Schotland: Tot ziens eiland Mull

Net buiten Strontian (wild)

Ook vandaag zie ik om zes uur weer grote stukken blauwe lucht. Helaas heeft de ervaring me geleerd dat het kan regenen wanneer we straks van deze mooie overnachtingsplaats wegrijden. We hebben gisterenavond laat nog gezelschap gekregen van een Engelse buscamper. Veel hebben we niet van de bewoners gezien. Alleen de rug van de bestuurder toen hij voorin de krant of een wegenkaart zat te lezen.
Nu is onze camper al niet een van de grootste maar een buscamper zou ik zeker niet zien zitten. De voordelen van het gemakkelijk parkeren en goedkope overtochten weegt niet op tegen de extra ruimte en het altijd klaar hebben van een gedekt bed.

Onze Omnia oven bevalt nu zo goed dat ik ’s morgens soms ook de tijd neem om heerlijke broodjes af te bakken. Lyka geniet met de dag meer en de kleine ongemakken van het leven in een camper neemt ze voor lief. Het niet (meer) aan boord hebben van warm water was voor haar een belangrijk argument. Nu kan ze er gewoon mee leven. In mijn hoofd bouwt zich een lijst op met kleine aanpassingen die ik moet uitvoeren en plannen voor de volgende reis. Noem het maar fijn afstellen van onze camper ervaring.

Na het ontbijt krijgt alles weer zijn/haar vaste plaats, zodat het niet door de leefruimte kan vliegen, en gaan we op weg naar de volgende nederzetting met een ATM. In Tobermory hebben we snel een ATM gevonden maar die blijkt niet te werken, of de Nederlandse bankpas te accepteren. Nog even een snelle blik op mijn iPhone of de rest van mijn geld al op de juiste rekening staat. De batterij is leeg voordat ik heb kunnen vaststellen hoe de situatie nu is! Jammer, dan maar naar de volgende ATM.
De opluchting is groot wanneer de ATM £ 100,- in kleine biljetten uitspuugt. Eindelijk wat contant geld op zak om de kleine betalingen te kunnen doen. Diesel hebben we voorlopig nog niet nodig maar enkele kruidenierswaren worden meteen bij de plaatselijke CO-OP gekocht. Met een goed gevoel gaan we op weg naar de volgende veerboot die ons weer nar het vaste land zal brengen.
Het ene traject is een nieuwe tweebaansweg waarna er plotseling, na een aankondiging van een verkeersbord, weer een eenbaansweg opduikt waar je steeds om de paar honderd meter moet stoppen om tegenliggers te laten passeren. Ik heb het al eerder gemeld dat we nu anders naar onze omgeving kijken. Het nieuwtje is er af maar we waarderen de uitzichten nog wel. De interesses zijn verlegd naar de details. Kastelen in Schotland zijn als tempels in Thailand, op een gegeven moment heb je er genoeg gezien en moet je even een pauze nemen.

Tijdens een van die koffiepauzes trekken twee oude verlaten houten vissersboten mijn aandacht. Lyka kan er niets in zien en is al lang blij dat ze weer een 3G internet verbinding heeft. Ik hou van die beelden van verval. We leven in een maatschappij waar alles moet blijven zoals het is. Mensen worden bang gemaakt voor veranderingen. Maar zeg nu eens  eerlijk? Wanneer je niets mag verandering staat de vooruitgang toch ook stil. Tot in het oneindige conserveren van de dingen om ons heen leid tot een chaos. Daarom hou ik van India, een land met een geloof dat verval, vernietiging en afbraak onlosmakelijk verbonden zijn met het leven. We worden geboren uit het niets en we vervallen tot de kosmische bouwstenen waaruit we opgebouwd waren.

De veerboot is er een van een kleiner formaat dan we tot nu zijn tegen gekomen. Gewoon achter in de rij aansluiten en wachten op je beurt. We hopen op deze manier ook de veerdiensten in de komende weken te gebruiken. Ik ben niet zo gecharmeerd van dat reserveren, ik heb steeds een gevoel dat het onze vrijheid ernstig beperkt.

