Nadat we alle vereiste documenten voor een aanvraag voor een MVV-visum verzameld hebben. Inclusief het diploma "Inburgering in het buitenland" krijg ik de volgende email van de IND.
Geachte heer Kuijntjes,
Bedankt voor uw reactie.
Om te beginnen wil ik u erop wijzen dat contact via email niet gebruikelijk is. Mijn collega's in Amsterdam hebben u daarin juist voorgelicht. De reden dat ik contact met de ambassade heb opgenomen, is gelegen in het feit dat u op de Nederlandse ambassade heeft aangegeven dat u de IND op de hoogte heeft gesteld van uw verblijf in Thailand en dat de correspondentie tussen u en de IND ook aan u in het buitenland gericht zou worden. Aangezien ik daarover niets kon terugvinden in onze systemen, heb ik contact gezocht met de ambassade, die u vervolgens weer heeft gecontacteerd.
Het contact tussen u en mij zal via briefwisseling verlopen, zoals gebruikelijk is. De correspondentie zal gericht worden aan uw woonadres in Nederland. Ik heb uit uw mail begrepen dat u een contactpersoon in Nederland heeft die kan zorgdragen dat de inhoud van mijn brieven bij u bekend wordt gemaakt.
Ik merk op dat het zeer ongebruikelijk is dat hangende een aanvraag de referent zich in het buitenland bevindt. Op die manier loopt u namelijk de kans dat u gegevens, die ik noodzakelijk acht voor de beoordeling van de aanvraag, niet of niet op tijd kunt bemachtigen, aangezien veel documenten in persoon bij de Nederlandse autoriteiten aangevraagd dan wel afgehaald moeten worden. Ik wijs u erop dat het geheel voor uw eigen risico komt indien u bepaalde gegevens niet of te laat bemachtigd en opstuurt naar de IND. Het was zinvoller geweest om pas een aanvraag in te dienen op het moment dat u zich in Nederland bevindt en betrokkene in haar land van herkomst, maar goed, u heeft die keuze gemaakt en dat staat u natuurlijk vrij.
Ik wil u er echter dringend op wijzen dat ik geen rekening kan houden met de omstandigheid dat u zich in Thailand bevindt. De procedure zoals die doorlopen moet worden, alsmede de beoordeling van de aanvraag, zal plaatsvinden zoals normaliter gebruikelijk is. Dat betekent ook dat u de door mij gevraagde gegevens via de voorgeschreven route moet opsturen zodat de gegevens door de IND kunnen worden ingescand in Almelo waarna ze vervolgens in het systeem kunnen worden verwerkt. U zult derhalve begrijpen dat het daarom geen enkele zin heeft om kopieën van documenten via de email naar mij toe te sturen, aangezien ik geen mogelijkheden heb om de per email toegestuurde documenten in te scannen en te registreren in het systeem.
Voor wat betreft de reeds op de Nederlandse ambassade in Thailand overgelegde gegevens en bescheiden. Enkele van de gegevens die op de Nederlandse ambassade zijn overgelegd, dienen ook in kopie te worden overgelegd aan de IND omdat wij een separate toets en beoordeling doen. Voorts is uit het aanvraagformulier gebleken dat enkele documenten te oud zijn en opnieuw in Nederland aangevraagd moeten worden. Dit betreffen onder andere inkomensgegevens en uittreksels van de GBA.
Ik zal aan uw woonadres in Nederland een brief sturen met daarin alle nog te overleggen documenten en gegevens. In die brief staat ook het bedrag dat u aan leges moet betalen, het bankrekeningnummer alsmede de betalingskenmerken die u nodig heeft voor de betaling van de leges. De betaling van de leges alsmede het overleggen van de door mij gevraagde gegevens dienen uiterlijk binnen drie weken na dagtekening van mijn brief door de IND te zijn ontvangen. E.e.a. staat in mijn brief die ik u zal toesturen nader uitgelegd.
Naar verwachting zal ik de brief eind van deze middag klaar hebben en opsturen. Naar verwachting zal de brief morgen of begin volgende week bezorgd worden op uw woonadres.
Ik wens u alvast een fijn weekend.
Vriendelijke groet,
Ik heb de naam maar weg gelaten maar ik begrijp nu meteen dat mijn vrouw niet welkom is. Wat nu? Zal ik mijn plaats in Nederland opgeven voor een Somaliër, een Irakees, een criminele Roemeen of toch maar doorvechten? Het doet me pijn! Ik heb tijdens mijn dienstplicht moeilijke momenten doorgemaakt die voor anderen emotioneel verstorend waren. Ik heb nooit gebruik gemaakt van enige sociale voorzieningen als het over werk ging. En nu is mijn vrouw niet welkom? Joop, wat heb je ons aangedaan? Ruud, zo had je het toch niet bedoeld? En Rita, gaat het goed bij de weight watchers? Ik ben hier dood en doodziek van!
