Schotland: De eerste bossen

Newton Stewart (Parkeerplaats)

Ondanks dat ik ’s morgens al voor dag en dauw op sta rijden we pas om een uur of half tien weg van onze overnachtingsplaats. Ik heb mijn ochtendrituelen en zodra Lyka rond acht uur op het toneel verschijnt begint zij aan haar ochtendrituelen. Vandaag hebben we geen zin om op de camping te blijven staan voor het ontbijt. Het plan is om eerst een half uurtje te rijden en dan een leuk rustig plekje te zoeken om gezellig te ontbijten.

En dat leuke rustige plaatsje hebben we gevonden! Gebakken eieren met worstjes en witte bonen in tomatensaus. Ik heb het ontbijt nog maar net geserveerd wanneer er een grote vrachtwagen gevuld met puin ons idyllische ontbijt plekje voorbij rijdt, een enorme stofwolk in zijn kielzog. Het stof dat over ons ontbijt dwarrelt knarst nog net niet tussen de tanden maar het plezier van samen ontbijten is grotendeels weg. Snel opeten voordat er nog zo’n vrachtwagen voorbij komt!
Vanochtend heb ik nog eens twee bestemmingen toegevoegd aan de route. Deze staan niet in het boekje en op mijn computer lijken ze best leuk. We rijden naar de eerste toe en hier blijkt al meteen waarom dit kasteel niet in het boekje staat. Het is privé bezit en niet toegankelijk voor het publiek. De weg er naar toe is de smalste die ik tot nu toe heb bereden. Maar om eerlijk te zijn, smaller kan het niet! Aan beide zijden van de camper schuurt het hoge gras langs de kunststof beplating.
Aan het einde van de smalle weg doemt er een andere nachtmerrie op. De poort is te laag voor de camper en het stalen smeedijzeren hek is dicht. Gelukkig hebben de eigenaren met de mogelijkheid rekening gehouden dat er wel eens een verdwaalde toerist per ongeluk naar hun kasteel komt. Er is een kleine ruimte langs de weg open gelaten om te keren. Helaas is die plaats zo groot dat je met een Mini Cooper al de grootste problemen zou hebben.
De weg is zo smal dat Lyka niet eens uit de camper kan stappen! Dan maar op goed geluk! Ik bekijk de plaats om te keren zo goed als mogelijk en zie op het eerste gezicht geen obstakels, een verzakt achterwiel en een lekke band schieten door mijn hoofd. Niet negatief denken! Zeg ik tegen mezelf. Centimeter voor centimeter stuur ik de zes meter lange camper achteruit die keerplaats in. Ik kan het niet zien maar ik weet dat mijn achterwielen al in het hoge gras staan en dank de Boeddha dat er geen verborgen paaltjes staan. Vooruit gaat een stuk gemakkelijker. En nu maar hopen dat het kasteel geen bezoek krijgt deze ochtend.

Na een kilometer smalle weg zitten we weer op de gewone tweebaans wegen van Schotland. We kunnen er nu samen hard om lachen maar dat was een kwartier geleden wel anders! De volgende bestemming is er ook een die niet voorkomt in het boekje, “Threave Castle”. Deze staat echter aangegeven met borden van “Historic Scotland” en dan weet je meteen dat het goed zit! Of toch niet?

Het kasteel blijkt door de overstromingen van afgelopen december niet geopend voor het publiek en het lijkt er zelfs op dat het kasteel in de toekomst ook niet meer wordt opengesteld. Dat is aan de ene kant jammer maar aan de andere kant is er wel een leuke korte wandeling naar het kasteel door het omliggende natuurgebied.

De blik op het kasteel die we krijgen is voldoende om mijn interesse te bevredigen. We gaan nog zoveel kastelen bekijken en deze zal zeker niet in de top tien belanden. De wandeling op zich was al heel aangenaam en een goede onderbreking van het rijden door het schitterende Schotse landschap.
Dat rijden bevalt me uitstekend. Ik heb absoluut geen problemen met het links rijden. Alleen die routes, ik ben er voor mezelf nog niet uit. We rijden namelijk maar in het wilde weg, we stoppen wanneer het uitkomt en hebben ’s morgens geen enkel idee waar we zullen overnachten. Dat is voor een georganiseerd en opgeruimd mens als ik haast een halsmisdaad. Toch is dat een van de kern vrijheden van het rijden met een camper. We kunnen haast overal stoppen, wanneer en waar we maar willen. We moeten nog wennen aan de nieuwe situatie. Ik denk er nu over om de hele route in mijn Garmin 2797LM te laden en dan gewoon te kijken naar het teruglopen van de totale afstand naar het eindpunt. We hebben uiterlijk nog 80 dagen, dan moeten we richting huis!