De wegen op het verlaten vaste land zijn nu haast zo slecht als de weinig bereden wegen op het eiland Mull. Met een slakkengangetje rijden we in alle eenzaamheid weer richting Fort William. De tijd kruipt, net als onze camper over het verlaten Schotse landschap. Onder het rijden mijmer ik over het leven in deze eenzaamheid. Ver weg van alles wat problemen kan veroorzaken. Een probleemloze samenleving en maatschappij, zou dat niet heerlijk zijn?
De tijd is onverbiddelijk en laat ons weten dat we met deze snelheden zeker niet vanavond  in Fort William zullen geraken. Maakt het voor ons wat uit? Nee, gelukkig niet, we hebben alle tijd. Na een korte sanitaire stop in het dorpje Strontian, waar het element Strontium is ontdekt, rijden we weer verder op zoek naar een plaatsje voor de nacht. Een kort gesprek met een lokale politievrouw en ik weet dat we geen problemen zullen krijgen wanneer we net buiten het dorp gaan staan.
‘Wanneer je geen gevaar oplevert voor het verkeer en gèèn rotzooi achterlaat dan is het voor ons OK!’
Ja, het milieu is hier op het Schotse platteland heel belangrijk.

Een ruime parkeerplaats langs de weg net buiten Strontian is de ideale plaats voor ons om de nacht door te brengen. Wat maakt een goeie plaats? Niet modderig, licht oplopend, alkoof (de bovenverdieping waar we slapen) van het geluid afgericht en niet onder bomen! Voor een optimaal gebruik van het zonnepaneel en een goede nachtrust mocht het ’s nachts regenen.

Het avondeten is voor het eerst tijdens deze reis geen succes! De Britse aardappelpuree lijkt meer op sneldrogend gips dan op voedsel, de smaak is niet veel beter, dus we moeten ons behelpen met bloemkool en een kipfilet. Onze borden zijn dus niet leeg voordat we aan de avondfilm beginnen.
De film is een klassieker uit 1931, “Dracula” met “Bela Lugosi”, de moeder van alle vampier films. Bela Lugosi gaf de duistere prins van de nacht een gezicht en dat gezicht heeft altijd als voorbeeld gediend.
Morgen weer lekker douchen!

Schotland: Een bezoek aan Iona eiland

Loch An Torr (parkeerplaats)

Om zes uur sta ik al onder aan de trap omdat ik gisteren zo gek was om te bedenken dat we ons vandaag gaan haasten! Het haast gevoel sloop op een onbewaakt moment weer in mijn lichaam. Het eerste wat ik deze ochtend doe, na het pissen, is het haast gevoel de camper uit schoppen en ik heb hem goed duidelijk gemaakt dat hij in deze camper niet meer welkom is!
Buiten raast de wind om de schuddende camper. Het is fris in de leefruimte, zestien komma drie graden volgens de thermometer, dus ik schiet snel mijn fleeces aan. Een oude fleece broek die in Nepal met me de Annapurna op is geweest en een fleece shirt met turtle neck uit Korea. Een van de beste aankopen ooit, tenminste, terwijl ik op reis was.
De koffie pruttelt, de temperatuur binnen kruipt langzaam omhoog en ik kijk uit over een grasveld als een golfbaan naar tientallen campers, caravans en tentjes waar de bewoners nog liggen te slapen. Ben ik dan de enige die zo vroeg opstaat?
Het ritueel van foto’s en verhalen begint. Hier in Fionnphort op de “Fidden Farm” is er geen telefoonontvangst noch FM of DAB+ radio. Hier heerst nog de rust en de stilte zoals die hier op het eiland van Mull al duizenden jaren heerst.
Het is verbazingwekkend hoe snel het weer hier in Schotland kan omslaan! Om zeven uur scheen de zon en stonden alle lichten op groen voor een bezoek aan Iona eiland en om kwart voor negen tikt de regen op het dak en tegen de ramen van de camper. Wat te doen?

