Thailand: De Gordiaanse knoop is doorgehakt!

Pattaya (Doughy's GH (14)

In de voetsporen van Alexander de Grote, meer dan 2000 jaar geleden, heb ik de Gordiaanse knoop van de MVV visum aanvraag doorgehakt. Na het onding van alle kanten te hebben bekeken en al onze mogelijkheden tegen elkaar te hebben afgewogen heb ik de knoop met één klap van mijn virtuele zwaard doormidden geslagen. Er zit uiteindelijk niets anders op dan te wachten en te proberen ons geen zorgen te maken!
Gisteren heb ik een antwoord op mijn email ontvangen van de IND waar ik enige hoop uit kan putten. Onze aanvraag is nog in behandeling en ze wachten op “aanvullende informatie van ketenpartners”, wat dat ook mag betekenen.
Voor ons zijn in ieder geval de regenbuien voor de zon weggeschoven omdat we nu definitief weten dat we niet op 23 april naar Nederland zullen vliegen. En dat vinden we heel erg jammer! Toen we begin december 2012 besloten om de “inburgeringscursus buitenland” met het bijbehorende examen te gaan konden we onmogelijk weten dat het zo zwaar zou gaan worden. We wisten dat de oorspronkelijke vertrekdatum van 27 februari onmogelijk onze vertrekdatum zou worden, maar toen we samen op 20 februari samen met het diploma en de aanvraag voor het MVV visum voor de Nederlandse ambassade in Bangkok stonden hadden we nooit verwacht dat het zo lang zou gaan duren. Mede omdat Lyka in Kuala Lumpur al binnen drie dagen een visum voor twee jaar voor de Schengenlanden had.
23 april, onze huwelijksdag, leek de ideale dag om onze start in Nederland te maken. Zeker toe er later nog bekend werd dat het een heel bijzondere koninginnedag zou gaan worden. Ook bij Lyka is de teleurstelling groot want het in het oranje gehulde Zaltbommel op koninginnedag staat in haar geheugen gegrift!
Het is vandaag het Thais nieuwjaar, en dat feest duurt hier drie dagen en in Pattaya zelfs tien dagen. Na al die bezoeken aan Thailand kan ik het nog steeds niet bevatten dat de lokale toeristenindustrie nieuwjaar een week later viert dan in de rest van het land. Het zou toch ook ondenkbaar zijn dat Utrecht nieuwjaar op 8 januari viert?
‘Sabaidee Phimai’, klinkt uit miljoenen kelen in het hele koninkrijk.
Er wordt symbolisch met water gesprenkeld als ritueel om de zonden, slechte gedachten en ervaringen in het afgelopen jaar van je af te wassen. Die symboliek past op haar manier in het bijzonder wel bij ons. Na de email van de medewerkster van de IND is de loodzware last, die onzekerheid heet, van me af gevallen. De afgelopen twee nachten heb ik weer prima geslapen zonder te zijn overvallen door de meest vreemde nachtmerries. In de email is me ook uitgelegd dat het nog wel meer dan een week nadat de beslissing bekend is geworden kan duren voordat je ook werkelijk naar de ambassade kan om de fel begeerde sticker op te halen. Wettelijk gezien moet de IND ons op of voor 20 mei de beslissing mededelen.

Songkran in Pattaya (Thailand 2003)

Volgende week, wanneer het gesprenkelde water van de Songkran weer naar de zee is gestroomd en het verkeer weer normaal en niet meer dodelijk is, ga ik naar de luchthaven van Bangkok om onze tickets voor de tweede keer te verzetten. De nieuwe streefdatum wordt nu 8 juni! Da’s nog een hele tijd, maar nu we de rust hebben hervonden en weten waar we aan toe zijn kunnen we nog bijna twee maanden langer van het mooie Thailand genieten. We hoeven nu niet meer te wachten en op stand-by te staan. We gooien onze zakken weer op de rug en trekken het binnenland in. Op zoek naar avontuur, cultuur, lekker eten en natuurlijk een koude beer Leo als metgezel om de zon boven de Thaise rijstvelden, met een van de duizenden tempels op de achtergrond, te zien ondergaan.

Een tempel aan het water (Sukhothai 1999)

En mocht er onverwachts toch een beslissing vallen dan kijken we of we met zo weinig mogelijk kosten zo snel als mogelijk naar Nederland kunnen komen. We wachten maar af!

Thailand: Het “Laat het ook maar zitten” gevoel!

Pattaya (Doughy's GH (14)

Dag 50 van het lange wachten.