Het rijden is schitterend wanneer de velden overgaan in bossen. Wegen langs meren en rivieren. De lunch is ook een Schotse klassieker, Scottish Pie opgevuld met een restje witte bonen in tomatensaus. Heerlijk, en zeker 1000 calorieën per stuk. We hebben het weer heel erg naar ons zin. Alleen liggen de uitgaven in het begin flink hoger dan ik had verwacht. We hebben tot nu toe nog niets uitzonderlijk gedaan maar wel flinke bedragen in de komende maanden geïnvesteerd.
Elke dag loopt het “gemiddelde uitgaven per dag” bedrag wat terug en ik hoop echt dat ik het lager dan het bedrag krijg dat ik in gedachte had voordat we op reis gingen. Anders zullen we toch anders tegen de (hopelijk) toekomstige reizen moeten aankijken.

Na de bossen arriveren we in een klein stadje aan een rivier, Newton Stewart. Een vredig klein stadje met een parkeerplaats waar je mag overnachten naast een supermarkt. Wat nog belangrijker is, morgen kunnen we hier weer LPG tanken om te stoken, te koken en te koelen! We zijn de enige camper op de enorme parkeerplaats maar dat duurt niet lang. Een camper met een echtpaar uit Wales komt naast ons staan waarna vrachtwagens de parkeerplaats een voor een overnemen. Al die truckers geven me een veilig gevoel want dat zijn geen mannen waar je ’s nachts grapjes mee uithaalt!

Speklappen in sojasaus met noedels en groenten. We nemen het er weer goed van! De wijn stroomt rijkelijk en de avond wordt gevuld met “The planet of the Apes” (2001) en enkele afleveringen van de door ons hoog gewaardeerde komedie. Ik heb nog geen idee wat we morgen gaan doen.

Schotland: Twee weken onderweg

Sandyhills Bay Caravan Park

Twee weken geleden stapten we uit ons bed in Zaltbommel en vandaag worden we wakker aan de grens met Schotland.
De wereld buiten is erg klein. De mist smelt samen tot water en druppelt van de camper.  Het vormt kleine plasjes water op het asfalt van de parkeerplaats. Het is ook fris. Het is elke ochtend fris maar vandaag is het vochtig fris en dat is een ander gevoel. We staan met z’n tweeën op de grote parkeerplaats en ergens in de verte hoor ik een auto over de weg rijden die ons straks naar onze volgende stop moet brengen.
Ik noem het maar een stop want het zijn 309 waypoints die over de smalle wegen van Schotland tot een route zijn geregen. Zoals we als kinderen de genummerde punten met een potlood verbonden totdat er een herkenbare afbeelding op het papier verscheen. Deze 309 punten zijn verdeeld over zestien verschillende routes.
In WOMO 33 zoek ik op wat onze volgende stop is volgens de route. Het blijkt het eindpunt van route 1 te zijn wat tevens het beginpunt is van route 2. Na een paar boterhammen en een paar koppen koffie is de mist grotendeels opgetrokken en prikt de zon voorzichtig door het laaghangende wolkendek. Over het weer hoeven we niet meer te klagen! Veertien dagen zon in Schotland komt niet zo heel vaak voor!
De wegen zijn mooi en worden waarschijnlijk alleen nog maar mooier en rustiger. Na een laatste visuele controle aan de buitenkant van de camper en een blik op de brandstoftank onder de camper gaan we op weg naar Gretna Green. Daar treffen we een toeristische trekpleister aan die ons niet kan boeien. Oude ambachten met grote winkels erachter gevuld met prullaria uit het verre oosten.
Op de parkeerplaats van Gretna Green zien we weer enkele bekenden, de WOMO groep worden we lachend onder elkaar genoemd. Ook staat er een ouder Nederlands echtpaar waarvan de caravan is aangereden door een camper. Wij zijn nu een groep melaatse zondaars die zich niet aan de verkeersregels houden en zeker niet met de caravans rekening houden. Ik hoor hun verhaal aan, ze moeten het kwijt, en verzeker ze dat niemand graag met een aanrijding wordt geconfronteerd. Camper èn caravan!
Ik probeer ze nog even met een ander twistpunt te helpen, namelijk de ingebouwde SatNav. Deze Opel SatNav heeft een heel andere gebruikers interface dan ik van de Garmin gewend ben en wat ik ook probeer ik krijg het niet voor elkaar om te zoeken op postcode of coördinaten. En dan wordt navigeren wel heel moeilijk in het buitenland! We nemen afscheid en gaan op weg naar een punt buiten de route uit het WOMO boekje.