Dit was brandhout, goedenavond!
vrijdag 8 maart 2013
maandag 25 februari 2013
Thailand: 52 nachten in Bangkok
Pattaya (Boxing Roo (8)
We hebben Bangkok na 52 nachten weer achter ons gelaten en onze intrek ik Pattaya genomen. Maar niet voor lang. Vrijdag staat er een flinke rit met de motor op het programma naar de grens met Cambodja. Het is moeilijk te geloven maar dan zijn de 90 dagen van ons visum al weer om en moeten we gaan stempelen.
Het zijn spannende en inspannende dagen geweest sinds we op 3 december 2012 in de trein op weg naar Bangkok besloten om de cursus inburgeren in het buitenland te gaan doen. Het is niet altijd even gemakkelijk geweest! De onzekerheid en soms het gebrek aan zelfvertrouwen maakten het tot een moeilijk traject dat we nu achter ons laten, een diploma en een aanvraag voor het MVV visum in de rugzak.
In de taxi op weg naar Pattaya zie ik ons verblijf in Bangkok met de kleine en grote problemen, de leuke en moeilijke dagen weer aan me voorbij trekken. Het goedkope Thaise eten dat we op de markt kochten. De goede omgang van Lyka met haar medestudenten en leraar. De avonden uit op Khao San road en de koude flessen bier op de kamer.
‘Europa. België. Duitsland. 80 jaar. Een dagboek….’, en meer van de antwoorden die Lyka avond na avond op zat te dreunen terwijl ik probeerde tv te kijken. Koreaans eten en het magnetron omelet met kaas ontbijt.
Het zit er gelukkig op! Een paar foto’s van de mooie 52 nachten in Bangkok.
We hebben Bangkok na 52 nachten weer achter ons gelaten en onze intrek ik Pattaya genomen. Maar niet voor lang. Vrijdag staat er een flinke rit met de motor op het programma naar de grens met Cambodja. Het is moeilijk te geloven maar dan zijn de 90 dagen van ons visum al weer om en moeten we gaan stempelen.
Het zijn spannende en inspannende dagen geweest sinds we op 3 december 2012 in de trein op weg naar Bangkok besloten om de cursus inburgeren in het buitenland te gaan doen. Het is niet altijd even gemakkelijk geweest! De onzekerheid en soms het gebrek aan zelfvertrouwen maakten het tot een moeilijk traject dat we nu achter ons laten, een diploma en een aanvraag voor het MVV visum in de rugzak.
In de taxi op weg naar Pattaya zie ik ons verblijf in Bangkok met de kleine en grote problemen, de leuke en moeilijke dagen weer aan me voorbij trekken. Het goedkope Thaise eten dat we op de markt kochten. De goede omgang van Lyka met haar medestudenten en leraar. De avonden uit op Khao San road en de koude flessen bier op de kamer.
‘Europa. België. Duitsland. 80 jaar. Een dagboek….’, en meer van de antwoorden die Lyka avond na avond op zat te dreunen terwijl ik probeerde tv te kijken. Koreaans eten en het magnetron omelet met kaas ontbijt.
Het zit er gelukkig op! Een paar foto’s van de mooie 52 nachten in Bangkok.
93 Building in Bangkok
Onze kamer voor de twee maanden (210)
Eerste Thaise lunch, Pad Krapow Moo, voor 40 Baht (€ 1,00)
Khao San Road
Paella op de Chatuchak weekendmarkt in Bangkok
Gyoza op een avondmarkt
Een likje verf?
Klasgenoten met Lyka jan/feb 2013
Relaxen op het balkon
Pitspoes
The Better (Beatles)
Thaise maaltijd (€ 2,75)
Shoarma bij Shoshanna
Chinees Nieuwjaar
De laatste lesdag
Geslaagd! Mission accomplished!
woensdag 20 februari 2013
Thailand: News Flash!
Bangkok (93 Building (210)
Lyka is geslaagd voor haar inburgering examen buitenland!
Later meer....
Het onverwachte drinkgelag van gisteren had bij mij de verwachtte uitwerking. Het was goed om mijn vriend Allen na twee jaar weer eens te zien. Zelf had ik geslapen als een os terwijl Lyka de hele nacht als een tol in bed had liggen draaien. Een examen afleggen is wreed! Vooral een examen afleggen waar het geluk of voorspoed voor de rest van je leven vanaf hangt.
