Schotland: Ga terug naar af!

In een veld buiten Styford Wood

Vandaag is een verplaatsing naar de start van onze “Scotland Expeditie”. 230 Kilometer naar het zuiden ligt Hexham waar we de eerste stappen van onze ruim 5100 kilometer lange reis naar elke uithoek van dit onbekende land zullen maken. Hoewel Hexham in Engeland ligt is dit gebied onlosmakelijk verbonden met Schotland.
Net ten noorden van Hexham liggen de overblijfselen van “Hadrian’s Wall”. Een muur van bijna 120 kilometer lang, 1800 jaar geleden gebouwd door de Romeinen om de wilde en gevaarlijke Schotten buiten het Romeinse rijk te houden. De muur liep van de Noordzee tot de Ierse zee en met velen forten en legerplaatsen was het zeker een van de drukste Romeinse gebieden in hun grote rijk. De muur is de oude grens tussen Schotland en de rest van het Britse eiland.

Het is vreemd on na vier nachten op de camping weg te rijden van alle luxe. Nu wordt het voor ons ook weer een sprong in het diepe. Het weer blijft mooi en we krijgen verschillende mooie landschappen voorgeschoteld. Groot-Britannië is een schitterend land dat het rijden op de smalle landwegen beloond.


Alles gaat voorspoedig, we drinken een paar keer koffie onderweg en het lijkt er op dat de vele kilometers de oude dieselmotor soepeler maakt. Het knorren is overgegaan naar een haast zoemen. De mijlen glijden onder ons weg. Mijlen? Ja mijlen! De Garmin heb ik vanaf vanochtend omgeschakeld van kilometers naar mijlen. Dat bevalt me prima. Ik hoef namelijk niet meer de hele tijd te hoofdrekenen. De snelheden en afstanden zijn logischer en komen overeen met de verkeersborden langs de weg.

In Hexham gaan we voor de komende paar dagen boodschappen doen bij Aldi. Althans, dat was de bedoeling. We kiezen deze keer toch voor Tesco omdat we wat specifieke boodschappen nodig hebben. We vinden alles wat we nodig hebben voor de komende dagen en zodra ik de parkeerplaats wil afrijden realiseer ik me dat we een brood zijn vergeten. Nog maar een keer parkeren en snel bij de Aldi naar binnen voor een volkorenbrood.
Met het brood onder de arm slaat de angst me om het hart. Er hangt wat onder de camper! Met elke stap die ik dichterbij kom wordt mijn angst groter dat onze eerste reis hier wel eens aan een einde kan komen. Ik kruip onder de camper om te zien wat er aan de hand is. Het blijkt dat de voorste spanband van de brandstoftank is gebroken. Niet een technisch probleem om van wakker te liggen maar wanneer de hele tank er onderuit valt zijn de gevolgen niet te overzien!
De Kwik-fit aan de overkant van de weg kan me ook niet helpen maar wijst me wel op een ander probleem. Het is vijf minuten voor zes! Ze gaan sluiten en de kans dat ik nog een garage vind die open is is heel klein. Mijn vraag aan de bedrijfsleider van de Aldi of we nacht op de parkeerplaats mogen doorbrengen kan niet worden beantwoord. Een onafhankelijk beveiligingsbedrijf controleert het parkeren en daar kan de bedrijfsleider van de Aldi niets aan veranderen.
Gelukkig krijg ik van een oudere man in Volkswagen aanwijzingen in welke richting ik de Ford garage moet zoeken. Die aanwijzingen zijn zo goed dat ik om tien over zes de parkeerplaats van de garage oprijd. Zoals verwacht is de garage ook aan het sluiten en zijn we morgen om half acht de eerste.
Mijn voorzichtige vraag of we nacht op hun parkeerplaats mogen doorbrengen wordt ook hier beantwoord met een resoluut: NEE. Ik kan dat begrijpen, verzekeringen en meer van die onmogelijkheden zijn tegenwoordig zo streng dat er nog maar weinig mogelijk is.
We moeten dus een plaats voor de nacht zien te vinden! Niet te ver weg want ik wil niet teveel kilometers meer maken in deze situatie. Zo heb je honderden mooie staanplaatsen langs de weg gezien en zo zie je er geen een meer!

