wij ook weer geheel rustig.

Hoewel we steeds uit hebben gekeken naar een leuk plekje om te lunchen duurt het tot half twee voordat we een plekje hebben gevonden. Een mooie plaats aan een stuwmeer! De lunch van vers brood met diverse gedroogde worst en sardines in tomatensaus smaakt uitstekend.
Het was ons oorspronkelijke idee om hier, het is ècht een schitterende plaats, de nacht door te brengen. Tijdens het eten schud de camper stevig heen en weer in de harde wind. We staan geheel onbeschut en de wind heeft vrij spel over het water van het stuwmeer. Het lijkt ons ook dat de kracht van de wind langzaam toeneemt. Een korte blik op het internet bevestigd dat. De wind zal de komende dagen kouder en krachtiger worden! Een noordwester storm is op komst met zelfs kans op sneeuw. Na het eten gaan we dus weer verder, op zoek naar een plaatsje voor de nacht.

Voor de tweede keer lijkt het dat we een fantastische plek hebben gevonden. Eerst een bakkie koffie en dan een korte verkenning van de omgeving. En die verkenning valt tegen en geeft een duidelijk signaal dat dit op het eerste gezicht zo mooie plekje! Op en rond de mooie natuurlijke parkeerplaats langs deze stille landweg is het een bende. Zwerfvuil, lege blikjes van sport- en energiedrankjes liggen naast gebruikte tissue’s en dichtgeknoopte condooms. Het is me al snel duidelijk wat zich hier na zonsondergang afspeelt en daar wil ik niet bij aanwezig zijn. Lyka vindt het vreemd dat ik opnieuw wil verkassen! Een korte uitleg van wat ik buiten heb aangetroffen en ze stemt in met ons aanstaande vertrek.

Veel mogelijke overnachtingsplaatsen zijn er niet langs de weg naar “Elvas”. Er is een bouwwerk op een top van een heuvel maar daar zal de wind nog harder waaien! Dus het wordt “Elvas”. Zodra we over de heuvelrug zijn gereden en “Elvas” in de verte zien liggen valt het enorme aquaduct op.
Ver hoeven we niet te rijden. Naast het aquaduct is een enorme parkeerplaats aangelegd voor het verkeer dat bezoekers van heinde en ver naar deze oude stad brengt. Het is een schitterende rustige plaats. We nemen een plaatsje in aan de verre grens en hebben alle privacy voor zover we die zoeken.

Voor het eten maak ik nog een korte wandeling langs het aquaduct en het valt me op dat er nog steeds campers arriveren. Ik tel zeven verschillende nationaliteiten! Het is een heel mooi plekje.
De ovenfriet, bij gebrek aan de uitverkochte potato wedges, gaat niet zo goed in onze oven. Maar bij gebrek aan wat anders eten we het toch maar, wat er over is gaat meteen, nog diepgevroren, in de vuilniszak. Gelukkig zijn de steaks wel mals en zij redden de avondmaaltijd.
Het is in de camper weer net als twee dagen geleden. Pais en vree! Onbegrijpelijk dat een kort moment van onbegrip tussen twee mensen zo uit de hand kan lopen. Onze reis gaat weer verder!