‘Maar wat nog wreder is is het wachten op de uitslag!’
Vanochtend om zeven uur liep de wekker af en ik kon niet meer in slaap komen. Lyka lag als een zombie naast me het schilderwerk van het plafond te controleren. Er werd weinig of niets gesproken. Met de mond droog en de nasmaak van een onbekende snack met veel knoflook ging ik aan het werk voor mijn eerste kop koffie van de dag. Ik had geen trek maar desondanks maakte ik een broodje magnetron omelet met plastic kaas.
Terwijl ik wacht op de ping van het zoemende witte kastje voor me kijk ik goed om me heen. Het is moeilijk te geloven dat we alweer zeven weken in deze kamer in Bangkok hebben vertoefd. De ping komt en Lyka ontwaakt voor een moment uit haar diepe trance.
‘Spaghetti Bolognese met kaas’, zegt ze zonder haar blik van haar telefoon af te wenden.
De spaghetti volgt de omelet in het witte kastje en ik neem de eerste smakeloze happen terwijl ik vanaf het balkon over de daken van Bangkok uitkijk.
De klokt tikt de seconden van deze dag tergend langzaam weg en de klokslag van negen uur komt steeds dichterbij. Negen uur is het moment dat we het telefoontje kunnen verwachten met het goede nieuws. Kwart over negen maakt plaats voor half tien en via kwart voor tien lopen de wijzers door naar tien uur.
Doemdenken en depressies nemen de plaats in van het optimisme en de hoop! Zal het dan niet gelukt zijn? Wat zijn onze opties als het mis is gegaan? Ik wil er helemaal niet over praten maar realistisch zijn is wel belangrijk op zo’n moment. Lyka krijgt het steeds moeilijker en het huilen staat haar dichterbij dan het lachen.
‘Wat doen we als ik ben gezakt?’, vraagt ze zonder haar ogen van het plafond te nemen.
‘Ik weet het niet? Vliegen we volgende week naar Nederland?’
‘Maakt mij niets uit!’
‘Laten we eerst maar afwachten, misschien zit de vrouw die je moet bellen op het toilet met diarree? Het is tenslotte Thailand!’
De misplaatste grap, om de moraal naar een hoger niveau te lichten, werkt van geen kanten. Met de minuut daalt de moraal en verslechterd ons humeur. Zelf geloof ik er nu ook niet meer in, het is tenslotte al bijna elf uur. Voor een moment vlij ik me naast Lyka op het bed om te knuffelen en haar te troosten. Om haar lieve woordjes in te fluisteren en haar op haar gemak te stellen. Ze heeft heel erg haar best gedaan en het is niet gelukt. Dat kan! We proberen het gewoon in november nog een keer. Voor enkele momenten zijn we dicht bij elkaar terwijl we proberen de schade van het examen te taxeren en elkaar te troosten.
‘Got to love you, got to love you!’, klinkt uit haar telefoon.
Haar gezicht veranderd in een masker als uit een griezelfim. Een glimlach verschijnt wanneer ze met haar wijsvinger een schuivende beweging maakt over het aanraakscherm van de iPhone. Ik luister terwijl ik mijn hart op mijn slapen voel kloppen.
‘Yes’
‘Lyka Reverente’
Ze kijkt me recht in de ogen en steekt haar duim op als teken dat het allemaal goed is gegaan. Vijf seconden later dansen twee blijde volwassen mensen als kinderen in hun ondergoed door de kamer. Felicitaties en high five’s. Het is gelukt! Minder dan drie maanden geleden hebben we besloten om deze weg in te slaan en nu zijn we bijna aan de finish!
Alleen het MVV visum staat nog tussen ons en Nederland in.
We douchen en kleden ons snel aan en gaan op weg om de laatste hindernis te nemen. De envelop met ondersteunende documenten voor de MVV aanvraag hoef ik niet meer te controleren. Dat heb ik misschien wel twintig keer gedaan de afgelopen weken. De envelop verdwijnt in Lyka’s tas en bus 38 brengt ons tot dicht bij de ambassade.
De beveiligingsbeambte van de ambassade overhandigt Lyka de langverwachte envelop. Met trillende handen maakt ze de envelop voorzichtig open. 100/49/29 is een prima score! De score is zelfs zo goed dat ze het onderdeel “Toets gesproken Nederlands” in Nederland niet meer hoeft te doen! Ja inderdaad. Er volgens nog meer examens voordat ze haar Nederlandse paspoort kan gaan aanvragen.