Dat kan ik niet over me heen laten gaan! We rijden rustig de stad uit en proberen enkele kleine zijwegen. Twee plaatsen we over twijfelen. De een is bezaaid met menselijke uitwerpselen en kots, de ander is bij een blok huizen voor de deur vlak aan de autoweg. Uiteindelijk rijden we toch maar door.
Totdat we bij een enorme stapel boomstammen komen langs een stille weg. Die boomstammen houden ons uit het zicht en de helling lijkt niet te stijl. Van de zenuwen dat de hele brandstoftank er straks onderuit kan vallen parkeer ik de camper met de neus de verkeerde kant op. Ondanks dat we in een moeilijke helling staan kiezen we toch voor deze plaats. Morgen zijn we om zeven toch weer weg!

Ècht trek heb ik niet van de zenuwen en de stress maar een mens moet toch eten. Lyka steunt me, ze voelt mijn onzekerheid en bezorgdheid. Ik voel me steeds meer gesterkt door haar steun. De fusilli met sla kan dan wel een campermaaltijd zijn maar het smaakt ons toch goed. Laat zal het vanavond toch niet worden, we zijn nog vermoeid van die mooie, leuke dagen, in St Andrews.
Tijdens het boekhouden moet ik vaststellen dat vandaag de duurste dag was van onze reis tot nu toe. Ik krijg weer pijn in mijn buik wanneer ik aan de garagerekening moet denken die ik waarschijnlijk morgen onder ogen krijg!

Schotland: Afscheid

Schotland: Afscheid
St Andrews (Craigtoun Meadows Holiday Park), zondag 5 juni 2016

Zonder een kater maar algeheel versuft kruip ik langs de ladder omlaag op zoek naar mijn iPhone die ergens ver weg een geluid maakt. Wat een feest!, denk ik terwijl mijn oog op een slapende Lyka valt. Wat een feest!
Mijn iPhone zit nog in de sporran, het tasje dat je op de Schotse kilt draagt. De batterij  moet alweer worden opgeladen dus mijn MacBook gaat meteen aan. Ik wil de foto’s van gisteren bekijken. Het was een mooie dag en ik moet glimlachen wanneer ik mijn kilt op de bank zie liggen. Terwijl de laptop opstart ruim ik alvast mijn kilt goed op zodat ik hem op een veilige plaats kan wegleggen. Deze reis heb ik hem waarschijnlijk nog maar een keer nodig.
De foto’s zijn verrassend, de koffie opwekkend en lichaamsenergie opladend. Het leven in de camper is tot nu toe een mooi leven. Vandaag is het alweer de twaalfde dag dat we met de camper onderweg zijn. Twaalf mooie drukke dagen. Het is als in mijn beste tijd van het reizen. Wat we pas enkele dagen geleden hebben meegemaakt en gedaan lijkt wel weken achter ons te liggen. Ook Lyka heeft de smaak te pakken! Zelf zou ik zo voor eeuwig onderweg kunnen zijn.
Dit weekend in St Andrews heeft wel een aanslag op ons budget gedaan maar was wel de moeite waard. Later deze reis zal ons uitgaven patroon wel veranderen waardoor de gemiddelden die ik voor ogen heb worden gehaald. Tijdens deze eerste reis houd ik een boekhouding bij over ons uitgavenpatroon en om bepaalde kosten te kunnen identificeren. Deze kostenberekeningen kunnen we dan later weer voor andere reizen gebruiken. Hoewel we 100% zeker niet zullen bezuinigen op leuke zaken.

Na het officiële feest van gisteren is er vanmiddag in de stad ook nog een soort onofficieel feest in een kleine kroeg met live muziek. Dit wordt voor ons dus voorlopig de laatste keer dat we in de kroeg komen. We hebben voldoende alcohol genuttigd voor de komende weken!

Het was weer een ongelofelijke gezellige middag. Helaas moest er ook afscheid worden genomen. Dat kan nu eenmaal niet anders. Er zijn nieuwe vrienden gemaakt, Vrienden die je misschien, of bèter waarschijnlijk, nooit meer zal zien.