Als eerste gaan we lekker ontbijten, niet op de gratis parkeerplaats, op 200 meter van de veerboot maar gewoon op de camping. Pannenkoeken met stroop! We wachten of het weer vandaag nog een keer wil omslaan. Zo niet, dan gaan we rijden en zoeken een beschut plekje om de koude regenachtige dag door te komen.
Na een uurtje te hebben gewacht is het buiten alleen maar slechter geworden. De stille motregen is overgegaan in een echte dikke regen inclusief het tikken op het dak. Ik ben teleurgesteld en kwaad tegelijk. Waarom ben ik gisterenmiddag niet dat eiland gegaan? Het heeft geen zin om te gaan zitten mokken! De mogelijkheid van gisteren komt niet meer terug en het weer op deze ochtend wordt er echt niet beter van. Dus wat gaan we doen? We pakken in en rijden verder. Over een paar dagen hebben we misschien nog een tweede kans om het eiland Iona te bezoeken.

Het rijden over de zeer smalle wegen is met mooi weer al erg vermoeiend laat staan met slecht weer. We rijden door een gemengde mist met regen. Het zicht wordt steeds slechter en de overkant van het water blijft grotendeels gehuld in de nevel. Toch is het mooi weer in Schotland op een eigen bijzondere manier.

Rijden, rijden en nog eens rijden. Een koffie, een lunch en een verdwaalde foto. De mist verdwijnt en de mist komt weer op, de regen is de hele dag aanwezig. Moeilijke momenten van passeren, snelheden van zelden boven de 45 Km/u. De wegen zijn smal en verraderlijk. We praten weinig, in stilte genieten we van deze avontuurlijke dag.

Totdat we rond vier uur een geschikte staanplaats vinden om de nacht door te brengen. Loch An Torr (parkeerplaats) ligt net buiten Tobermory. Een groot dorp met een winkel en een bank. Morgen moeten onze tijdelijke financiële problemen weer zijn opgelost.

Onder een van de banken heb ik een zakje “Nam Prik Ong” opgevist. Een van de vele zakjes kruidenpasta die we zelf uit Thailand hebben meegebracht. Een van de populairste gerechten die ik gemakkelijk in de camper kan koken. Samen met wat pasta en broccoli een heerlijke avondmaaltijd.
De avondvoorstelling is een Thaise film, om na het eten in dezelfde sfeer te blijven, “Chocolate” (2008). Een vechtkunst film over een autistisch meisje dat de rekeningen van haar moeder met de Thaise maffia gaat vereffenen. Een superfilm met veel spectaculaire actie die ook Lyka kan boeien.

Schotland: Een rustige middag

Fionnphort (Fidden Farm)

Zodra ik de gordijnen openschuif valt ook mijn mond open van het mooie uitzicht. Dit is tot nu toe een van de mooiste plaatsen waar we hebben overnacht. Toch ontbreekt er voor mijn gevoel iets. De schoonheid van de natuur is altijd boeiend maar niet altijd bevredigend. We hebben een dag voor ons met een korte verplaatsing waarna morgen de cultuur weer aan de beurt is.

We zijn nu in de rustigere streken van Schotland waar het verkeer, om de kosten te drukken, over smalle slingerende eenbaanswegen wordt geleid. Dat is best grappig maar tegelijk ook zeer vermoeiend. Je bent onafgebroken bezig om in de verte te staren of er geen tegenliggers verschijnen. Een van de twee tegemoet komende voertuigen moet namelijk op een inhaalstrook, die zeg maar om de twee- à driehonderd meter zijn aangelegd, wachten zodat het andere voertuig kan passeren.
De snelheid blijft met de camper dus erg laag! Het maken van een noodstop of een andere plotselinge stop is niet gewenst omdat het interieur van het leefgedeelte dan snel veranderd en er van alles door de lucht begint te vliegen. Met een snelheid die haast nooit boven de veertig kilometer per uur komt lijkt de tijd ook stil te staan. Toch zijn we al haast een uur aan het rijden wanneer ik wil stoppen voor een kop koffie. Lyka vind het maar niets en laat het ook duidelijk blijken. De verveling van de oneindige landschappen heeft haar nu ook in zijn greep. Straks volgt ook nog: “Alweer een kasteel, ze zijn allemaal hetzelfde!” Dan zijn de rapen pas ècht gaar!