We maken de bekende foto naast het schild van de Nederlandse ambassade in Bangkok.
Om iets voor twee zijn we weer terug bij de ambassade, na een lunch bij de gouden bogen waar ik geen hap door mijn keel kon krijgen en de Coke Zero voor mijn gevoel dik als stroop was, om twaalf kopieën, twee pasfoto’s en een aanvraagformulier voor de MVV in te leveren.
‘Slechts één persoon naar binnen!’, zegt de beveiligingsbeambte zachtjes terwijl hij zijn vinger op zijn lippen legt.
Hij wijst naar de deur als teken dat er een examen aan de gang is. Alsof we dat niet weten! Het is een klasgenote van Lyka! Twintig minuten later verschijnt het meisje, met net zo’n verschrikt gezicht als Lyka gisteren, uit het hokje. Ik herken de onzekerheid in haar oogopslag, en zie ook de wreedheid van het examen weer, weerspiegeld in haar ogen. Een monster dat iedereen besmet die daar in dat kleine kamertje helemaal alleen naar een computer uit het verre Nederland heeft zitten luisteren.
Er voegen zich nog enkele klasgenoten bij ons als ondersteuning. Vriendschap en broederschap gesmeed in de school van “Nederlands leren in Bangkok”. Een verdienste die van Richard als mentor en leraar een speciaal mens maakt. Zij heeft morgen nog het moeilijke wachten voor de boeg!
Wij gaan verder naar de juwelier om een ring voor mijn vrouw uit te zoeken. Een vertraagde trouwring! Toen we vorig jaar op 23 april in het stadhuis van Zaltbommel op een maandagochtend elkaar het jawoord gaven zat die ring er niet in. Nu is het een symbolische beloning en bekroning van drie maanden hard werken en crisismanagement van mijn zijde.
Er liggen nog acht lange weken voor ons! Weken van wachten op de boodschap dat de MVV aanvraag is goedgekeurd. Maar die acht weken zullen minder stress geven dan de twee uur die we moesten wachten op het verlossende telefoontje!
Het onverwachte drinkgelag van gisteren had bij mij de verwachtte uitwerking. Het was goed om mijn vriend Allen na twee jaar weer eens te zien. Zelf had ik geslapen als een os terwijl Lyka de hele nacht als een tol in bed had liggen draaien. Een examen afleggen is wreed! Vooral een examen afleggen waar het geluk of voorspoed voor de rest van je leven vanaf hangt.
‘Maar wat nog wreder is is het wachten op de uitslag!’
Vanochtend om zeven uur liep de wekker af en ik kon niet meer in slaap komen. Lyka lag als een zombie naast me het schilderwerk van het plafond te controleren. Er werd weinig of niets gesproken. Met de mond droog en de nasmaak van een onbekende snack met veel knoflook ging ik aan het werk voor mijn eerste kop koffie van de dag. Ik had geen trek maar desondanks maakte ik een broodje magnetron omelet met plastic kaas.
Terwijl ik wacht op de ping van het zoemende witte kastje voor me kijk ik goed om me heen. Het is moeilijk te geloven dat we alweer zeven weken in deze kamer in Bangkok hebben vertoefd. De ping komt en Lyka ontwaakt voor een moment uit haar diepe trance.
‘Spaghetti Bolognese met kaas’, zegt ze zonder haar blik van haar telefoon af te wenden.
De spaghetti volgt de omelet in het witte kastje en ik neem de eerste smakeloze happen terwijl ik vanaf het balkon over de daken van Bangkok uitkijk.
De klokt tikt de seconden van deze dag tergend langzaam weg en de klokslag van negen uur komt steeds dichterbij. Negen uur is het moment dat we het telefoontje kunnen verwachten met het goede nieuws. Kwart over negen maakt plaats voor half tien en via kwart voor tien lopen de wijzers door naar tien uur.
Doemdenken en depressies nemen de plaats in van het optimisme en de hoop! Zal het dan niet gelukt zijn? Wat zijn onze opties als het mis is gegaan? Ik wil er helemaal niet over praten maar realistisch zijn is wel belangrijk op zo’n moment. Lyka krijgt het steeds moeilijker en het huilen staat haar dichterbij dan het lachen.
‘Wat doen we als ik ben gezakt?’, vraagt ze zonder haar ogen van het plafond te nemen.
‘Ik weet het niet? Vliegen we volgende week naar Nederland?’
‘Maakt mij niets uit!’