Ik kan eindeloos blijven vertellen over de schitterende landschappen maar dat gaat snel vervelen, dus voorlopig voor de laatste keer, de landschappen om ons heen zijn adembenemend!
Een kop koffie hier en daar en dan vinden we een parkeerplaats net buiten de poort van Caerlaverock Castle. Voordat we naar binnen gaat eten we eerst de lunch, aardappel prei soep aangevuld met verse groenten en een boterham. De soep is zo’n geweldig succes dat het tweede pakje zonder een moment te twijfelen in de vuilniszak verdwijnt. Een keer deze slechte soep is genoeg meneer Honig!

We kleden ons aan en bereiden ons voor op het bezoek aan, en een flinke wandeling rond, Caerlaverock Castle. Binnen de poort gaan we de kleine winkel van de bezienswaardigheid binnen. Opnieuw voelt de entreeprijs voor twee personen stevig aan. Wanneer dit zo doorgaat kan entreegelden wel eens de grootste kostenpost worden van deze reis door Schotland.
Onze lidmaatschap pas van de “Geldersche Landschap & Kasteelen" wordt niet geaccepteerd! Ik wordt er wel een beetje moe van en bestudeer wat voor ons de beste optie is. Ik bekijk de financiën vanuit alle verschillende kanten en uiteindelijk zit er niets anders op dan lid te worden van “Historic Scotland”. De organisatie die de meeste kastelen in Schotland beheert. Op de £ 86,50 (€ 112,85) die we moeten betalen voor de pas kunnen we meteen £ 21,- in mindering brengen voor ons bezoek aan Caerlaverock Castle.

Dit kasteel schept het beeld dat we hebben over de wilde Schotten met hun ontelbare kastelen en burchten. Hoewel we de geschiedenis niet kennen is het bezoek aan het kasteel heel indrukwekkend.
Wat ook indrukwekkend is is de onweersbui die zich boven Dumfries aan het ontwikkelen is. Het duurt niet lang voordat de eerste druppels donkere vlekken op mijn katoenen overhemd toveren. Daar gaat onze eerste officiële wandeling in rook op, of beter gezegd, verdwijnt in het water. Met regen in het vooruitzicht gaan we echt niet op pad om twee uur te wandelen.
We gaan dus verder richting Dumfries waar het ècht regent. Vreemd weer in Schotland! Zodra we Dumfries verlaten hebben wordt het weer droog en niet veel later schijnt de zon weer. Hoe moeten we met deze weersomstandigheden later deze reis omgaan? Zijn we te voorzichtig òf juist niet?

En daar is onze volgende stop! “Sweetheart Abbey” toornt boven de kleine huisjes van het dorp uit en lokt ons om haar te komen bezoeken. Op de parkeerplaats staan al de voor ons bekende Duitse campers. We zwaaien enthousiast naar elkaar terwijl we genieten van de gemakken van onze campers. Een bakkie koffie aan boort en dan de “Sweetheart Abbey” bezoeken.

Net zo indrukwekkend als het Caerlaverock Castle, met natuurlijk een heel ander verhaal erachter, en net zo goed onderhouden als onderhoudend. De veelvuldig aanwezige informatieborden geven je een uitstekend beeld van waar je bent en waar je naar staat te kijken. Maar wat nog beter is is dat we opnieuw £ 9,- van onze investering kunnen aftrekken. Nog £ 56,50 te gaan!