En zo rijden we rustig richting Fionnphort waar we de nacht op “Fidden Farm” willen doorbrengen. Tenminste, wanneer de financiën het toelaten! Ik heb me namelijk laten verrassen door het weekend en de tijd tussen het versturen en aankomst van een bedrag tussen twee verschillende bankrekeningen. De VISA kaart is zo gemakkelijk dat je haast vergeet om er geld naar toe te sturen. Onze kaart is dus bijna leeg, we hebben nog een beetje baar geld en er zijn geen ATM automaten op onze bestemming voor vandaag! We zullen creatief met geld moeten omgaan.
Zodra ik alle informatie over de veerboot naar het eiland Iona heb verzameld weet ik dat we vanaf kwart voor negen haast elk half uur naar de overkant kunnen. De retourtjes voor ons kosten samen £ 6,60. Door alle stress ben ik vergeten om te vragen of we met de kredietkaart kunnen betalen! Daar moeten we dus ook nog rekening mee houden.
Bij de “Fidden Farm” aangekomen blijkt dat deze alleen contant afrekent. Ik kan ze geen ongelijk geven want de belastingen in Groot Brittanië zijn stevig. Lyka gaat op zoek naar engelse ponden terwijl ik weet dat er nog maar een briefje van vijf pond in mijn Filofax zit. Lyka heeft nog tien pond en de twee briefjes bij elkaar met nog een muntje maakt zestien pond en dat ik genoeg voor vannacht!

Zodra we een plekje hebben gevonden gooi ik alle muntjes uit mijn broekzak op tafel en tel zeven pond en negentig pence aan kleingeld. In het uiterste geval, mocht de VISA kaart niet gebruikt kunnen worden, dan kunnen we morgen toch met de veerboot naar het eiland Iona. Op het eiland is een klooster dat we zeker niet willen missen! De laatste keer dat ik me in een soortgelijke situatie bevond was in Hong Kong in 1999. Dus we zullen het deze keer ook wel overleven!

Na een simpele lunch gaan we maar wat relaxen en klein onderhoud aan de camper doen. Ik verplaats, met behulp van een schroevendraaier van de buurman, de monitor van het zonnepaneel vijf centimeter omhoog zodat het rugkussen er nu wel onder past en lyka maakt de koelkast schoon.
En dan volgt er een nieuw probleem! Lyka zoekt de douches op en ik krijg de koelkast niet meer gestart!
‘Wat nu weer?’, schiet er door mijn hoofd terwijl ik wordt overvallen door een gevoel van machteloosheid. Een reis zonder een werkende koelkast is haast ondenkbaar! Terug naar huis zou haast de enige optie zijn! De paniek word onderdrukt en ik denk na op lichtsnelheid. Tevergeefs, ik weet geen enkele oplossing. Er zit niets anders op dan te wachten. Misschien heeft het koelsysteem wat tijd nodig waarna het zonder problemen weer opstart.
Dat wachten in onzekerheid is geen prettige bezigheid dus verlaat ik de camper om in de frisse Schotse wind mijn gedachten een flink door elkaar te laten waaien. En dat werkt nog ook! De kont van de camper staat vol in de harde wind en daardoor kan de vlam van de koelkast misschien de veiligheidsklep van de gastoevoer niet voldoende verwarmen om deze open te laten staan.

Een grote plastic zak van de chips en een rol ducktape brengen de verlossing! Ik hoor de vlam branden en na een minuut blijft de klep openstaan. De koelkast werkt weer! Nerveus controleer ik elke tien minuten of de vlam nog brand. Hij brand wel maar is wat geler dan normaal. Misschien komt dat door de butaan? Ik weet niet hoe de LPG hier in Schotland is samengesteld.
De middag kabbelt rustig naar haar einde, een stukje lezen, een dutje en weer een stukje lezen totdat ik aan het avondeten kan beginnen. We hebben afgesproken dat we aardappelen, pasta en rijst zoveel mogelijk afwisselen. Na de eerste weken van gemaksvoedsel moeten we nu creatiever worden omdat we niet voldoende koel- en vriescapaciteit hebben om meer dan twee dagen zonder problemen door te komen.

Krielaardappeltjes zijn lang zonder koeling goed te houden alleen heb je wat meer werk omdat je ze moet voorkoken voordat je ze kan bakken! Samen met de heerlijke varkensworstjes en een salade maken ze een feestmaal. Na het eten drinken we samen een een witte Triple en kijken naar “Austin Powers: Goldmember”. De beste van de drie Austin Powers films. Morgen moeten we vroeg op omdat we vroeg op de veerboot willen zijn.