‘Laten we eerst maar afwachten, misschien zit de vrouw die je moet bellen op het toilet met diarree? Het is tenslotte Thailand!’
De misplaatste grap, om de moraal naar een hoger niveau te lichten, werkt van geen kanten. Met de minuut daalt de moraal en verslechterd ons humeur. Zelf geloof ik er nu ook niet meer in, het is tenslotte al bijna elf uur. Voor een moment vlij ik me naast Lyka op het bed om te knuffelen en haar te troosten. Om haar lieve woordjes in te fluisteren en haar op haar gemak te stellen. Ze heeft heel erg haar best gedaan en het is niet gelukt. Dat kan! We proberen het gewoon in november nog een keer. Voor enkele momenten zijn we dicht bij elkaar terwijl we proberen de schade van het examen te taxeren en elkaar te troosten.
‘Got to love you, got to love you!’, klinkt uit haar telefoon.
Haar gezicht veranderd in een masker als uit een griezelfim. Een glimlach verschijnt wanneer ze met haar wijsvinger een schuivende beweging maakt over het aanraakscherm van de iPhone. Ik luister terwijl ik mijn hart op mijn slapen voel kloppen.
‘Yes’
‘Lyka Reverente’
Ze kijkt me recht in de ogen en steekt haar duim op als teken dat het allemaal goed is gegaan. Vijf seconden later dansen twee blijde volwassen mensen als kinderen in hun ondergoed door de kamer. Felicitaties en high five’s. Het is gelukt! Minder dan drie maanden geleden hebben we besloten om deze weg in te slaan en nu zijn we bijna aan de finish!
Alleen het MVV visum staat nog tussen ons en Nederland in.
We douchen en kleden ons snel aan en gaan op weg om de laatste hindernis te nemen. De envelop met ondersteunende documenten voor de MVV aanvraag hoef ik niet meer te controleren. Dat heb ik misschien wel twintig keer gedaan de afgelopen weken. De envelop verdwijnt in Lyka’s tas en bus 38 brengt ons tot dicht bij de ambassade.
De beveiligingsbeambte van de ambassade overhandigt Lyka de langverwachte envelop. Met trillende handen maakt ze de envelop voorzichtig open. 100/49/29 is een prima score! De score is zelfs zo goed dat ze het onderdeel “Toets gesproken Nederlands” in Nederland niet meer hoeft te doen! Ja inderdaad. Er volgens nog meer examens voordat ze haar Nederlandse paspoort kan gaan aanvragen.
We maken de bekende foto naast het schild van de Nederlandse ambassade in Bangkok.
Om iets voor twee zijn we weer terug bij de ambassade, na een lunch bij de gouden bogen waar ik geen hap door mijn keel kon krijgen en de Coke Zero voor mijn gevoel dik als stroop was, om twaalf kopieën, twee pasfoto’s en een aanvraagformulier voor de MVV in te leveren.
‘Slechts één persoon naar binnen!’, zegt de beveiligingsbeambte zachtjes terwijl hij zijn vinger op zijn lippen legt.
Hij wijst naar de deur als teken dat er een examen aan de gang is. Alsof we dat niet weten! Het is een klasgenote van Lyka! Twintig minuten later verschijnt het meisje, met net zo’n verschrikt gezicht als Lyka gisteren, uit het hokje. Ik herken de onzekerheid in haar oogopslag, en zie ook de wreedheid van het examen weer, weerspiegeld in haar ogen. Een monster dat iedereen besmet die daar in dat kleine kamertje helemaal alleen naar een computer uit het verre Nederland heeft zitten luisteren.
Er voegen zich nog enkele klasgenoten bij ons als ondersteuning. Vriendschap en broederschap gesmeed in de school van “Nederlands leren in Bangkok”. Een verdienste die van Richard als mentor en leraar een speciaal mens maakt. Zij heeft morgen nog het moeilijke wachten voor de boeg!
Wij gaan verder naar de juwelier om een ring voor mijn vrouw uit te zoeken. Een vertraagde trouwring! Toen we vorig jaar op 23 april in het stadhuis van Zaltbommel op een maandagochtend elkaar het jawoord gaven zat die ring er niet in. Nu is het een symbolische beloning en bekroning van drie maanden hard werken en crisismanagement van mijn zijde.
Er liggen nog acht lange weken voor ons! Weken van wachten op de boodschap dat de MVV aanvraag is goedgekeurd. Maar die acht weken zullen minder stress geven dan de twee uur die we moesten wachten op het verlossende telefoontje!
Abonneren op:
Reacties (Atom)