We zijn niet ver meer van “Sandyhills Bay Caravan Park”, onze geplande overnachtingsplaats. En nog belangrijker, eindelijk weer douchen en voor de eerste keer in twee weken de vuile was in een machine doen. We leven tenslotte als nomaden! Het leven in de camper heeft veel overeenkomsten met het leven van een rugzakartiest. Alleen het is wat comfortabeler!
Voordat ik de onder de douche stap en me eindelijk weer een keer kan scheren regel ik dat de wasmachine aan haar programma begint. Vijfendertig minuten later verhuisd de vochtige schone was naar de droger.

Lyka haalt de Lay-Zee weer tevoorschijn en geniet van het mooie weer en de schitterende omgeving. Het reizen met de camper is zeker belonend! Nog voor het eten haalt Lyka de was op en legt het wasgoed dat nog niet helemaal droog is op de Lay-Zee in de Schotse zon.

De Griekse speklappen met sla en gebakken aardappelen smaken ons prima! Na een koffie en een wijntje kijken we naar “7 Cases” (2015), een Britse misdaadfilm met een vreemd verloop. Erg vermakelijk. En dan, zonder de gebruikelijke Big Bang Theory, kruipen we onder de dekens. We zijn doodop van de afgelopen drukke dagen.

Nu we na twee dagen al halverwege route 2 zitten, volgens het boekje tussen de 7 en 9 dagen, krijg ik het gevoel dat we een beetje snel gaan. Wat te doen? We willen niet binnen een maand aan het einde zijn van onze reis.