Om half elf sta ik nog te koken voor ons twee. Een Pepper Steak met gebakken aardappelen. We zijn zo moe dat ik niet eens meer twintig minuten tv kan kijken! St Andrews zit er voor nu op, later komen we hier nog een keer terug.

Schotland: Feest!

St Andrews (Craigtoun Meadows Holiday Park)

Met een spijker in munne kop wordt ik om zes uur van de wekker op de iPhone wakker. Ik ga plassen en kruip daarna weer tegen Lyka aan. Dit ritueel wordt om zeven en om acht uur nog een keer herhaald. Half negen is het moment om het bed voorgoed te verlaten en te beginnen aan de koffie om me weer op de been te krijgen. Na twee koppen koffie, e-mails en een stukje schrijven begin ik aan het ontbijt. We hebben nog een uur en drie kwartier voordat de taxi ons komt ophalen.
Deze dag is anders dan de vorige. Het voelt alsof ik op schuimrubber loop. De gedachte dat we nog twee dagen feesten en drinken te gaan hebben stemt me met gemengde gevoelens. Wij houden wel van een feestje maar het drinken valt me steeds zwaarder.
Eerst nog douchen en dan komt de speciale kleding tevoorschijn. Alles zit nog op de juiste plaats in de bewaarhoes. Ik moet er zelf elke keer ook weer om lachen. Een voor een komen de spullen uit de bewaarhoes en worden aangetrokken. Tussen de verschillende kledingstukken loop ik steeds de camper uit om mezelf in de ramen van het douche gebouw te bekijken. Zodra ik alles aan heb, l’eau de toilette heb gesprayd, maak ik plaats voor Lyka zodat zij aan haar ritueel kan beginnen.
We blijken erg vroeg in de “Premier Inn” te zijn gearriveerd maar gelukkig mogen we in het restaurant, dat nog gesloten is, wachten. De minuten tikken tergend langzaam weg. Zodra Dean met zijn jongste dochter is gearriveerd gaat de tijd gelukkig wat sneller en kunnen we aan boord van de wachtende touringcars. Twee grote touringcars brengen ons, en alle andere gasten, naar “Hill of Tarvit“ waar de ceremonie zal plaatsvinden. Het is vandaag fantastisch weer voor een fantastisch bruidspaar!
De “Hill of Tarvit“ is een schitterende lokatie voor deze mooie huwelijksdag van onze vrienden. Gelegen tussen de rollende heuvels is het enorme landhuis een plaatje. De gasten zijn allemaal op hun best gekleed en alles gaat in de richting van een fantastische dag.
Het is ontroerend om te zien hoe trots en blij het bruidspaar is dat heel veel van hun vrienden, van heinde en verre, de moeite hebben genomen om deze bijzondere dag samen met hun te vieren.

Na de mooie ceremonie met woorden van Kim, Dean zijn zuster, gaat de hele groep naar het zonovergoten terras voor een hapje vergezeld met champagne. Èn die vloeit rijkelijk. Ondertussen heeft een oude vriend van vroeger zich bij ons aangesloten. Tam Nielsen is mijn zijn kleindochter Chloe bij ons aangesloten en we halen oude verhalen op. Tam met zijn 15 jarige kleindochter is het levend bewijs dat ik nu ècht ouder begin te worden.

Na de receptie gaan alle genodigden weer terug naar St Andrews om ter ere van het huwelijk van Tona en Dean te eten. De ambiance is perfect, “The New Clubhouse” met haar uitzicht op de 18e hole van St Andrews had niet beter kunnen zijn. Kim, Paul, Tam, Chloe, Kelly en haar vriend zitten ook bij ons aan tafel. Kim wijst naar de plaats waar de as van haar vader Keith en moeder Bettie zijn uitgestrooid. Ze pikt een traan weg. Haar ouders zouden heel trots zijn geweest op het huwelijk van Tona en Dean!

Heerlijk eten, een band met leuke muziek, een open dansvloer zijn de ingrediënten voor een goed bruiloftsfeest. Om half twaalf verlaten we voldaan en gevuld de zaal, een taxi brengt ons terug naar de camping waar we binnen minuten op bed liggen.

Het was een fantastische dag! Tona en Dean hartstikke bedankt dat we aanwezig mochten zijn bij deze onvergetelijke dag!