Dromen, de vreemdste dromen afgewisseld met slapeloze momenten maken de zware nachten. Het onmenselijke gevoel van eindeloos en uitzichtloos wachten. Wachten op een bericht dat zo belangrijk is dat het de rest van je leven zal bepalen. En het draait ook nog eens om geld, het steeds wijzigen van onze tickets zal telkens weer € 400,- kosten en dat maakt ons niet gelukkig, ondanks dat het onze eigen keuze was. We kunnen dat geld beter voor andere zaken gebruiken.
Clowns met witte gezichten in rode, met gele sterren bezaaide overalls, en mannen met enorme zwarte hoeden met nog bredere randen achtervolgen ons in een labyrint zonder uitgang. Een doolhof dat we niet kunnen ontvluchten. Hand in hand, met een kleine heftig heen en weer slingerende rugzak op de rug, rennen we tussen de steeds nauwer wordende groene hagen door, we lijken gedoemd. Nederland heeft ons verraden!
Ik zit alleen op een rots terwijl de zware golven, in een wolk van wit schuim, op het zwarte gesteente kapot slaan. In de verte zie ik mijn vrouw op een klein eiland zitten, omsingeld door haaien. Ze zwaait dat ik naar haar toe moet komen. Met twijfel kijk ik naar de driehoekige rugvinnen die als messen door het helder blauwe water snijden. Er is twijfel, veel twijfel. Een moment later duik ik in de zee, ik open mijn ogen en de haaien zijn verdwenen. Het was de angst om te vechten die de haaien in mijn hoofd projecteerde. Vechten en overleven is de enige mogelijkheid!

Het vechten tegen een onzichtbare vijand is al moeilijk genoeg! Open je vizier en spreek met oprechte taal wat de toekomst voor ons zal brengen? Verschuil je niet achter smoesjes en lege woorden!

Een leeg antwoord is niet voldoende, en toch kunnen onze medemensen die over het geluk van een ander moeten beslissen gerust slapen, die ambtenaren dienen eerlijk en oprecht zijn. Die moeten hun hart laten spreken en zich niet verschuilen achter rechte zwarte lijnen en harde cijfers. Die mensen die geen hekel hebben aan de vluchtelingen, maar die er wel over beslissen. Die mensen die niet begrijpen hoe moeilijk wij het hebben en hoe onmenselijk dat wachten in onzekerheid is. Toch moeten we vechten voor ons recht en onze vrijheid want anders is alles waar onze voorouders voor hebben geleefd verloren!
Een ventilator zwaait de koele avondlucht langs mijn lichaam, het voelt aan als het bloed van Jezus dat aan het kruis langs zijn lichaam stroomt. Ik staar in de nacht en overpeins onze mogelijkheden. Om enkele tellen later tot de conclusie te komen dat er niets anders opzit om te wachten. Wachten is verloren tijd! Wachten op een ander is gestolen tijd!
De dood is altijd dichterbij dan we willen geloven, maar de dood is onafscheidelijk verbonden met het leven, vergeet dat dat nooit!

Voor een moment spookt er door mijn hoofd: ‘Laat het ook maar zitten!’

Maar weglopen voor de hindernissen op weg naar je zekere dood is de gemakkelijkste oplossing! En laat ik nu niet iemand zijn die die oplossing graag kiest.

Wachten in een busstation (Zuid-Korea 2007)

Thailand: Let it Be

Pattaya (Doughy's GH (14)

We maken onze dagen steeds korter maar het wachten duurt steeds langer. Elke avond liggen we al voor tien uur op bed om maar niet na te hoeven denken en te vrezen over wat er allemaal bij de MVV-aanvraag mis kan gaan.
In de koelte van de aircon die op 27 graden staat, buiten is het nog ruim boven de dertig graden, probeer ik “Het spel van de engel” te lezen. Het vervolg op “De schaduw van de wind” van Carlos Ruiz Zafón. Het gaat moeizaam. Steeds dwalen mijn gedachten weer af naar de aanvraag voor het MVV-visum. Het is tenslotte al 43 dagen geleden dat we de aanvraag op de ambassade in Bangkok hebben ingediend. Voor een tweede, en soms zelfs voor een derde keer begin ik weer boven aan de pagina terwijl Lyka zorgeloos een spelletje op de iPad speelt.
Was ik vroeger, toen ik haar leeftijd had, ook zo zorgeloos? Ik denk het van wel! Ik daal af in de catacomben van mijn geheugen waar mijn diepste geheimen en mooie herinneringen liggen opgestapeld. Heerlijke vakanties en een aaneenschakeling van plezierige dagen en jaren. Wat heeft dertig jaar, een kleine 11.000 keer opstaan in de ochtend, mij als persoon dan veel veranderd. Elke drempel ziet er nu uit als een onneembare berg waarbij de Mount Everest maar een dreumes lijkt. Fut- en energieloos ga ik elke confrontatie en uitdaging uit de weg. Ik kom haast niet meer buiten en schuw de omgang met andere mensen. Het liefst zou ik dit hele proces alleen en eenzaam afwachten in een donkere ruimte! Of beter nog, één slaappil waarna ik ontwaak om de uitkomst in ontvangst te nemen.
Om half zeven sta ik alweer naast mijn bed, de eerste zonnestralen werpen lange zachte strepen door de kamer als op een aquarel die nog nat is. Lyka slaapt als een os terwijl ik het water voor de eerste beker instant koffie op temperatuur breng. Mijn eerste gedachten gaan naar de MVV-aanvraag en of het allemaal wel is aangekomen en dat er niets is misgegaan.
Sinds maandag schuif ik het telefoontje naar de IND in Amsterdam voor me uit. Ik wil het wel maar ik durf het niet. Er hangt zoveel vanaf en ik weet niet of ik nog meer slecht nieuws kan verwerken. Dit hele gedoe met die visa voor Nederland heeft me veranderd in een doemdenker. Ik was altijd de geboren optimist die in alle moeilijke en donkere situaties een uitweg en het licht aan het einde van de tunnel zag. Ik kan met zekerheid zeggen dat ik een ander mens ben geworden en ik kan alleen maar hopen dat de oude Jielus weer terug komt nadat deze hele zaak aan een goed eind is gekomen.
De adviezen die je krijgt op de fora van www.buitenlandsepartner.nl helpen wel maar helaas beginnen ze te vaak met: ‘Ik denk’ en ‘Ik heb ergens gelezen!’ Daar schieten we dus maar weinig mee op. Maar een bericht van gisteren heeft me aan het denken gezet. Er was iets misgegaan bij de IND en daarom was de aanvraag niet in behandeling genomen. Ze kwamen daar pas achter toen de referent ging informeren waarom het allemaal zolang duurde.
Dat zal bij ons toch niet gebeuren? Ik weet dat ik zelf een korte tijd heb ingecalculeerd voor de verwerking van de aanvraag. Maar twee maanden zou toch voldoende moeten zijn? Er is een felle tweestrijd gaande in mijn onderbewustzijn. Moet ik nu bellen naar de IND of moet ik nog maar een paar dagen afwachten?
Terwijl uit de luidsprekers van mijn laptop de woorden klinken:

‘When I find myself in times of trouble,

Mother Mary comes to me,

Speaking words of wisdom, Let it be.

And in the hour of darkness,

She is standing right in front of me,

Speaking words of wisdom, Let it be.

Stuit ik op mijn harde schijf op een foto waar ik me het bestaan niet van kon herinneren.

De vergeelde trouwfoto van mijn grootouders

Hoe lang zou het wel niet geleden zijn dat ik deze foto heb gescand? Voor een moment sluit ik mijn ogen en zie mijn grootmoeder, die me zo vaak goede raad heeft gegeven, in levende lijve voor me staan.
Ze kijkt me breed lachend aan en zegt: ‘Bel ze nou maar, dan weet je waar je aan toe bent en dan heb je tenminste rust in je lijf!’
Ik kijk nog eens goed naar de foto en het lijkt dat ze beiden een glimlach op hun mond krijgen. Ik voel een traan opwellen en krijg een brok in mijn keel. Die twee oudjes zijn alweer ruim vijftien jaar samen in een betere wereld. Die trouwfoto uit 1941, een oorlog die niemand kon voorkomen. En toch staan daar twee, van geluk en liefde, glunderende jonge mensen. Trouwen in de oorlog is niet de beste start die je je kan voorstellen! Maar mijn grootmoeder was er een van aanpakken en doorzetten. Daar moet ik een voorbeeld aan nemen en niet bij de pakken neer gaan zitten!
Ik start Skype op en nog geen minuut later luister ik naar de computer van de IND: ‘Het volgende gesprek kost vijftien eurocent per minuut. Houd u alvast het V-nummer bij de hand dan kunnen wij u sneller van dienst zijn. Al onze medewerkers zijn in gesprek. De geschatte wachttijd bedraagt ongeveer vijf minuten.’
De vijf minuten worden er bijna acht, voor mij lijken het wel acht lange uren, alsof ik een hele werkdag op de verbinding met de medewerkster van de IND heb zitten wachten.
‘Waar kan ik u mee van dienst zijn?’ zegt een vriendelijke vrouwenstem aan de andere kant van de lijn.
Nadat ik alle relevante gegevens over de aanvrager heb doorgeven krijg ik te horen dat de aanvraag in behandeling is genomen en dat er verder geen bijzonderheden vermeld staan. Lyka is ondertussen naast me komen staan en legt zonder een woord te zeggen nerveus, en tegelijk ondersteunend, haar kleine bruine hand op mijn schouder. Ze voelt waar het over gaat en nu ze Nederlands begrijpt weet ze ook waar het gesprek over gaat. De verbinding wordt verbroken en we kijken elkaar met grote vragende ogen aan. Er welt opnieuw een traan, het is voor ons beiden een emotioneel moment.
‘De aanvraag is in behandeling genomen, tot nu toe gaat alles naar wens!’
Terwijl Lyka een vreugdedansje door de kamer maakt voel ik een loden deken, als bij het nemen van een röntgenfoto, van me afglijden. Ik neem nog maar een koffie en kijk nog eens naar die foto van ruim zeventig jaar geleden.
‘Bedankt ma, het was weer een goed advies! Doe de groeten aan pa?’