Schotland: We gaan beginnen

Parkeerplaats Housesteads Roman Fort

Ja, dat was het plan en daar is een dikke streep doorheen getrokken. Geen Hadrian’s Wall en geen wandelingen onder een heerlijke blauwe lucht. Nee, onze dag begint met een heel erg vroeg bezoek aan een Ford garage.
Wat heb ik slecht geslapen zeg! De kosten en problemen met de reparatie in combinatie met onze eerste nacht ècht wild met de camper vrij staan hielden me uit mijn slaap. Ik hoorde de knaagdieren in het bos en de fazanten naast de camper. Ik maakte me echt zorgen, zorgen die achteraf absoluut onnodig bleken.
De huishoudaccu staat op 12,3V wanneer ik om half zes de radio aanzet. Zou ik de accu niet te zwaar belasten? Ik ben benieuwd wat Noorderkempen hier van zou vinden. Die 5Ah die in mijn AA batterijen zijn gegaan hebben er zeker aan bijgedragen dat de accu zover leeg is. Een uur later stroomt er alweer 2,0A van het zonnepaneel bij de huishoudaccu naar binnen. Over de stroomvoorziening heb ik in ieder geval geen zorgen meer. Ook ons waterverbruik is goed.
Om half zeven verplaats ik de camper dichter naar de weg zodat mijn kop koffie in ieder geval niet meer de neiging heeft om van de tafel af te schuiven. Na de tweede kop koffie stopt er een groene Range Rover voor de camper. De chauffeur bekijkt de voorkant van de camper van beneden naar boven en weer terug. Hij rijdt langzaam weg en ik ben niet in staat om hem uit te leggen waarom we daar staan. Het wordt de hoogste tijd om te vertrekken!
Lyka komt met spoed uit haar bed. We ontbijten wel bij de Ford garage! Gelijk na aankomst krijgen we te horen dat onze aanwezigheid niet gewenst is en dat we niet eerder dan volgende week maandag geholpen kunnen worden. Verbaasd vraag ik of er misschien een monteur kan kijken of het verantwoord is om verder te rijden.
Met veel pijn en moeite roept de chef werkplaats een jonge monteur uit de werkplaats die met angst in de ogen voor zijn baas een blik onder de camper werpt.
‘Ik zou in ieder geval niet verder rijden!’, zegt hij nadrukkelijk waarna zijn baas hem aanvult dat hij niets meer heeft te zeggen en snel weer aan het werk moet gaan.
‘Ik wil dat jullie nu vertrekken!’, krijgen we te horen van de fatsige man die in een goedkoop kostuum is gekleed.
Britse vriendelijkheid op zijn smalst! En nu? Ik heb het niet meer en zoek steun en advies bij Lyka. Ook heb ik een mail gestuurd naar mijn garage in Zaltbommel wat voor kosten er eventueel aan het plaatsen van een nieuwe spanband zouden kunnen kleven. Met pijn in mijn buik rijden we terug naar Hexham naar de enige parkeerplaats die we kennen. Bij de supermarkten!
Nu blijken we echter op de parkeerplaats van de Tesco te staan en die gaan iets gemakkelijker met hun klanten om. Na een kort gesprek met een medewerkster van “Consumer Support” geef ik mijn kenteken. Wanneer ik voor middernacht maar weg ben is het geen probleem. Voor hun dan, maar misschien wel voor mij. Gisteren heb ik ook nog een niet dealer garage gezien en dat is de volgende die ik bezoek.
‘Geen tijd, geen interesse!’, ik ben nog geen stap verder en wanneer ik verder ga kan onze brandstoftank onder de camper uit vallen.
Ondertussen heb ik ook antwoord uit Zaltbommel: ‘Ik neem aan dat het de ijzeren beugel is en dan zou ik alleen doen wat nodig is. Maar laat de andere even controleren of die nog goed is.’
De prijs wordt ook vermeld. Bedankt Ron de Bruyn voor de goede service en je advies!
Daar sta ik dan op een parkeerplaats in Noord-Engeland en er zit niets anders op dan mijn eigen probleem op te lossen. Als eerste kruip ik maar eens met een zaklantaarn onder de camper om zelf alles goed te bekijken èn te bestuderen wat de mogelijkheden zijn. Dat heeft niet al teveel tijd nodig!
Ik bedenk een strijdplan met het advies van Ron in mijn achterhoofd. Ik heb een hydraulische krik, ik ben slim en kan praten als brugman. Een grote doe-het-zelf-winkel is snel gevonden en wanneer ik binnen sta ga ik samen met medewerker Colin door mijn mogelijkheden.
Een nylon spanband? Nee. De geperforeerde stalen band die ik in gedachten had is niet verkrijgbaar. En dan zie ik de kettingen! Een RVS ketting met een slotbout en een nylon borgmoer? Dat moet lukken! 210cm RVS ketting en een paar zakjes slotbouten, ringen en borgmoeren. Opgewekt loop ik terug maar de camper. Ik heb nog maar een probleem, ik moet een steeksleutel voor de M8 borgmoer hebben. Maar dat is voor later. Ik kan er altijd nog een kopen.
De hydraulische krik wordt klaar gezet, de ketting is precies lang genoeg, ik moet alleen nog een plank of iets dergelijks hebben om de drukvan de krik op de brandstoftank te verdelen. Ik zal mijn vrienden bij de Kwik-Fit nog maar eens met een bezoek verblijden. Nog voordat ik bij de Aldi ben ontmoet ik twee bouwvakkers die nieuwe tegels aan het invoegen zijn. De oude tegels van 20x20cm zijn geschikt en ook hebben ze een ratel met de juiste maat dopsleutel in de bestelbus. Ik ben geholpen!

Zodra de tank tegen het chassis opgekrikt span ik de ketting zo ver als mogelijk. Ik besef dat de tank altijd nog wel iets naar beneden zal zakken maar dat zal geen probleem zijn. De slotbout, moer en borgring zorgen voor een goede sterke verbinding. Voordat ik vertrek controleer is nog even de andere spanband en die lijkt in orde. Dus daar heb ik waarschijnlijk weinig van te vrezen.
De ratel terugbrengen naar de bouwvakkers. Handen wassen en de mensen van Tesco bedanken en we zijn klaar om verder te gaan. Een zakje stalen ringen is ongebruikt en dat zakje is toch goed voor £ 2,49, waarom niet terugbrengen? Bij de doe-het-zelf-winkel zijn ze verbaasd me weer terug te zien. In alle geuren en kleuren vertel ik het verhaal en iedereen is zo blij dat het lijkt dat we met z’n allen de ophanging van de brandstoftank hebben gerepareerd. Voordat ik uit de camper stapte vroeg Lyka of ik nog zo’n ketting zou kopen, je namelijk nooit of die andere stalen spanband het nog begeeft. Voor £ 7,28 min de £ 2,49 gaat er vanzelfsprekend nog 210cm RVS ketting mee!
Om half tien rijden we via de omleiding Hexham uit. De reparatie heeft in totaal € 25,46 gekost. En geloof me? Dat is maar een fractie van de kosten die ik verwacht had.
De eerste stop is er een buiten het boekje van WOMO (Band 33 Schottland). En ook hier ten zuiden van de grens zijn er verschillende verenigingen en gezelschappen die de rijkelijk aanwezige cultuur beschermen. Om van elk lid te worden kost een vermogen dus slaan we de eerste maar over. € 25,- om samen een ruïne te bekijken vinden we een beetje aan de hoge kant.

De volgende ruïne is gratis, nou ja, je moet £ 4,- voor het parkeren betalen maar die parkeerkaart is op alle parkeerplaatsen langs Hadrian’s Wall geldig. Midden in het groene golvende landschap van North-Humberland ligt een onaangeroerde ruïne van een Romeins Fort. Wat wel is opgegraven is een kleine tempel, de “Temple of Mithras” (Brocolitia). Het is een leuke ontspannende wandeling. We krijgen de smaak te pakken en zijn de problemen met de brandstoftank alweer haast vergeten.
De volgende stop is “Housestead’s Roman Fort”, de parel van Hadrian’s Wall. We mogen dus gratis parkeren omdat we al een kaartje hebben. Het wordt nog beter! De pas van “Geldersch Landschap & Kasteelen” geeft gratis toegang tot het fort. Tegen mijn gevoel in, eigenlijk moeten we geen gratis toegang hebben. En dat gevoel wordt bevestigd door onze buren die in een glimmende Hymer zijn gearriveerd. Wij klagen er niet over en na de lunch van enkele boterhammen met gerookte forel beginnen we aan de geplande wandeling.

Het fort van Housestead is echt de moeite waard! We lopen eerst door het kleine museum op de heuvel en zwerven dan door de ruïnes van wat meer dan alleen een fort was. Er was ook een klein dorp buiten de muren van het fort.

Een van de best bewaarde romeinse latrines in de UK zijn een hoogtepunt. Poepen 1700 jaar geleden was ook een gezellige sociale bezigheid. De poepert schoonmaken met een kwast die werd schoongespoeld in een stroom water die aan je voeten voorbij kwam.

Op dit moment vertel ik Lyka dat we haar eerste circuit gaan maken. Ik schat een kilometer of vijf maar de juiste cijfers heb ik pas na de wandeling. Er zitten een paar flinke hellingen in maar gesterkt door de ontmoeting van een groep hoogbejaarden, die de wandeling ook gaan maken, krijgt Lyka voldoende zelfvertrouwen om aan de wandeling te beginnen.

Het is een leuke en vermoeiende wandeling. Een goede training voor wat ons nog allemaal te wachten staat. Mijn rechterknie speelt wat op terwijl mijn rechtervoet goed blijft. Ik weet niet wat ik daarvan moet denken. De jaren en het zitten beginnen te tellen.

Om twee uur zijn we weer terug en besluiten, na een gesprek met de buren, vannacht hier op de parkeerplaats van “Housesteads Roman Fort” te blijven. Het s’nachts slapen in de camper wordt gedoogd en eigenlijk zijn ze ook blij met ons want enkele campers op de parkeerplaats maakt het voor mensen met slechte gedachten een stuk moeilijker om hier toe te slaan. We zijn vermoeid en nemen rust. Fijn dat dat allemaal zo gemakkelijk kan wanneer je met de camper onderweg bent. Een beetje muziek, wat schrijven en lezen.

We hebben bij de supermarkt goed ingekocht en de avondmaaltijd van Thaise Pad Krapow, een gebakken ei, Taugé en pasta gaat er na de wandeling goed in. Zo is onze eerste dag van het Schotland avontuur toch nog goed begonnen en kunnen we weer lachen om de problemen van deze ochtend.
Nog een film, een Koreaanse misdaadkomedie, twee afleveringen van The Big Bang Theory en we kruipen het bed in. Dromen van wat ons morgen weer te wachten staat.